Dat zal hem niet gebeuren….. dat Ben straks de weermeter gaat installeren. Nu Wim door heeft dat het een fluitje van een cent is wordt de ladder gepakt en balanceert hij bovenaan. Je zou niet zeggen dat hij hoogtevrees heeft. Toen hij ooit met school op de Martinitoren stond hebben ze hem van de ballustrade moeten plukken, vertelde hij. Maar binnen de kortste keren hangt de weermeter boven aan het topje van de schuur, vastgemaakt aan het stiepelteken, overgehouden uit onze Twentse tijd. Wim vond het een prima steuntje voor zijn speeltje. Het zij zo….. Nu kunnen we binnen bij de warme kachel alles lezen over temperatuur binnen en buiten, zelfs de gevoelstemperatuur, de windrichting en de windkracht en de luchtdruk. Bovendien geeft de digitale regenmeter de hoeveelheid gevallen neerslag aan.
Vandaag is Wouter er om een uniek beveiligingssysteem te installeren voor je weet maar nooit. Wat een uitvinding. Het is eigenlijk overbodig want Ben en Niesje zullen hier een deel van de tijd zijn en Wouter de rest van onze afwezigheid. Die moet voor zijn werk hier in de buurt zijn, in Emmercompas. Daar gaat hij een melkrobot installeren., je weet wel... zo'n stal waar de koeien zelf hun tijd bepalen wanneer ze gemolken willen worden. 
Het geeft een goed gevoel dat er opgepast wordt en het huis nooit alleen zal zijn.
Wouter had het snel voor elkaar en is al weer richting De Meern om bij broer Jaap een computer op te halen. Hij is er maar druk mee. En morgen gaat hij ook nog voor een paar dagen naar een tentoonstelling in Parijs met vriend Herbert. Het heeft vast iets met de agrarische sector te maken.

20-02-2011 om 14:34 geschreven door hetty  

“En dan doe-j gewoon die schruufies deur die gaagies”. Ben en Niesje zijn een dagje in Emmen om ons sterkte en veel plezier te wensen. Ze hebben een overlevingspakket meegebracht met allerlei lekkers voor… je weet wel. Ben heeft het weerstation ontdekt dat we Wim voor zijn verjaardag gegeven hebben. Het zit nog in de doos al is het wel uitgebreid bewonderd maar het is lastig om een goede bevestiging te vinden voor dit unieke speeltje. Ben rust niet voor hij er iets op gevonden heeft. Het weerstation komt straks aan de punt van de schuur te zitten en Ben weet al hoe die bevestigd gaat worden- zie boven. Het Hattems klinkt net wat anders dan het Achterhoeks maar ook dit klinkt mij als muziek in de oren.
Ben en Nies komen straks op ons huis passen als wij… je weet wel. Ik heb het vage idee dat Wim z’n speeltje in die tijd wel een plek gaat vinden.
Eva is ook een middagje bij ons. Het leven van een brugpieper gaat niet alleen over rozen. Er moet gewerkt. Morgen heeft ze een boekbespreking en een s.o. van wiskunde en haar etui is bij een vriendinnetje blijven liggen. Jennifer heeft dus nog een omweg te maken met Eva en Queeny.
Dan stort ik mij zoals elk jaar weer eens in de belastingspullen die bij elkaar gezocht moeten worden."Ie mot ok alles wat belangriek is gelieke in een map doon', zeg Wim altijd. Maar toch... toen ik vannacht wakker werd ben ik toch op zoek gegaan naar de juiste WOZ waarde van het huis.

18-02-2011 om 23:59 geschreven door hetty  

Kasteel Coevorden.

