Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
30-07-2011
Deze zee...
Tijdens de vakantie in 2009 met Rick naar Normandie was er natuurlijk ook veel zee te zien.... ook aan de West-Vlaamse kust waaraan we mooie herinneringen hebben. Ja ook nu weer... september.
De eerste keer dat ik de zee gezien heb moet met het schoolreisje geweest zijn toen we in de 6e klas op stap gingen naar Den Haag en Scheveningen. De zee was rustig en kalm en zo mooi! Vanuit het oosten van het land doe je dat niet zo vaak en zeker niet in die tijd. Toen ik Wim leerde kennen kwam de zee opeens dichtbij. Ik mocht zelfs wel eens mee naar Hull. Dat was andere koek. Het waaide behoorlijk, het schip ging golf op en golf af, net een schommel die mooi hoog ging. Ik zat te genieten op een bolder. Wim heeft me daar snel afgesleurd. Levensgevaarlijk. Wist ik veel. Ik kreeg nog een lekkere kom soep van de kok en dat had ik nou niet moeten doen. De rest van de overtocht lag ik plat en hield me aan de rand van de kooi vast, zo slingerde het schip. Toen we in Hengelo in 1974 net verhuisd waren naar de Marnixstraat brachten we onze eerste meivakantie door op Texel, opnieuw was ik en de jongens gek op strand en zee. Waarom in mei, zul je misschien denken. Nou dat is eenvoudig uit te leggen. Wim vindt het Nederlandse strand zeer gevaarlijk. Bij afgaand tij kun je met een mui meegezogen worden de branding in. En in mei is het dus nog geen zwemweer. Makkelijk zat. We hebben ons best vermaakt, maar de caravan waarin we verbleven was geen succes. Wim bleef met stukje bil tussen de klep van een bank. Het was een Sprite. Daarom zullen we nooit aan een Sprite beginnen al zullen die van nu prima zijn maar ja je vergeet zoiets niet. We zagen vanavond op TV een Amerikaanse kustwacht met wel meer dan 10 mensen in actie om een jongen te redden die meegezogen was in zon mui. Ze vonden hem maar hartmassage mocht niet meer baten. Toen dacht ik weer even aan Wim zn angst voor vakantie met de kinderen aan het Nederlandse strand.
Ben je donderdagmorgen thuis? Anja is op bezoek met de jongens. Ik heb een afspraak bij de kapper. Kun je misschien nog even oppassen? Ze hebben al vakantie. Hoeft Anja niet meer 4 keer per dag op de fiets van en naar basis- en peuterschool te fietsen. Met een kind voor en een achterop en Frank op zn fietsje ernaast is dat iedere keer een onderneming.. Toch moeten de kinderen nog wat bijkomen. Ze zijn gewoon nog moe nu de scholen in het noorden zo laat vakantie hebben gekregen. Vanmorgen is het dan zover. Anja drinkt nog even een kopje koffie mee en dan gaan we met zn vieren de dieren langs met brood, pony Amber en de Schoonebekers. Tessa en Queeny hebben een goede ochtend. Ze krijgen alle aandacht. Nog heerlijk spontaan zijn kinderen. Ik herinner me de eerste keer dat Robin, heel klein nog, op me af kwam rennen met zn armen wijd om opgevangen te worden. Zo voelt dat met deze kinderen ook. We hadden er mooi weer bij en een puzzel met Mickey Mouse, Goofy en Pluto wordt buiten aan de picknicktafel samen gemaakt. Zelfs Daan van drie zoekt de stukjes van Mickey al bij elkaar. Dan hebben we wel een ijsje verdiend, vindt Tim. Dat mag je niet vragen, corrigeert Frank. Nou hier mag dat wel en even later smikkelen ze al. Net als ze bezig zijn met planten water geven en Tim al een flinke scheut water over zn voetbalshirtje heeft, komt Anja ze weer halen. Kom je ook eens bij ons eten ?, vraagt Tim als ze naar huis gaan en ik krijg van alledrie een dikke kus.
