Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
13-01-2014
Jarig!
Zondagmorgen--Iedere tijd heeft zijn eigen gewoontes en dat zal ook per streek en zelfs per gezin verschillend zijn. Ik lag er vanmorgen aan te denken toen ik naast mijn jarige wederhelft wakker lag te worden. Op de Boomgaard en waarschijnlijk ook op De Haar werd er in de vroege ochtend de stoel van de jarige versierd met bloemen uit de tuin. En ik lag me ineens af te vragen hoe we dat met opa’s verjaardag deden. Opa Bijenhof verjaarde op 21 februari. Ik kan me niet meer voorstellen wat we dan gebruikten. Misschien waren het de zelfgemaakte papieren roosjes die ook bij andere feestelijke gelegenheden gemaakt werden. Ik heb daar nog steeds handigheid in.
Onder het melken ’s morgens doken Diny en ik de bloementuin voor het huis in. De te versieren stoel werd op het stoepje voor de voordeur gezet. Die deur werd alleen geopend, en dan nog alleen het raampje, voor het gesprek van mama met de sint die met paard en al naar die voordeur gekomen was. Even daarvoor hadden we de paardenhoeven in het grind gehoord en de schimmel van de sint vaag voorbij zien komen. Het was Jonita die met een laken over de rug mee mocht doen aan deze activiteit.
Verder werd die voordeur alleen bij het stoel versieren gebruikt zodat we, ongezien door de jarige, de versierde stoel weer naar de keuken konden verplaatsen. Best spannend!
In ons gezin werden er lampionnen voor het raam gehangen met de kerstverlichting er in. Stond best mooi. Later kwamen de slingers en dat was een hele heisa om die ’s avond voor de bewuste dag goed op te hangen.
Vandaag hangt er niks. Kinderen groot. Wim lag al te pitten toen ik gisteravond na het late journaal bij hem aan schoof. ‘Gefeliciteerd en nog völle jaoren,’ kreeg hij nog wel mee, maar de rest van de binnengekomen berichtjes niet meer.
Op zijn nieuwe lichte schoenen ging hij vanmorgen richting kerk. Ik gunde me geen tijd. Tja… wel even hiervoor. Dat kan ik niet laten. Als me iets te binnen schiet…moet ik het even vertellen. Ken je dat?
Deze zomerbloeier kan er niet genoeg van krijgen...
Bij onze familie in Minnesota en Iowa is het even ander weer dan hier. Het moet daar zo verschrikkelijk koud zijn dat wordt afgeraden om op weg te gaan. Curtis en Berdena hebben ook een ingang vanuit huis naar de garage en rijden zo naar buiten. Ook bij Gera in Canada hebben ze van die winters.
Maar hier lijkt het nog steeds voorjaar. Het ontbreekt er nog aan dat de vogels gaan nestelen. Pas was het hier 14 graden, het hoogste ooit gemeten op 6 januari in Nederland. Het is raar verdeeld soms.
Maar… ik heb begrepen dat de winter er nog aankomt hier. Dit weekend zal er wel weer gediscussieerd worden over het weer, want Gerhard is een weerfanaat net als Wim. Die stond vroeger, samen met juffrouw van der Meulen, al naar de lucht te kijken vlak nadat we getrouwd waren en we bij haar in woonden. ‘Wat ducht je der van van der Kolk’, zei juffrouw van der Meulen dan. Zij trok nog eens aan haar sigaartje en Wim aan z’n zware shagje. ‘Nou…’, zei Wim dan, ’te zien an de hoge windveren kump der ander weer.’ Zondag is Wim jarig en ik verwacht nog wel het een en ander aan bezoek. Ik zie nu nog geen windveren, hopelijk schijnt het zonnetje dan net zo lekker als nu!
Op de plek waar we in onze begintijd aan de Kuifmees onze boodschappen haalden, de buurtsuper van Omvlee bij de brug in Zuidbarge, zit al lang de kapsalon van Klaasje Hummel, kapsalon Eugène. En het huis van Omvlee er achter is verbouwd tot hun riante woning.