Dat lijkt mij nog wel iets, de Poëzie- en Prozaroute door het oostelijk deel van de Achterhoek. Ik ben de caravan aan het opruimen voor… je weet wel… en ik kom de fiets- en wandelkrant voor de Achterhoek: Effe uutblaoz’n tegen. En volgens dit krantje kan dan van je gezegd worden: ‘Met de boek op et stuur, stuf hee deur de natuur’. De start is trouwens in Breedevoort, het aantrekkelijke boekenstadje vlakbij Aalten, de plaats waar Wim z’n carrière aan de wal begon en waar Rick geboren is.
Verder zouden we toch eens de enige echte acht kastelenroute moeten fietsen onder leiding van…. nee niet meer de burgemeester, maar een gids van de VVV van Vorden. Gisteren was er commentaar op ons enige kasteel in Drente, kasteel Coevorden dat nu als hotel gebruikt wordt. In Vorden alleen al zijn er 8 kastelen en in de omgeving nog veel meer. Of de mensen daar vroeger nou zo gelukkig mee waren laten we maar in het midden hè?
Dan kun je in de Achterhoek ook gaan wandelen met een ezel met proviand voor de wandelaars en de ezel zelf, leuk als je kinderen bij je hebt. Dat zal wel niet snel gaan en die ezel moet ook geen kuren krijgen.
Hier in Drente zijn nog steeds huifkartochten in trek. Toen ik afscheid nam van mijn arbeidzame leven voor de klas kreeg ik behalve het afscheid op school nog een verrassing. Op een middag wilden Wim en ik naar het Drents Museum in Assen, maar onderweg stelde Wim zomaar voor om even bij Rijmaaran in Schoonoord te stoppen voor een kopje koffie. Toen we ons eerste kopje op hadden, kwam onverwacht de voltallige familie langs en gingen we met de huifkar en picnickmand de bossen bij Schoonoord in. “Het peerd wet de weg”, zeiden ze. “Ie mot allenig zörgen da-j de bochten ruum nemt, want ze wilt nog wel es binnendeur gaon.”
Het noorderlands in het Dagblad van het Noorden vertelde over een westerling die bij de patatzaak gevraagd werd of ze de patat in een puutje wilden. Dat leek haar niet zo smakelijk, ze wilde het liever in een zakje. Mevrouw Sobering had in Hattem al haar antwoord klaar als ze ergens een reden voor moest aangeven:”Omtoch” en ze wilde wel ergens iets omtoe hebben. Ze kwam van oorsprong uit Groningen. Als uitsmijter gaf de krant nog een aardig misverstand als voorbeeld. Twee lesbische dames die met een baby wandelden werden ooit door een oer- Groninger begroet met de kreet:’Och kiek, wat een lutje potje’. Er moest de verontwaardigde dames wel even uitgelegd worden dat niet zij maar de zuigeling bedoeld werd. In het ‘Grunningers’ wordt een baby nu eenmaal ‘lutje potje’ genoemd. Ach… die streektaal….

17-02-2011 om 20:10 geschreven door hetty  

Beertje

Dat was een gezellig avondje aan de Molendijk. Wouters verjaardag werd nog eens dunnetjes over gedaan. Vrienden uit de buurt, waaronder Ep en Dirkje maakten er een feestje van. Ik dacht altijd dat Diny en ik er wat van konden als we bij elkaar waren, maar de zussen Ria en Wesselien deden voor ons niet onder. Wat kan de wereld toch klein worden. Wesselien bleek in Sinderen bij Varsseveld te wonen. En ik zeg zo tussen neus en lippen door:”Ken ie-j dan meschien ok een Anda Kreeftenberg.... uut Varsseveld?" Anda en Dick zijn onze vrienden van het eerste uur. Stomverbaasd kijkt ze me aan. “Daor he’k bie-j in de klasse ezetten. Ik heb eur nog ezien op de reunie en wie-j hebt nog zo leuk met mekare epraot.” Natuurlijk kwam Guus Hiddink, inderdaad ook een oud-klasgenoot ,ook nog ter sprake die de reünie met zijn aanwezigheid ook had opgeluisterd. Op de vraag op de lagere school nog wat hij later wilde gaan doen... had hij ooit geantwoord:"Een hoop geld verdien'n!" En een ieder weet wat het geworden is.
Wesselien houdt schapen en dan kan ze bij mij al niet meer stuk. En nog wel Kerry Hill, een mooi Engels ras. En een ezel en ze heeft een dikke Benner Senner, Pleunie, die ze achter de auto in een kist op een soort aanhanger vervoert. We spreken af dat we haar en haar menagerie een keer komen opzoeken. De dames nemen nog een stel kinderboekjes bij me af. Altijd handig, vinden ze, wanneer je eens op bezoek gaat waar ze kinderen hebben. Erg leuk.
Dat geeft de burger moed. Misschien ga ik nu toch verder met Ik ben Beertje, het boekje in wording over ons fleslammetje.

15-02-2011 om 10:35 geschreven door hetty  

Nog iets naar links, Wim...