Is dat tegenwoordig mode, vraagt Wim als we bij een van onze favoriete cafeetjes op het terras achter een cappuccino zitten. Hij kijkt een jong meisje na dat met een kleiner zusje en moeder voorbij loopt. Alle drie dragen ze een legging tot net over de knie met een rokje er boven. Alles te kort, beslist hij. te korte legging en ok nog zon vols te kort rökkien dr boaven. Gien gezichte. Ik zeg nog:Ie liekt onze opoe Bieënhof wel. Toen wie-j zommers veur t eerste sandalen kregen, schudden ze eur heufd. Wat ? Net zo duur as dichte schoene? En dr zit völle minder leer an. Bovendien schermde ze dagelijks met: Ie kriegt et nog an de blaoze en straks hef de rimmetiek oe te pakken. Met dat eerste dreigement kreeg ze gelijk, maar de tweede gelukkig niet. Opa Bijenhof kon zn arm niet verder dan zn schouder omhoog krijgen en moest zich met zn linkerhand redden met haar kammen. Dat kwam wel niet door de rimmetiek maar door een val van zn kar toen zn paard schrok van iets. Opas oren werden onder handen genomen door opoe of mama. Daar was opoe heel precies aan.. Qua kleding is er in de loop der tijd heel wat veranderd. Opoe vertelde wel dat ze vroeger een soort ruime onderbroek aanhadden die open was van onderen. Ze had het dan over haar tantes, eind 19e eeuw. Als die dan even nodig moesten ploften ze even neer in het gras. Met die wijde rokken was er geen bloot stukje been of bil te zien. Ze droegen in die tijd ook een naodzak, die ze in een plooi van de rok droegen. Dat was voor bv. een zakdoek bedoeld. Nee ik zal me niet wagen aan die te korte legging en zeker niet aan een te kort rökkien dr boven. Wim kan gerust zijn. Of.....?
Mo-j es kieken, dee kippn graaft oe hele gaten in de tuin. Wim kijkt uit het zijraam in de keuken en heeft zicht op de oude buxus waaronder in het losse zand moeder kriel haar 10 kuikens instrueert hoe je een zandbad neemt. Het zand vliegt in het rond en de meeste kuikens hebben ook de slag al aardig te pakken. Het is een komiek gezicht al die zandspetterende kuikens. Het is goed dat ons erf zo groot is dat je de kippen ook een flink stuk van de dag los kunt laten lopen. Als ik een rondje loop en ik hoor wat geklok onder de struiken weet ik dat één van de kloeken er zit. De legkip met haar twee witte of de kriel met de tien. De kriel is er aanzienlijk drukker mee om het grut op te voeden. De haan houdt wel de supervisie. Het is mooi om te zien hoe de moeders met kuikens voorgaan als er gevoerd wordt. Daarna komen zijn twee andere hennetjes aan de beurt, dan de andere kriel en wanneer ze allemaal genoeg hebben mogen de vier opgeschoten teenerkuikens, die nu een maand of drie zijn, de restjes. De beide haantjes, van die vier, maken al flink lawaai, maar hebben niks in te brengen bij de grote witte haan. Het is niet hun vader. Dat was de haan van Wim uut Assen, de broer van buurman Jans. Een kraaiende haan in de buurt dat kon niet langer. Het haantje is hier verdwenen, we weten niet wie de schuldige is, maar er zijn hier drie buizerds in de buurt en één stel haviken. De beide kloeken kunnen nog niet in het hok met hun kuikens want het trapje naar boven vinden de kuikens nog te lastig. Ze zitten s nachts onder de winterjasmijn aan de voorkant van het huis. Het was vorige week even paniek want ik was de rozen aan het bijmesten en gooide de laatste mest uit de zak op de rode klimroos naast de winterjasmijn. Meteen kreeg ik de woedende kriel op me af want die had ik het hele zaakje precies op de kop gemikt. Ze zat er al met alle 10 kuikens onder zich. Zo zie je maar moeders gaan voor hun kinderen door het vuur.
Komen de Hondsdagen met veel regen, dan gaan we slechte tijden tegen, maar komen de Hondsdagen helder en klaar, verwacht dan maar een gunstig jaar. We zitten er middenin. De hondsdagen zijn van 20 juli tot 20 augustus en zijn over het algemeen de warmste van het jaar. Het lijkt er nu nog niet op. Gerhard, Judith en Robin zijn vertrokken naar het Leekster meer. Ik wens ze toch iets warmer weer toe dan nu. Maar het zijn echte die- hearts. Het is gek dat wanneer je eenmaal op je vakantieplek bent je er gewoon iets van maakt. Onze eerste kennismaking met Engeland was 14 dagen Lake District. De camping waar we met onze geleende caravan stonden was aan het Derwentwater. In die twee weken steeg het water met 1,5 m. De meeste dagen regende het tot s morgens 11 uur. Dan klaarde het op. We maakten alle wandelingen in het Lake District die in het pakketje van Tom en Joan zaten. We waren onder de indruk van het landschap met de stenen muurtjes, de vriendelijke mensen, de rust in dit noordelijke deel en vanzelf de schapen. We zagen in de Yorkshire Dales, iets naar het oosten, voor het eerst een demonstratie schapen drijven. Schapenboer Richard Fawcett legde uit en liet zien wat zijn honden konden. Zijn kinderen inden de pond per persoon die hij er voor vroeg en knoopten de 5 honden met een touwtje aan een paal tot ze mochten laten zien wat ze konden. Ondanks dit weer waren we meteen verknocht aan Engeland en toen we daarna nog een weekje Schotland er aan vast knoopten, bleek Groot Brittannië een liefde voor het leven..... en werd een bordercollie, Kim, onze volgende hond. Dick en Anda zijn terug van hun 3 weekse huttentocht door Noorwegen. Nee het weer was niet waar Anda op hoopte nee geen beau et chaud waar ze vroeger de krant op doorspitte. Maar ze vonden het een prachtig land. Zo zie je maar weer dat vakantie meer is dan zon en regen.