Hier was het dat wij van Passage Zuidbarge Rietlanden vanmorgen onze nieuwjaarsbijeenkomst hadden, ook een activiteit van onze Passage. De een na de ander druppelde binnen en alle beste wensen uitgewisseld. Ik hou nog steeds de wens van mijn jeugd in ere: ‘Völle heil en zegen in ’t niej jaor’. En in mezelf hoor ik dan de wens van mijn buurjongen Henk Momberg er achteraan: En völle haaz’n en knien’n in ’t niej jaor.
Behalve de zieken onder ons was de hele groep bijna compleet, 25 vrouwen sterk. Er werd helemaal bijgepraat. Op zo’n koffiemorgen met de versgebakken kniepertjes, praat je meer dan tijdens een lezing en dat is ook eens mooi. Nu niet meer de platte soort kniepertjes van het oude jaar dat helemaal klaar is, maar de opgerolde soort, de röllekes zoals we die in de Achterhoek noemden, ten teken dat het jaar nog verborgen is.
Er gingen een paar kaarten rond voor de zieken om onze naam er onder te zetten. Er is al een bezoekje gebracht aan Roelie die voor een nieuwe knie opgenomen is en nu wat tegenslag heeft. En zoals het gaat met veel vrouwen bij elkaar: er wordt ook veel gelachen.
Voor de Kerst zijn er door de Passage dames flink wat kniepertjes gebakken en verkocht op de Kerstmarkt bij de Zandkop. Dat is ook een jaarlijks terugkerend iets wat ook nog flink wat oplevert voor de kas. Albertje is hier de drijvende kracht achter.
Tot slot bedankt Aly onze gastvrouw Klaasje voor de gastvrijheid en doet de laatste lief en leed mededelingen.
6 januari--Nu ik naar onze ster kijk, bedenk ik dat hij morgen echt opgeruimd gaat worden, het laatste van de versieringen die we voor de Kerst aanbrachten, gaat de kast in.
Het is vandaag 6 januari, de dag van de Driekoningen. Ik weet niet meer precies of het in 1980 of 1981 was. Pa en tante Gerritje Koning waren het eens geworden om hun laatste jaren samen door te brengen. Tante Gerritje zat deze dag in spanning door de a.s. geboorte van een nieuw kleinkind. Tiny, die getrouwd is met haar jongste zoon Berend, stond op het punt om te bevallen en na twee jongens zou een meisje ook welkom zijn.
Die avond kwam Berend terug uit het ziekenhuis en ging bij haar en Pa aan. ‘En…?’, vroeg tante Gerritje meteen, ‘wat is het geworden? ‘ ‘Alles goed’?
‘Wet ie wel wat veur een dag et is?, vroeg Berend haar. ‘Tja… 6 januari… eh..de dag van Driekoningen!. ‘Dan wet ie ok wat et ewodden is’, zei Berend. De derde Koning was dus een jongen en werd Christian genoemd.
Dus Christian… mocht je toevallig dit stukje zien… gefeliciteerd met je verjaardag!
‘Wat dat toch voor vogels zijn?’ Anja komt Frank brengen om een nachtje te logeren. Het is zijn beurt. We zitten aan de koffie als we boven het lege maïsland van de boer een paar vogels zien vliegen die ons vreemd voorkomen. Anja had ze die dag al eerder gezien. Voor ganzen zijn ze te klein en voor duiven te groot. Ze vliegen ook heel anders en ze laten al vliegend veel wit aan de vleugels zien.
Ik was ze vanmorgen al weer vergeten. Na het sjoelen gisteravond speelden we nog Master Mind. En ook vanmorgen wilde Frank nog wel een potje Master Mind voor hij naar huis ging. Dat blijft een leuk spel, duurt niet te lang en je moet er toch je hersens even voor laten kraken.