Onze tuin ziet er weer opgeruimd uit. Zo’n dag mooi weer doet er goed aan. De Taxus baccata baccata, een zuilvormige soort staat nu op z’n plek en de boel is overal gesnoeid, bijgeknipt èn opgeruimd. Dat laatste kostte met name Wim uiteindelijk wat stijve spieren, want toen hij na de voetbal Emmen- Volendam thuis op de bank neerzeeg, was het een en al kreun kreun..... ’t Was ook een druk dagje en: kalm aan dan breekt het lijntje niet, staat nu eenmaal niet in Wim z’n woordenboek.
Ons uitzicht is ook letterlijk verbreed. We hebben nu een stuk ligusterheg ingekort zoadat we breeduit over het land naar Barger Oosterveld kunnen kijken, hadden we eerder moeten doen.
Het nieuwe haantje loopt nu parmantig op het erf met beide hennetjes. Ons eigen kip heeft eieren voor haar geld gekozen en zich bij z’n harem gevoegd, is ook wel zo gezellig.
Het haantje heb ik Kareltje genoemd. Hij heeft in Assen in een veel kleiner hokje gezeten en bij Jans in het kippenhok werd hij bijna dood gepikt door de grote haan. En nu heeft Kareltje vrij spel, heeft een zeer grote vrijheid en twee hennetjes die hem op de voet volgen. Wat kan een haantje zich nog meer wensen?

13-02-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Twee jaar terug liep er nog een aardig stel, een kloek met kuikens.

Je kunt niet voor anderen denken. Je kunt wel denken dat iemand iets vindt omdat jij dat vindt of doet omdat jij dat zo zou doen, maar zo werkt dat niet.
Zo ook met die kip van ons. Denk je haar een plezier te doen en gezelschap bij buurman Jans te halen voor wat plezier in haar eenzame bestaan. Wat denk je dat er gebeurt?
Toen het ’s morgens tijd was om te voeren en de nieuwe kip en het haantje uit het hok gelaten werden en de eigen kip uit de struiken kwam om het ochtendritueel te volgen was het helemaal mis.
“’t Geet ‘r hen”, kwam Wim wat ontdaan binnen verslag uitbrengen. “Ze vliegt mekare an… ’t Is een gevecht op leaven en dood met die beide kippen. Ik heb zoiets metemaakt.” “En ’t haantje dan?”, vraag ik. “Ja die probeert ‘r af en toe tussen te vlieg’n, maor dat helpt niet. De bloedspetters vliegt al in de rondte.”
Ja daar meng ik mij ook niet tussen en na een minuut of tien ga ik het erf eens rond om te zien wie het onderspit gedolven heeft. Ik hoor niks en ga op zoek. Lopen ze alledrie gewoon in de ren.
’s Middags ga ik nog eens kijken. Alleen het haantje zit er nog in, hevig protesterend achter het gaas. De kippen waren er gewoon uitgevlogen, nee niet als vriendinnen. De eigen kip loopt weer tussen de vogels en de andere is even spoorloos.
Vanmorgen waren alleen de nieuwelingen bij het voeren. Ons eigen kippetje laat zich niet meer bij de ren zien. Die zoekt het zelf wel uit.
Soms…. zijn het net mensen.

05-02-2011 om 20:34 geschreven door hetty  

Een paar jaar geleden hadden we veel te veel hanen en moest er ingegrepen worden.

“De mande steet al in 't kippenhok”, klonk het toen Wim vanmorgen thuis kwam na het zingen. Het haantje heeft dus geluk en mag bij ons de vrijheid proeven. Er zullen niet veel kippen zijn die zo lekker vrij rond kunnen lopen. “En vanavond haal ik ok nog een kippe bie-j Jans”. Het is toch ook veel leuker om een stelletje te hebben dan één zo’n kip die helemaal in z’n eentje loopt te scharrelen.
Nu zitten de beide nieuwelingen samen in het hok. De eigen kip zit vannacht nog hoog in de struiken zoals ze gewend is, maar misschien voegt ze zich morgen bij de nieuwe als er gevoerd wordt..

Verder was het voor ons doen een druk dagje. Frank was ook jarig en de gouden voetbal, die we meebrachten, werd in dank aanvaard. Het is er altijd gezellig in een huis met kinderendie enthousiast op je af stormen en een kat die bij je in de nek gaat liggen. De rest van de dierenpopulatie is buiten, kippen, katten, pauwen, pony’s en een oud paard.
 
Op de fiets gingen we daarna het dorp in richting Scheperziekenhuis. De ziekenhuispredikant, Wim de Groot die ons kent van het bedden rijden, ontmoetten we in de gang. “Zijn jullie op bezoek”, vraagt hij voorzichtig. Nee we komen voor een lezing van een diëtiste over goede voeding, speciaal bij hartproblemen. Er is voor ons niet veel nieuws bij, alleen over dieetmargarine en de goede en slechte vetten.
 