Daar word je niet goed van, was het refrein van een van de liederen van Doe Maar ja ik weet het lang geleden. De kinderen plus buurt hadden er op ons 25 jarig huwelijk al een lied op gemaakt, kun je nagaan hoe vaak ze het hoorden, maar ook nu word ik er nog bijna dagelijks aan herinnerd. Tenminste als Wim het op de een of andere manier niet naar de zin is. En hij kan nogal kritisch zijn en laat het hardop merken. De steken die ik laat vallen worden al gecorrigeerd, maar in de auto is het altijd raak. Er zijn enorm veel ontaarde chauffeurs, zo blijkt. Vanmorgen op weg vanuit Angelslo naar de Rietlanden was het weer raak:Rie-jt noe effen deur, jonge, net voor de stoplichten. Wim heeft nergens zon hekel aan dan staan te wachten voor stoplichten. Even later:Ja noe gif e weer een plodde gas Ik wod dr niet goed van. Zie-j dat dat scheuriezer, den heb ik agee niet zien ankommn. Maor ie zult zien, straks stao wie-j achter um bie-j t volgende stoplicht.' Ik heb het een tijdje geprobeerd met:Den heurt oe niet Wim, maar dat maakte niks uit. Hij moet het gewoon even kwijt. Het gekke is wanneer we op de terugweg zijn vanuit de Achterhoek of Hattem en ik me even languit nestel met de ogen dicht, hoor ik niets meer. Daar snap ik nou helemaal niks van Nu heeft Jannie Bronda me de dvd beloofd: As it is in heaven. We hebben er een stukje uit gezien en gehoord tijdens de kerkdienst vanmorgen: Gabrielas song. Zo mooi! De dvd moet erg de moeite waard zijn en je een andere kijk op het leven nu geven. Maar of het je ook een andere kijk op medereizigers geeft?
Juni 2000. Henry verraste ons achteraf met een complete set foto's van het afscheid van Wim bij Holvrieka. Dit is er één van. Bram krijgt hier de volle aandacht van Tonny en mij.
Het is even wennen. Er moet weer gewerkt, nou ja even opgeruimd, gewassen, was opgehangen, boodschappen in huis halen en even de stofzuiger er door gehaald. Wim neemt het terras en het gras voor zijn rekening. De kippen zijn er nog allemaal, inclusief de kuikens. Ze staan ons al op te wachten, want mensen op het erf betekent eten. De 10 kuikens passen niet meer allemaal onder de kriel, maar ze zijn stevig en zoeken dichtbij moeder de warmte. Mark ruimt op en of wij alsjeblieft even met de kar kunnen komen om groenafval op te halen. Dan staat Gerhard en Robin voor de deur. Die hebben nu vakantie en komen de vouwwagen ophalen. Het wordt voor hen opnieuw het Leekster meer. Robin heeft vorig jaar surfles gehad, maar toen was er weinig wind. Ik vermoed dat hij volgende week daar niet meer over te klagen heeft. En dan is het tijd om de avond voor te bereiden, want Willem en Greet komen. Holvrieka is natuurlijk een van de onderwerpen. Het was een hecht stel, de collegas van de Kwaliteitsdienst bij Holvrieka Ido. Willem was één van hen en wij memoreerden het cadeau dat Wim kreeg van zijn collegas bij zijn afscheid. Bram de ram en wat voor één. Hij zorgde persoonlijk voor een overstroming toen hij vastgebonden stond aan de verwarming. Het was een lieverd en we hebben een paar jaar veel plezier van hem gehad èn een stel nakomelingen. Willem heeft een overgrootvader die mooi kon dichten. Ik ben er benieuwd naar. Dit zijn vrienden waarbij je je altijd op je gemak voelt, al zie je elkaar niet eens zo vaak. We besluiten om elkaar eens vaker op te zoeken. De avond gaat snel.
