Categorie: Nostalgie

Voorbij de toekomst

Tegen dat de zon bijna geen schaduw schonk,
behalve zwarte vlekken rond mijn voeten,
zag ik in het natte versgespoelde zand
een kronkelwulk die gulzig golven dronk
alsof ze voor de plotse hitte wou gaan boeten
door te sterven op het blinde witte land

Tegen dat de schaduw smachtte naar de nacht
die grijzend dreigde in de donder van de oost
zocht ik op de vloedlijn drogend in de wind
ontgoocheld dat de wulk niet had gewacht.
Ik had die nog zo gaarne, zeg maar, lief gekoosd,
maar was misschien gevonden door een kind.

Tegen dat de zee opnieuw het strand bespoelde
en de branding steeds het schuim verschoof
dacht ik dromend aan voorbije jonge jaren
Toen ik met mijn handjes aan de schelpen voelde
vol vertrouwen in een eigen nieuw geloof
dat zou verdwijnen in de bruine barse baren

20/5/2010

   als KSA-Jongknapenleider in 1966 te Zammel   (=F)




Jeugd

Het eerste dat ik bezat van waarde
was iets dat iedereen me benijdde:
de beste stuwkracht op deze aarde
die me langzaam voor een deel bevrijdde.

Iets dat veel van mijn kracht heeft opgeëist
en mijn tijd bezeten in bezit nam.
Ik zag het overal waar 'k heb gereisd,
geen plek waar ik ze niet eens tegenkwam.

De ene diamant slijpt de andere
en gaat er dan langzaam aan ten onder,
maar weigert hierdoor te veranderen,
want wat ben ik nog, als ik leef zonder?

Ik klamp me vast aan de vergane jeugd
en koester die door hieraan te denken
dat het fout zou zijn om met valse deugd
een and're zin in 't leven te schenken

 als dorpsdichter in 2007


15/3/2010

Adieu Atlantis

Vaarwel tempel van Poseidon
die mijn land heeft gestolen,
alsof zijn oceaan nog bodem miste

Vaarwel grafkelders van mijn vaderen
Die ons land hebben uitgebouwd
tot een paradijs van rust en vrede

Vaarwel welriekende weelderige markten
Die ons de hele wereld lieten proeven
en lieten wegzinken in een zoete roes

Vaarwel deinend dansende jeugd
Dromend van een eeuwige zomer
bezingend de glorie van de goden

Vaarwel kloppend hart van kennis
Die wijzen uit het oosten hebben gehaald
En hier in volle glorie openbloeide

Vaarwel heerlijk huisje van je dromen
Dat ik voor ons bouwde bij de beek
Maar nu bedreigd wordt door de wieren

Vaarwel o volk dat stopte met huilen
Bij wie de meeste angst verdronken is
Behalve wat nog doorheen onze vingers sijpelt

25/2/2010

Weg van Atlantis

De oevers kwijlen van de spartelende vissen
en de scheepsjongen ledigt zijn mand
voor de ogen van mijn avondzon.
Zij aarzelt zodra ze mijn adem voelt.

Een ruiter houdt halt en zijn rijdier briest
tot de zadeltas uitpuilt en de krijgsman knikt.
Een moeder met een baby wenkt de schipper.
Ze slaan de deur dicht van de hut.

Een koude wind snijdt naar het zuiden
en ik leg mijn mantel over haar schouders.
Ze volgt me aan boord wijl de oever schokt
en de branding het strand verzwelgt.

De koers ligt aan de loef en ik wend de steven.
Een laatste banier wuift ons uit
vooraleer een schuimvlok die bedekt,
zoals een goochelaar die een duif wegtovert　

24/2/2010　

Atlantis

En indien we nu eens vanavond
zouden gaan kijken op het strand
hoe de zon ondergaat over de Oceaan?

De zonnegod neemt afscheid
van horizon en vlammende wolken,
tot de heerser van de duisternis
zijn mantel spreidt over de deining,
de zeebries en het stuifzand.

In de duinen staat een schuilhut
waar ik je zal vertellen over de albatros,
tot je droomt van de dageraad.