Rick heeft weer geluk vandaag. Bareld is geweest met een nieuw modem, een rauter en heeft skype voor hem op de computer gezet. Het was minder dat we hierdoor laat op Mark z’n verjaardag kwamen, want Rick reed met ons mee en we moesten natuurlijk wachten tot de pc weer compleet was.
 
Het was een gezellig samenzijn aan de Schaapstreek. Mark was echt jarig. Eva verraste ons nog met zang. Ik wist wel dat ze aardig kan zingen, maar nu ze les heeft gaat haar stem met sprongen vooruit. We waren allemaal blij verrast. De volgende jarige in de familie is Eva, maar ja… als het een beetje meezit zitten we 2000 km zuidelijker.

03-02-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Wat is dat leuk om zo maar een paar extra veulentjes in de wei te hebben. Ze moesten nu echt bij hun moeders weg omdat die dragend zijn en geen lebberend jong van vorig jaar kunnen hebben. Bij één merrie was het al te laat. Daarbij was zomaar een piepklein veulentje los gekomen, veel te vroeg. 't "Was net een klein hondtien", zei de eigenaar. "Ik had ze ok eerder mott'n breng'n", voegde hij er aan toe.
Ze zijn nu mooi met z’n vieren en die kleintjes zijn koddige dingen. Alle vier zitten ze dik in hun wintervacht. De kou deert ze niet.
Voor het eerst ben ik weer naar schilderles geweest, een nieuwe groep want ik ga nu om de week, 5 keer in totaal. Maar nu moest ik gelijk al bekennen dat ik wat lessen ga missen wanneer we eind van de maand op zwerftocht gaan. Ik kreeg meteen adviezen: Heb je een goede caravan waarin je het warm kunt stoken? Weet je dat niet alle campings open zijn in de winter enz. Wanneer kom je terug? Op dat laatste kon ik geen antwoord geven. Gewoon als we er genoeg van hebben gaan we terug. Ook wel eens lekker om niks op tijd te moeten. We zien wel.
Het was geen groot probleem want morgenvroeg kan ik al een les inhalen bij mijn oude schildersgroep. Ik ben begonnen om de deel met koeien zoals dat vroeger was te schilderen, koeien met horens en lekker in het stro. Het lijkt nog niet erg, maar dat is altijd in het begin. Pas na een derde poging denk ik: het kan nog wel wat worden en als het dan nog een keer lekker gaat zie ik: het wordt wat. En àls het wat wordt mogen jullie het zien.

01-02-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Het was koud zaterdag, heel koud, maar dat mocht Mark en Wim niet deren. Er lag nog een stapel hout dat gezaagd moest worden en afgevoerd naar Sleen, want ja… als je twee houtkachels brandend wilt houden heb je wel wat nodig. Er werd in elk geval weer goed samengewerkt. De kettingzaag had een onderhoudsbeurt gehad en ging er door als boter. Want deze mannen willen wel werken maar hun apparatuur moet voor elkaar zijn.
Op de site van Wim Harwig las ik dat hij zijn notenboom had moeten omzagen omdat die ziek was en bij de verwerking van al die takken had hij een hiep gebruikt. Een ‘iepe’ zol opa Bieënhof zeggen maar opoe had et altijd over et ‘iepken’. Die gebruikte zij ook voor een heel ander doel n.l. het kippen slachten. Af en toe was er een kip die er aan toe was, meestal werd het eieren leggen minder en dan ‘ging de kippe in de pot’ zoals opoe dat noemde. Er was op ‘de Haar’ ook een speciaal paaltje waar het arme kippenekje opgelegd werd en met één klap was het dan gebeurd. Als kind vond het gemeen dat ze die kip zonder kop dan rond lieten fladderen... en nog! Bah! Daar zal de uitdrukking: ‘Je kletst als een kip zonder kop’ wel vandaan komen.
Buurman Jans heeft een veel betere methode. Terwijl hij de kip aan de poten ophangt gaat de rest snel en zonder spektakel, diervriendelijk als je dit zo mag noemen.
Wim Harwig had goed gebruikt gemaakt van zijn hiep en als hij alle takken zo fijn heeft gemaakt als deze is hij wel even bezig geweest.
Deze middag kwamen er nieuwe logées voor de rest van de winter, een paar veulens van vorig jaar. Amber en Julia hoorden de aanhanger met inhoud al aankomen en al hinnikend vlogen ze naar het hek. De beide kleinen werden met open armen ontvangen. Zo kun je zien dat paarden kuddedieren zijn. Leuk hoor om wat meer leven in de wei te hebben.

31-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Mijn lievelingsplekje.