Het was een kort verblijf voor ons aan het Schoolpad. Even op en neer zou je kunnen zeggen. De maandag hebben we besteed aan de ZORGBRIEF aan de wethouder van de Gemeente Emmen die de Ruimtelijke Ordening in zijn portefeuille heeft. Ik wilde er nog wel Paradise lost? boven zetten, maar Wim leek dat nog geen goed plan. We hebben hem meteen weggebracht- zie 7 juli Paradise lost? Vanmorgen stond er een bezoekje gepland aan een orthopeed in het Scheper Ziekenhuis. Er moet toch maar eens gekeken worden naar mijn rechterknie die regelmatig last veroorzaakt. Wel kritisch luisteren, adviseerde huisarts Muilwijk. Snijden ze graag?, vroeg ik. Hij vond van wel. Natuurlijk ging Wim mee, twee horen meer dan één, makkelijk zat. Een nog jonge arts had de fotos bekeken en bekeek mijn knie nog eens uitgebreid. Tja.. wat slijtage aan de linkerkant Van alle mogelijkheden inspuitingen, oefenen of een nieuwe knie vond hij dit niet ernstig genoeg om een nieuwe knie te plaatsen. Daarvoor ben ik nog mobiel genoeg. Hij heeft me oefeningen gegeven- 30 keer het rechterbeen schuin naar voren optillen en 10 seconden in die positie laten. En dat drie keer per dag, eenvoudig maar zwaar. Ik kwam niet verder thuis dan 5 keer. En zo sprak hij een goed gewicht is héél belangrijk. Over drie maanden terug komen . Daar kon ik het mee doen. En... we zijn er weer... op onze vertrouwde plek.
De kloek zet haar veren op als de andere kippen te dichtbij komen.
Amper terug op honk, net Tessa opgehaald, de katten weer met opgestreken zeilen binnengehaald of we missen Amber bij het hek. Meestal staat ze ons op te wachten. Ik kijk nog eens goed naar de stal en zie daar madam achter een losgeschoten deur staan. Ze wil nog wel eens tegen een paal schuren en nu is dan het onderdeurtje er uit gewipt en dwars gezakt. Ze kan niet langer dan één dag zo gestaan hebben want gisteren was Rick hier nog en daarvoor Mark. Maar je ziet maar weer dat je de boel wel goed moet regelen als je even op stap bent. Met de kippen is het wat gemakkelijker. Ze worden eens per dag gevoerd en s middags gaat het hek van de ren open en scharrelen ze lekker los op het erf. s Avonds zitten de grote kippen netjes weer op stok en de kriel met zn 10 multiculti kuikens zit ergens onder de struiken met het kroost onder zich. De tweede verrassing gisteren was dat de legkip die op twee eieren zatach zo zielig om alles weg te halen bij een broedse kip ook moeder is geworden van inderdaad twee kuikens. Ook die scharrelde vandaag al rond. Het is zon mooi gezicht hoe de kuikens precies bij de moeder lopen te pikken in de grond die zij voor ze los gekrabd heeft. En niks geen kuikenlamp nodig. Af en toe gaat moeder zitten met de kleintjes onder zich. De natuur regelt zichzelf. Er lopen nu drie stel kuikens, 4 grote ( twee haantjes en twee hennetjes), 10 kleine bij de kriel en nu 2 bij de grote legkip. Maar ja . Straks! Ie-j ziet maor da-j ze kwiet wodt, is de gevleugelde uitdrukking van Wim. Ze vret ons de oorne van de kop en ie-j zölt zien dat et weer allemaole hanen bunt. Tja ik denk dat we buurman Jans straks weer nodig hebben.
Zondagmiddag was het zover. Eva en Annemey moesten er aan geloven tijdens de eindpresentatie door de leerlingen van zangdocent en jazz zangeres Christel Peters. 'O... ik ben zo zenuwachtig', klonk het al een paar dagen in huize van de Kolk/ Kraak. Ze mocht 6 gasten uitnodigen... nou ja zeven, met Agnes er bij. Het was al spannend of we er wel in konden want door het zoeken naar parkeergelegenheid in Coevorden zat de deur al dicht en moesten we door het Grand Café er naast de weg zoeken. En het was niet voor niets. Een prachtige middag in een zaal van het gemeentehuis van Coevorden. Het peil was hoog. Troubadour Berjan opende de middag vol zang. Prachtig want ik hou van dit soort liederen. Hidde, een jongen van 12, is wel een bijzonder muzikaal talent. Wat een stem en gevoel voor ritme. Mike en Inge staken er wat mij betreft ook bovenuit. Oh.. en Veerle en Kelly.... En dan die twee, Eva en Annemey, ze maakten er een echte show van met hun nummer Don't stop believing. Heel origineel. Zenuwachtig? Niks van gemerkt. En heel mooi gezongen. Nee de middag was een succes niet alleen voor de leerlingen maar ook voor hun docente Christel Peters. Die kan er ook wat van. Op verzoek zong zij een lied uit Fame, heel geweldig! En... ook Agnes heeft genoten. Die is gek op muziek. Ze heeft ook dit keer heel wat te vertellen thuis.