Droog mijn tranen als de arme vogel
vergeefs zoekt neer te strijken
waar een draaikolk tergend stottert,
en ons hutje meesleurt in de kloof.

Als je dan met mij vanavond beleeft
wat we morgen kunnen missen,
zal de albatros een laatste maal
haar vleugels spreiden boven onze kus
om te verdwijnen aan de horizon.

23/2/2010　

Een lied van vroeger

Het is een liedje uit mijn jonge jaren
toen de radio nog zelden speelde,
Een melodietje uit mijn puberjaren
dat ik hoorde toen ik mij verveelde

De woorden ben ik helemaal vergeten
Heimwee was misschien een sleutelwoord
Akkoorden, ritme ben ik ook vergeten
Jarenlang heb ik het niet gehoord

De noten floot mijn peter uit het hoofd
Zo dikwijls dat het mij al gauw verveelde
Ik wed dat niemand mij vandaag gelooft
als ik zeg dat men zonet dat lied weer speelde

Ik vond een schrijfblok in een oude kist
vol met gedichten uit mijn jonge jaren
tegelijk begreep ik dat ik weer eens wist
dat dit het lied was van mijn puberjaren




PS: dit gedicht gaat niet over het lied van Freddy Quinn




12/2/2010

Overblijfsels

Deze stad is alles
wat er overblijft van het werk van miljoenen handen
zonder naam of grafschrift.

Deze straat is alles
wat er overblijft van het wildpad dat de herten volgden
om te drinken aan de beek

Deze beek is alles
wat er overblijft van de heerlijke regenbuien van weleer
die de bossen laafden

Deze boom is alles
wat er overblijft van de bossen die het blauw verjoegen
van de hemel boven ons

Deze ruïne is alles
wat overblijft van de hemel in de zelfverloochenende harten
die smeekten om wat zegen

Deze tekst is alles
wat overblijft van een apocalyptische meteorenregen
van nooit geplengde tranen.

Wat u hoort, is alles
wat overblijft van hoop en idealen gevoed door liefde
omdat morgen beter wordt.




5/2/2010

Hartstilstand

Ik heb je nog gezien op de trap
met een weekblad voor je hoofd.
Ik nam nog verstrooid een hap,
want ik had je niets beloofd.

De hond blafte naar de voordeur,
de regen zong een vergeten lied,
je vroeg me naar mijn voorkeur,
maar ik hoorde je echt niet.

Ik vrees alleen die blauwe lichten
wanneer het eeuwig winter is.
Dan kijk ik naar vergezichten
waarop ik steeds je glimlach mis.

Je hond slaapt op de deurmat
en jankt als er een auto stopt.
Niets beweegt in 't sleutelgat.
Ik weet niet of mijn hart wel klopt.




13/1/2010

Generatievraag

Er was een tijd dat ik er niet was.
Toen kwam de dag dat ik werd verwacht,
en nog niet droomde van de geur van gras
of helemaal zelfstandig iets had bedacht.

Die ene plek was de eerste voor mij:
een doorgang naar het huis dat thuis werd.
Door mijn naam werd ik eerste in rij,
met aandacht en liefde extra alert.

Er was een gezin, waarin ik bloeide
en ooit was ik daar zelfs meer voor hen
dan een kind dat groeide en stoeide,
zoals mijn kleinkind dat ik nu ken.



6/1/2010

(Op onze schouw staat de foto van Susannah, een ongetrouwde moeder van 2 peutertjes in Zuid-Amerika, die wij steunen in haar moeilijke levenssituatie )








Kerstkater

Lege flessen

gedoofde kaarsen

een cd zoekt naar zijn doosje,

de koelkast zucht,

restjes cake zijn wanhopig

tussen halflege schotels

en solidaire kommetjes.

Laat ze maar staan

tot een andere dag

ik heb er nu geen zin in.

Leg je hoofd in mijn armen

en adem samen met mij

de laatste kerstsfeer in,

en slik gerust eens door

Als je de foto ziet

op de schouw.

Was het Kerstmis voor haar

en haar kindjes

Zoals hier voor ons,

en had ze lichtjes

om te doven?




28/12/2009