We hebben één hele luie stoel. Die staat bij het raam in de achterkamer. Vanuit die stoel kun je lekker tv kijken of zoals nu telefoneren. Anda heb ik aan de lijn en we moeten héél lang bijpraten. Ze is druk. Druk met klussen voor haar werk en met Dick gaat ze een weekendcursus moderne kunst volgen. Ze is vrijwilligster bij de Schouwburg, houdt alle contacten met vriendinnen bij, past regelmatig samen met Dick op Britt en Lynn. Ze gaan straks nog weer naar hun pied à terre in la douce France. Bovendien staat er een huttentocht door Noorwegen op stapel. En bij dit alles blijft ze de rust zelve.
Suze heeft zich intussen bij mij op schoot genesteld. Van hieruit heb ik goed zicht op de muur tussen de beide benedenkamers met openingen voor een brede doorgang en een raam zonder glas, beiden omrand door zware bruine balken. Ik vertel Anda dat zwager Ben en zus Diny hier waren met Wims verjaardag en Ben onze benedenverdieping eens aan een kritische blik onderwierp. We hadden wel eens gezegd dat de trap niet zo handig is als je ouder wordt en de keuken… nou ja. Ben keek nog eens en kwam spontaan met een verbouwingsplan. “As ik oele was en ik wol iets veranderen… dan ging de hele schosteenmantel met de bozem d’r af. Den gebruuk ie-j toch niet. En dan maken ik de kökken tegen de mure van de kamer an. Ie-j mot es zien wat een ruumte da-j dan kriegt. En…. a-j niet wet wa’j dan met dee tegeltjes an mot die d'r noe inemetseld zit dan heb ik d’r nog wel een plaetsken veur.”
Ben is van het antiek en weet er ook veel van. In het Drents museum hebben ze deze tegeltjes ook in dezelfde kleur. Behalve de schrijfmachine van vader Hendrik Jan en een koperen olielampje van de Kringloop is dit het enige wat je onder antiek kunt rekenen in dit huis.
Maar ja…. ik heb een gruwelijke hekel aan verbouwen. In Hengelo ging er eens één muurtje weg tussen benedenkamer en keuken. Je wilt niet weten wat dat een puinhoop was.
Nee…de keuken wordt stukje bij beetje voorzien van nieuwe apparatuur. Verder vind ik het goed zoals het is. Maar… Ben z’n plannetje onthoud ik wel.

29-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Net of die taxus er altijd al geweest is.

Afgepeigerd lig ik in een luie stoel bij te komen. Gerald is wezen helpen met de tuin. Zijn adviezen zijn geweldig en zijn tempo ligt hoog. Die man heeft inzicht in alles wat met de tuin, natuur en dieren in de natuur te maken heeft. Bovendien hebben we nogal diepzinnige gesprekken tussendoor. Wij laten ons natuurlijk ook niet onbetuigd en zorgen voor de afvoer van takken en afval. De grote taxus voor het huis die in de breedte groeide staat nu op een plek waar de mensen van de riolering een gat in de struiken bij de weg achtergelaten hebben. Het is of het nooit anders geweest is. Op de oude plek komt straks een zuilvormige taxus. “Wat vind je er van om hier langs het pad een stuk of tien rozen te planten”, stelt Gerald voor. Hij ziet het voor zich hoe het kan worden. En zo zit ik snel in de auto om de Rosa Iceberg bij tuincentrum Noordbarge te scoren. Natuurlijk moet er rozenaarde bij en wat koemest. Ze hebben bij het tuincentrum achter in de kas een plek voor de ezels. Twee ezelmerries met hun veulens komen nieuwsgierig op me af en willen best geaaid worden. “Wat een liefjes”, zeg ik. “Nou, zeg dat maar niet te hard”, zegt de man van het tuincentrum. “Als je je omdraait bijten ze je in je kont en niet zo zachtzinnig, dat voel je.” Als ik achter hem aan loop zie ik dat hij al 'niet veel kont in de bokse hef', maar of dat de schuld van zijn ezels is?

Tussendoor ga ik ‘s middags even een uurtje naar Sleen. Eva is ziek, wat grieperig, misselijk en een beetje duizelig. We drinken samen een kopje thee en na een rondje door de tuin met Queeny ga ik gauw weer kijken bij Gerald en Wim. Het was een lange dag en ik vind dat we de rest van de dag languit mogen.