Maar toen we na de wat uitbundige nieuwjaarsviering in de kerk en nieuwjaar wensen bij Frans en Susan weer thuis waren, riep Wim me. ‘Ze bunt d’r weer’. Wij pakten de verrekijkers erbij om beter te kunnen zien wat hoe ze er uit zien. Daarna op zoek naar het vogelboek dat ik natuurlijk zo gauw niet kon vinden. Dan maar zoeken op internet en bij ‘wintergasten in Drenthe’ vond ik een soort eend die er sprekend op leek: de smient. Wij zagen hier een stuk of vijf zes, maar ze schijnen in grote groepen voor te komen. De mannetjes schijnen een gefluit te laten horen. Daar moeten we nog even op letten. De boeren worden zelfs schadeloos gesteld als ze hun land kaal vreten. Zo denk je iets bijzonders te zien en dan blijken ze in andere delen veel voor te komen in de winter. Maar ik blijf het een prachtige vogel vinden.
Misschien komt Frank straks nog terug voor een volgend potje Master Mind….
Onze jongens zijn alle drie gek op dieren, ieder op zijn eigen manier. Rick heeft zelf geen huisdieren, zelfs geen goudvis. Hij heeft wel een kattenluikje en ik heb hem al een kat voorgesteld als verjaardagscadeau, maar hij wil geen kat in zijn appartement. Maar komt hij bij ons dan is Storm helemaal in de picture. Die heeft hij helemaal onder controle.
Gerhard heeft een hond vanwege Robin en omdat hij zo lekker met haar kan wandelen. Dat is voor hem een rustpunt van de dag.
Maar Mark ervaart de band die je hebt met een dier en dat is wat betreft de honden wederzijds. Zowel Queeny, Scott, Tessa of Storm, ze zijn of waren allemaal gek op hem en zijn niet bij hem weg te slaan. Hier zie je Queeny en Storm op oudejaarsdag vechten om het beste plaatsje aan zijn voeten. Behalve vanwege oudjaar kwam hij met Eva ook appelflappen scoren. Dat is langzamerhand een gewoonte geworden met oudjaar.
Ik moet wel zeggen dat Mark het voornamelijk met honden heeft. Katten zijn meer de afdeling van Jennifer. Vorige winter kwam er een zwarte kat bij hen aanlopen. Heel voorzichtig werd het opgegeven dat die was gevonden maar volgens mij was Jennifer blij dat zich geen eigenaar meldde. En als het nou nog een leuke kat is! Bella is veel aanhaliger, maar Jennifer is helemaal weg van dit beest. ‘Een kat neem je niet’, zegt ze, ‘een kat kiest jou’. En hij heeft haar gekozen!
Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik wat heb met schapen. Het maakt me eigenlijk niet uit welk ras. Opa Bijenhof had een soort dat waarschijnlijk verwant was met de Texelaar en wij hebben hier aan het Schoolpad jarenlang de blauwe – en de witte Texelaar gehad, soms gekruist met het zwartbles schaap. De fleslammeren die ik uit Uithuizen meekreeg van Corrie waren Swifters, een kruising die gemakkelijker aflammeren dan de echte Texelaar. Wie hier vaker komt lezen weet dat we hier de laatste jaren alleen Schoonebeker heideschapen hebben en Drentse heideschapen, beiden de oerrassen die hier al heel lang gehouden worden en die Rob door zijn fokprogramma in stand wil houden en alleen met de beste goedgekeurde schapen fokt. Ik kan me nu al verheugen op de moederloze lammeren die hij bij ons brengt om met de fles groot te brengen.