zondagmorgen--We zeggen telkens tegen elkaar dat we er tegenop zien om de Zondagsgroet rond te brengen langs de ziekenhuisbedden. Eens in de 8 weken zijn we aan de beurt met onze ploeg beddenrijders om de mensen die graag de oecumenische kerkdienst in het Scheperziekenhuis willen meemaken, op te halen voor die kerkdienst en na de koffie weer terug te brengen. Het beddenrijden zelf is redelijk ontspannen, vaak bijzonder zelfs. Maar het rondbrengen van die Zondagsgroet kan soms moeilijke momenten hebben. Je kunt geconfronteerd worden met heftige situaties. We vragen dan ook altijd of er kamers zijn die we beter niet kunnen ingaan. Dit weekend is Agnes weer bij ons en ging ook mee om de Zondagsgroeten uit te delen. Als we uitgelegd hebben waar we voor komen vragen we vaak ook of er mensen zijn die gehaald willen worden, met rolstoel of met bed, alles kan. Agnes vindt het leuk om mee te helpen. Simon en Coby namen ook een deel van de kamers voor hun rekening. Soms kom je goede bekenden tegen. Dit keer krijgen we een hartelijke ontvangst van een goede bekende Valerius, Voedselbank en de schapen, zijn onze connecties. Op onze vraag hoe het met hem gaat is zijn antwoord gewoon direct op de man af:Slecht ik word niet weer beter. En toch vol belangstelling voor ons. Ja, hij wil ook gehaald worden. Ondanks zijn slechte vooruitzichten vertrouwt hij ons toe dat dit ook een bijzondere tijd voor hem en zijn gezin is. Het kan wel eens druk worden straks. Er zijn heel wat mensen in bedden en een paar rolstoelen die we met onze groep gaan halen. Wim had even afleiding gistermiddag bij de voetbalwedstrijd FC Emmen- Ajax. Het werd 0-1... Heeft Johan in elk geval weer een goeie avond gehad!
Via via hoorden we pas dat de verdubbeling van de weg naar Klazienaveen die vlak naast ons is inderdaad doorgaat. Het zou door de gemeenteraad zijn goedgekeurd. Drie jaar geleden zijn we al eens naar een bijeenkomst geweest om de nieuwe structuurplannen van de gemeente Emmen te bekijken. Het zou volgens de plannen een allee worden. Wij hebben onze zorgen toen al middels een brief getoond en voorgesteld als het toch door moet gaan dat ze die extra baan aan de westzijde van de weg aan te leggen. Netjes een brief gehad dat het ontvangen is, netjes staan we vermeld in de antwoorden op het structuurplan. Er wordt geadviseerd om de verdubbeling aan de westkant te maken, voor een geluidswal te zorgen en aan een aan- en afvoerweg zou gedacht worden. Bovendien zal tijdig met omwonenden het een en ander besproken worden. Nu blijkt de verdubbeling toch aan onze kant te komen. Hoe ze het willen doen is mij een raadsel. Het is te laat voor een bezwaarschrift, had in november al gemoeten, maar een zorgbrief zal het dus worden. Wanneer er al geen rekening gehouden wordt met ons door de weg dichter bij ons huis aan te leggen moeten we ook maar afwachten hoe het met geluid en aan- en afvoer zal worden. De Zorgbrief is in de maak. Nee... ik sliep niet lekker vannacht. Zucht
De Nota van beantwoording die ons indertijd geruststelde.
Soms heb je dat zomaar een leuk gesprekje met voor jou geheel onbekende mensen. We zijn in Wolvega, nooit eerder geweest, het Friesland waar Stellingwerfs wordt gesproken. Dat kunnen we goed verstaan. We zijn op pad met de Eemslander Shantys. In Wolvega wordt de fiets 4 daagse gereden en dan wordt er tijdens die dagen van alles georganiseerd. Dit keer een soort markt met vertier door verschillende Shantykoren. Onze bus is vol met zangers en hun aanhang. Na een paar optredens van onze mannen gehoord te hebben gaan mijn vaste maatje Johanna en ik op verder onderzoek uit. We kijken en luisteren en komen bij een terrasje waar nog een paar plekken vrij zijn aan een tafeltje. Mogen we er bij komen zitten?, vraag ik. Dat vinden ze alleen maar gezellig en al spoedig zijn we volop in gesprek met deze zuiderlingen, nou ja hij dan. Zij komt oorspronkelijk uit Heerenveen. Misschien dat daarom dit noorden blijft trekken je roots hè? Het gaat er niet eens zozeer om waarover je het hebt maar soms is een gesprekje over fietsen, e-bikes, vakantie en Andre Rieu voldoende om een aangenaam kwartiertje te hebben. Ik hoop dat ze nog een fijne fietsdag hebben daar in de omgeving van Wolvega. Onze mannen zingen prachtig, ik mis Wim zn solo maar ik krijg vast meer kansen om die nog eens te horen. De dag eindigt met het feit dat Wim zn telefoontje kwijt is. Hij slaapt er slecht van, maar gelukkig vinden ze hem terug door hem vanmorgen terug door hem af te laten gaan. Hij is op de achterbank van de bus tussen de zittingen gegleden. Deze nieuwe dag begint dus weer goed.