26-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Ik heb een tic. Heb ik nooit in de gaten gehad, maar het is zo. Ik heb n.l. iets met stoelen… oude stoelen, nieuwe stoelen. Ze moeten alleen wel goed zitten en ze moeten wel iets hebben.
In winkels let ik er altijd op. Alleen in zaken met nieuwe meubelen kan je ze wel uitproberen, maar kopen doe je ze niet wanneer je er al genoeg in je huis hebt.
Maar ja als ik op ons wekelijks rondje door het Goed naast de saaie banken en oubollige stoelen een vlot makkelijk zittend model stoel tegen kom ga ik die meteen uitproberen. Mijn struunmaatje Susan moet er wel om lachen en zo zitten we wel eens een tijdje te kletsen in een paar op het eerste oog gemakkelijke zitmeubelen. Soms raak ik helemaal weg van eentje en ik bedenk waar die bij ons mooi zou kunnen staan. Ooit kocht ik er een prachtige maisgeel leren moderne fauteuil, ik meen voor € 37,50. Wim werd meegesleept en de stoel ging mee… achterop de aanhanger. Maar hoe het toch kon gebeuren…? Ik vermoed dat hij niet goed vast gestaan heeft. Midden op het viaduct dat over de rondweg gaat komt er een harde vlaag wind en hup daar ging ons stoeltje. Natuurlijk een beschadiging op de leuning. We hebben hem nog een paar jaar hebben staan. En toen kwam er dat leuke Artifort stoeltje en hebben we de gele weer ingeleverd. Want in ons huis is geen plaats voor extra stoelen.
Zo kwam ik vandaag een bijzonder stoeltje tegen, leuk handzaam modelletje. In ons huis passen ook eigenlijk geen forse meubels. Ik probeer hem, Susan probeert hem. Zit goed. Maar eerst gaan we aan de cappuccino in het café. Daarna nog even proberen… hij is echt leuk en dat voor € 17.
Tja en zo komt het dat er weer een stoel bij is aan het Schoolpad. Maar welke er weggaat… dat weet ik nog niet.

21-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Het was een beetje of de tijd had stil gestaan. Tim en Daan zijn een dagje bij ons. Hun ouders, onze buren Alle en Anja, hebben een begrafenis. Ze zijn al aan ons gewend omdat we al vaker een uurtje voor oppas gespeeld hebben, maar dit keer wordt dat iets langer. Het eerste wat Tim doet is de kist met speelgoed die we nog steeds hebben, naar de kamer te slepen. Daan kent het ook al en sleept een beetje mee. En dan begint de bouw van het treinencomplex van 40 jaar geleden, de trein die Gerhard kreeg toen zijn amandelen geknipt waren op 4 jarige leeftijd. Er zijn maar 4 wagonnetjes over, geen locomotiefje meer en we binden die wagentjes maar met een draadje aan elkaar vast. Ach wat spelen die twee er mooi mee. Ze willen wel een pakje drinken, biscuitjes, maar een boterham met hagelslag of leverworst… nee het ziet er blijkbaar anders uit dan thuis. Het zit er niet in met die twee. Tim wil wel een mandarijn, maar Daan niet, ook geen appel.  Die wil wel een ‘naan’, maar laat ik nu net geen banaan meer hebben. Ach.. in één dag zullen ze niet verhongeren.

Dan is de grote puzzel aan de beurt en samen wordt de grote vloerpuzzel met de letters van het alfabet in elkaar gezet. Ze zijn er trots op.

Met z’n drieën zitten we nog een poosje in de grote stoel naar Kabouter Plop te kijken. Als we dan de pony’s gevoerd hebben is het tijd om op te ruimen en net als de grote kist vol is piept de deur open en zijn Alle en Anja er weer. “Frank wil ook graag bij jullie komen”, zegt Anja als ze weer op huis aan gaan. Frank was vandaag na school met een vriendje mee, maar komt hier ook graag.
Er zit wel een hele tijd tussen, maar eventjes .....was het weer net als vroeger.