In Oldeberkoop is ook een kudde met een paar honderd Schoonebekers van Natuurmonumenten ,die door schaapherder Hilde van de ene plek naar de andere worden geleid met hulp van haar hond. Ook zij had er een flessenlam bij, Lotje, dat haar als een hondje achterna liep. Een jaar geleden gingen we met onze expo-groep een middag de exposities van de Open Stal route in Oldeberkoop bewonderen. Daar was ook een expositie bij van HAWAR waar je alles wat met wol, spinnen, verven en weven te maken had, kon bewonderen. Sindsdien krijg ik een paar keer per jaar een mail met hun aanbod aan workshops en cursussen en alles wat met wol en schapen te maken heeft. Dit keer was er ook de video te zien van De Wandeling, nu met schaapherder Hilde. Ik zou zeggen: klik eens op:
Vanmiddag had ik Rick aan de lijn. ‘Om half vier was ik vannacht thuis!’, meldde hij. Hij was in de ons zo vertrouwde plek aan de Kuifmees nog bij wat naaste buren binnen geweest. ‘En ik weet het nu zeker’, zei hij, ‘met Kerst en Oud- en Nieuw wil ik niet alleen zijn’. Dat is al heel wat. Meestal vindt hij het helemaal prima om alleen te zijn, maar toch…
Gistermiddag ging hij op vaste uitnodiging bij buurvrouw Wielens oliebollen eten. Toen hij bij ons aankwam kon er met moeite nog één appelflap bij en om 9 uur ging hij mee naar Gerhard en Judith om de jaarwisseling mee te maken. Samen met Gerhard, Judith en Jan en Edith, Judiths ouders, wachtten we het 12 uur sein af. Precies op tijd kwam Robin thuis met drie vrienden. Het vuurwerkfeest buiten kon hij toch niet missen!
Ik ben het met Rick eens. Samen zijn met Oud en Nieuw heeft wat!
Mark en Jennifer waren dit keer naar Brabant naar de familie daar en Queeny was bij ons. Nee, gelukkig zijn Storm en Queeny niet angstig vanwege de knallen.
Nadat de ergste rook was opgetrokken aan de Kuifmees fietsten Wim en ik weer op huis aan en sliepen een gat in de dag. De eerste dag van het jaar 2014 is nu bijna ten einde. Wat zal de rest ons brengen?
Tim, rechts, haalt de plakken appel door de kaneel met suiker. Frank, in het zwart, doet die weer in het beslag voor ik ze drie aan drie in de zonnebloemolie laat glijden. En op de voorgrond staat Daan die met de bus poedersuiker de laatste hand aan de appelflappen legt.
Weer een jaar…. met veel kleine ups en downs, dat krijg je als je wat ouder wordt. Een pijnlijke voorvoet die nogal aanhield, een knie die aandacht nodig heeft, een eeuwig durend gevecht tegen de pondjes die je liever kwijt dan rijk bent, maar ook een paar erg leuke vakanties: de Algarve met Johan en Joke, Ben en Diny. En natuurlijk de vakantie met Rick door Schotland en een paar kortere uitjes. Met Dick en Anda op memorytour naar ons aller Badenhard en omgeving en later met Ben en Niesje naar Ameland. En niet te vergeten ons bezoekje aan Ieper en Koekelare om een vriendin te bezoeken. En dan de fleslammeren van Rob die het door onze verzorging zo goed deden. Ook afgelopen 1e kerstdag was zo’n hoogtepunt. Op Eva na was de familie compleet. In de zomer werd ik 70. Ik kan het bijna niet geloven, maar mijn knieën bevestigen het. Het wandelen in de bossen van de Slangenburg viel toch weer mee en toen we gisteren aan tafel op kasteel De Slangenburg in een gesprek naar mijn leeftijd gevraagd werd en ik zei dat ik dit jaar 70 ben geworden, keken ze me oprecht verbaasd aan en wilden het niet geloven. Even later kreeg ik een complimentje over mijn knalblauwe vestje. Dat doet een mens altijd goed. Maar… toen vanmorgen de drie Timmertjes kwamen helpen met appelflappen bakken en we even tussen het bakken door aan tafel van een appelflap met poedersuiker zaten te genieten, zat Tim me aandachtig te bekijken. Ineens kwam het er uit: ’Ik vind jouw haar mooi’. Uit de mond van een kind van 7 jaar is dat toch een bijzonder compliment. Dat heb ik in mijn leven nog niet vaak gehoord. Maar je snapt het… na deze ontboezemingen ga ik vrolijk straks het nieuwe jaar in. En het is waar: Tel je zegeningen! En bij deze: Iedereen die ik het nog niet gewenst heb: een verrassend, avontuurlijk en kleurrijk 2014 wensen we jullie.