Geert Hanken is zijn pseudoniem. Hij schrijft regelmatig over wat hem bezig houdt en wat hij in zijn leven al meemaakte. Zijn leven lang was hij boer in Zuidbarge en de Hankenberghoeve was zijn plek, maar nadat zijn zoon het overnam, verhuisde hij met zijn Annie naar een appartement. Ik heb me laten vertellen dat hij daar in de Emmerhout goed werk deed door het winkelcentrum netjes te helpen houden. Dat was niet genoeg. Henk Siebring moest de buitenlucht en de natuur voelen. Hij heeft nu al jaren een volkstuin, wat zeg ik hij heeft 7 van die stukken aaneen. Vandaag ging ik bij hem kijken. Ik vroeg aan een buurman tuinier of Siebring hier zijn tuin had. O die oude boer? Daar bij die bloemen. Hij is er net. Ik vond hem druk bezig met de schoffel. Het is gebeurd met hazen vangen zei de voormalig boer en jager. Dat mag ook wel als je 88 bent. Overal in zijn tuin staan stoelen om even te gaan zitten uitrusten en mijmeren. Hij liet me zijn kunstwerk zien, zijn kruizenveld, allemaal van buxussen, want Henk is een gelovig mens. De kruizen wezen allemaal naar een blauwe winde die zich naar de boven kringelde, naar de hemel. Een paar oude schuurtjes heeft hij namen gegeven als Ericas kas en loods Zuidbarge en hij heeft er een oude cabine van een vrachtauto staan waar hij Rij maar an op heeft gezet. Och we hadden een aangenaam half uurtje. Rick heeft ooit stage bij hem gelopen op de Hankenberghoeve en hij herinnerde zich hoe ik een keer in hun buurt bramen ging plukken, eigenlijk om te zien hoe ze samen aan het aardappels rapen waren. Hij had me door. Er staat een heel veld met mooie kerstdennen. Eind november kun je er voor 5 een uitzoeken en er je naamkaartje zolang aan ophangen. Dat gaan we doen!
Soms zit het mee en soms . Wie ons wel en wee regelmatig volgt is misschien die ene bepaalde pechdag niet ontgaan. Dachten we een prachtig keramisch fornuis op de kop getikt te hebben, gaat de glasplaat van de oven aan gruzelementen. Ben en Niesje hadden er speciaal een dagje voor uitgetrokken, zodat Ben en Wim het zaakje goed aangesloten zouden krijgen. Nou ja toen hebben ze het fornuis toch maar vast op de plaats gezet en gelukkig kon er een nieuwe glasplaat besteld. Daar hadden we nog geluk mee dat die onderdelen los te krijgen zijn. Zouden wij niet de enigste zijn met zon pechdag? Het pakket met de nieuwe glazen deur staat al een paar weken te wachten. Wim ziet er blijkbaar tegenop om die te verwisselen, maar vandaag moet het dan maar gebeuren. Het fornuis wordt met vereende krachten naar buiten gebracht en op de tuintafel gezet, oude splintertroep er af gestoten, goed kijken hoe het een en ander in elkaar zit en dan Het gaat eerst van een leien dakje tot die ene schroef. Die kan Wim er met geen mogelijkheid inkrijgen. Den is dol edraeid. Kan niet anders. Het zweet begint ons al in straaltjes van de rug te lopen. Iets meer naar links de ovendeur een beetje open dan die eerste schroeven er maar weer uit....... Ik weet niet eens meer hoe het kon gebeuren maar de ovendeur zit op zn plaats en de keuken is weer compleet. Nu kunnen we aan de appeltaart.
Vandaag is het onafhankelijkheidsdag in de USA en dat wordt gevierd. Curtis en Berdena vieren dat meestal aan hun meer waar ze een weekendhuis hebben. De hele familie is er dit keer, behalve dan Abby die nog in Den Haag is voor een paar laatste afsluitende weken op de internationale school van Inholland. Ze brengen drie dagen gezellig samen door met eten en drinken en hebben het naar hun zin in op of bij het water. Berdena schreef dat ze op 4 juli hun boot versieren en gezamenlijk met de buren daar er een feest van maken, een parade op het meer. 's Avonds besluiten ze met vuurwerk.