18-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

12-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

“Hoe je het beste met de fiets naar Emmen kunt?” Eén van de zonen van de vorige bewoner van dit huis denkt even na als ik het hem vraag. Dan volgt de uitleg.
“Je kunt op drie manieren richting Emmen. Via de Bargerweg over Bargeroosterveld, fietst makkelijk, maar is een beetje om. Via het Schoolpad en het Oevermanswegje kan ook, maar als ik een beetje laat ben voor school neem ik het Steegje. Het is wel een enorm gehobbel, maar als je eenmaal op het Oevermanswegje bent steek je over naar de Honeywel en ben ik zo op school.”
Dit Steegje, zoals dat landweggetje aan de overkant wordt genoemd, heb ik intussen wel eens geprobeerd, maar in de zomer moet je tussen modder, brandnetels en bramen door slingeren. Nee, dat is 'em niet, maar lopend is het Steegje wèl de moeite waard.
Nee… de weg die ik vaak neem is no vier, gewoon een stukje Schoolpad richting Bargeroosterveld, bij het bos links af en zo kom je bij de carpoolplaats aan de snelweg. Daar steek je over, rechtsaf en via de oude Meerdijk fiets je verder naar het dorp. Ik geniet nog steeds van dat eerste stuk puur natuur. Het grenst aan het Oeverse bos, waarvan wij intussen denken dat het ons bos is. Je komt er nooit iemand tegen en is een rustplek voor de dieren.
Gistermiddag liep ik met Agnes en Tessa door het Steegje en vertelde haar over Mans die vroeger aan de oever van de Bargermeer heeft gewoond en daardoor Oevermans werd genoemd. Hij zal nooit helemaal worden vergeten omdat het Oevermanswegje, een mooie zandweg met verhard fietspad naar hem vernoemd is. Het loopt langs het Oevermansbos, dat een van de weinige oerbossen is hier in Drente. Het Bargermeer verderop is er niet meer, leeggepompt en is industrieterrein geworden. Tja... ook hier moet de natuur soms plaats maken.

10-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Ons huis was vroeger een klein boerenbedoeninkje, een keuterijtje noemde de makelaar het. Toen we er voor het eerst binnenkwamen voelde het meteen of ik thuis kwam. Het is in 1975 van binnen degelijk verbouwd tot woonhuis. Eén kamertje is bij de kamer aangetrokken en de deel en stallen zijn woonkeuken en badkamer geworden. Wat boven de hilde was is ook omgetoverd tot slaapkamer. De hanenbalken zijn in ’t zicht gebleven, alleen op één kamer een beetje verhoogd, anders werd het geheel daar wat te laag.
Een deel van de woonkeuken heeft een muur van ruwe bakstenen en de vloer bestaat uit flagstones zoals die ook wel in de tuin gebruikt worden En om die ruwe muur gaat het. Ik vind hem eigenlijk wel mooi, maar ja… ruwe muur… ruwe stenen… Zou een wit gestucte muur niet beter staan, lichter, en misschien wat meer betegeling in de keuken?
Vanmorgen kreeg ik de nieuwe Libelle in handen. En raad eens…? Er is een nieuwe mode voor binnenshuis. Een ruwe stenen muur en beton op de vloer wordt het helemaal! Kleine stenen, grote stenen en als je dat te lastig vindt of een te grote ingreep, kun je stenen behang gaan gebruiken, net echt! De voorbeelden die ik zag… och eigenlijk leken die nergens op. Geef mij maar onze eigen stenen muur!
En… zag je dat gisteravond? Niet alleen de binnenhuisarchitectuur gaat terug naar vroeger. Zag je producer Erwin bij ‘Op zoek naar Zorro’? Ik zou zweren dat hij een rode boerenzakdoek gebruikt had om die mooie das van te laten maken. Mama droeg die vaak bij het melken als ze onder de koe zat. Dan werd d’r haar niet vet als ze met haar hoofd tegen de koe leunde. Maar misschien dat de dressmaker van Erwin het voor een Paisleydessin aanzag. En presentator Frits had een das met een Schotse ruit, in bruintinten, dat wel. Ik weet niet of die originele ruiten ook in bruin te verkrijgen zijn.
Maar nu weet ik het wel zeker. We gaan terug naar vroeger… en dan ben je weer helemaal bij de tijd!

09-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

We kennen Willem al heel lang. Ooit werkte Wim met hem bij Holvrieka Ido. Bijna waren we familie geworden. Dat ging niet door, maar de vriendschap bleef. Samen met Wim heeft hij de ponystal van afvalhout in elkaar gezet, daarna een hek en samen hebben ze toen nog een oude schaftkeet omgetoverd tot mijn Wilhelminakeetje waar ik in alle rust kan schilderen. Gisteren kwam hij weer even buurten op de fiets.
Ik zie hem ineens naar het schilderij van Scott kijken.”Hé… dat liekt ja net Max!” Geen wonder want Max stamt uit een van de nesten van van Scott en Kim.
Samen kwamen ze 13 jaar geleden op puppiekraambezoek. Het nest met de 9 pups was naast de open haard in elkaar gezet en daar was de lattenbodem van hun eigenste eerste huwelijksbed voor gebruikt. Het was een mooi stel puppies en Kim was een zorgzaam moedertje. Maar Hillie is een echt kattenmens. Ze hadden twee katten en dat was genoeg. "O ... ik hoeve bi-j Hillie niet met een hond an te kommen", had Willem al eens gezegd.
Enfin… we gaan in de kamer aan de koffie, je kent het wel. Waarschijnlijk ook nog een glaasje. Aan het eind van de avond, voor ze naar huis gaan, wordt er nog even snel gekeken bij de pups die daar uitgeteld en tevreden liggen. Hillie lijkt Willem even aan en spreekt de onverwachte woorden:”Willem zuukt d’r oe maor ene uut.”Willem is helemaal verbouwereerd. “Ie-j wollen ja toch nooit een hond?”
“Ja, maor noe wel, zuukt d’r maor ene uut.” Willem laat het zich geen derde keer zeggen en pakt er een paar om de beurt en zoekt een van de dikste reutjes uit. En dat werd Max.
En die lattenbodem heeft nog vaak dienst gedaan, was het niet voor een nest pups, dan wel voor de fleslammeren.
Willem is sindsdien dagelijks met Max bij de Rietplas of bij het kanaal te vinden. En Hillie ....? Die ging met Max naar de puppie-, gedrag- en gehoorzaamheidscursus èn naar behendigheidtraining.
Max is nu 13 jaar en nog steeds fit.

05-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Nog even mèt hert.

Kerstboom opgeruimd, het hert weer naar de schuurzolder en nu nog de krans? Nee die mag nog een dagje blijven. De dennennaalden beginnen wel naar beneden te ratelen, maar eventjes nog…. De kaarsen kunnen nog net een paar uurtjes branden.
En dan…? Ik kan niet zeggen dat het een straf is om binnen te zitten. Het is stralend weer, er is vannacht opnieuw een laagje wit bijgekomen, ijzel dit keer. Dat is wel minder als je er op uit moet. De vogels zijn druk in de weer. Zonet heb ik de pindakaaspot bijgevuld die in de speciale houder van Joost zit geschoven. Het duurde voor de kerst een paar dagen voor ze het in de gaten hadden dat dit een feestje voor ze werd. Vooral de meesjes zijn er gek op. De merels en roodborstjes zoeken het meer op de grond en op de bloembak waar ik ook voer gestrooid heb. De katten? Het is net of de vogels hier er aan gewend zijn. Zodra Loeder of Suze naar buiten zijn is meteen de achtertuin leeg en ze verschijnen pas als het onraad weer weg is. Het is vooral zomers dat de katten met vogeltjes in de bek lopen, meest jonge.
De enige kip die we nog hebben mengt zich ook af en toe tussen de merels. We misten haar al tot ik aan het eind van een middag de kip in het gebladerte van de struiken voor het huis zag zitten voor haar nachtplek, de gekleurde borstveren glommen in de avondzon. En nu heeft ze dan mede overwinteraars gevonden. In het voorjaar moeten we maar een paar maatjes voor haar vinden. Tja… het leven van deze senioren op het platteland is erg rustig vanmorgen.
Maar vanmiddag hè… dan beginnen de feestelijkheden. Jan Veen is jarig, daarna is er de nieuwjaarsbijeenkomst van de Shanty’s en morgen wordt het wokken met Valerius.

03-01-2011 om 00:00 geschreven door hetty  

Ik heb grote bewondering voor die jongens in de bouw. De meesten hebben gouden handjes. Wat hun ogen zien kunnen hun handen maken. Buurman Alle heeft ook van die gouden handjes. Was hij van de zomer in de bouwvak zéér actief met het bouwen van een enorme boomhut, ook nu laat hij zich samen met de drie jongens van de creatieve kant zien.
Vorige week kon je de Bargerweg niet door vanwege de enorme sneeuwduinen, buurman Jans deed nog een poging en die moest met een trekker weer losgetrokken worden. Maar Alle maakte van de nood een deugd. Ze wonen midden op de vlakte aan die Bargerweg. De opgestoven sneeuw was heel vast geworden en je kon er gewoon grote blokken van snijden. Het kon niet anders of het plan om een iglo te bouwen kwam vanzelf bij hem op.
Vanmorgen waren we bij hen op de koffie en moesten we het witte wonder natuurlijk even bewonderen. Op deze manier moeten de iglo’s door de Eskimo’s ook gebouwd zijn. Er zit bij deze zelfs een bankje in waar de jongens kunnen zitten. Frank en Tim laten dat even zien.

29-12-2010 om 00:00 geschreven door hetty  

08-08-2008 om 00:00 geschreven door hetty