Zo . Weer gezinsuitbreiding, vroeg Anja gisteren toen ze even aan kwam. O.. heb je de grote kuikens gezien, leuk spul hè? Nee, ik bedoel kleine kuikens een hele zwik, ik kon ze niet zo gauw tellen want de kloek verdween al weer onder de struiken. Heb je één haan en dan gaat die zich meteen ook met de beide krielkippen bemoeien. Wim en ik met Anja en de kinderen in ons kielzog naar buiten en zien moeder en donsballetjes weer richting hortensias verdwijnen. De Annabellen doen het goed en het zijn dichte struiken geworden Wat later als ik heel stilletjes familie kip weer zie scharrelen moet ik ze even tellen tien stuks, 5 nu nog gele en 5 wat donkerder. Ook een van de legkippen zit op eieren. We hebben er twee een kruis gegeven en de rest halen we telkens weg, want de beide andere kippen willen alleen precies bij de broedse in het nest zitten om hun ei te leggen. We hebben al een paar nepeieren in een ander nest gelegd, maar dat helpt niet. Het wordt druk op ons erf. Vandaag hebben we Ricks nieuwe flat screen tv bewonderd en hij heeft laten zien wat hij er allemaal mee kan. Wat hij met de oude nog prima tv gaat doen? In elk geval gaat die niet naar de Kringloop. Daar heeft hij wat tegen. Wel aanpakken en niks ervoor geven? Dat stuit hem tegen de borst. Nee Jans en Geesje hebben er wel belang bij. Die zijn aan de beurt maar wel zelf komen halen hè! Morgenavond gaat dat gebeuren.
Over voetballertjes, een speurtocht en pannenkoek...
Aan de pannenkoek, vooraan de broertjes Daan en Tim
Er vliegt hier een havik, hoog boven het veld. We moeten zuinig zijn op onze roofvogels, maar als ze je de patrijzen uit de ren plukken wordt het minder. Anja heeft nu een soort gaas over de ren gespannen voor er nog meer kippen sneuvelen. Er zijn ook drie buizerds te zien die samen de buurt onveilig maken voor de kleinere dieren dan. Vandaag was het de dag van Frank. Die vierde nu zijn 8e verjaardag en had al zn vriendjes uitgenodigd, vijf stuks en allemaal voetballertjes. Drie keer raden wat er moest gebeuren tijdens zn feestje. Tja voetballen dus. Wim was gebombardeerd tot scheidsrechter. Vanmorgen klokslag 10 uur stond Frank al bij ons op de stoep om samen met mij een speurtocht door het bos uit te zetten. Dat vond hij al een avontuur, vooral achterin waar het zo donker is. Met rode draadjes en pijlen van takken gaven we de route aan. We verzonnen wat vragen over de natuur. Vanmiddag na de voetbal ging het clubje met Alle er achter op pad. Anja had voor allemaal een waaiertje met dieren in het bos gegeven. Wim stond aan het eind van het bos met dropveters en Anja en ik bereidden het pannenkoekenfeest en het kampvuurtje voor. Volgens mij slapen alle jongens als rozen vannacht. Ik moest even terugdenken aan onze eigen verjaardagsfeestjes met de jongens. Er is niets veranderd.
Wel wat jaren geleden: de broers van der Kolk van l. naar r.: Piet, Ben, Henry en Wim
Moet ik vanmorgen nog naar de markt, vraagt Wim na het opstaan. Nou er moet niks, we hebben nog genoeg, maar als je het leuk vindt om naar de markt te gaan, ga ik mee. Zo fietsen we even later richting dorp. Hij wil onze vreemde diascanner- je weet wel van doet ie het of doet ie het niet- naar zijn maatje bij Expert brengen. Die houdt van prutsen met dit soort dingen en misschien ziet die kans om hem aan de praat te krijgen. Dan zetten we onze fietsen in de gratis fietsenstalling waar je tegenwoordig ook gratis en voor niks een leuke fiets kunt lenen- service van de gemeente. En dan gaan we een rondje doen op de markt. Wat komt ie toch een bekenden tegen: Holvrieka, de Bowls, het Mannenkoor of van de kerk. Enorm wat kunnen mannen kletsen. De kaasboer heeft hem als vaste klant en terwijl we toch maar een stukje brandnetelkaas meenemen wordt de voetbal bijgepraat. Kaasboer is van Heracles en Wim de vaste fan van FC Emmen natuurlijk. Het is toch lekker om alle tijd te hebben. We lopen terug richting fietsen, maar ik koop toch nog even een badpak bij Livera. Als we dan even later langs Wims vaste kledingzaak Schomaker komen blijkt ook daar de opruiming al begonnen. Zullen we? Een jonge verkoper haalt ons binnen met een stralende lach Nee we kunnen niets vinden wat er uit springt. Boven hebben we ook nog leuke dingen zegt hij. Ik leg hem uit dat deze man geen pakken meer draagt en dus niet naar boven hoeft. Maar er zijn ook mooie shirts.. echt niet alleen kostuums kijk maar eens. Warempel we gaan toch maar even. Zien we even later toch een mooi shirt, vrolijke kleurtjes en leuke stijl èn in de goede maat. Wim gaat voor de bijl. Mijn oog valt eigenlijk meteen op een mooi vest dat er precies bij past. En ook dat doorstaat de keuring. Je kunt nagaan dat hij dan ook niet zonder nieuwe broek de deur uitgaat. Betaal jij of betaal ik, vraagt hij slim bij de kassa.
Foi foi...wat woont jullie noe een ende vot, was het eerste wat ze er uitkraamde toen ze op mijn 40e verjaardag kwam en we net 2 dagen in Emmen woonden. Je doet er met de auto ook bijna 2 uur over. Maar ja waar je werk is is je vaderland. Het is leuk om je zus regelmatig te zien en als het te lang geduurd heeft komt zij een dagje of andersom. Diny heeft er al heel wat meegesleept naar ons onderkomen. Ze kwam al eens met drie tantes:tante Jantje, tante Gerritje en tante Jo als ik het goed heb. Net als met tante Hermien en met nichtje Hennie en ook eens met vriendin Dirkje. Riek Antink onze vroegere hulp op De Boomgaard staat ook nog op het lijstje. En wat is er mooier om aan een vriendin te geven dan een paar kaartjes voor een dagje uit met de NS. Lekker makkelijk. Soms zijn er van die leuke aanbiedingen dat je voor een klein prijsje zomaar een dagje op stap kunt samen. Èn je hoeft niet zelf te rijden, want Achterhoek- Emmen blijft een best end. Toen wij naar de bruiloft van Arend en Amaka gingen was er net zon aanbod afgelopen, de Lentetoer meen ik, maar ik ontdekte dat je via het Kruidvat ook een paar kaartjes kon bemachtigen. Nu is Dirkje een paar weken geleden jarig geweest en warempel Diny kwam bij de jarige met een paar kaartjes voor zon dagje uit en wat meer is . ze komen naar Emmen. Er moet natuurlijk geen geks gebeuren met treinen die raar gaan lopen of het station in Zwolle dat binnenkort tijdelijk buiten dienst is, maar ik geloof dat het donderdag nog net open is. Dan gaat het gebeuren. We hebben al wat plannen gemaakt.
Tijdens de vakantie in 2009 met Rick naar Normandie was er natuurlijk ook veel zee te zien.... ook aan de West-Vlaamse kust waaraan we mooie herinneringen hebben.
Daar word je niet goed van, was het refrein van een van de liederen van Doe Maar
ja ik weet het
lang geleden. De kinderen plus buurt hadden er op ons 25 jarig huwelijk al een lied op gemaakt, kun je nagaan hoe vaak ze het hoorden, maar ook nu word ik er nog bijna dagelijks aan herinnerd. Tenminste als Wim het op de een of andere manier niet naar de zin is. En hij kan nogal kritisch zijn en laat het hardop merken. De steken die ik laat vallen worden al gecorrigeerd, maar in de auto is het altijd raak. Er zijn enorm veel ontaarde chauffeurs, zo blijkt. 
zondagmorgen--We zeggen telkens tegen elkaar dat we er tegenop zien om de Zondagsgroet rond te brengen langs de ziekenhuisbedden. Eens in de 8 weken zijn we aan de beurt met onze ploeg beddenrijders om de mensen die graag de oecumenische kerkdienst in het Scheperziekenhuis willen meemaken, op te halen voor die kerkdienst en na de koffie weer terug te brengen. Het beddenrijden zelf is redelijk ontspannen, vaak bijzonder zelfs. Maar het rondbrengen van die Zondagsgroet kan soms moeilijke momenten hebben. Je kunt geconfronteerd worden met heftige situaties. We vragen dan ook altijd of er kamers zijn die we beter niet kunnen ingaan. Dit weekend is Agnes weer bij ons en ging ook mee om de Zondagsgroeten uit te delen. Als we uitgelegd hebben waar we voor komen vragen we vaak ook of er mensen zijn die gehaald willen worden, met rolstoel of met bed, alles kan.
Via via hoorden we pas dat de verdubbeling van de weg naar Klazienaveen die vlak naast ons is inderdaad doorgaat. Het zou door de gemeenteraad zijn goedgekeurd. Drie jaar geleden zijn we al eens naar een bijeenkomst geweest om de nieuwe structuurplannen van de gemeente Emmen te bekijken. Het zou volgens de plannen een allee worden. Wij hebben onze zorgen toen al middels een brief getoond en voorgesteld als het toch door moet gaan dat ze die extra baan aan de westzijde van de weg aan te leggen. Netjes een brief gehad dat het ontvangen is, netjes staan we vermeld in de antwoorden op het structuurplan. Er wordt geadviseerd om de verdubbeling aan de westkant te maken, voor een geluidswal te zorgen en aan een aan- en afvoerweg zou gedacht worden. Bovendien zal tijdig met omwonenden het een en ander besproken worden.
