Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
10-03-2013
Ten Cate en de Toyisten
Het zou gemakkelijk worden dit jaar. De belastingdienst had alles al vooraf
voor je ingevuld zeiden ze in de brief. Wij laten het altijd invullen door,
onze langzamerhand goede vriend geworden, Harnold. Gistermorgen togen wij dus
naar hotel ten Cate waar hij in deze voor hem drukke tijd zitting heeft.
Hotel te Cate is vorig jaar helemaal op gepimpt door de Toyisten. Het is nu
een in het oog springend hotel geworden, waar in het verleden Tom Woodgate
logeerde als hij bij Holvrieka kwam inspecteren. De Toyisten hadden al de gasbol
onder handen genomen wat een vrolijk accent geeft aan ons mooie Emmen. En niet
alleen het uiterlijk van hotel ten Cate valt op. Binnen is het ook allemaal
Toyist. Wel vrolijk. Wim las me tijdens het wachten nog voor uit het grote
boek der Toyisten. Het is een vaste club kunstenaars die zich onderscheiden door
allemaal een eigen masker te dragen tijdens het werk, zeg maar net als de Hells
Angels te herkennen aan hun outfit. Er zijn ook al verschillende kamers in
Toyistenstijl en in de receptie hing een schilderij en stond een gitaar in de
vitrine die er ook kleurrijk uit zag. Zo te zien werden er veel vormen van
kinderspeelgoed in verwerkt en enkel de kleuren rood, geel en blauw gebruikt.
Daar kun je natuurlijk alles mee mengen. Ook de persoonlijke auto van eigenaar
ten Cate is geheel in de kleurige stijl gespoten. Toen was het onze beurt.
Ik had nog wel de hypotheek- en jaaropgaven gepakt en wat giften op een
rijtje gezet. Ineens bleek de Digide code van Wim niet meer te kloppen.
Bovendien stonden wel de verschillende bankrekeningen op een rijtje maar zonder
de bedragen erachter. En dat had hij nu al bij heel wat klanten meegemaakt. Om
een lang verhaal kort te maken: we mogen de rest komen brengen
Zonet kwam Loeder binnen en wilde meteen op het warme veilige plekje naast de
pc. Ik heb daar een warm dekentje liggen voor de liefhebber. Maar toevallig had
Suze het plekje al ingenomen. Het werd een heel spektakel. Loeder vond dat het
haar beurt was. Je kunt je er beter niet mee bemoeien. Suze moest het onderspit
delven en vertrok. Toch gaat het wel eens anders en zitten ze er een poosje
met z'n beiden, maar als je je slaapje wilt doen moet er één het veld
ruimen.
En daar zit je dan met een leeg huis. Wim was naar de Cantorij
en aansluitend FC Emmen. En dan gaat het vanzelf op zoek naar pups. Daar hebben
we intussen toch Marktplaats.nl voor? Ik twijfelde tussen een boerenfox of toch
weer een bordercollie. In boerenfoxen zit jacht, het zijn terriërs, maar ooit
was mijn eerste hondje Trixie er een. Zou ik toch..? Mark belde s avonds hoe
het gegaan was met Tessa en verslikte zich bijna toen hij hoorde van de
zoektocht boerenfox. Dat leek hem niks Doe nou maar gewoon een border collie.
Maar wat je ook besluit het is allemaal goed, voegde hij er wel aan toe. In
het noorden en oosten van het land was praktisch niks te vinden, wel in het
zuiden en Zeeland en België. Veel fokkers met meerdere soorten honden,
broodfokkers. En toch melden ze dat de hondjes in huiselijke kring opgroeien.
Ineens zag ik een nieuwe advertentie: bordercolliepups in Dalfsen. Dat wekte
mijn belangstelling. Het leek vertrouwd en ik mailde. Om een lang verhaal kort
te maken: vanmiddag zijn we gaan kijken en hebben meteen Storm uitgezocht, een
mooi reutje. Er waren twee reutjes, maar met deze kreeg ik meteen contact. Het
bleek het lievelingetje van de bazin. Ik kon me het helemaal indenken. Ik had
indertijd ook een zwak voor Scotty waar ik het boekje over schreef: Ik ben
Scotty. Ze waren me ook allemaal even lief, de een was ondernemend, de ander
grappig, een derde lief. Maar Scotty had dat speciale wat bazin Corry voelde met
Storm. En zo is t gekomen .
Daar stonden we dan bij dokter Harrie, ik
met een Drents flessenlam in de armen en Wim met Tessa. Lotje, het flessenlam
kon niet meer staan, laat staan lopen. Wij gooiden het al op de spagaten die ze
maakte door uit te glijden op het parket. Maar dokter Harrie zette haar op de
pootjes en wist het meteen, de Stiff lamb disease, een tekort aan selenium. Met
een spuit in haar nekje en een extra spuit voor over vier dagen konden we haar
weer meenemen. Voor Tessa werd het haar laatste uitje. Ze sliep heel rustig in.
We brachten Lotje weer terug naar Anja en Tessa hebben we een mooi plekje
gegeven achter de rododendrons naast Floris, de hond van Robin. We hadden al
een tijdje plannen om een nieuwe pup aan te schaffen. Toch hebben we gewacht
omdat we het Tessa, die toch al zo in de war was, niet aan wilden doen. Samen
met Mark en Jennifer hebben we het zo lang het mogelijk was geprobeerd om haar
een goed leven te geven. Door extra injecties en oppeppers werd ze lichamelijk
wat sterker, maar ze was zo in de war dat dit toch de beste oplossing
was.
Drie van de reacties op Facebook naar aanleiding van onze 48e trouwdag
lieten flitsen van herinneringen voorbij komen. -Hannie was ooit een van
mijn eerste leerlingen aan de van Heemstraschool en zal bij ons huwelijk
onderaan de trap bij het stadhuis van Hattem gestaan hebben met een van de
bogen. Op de receptie was ze er zeker ook bij en laatst vertelde ze met Aly nog
dat ze me uit het raam zag hangen als Wim weer eens terugkwam van een reis. Wim
herinnert zich er nog van dat tijdens de receptie alle kinderen mij de hand
kwamen schudden en dat hij alle cadeautjes en tekeningen aan mocht
pakken. -Neef Wilhelm was mèt zijn broer Jan, broer Ben en vriend Albert, één
van de gangmakers op het feest s avonds bij Hotel de Boer en droeg het vaandel
met de welluidende speciale titel WIMHETTY. Jan sloeg de enorme trom zo hard dat
het vlies knapte. Ben droeg een baby doll en Albert was verkleed als een
hoogzwangere vrouw. Het was me het stelletje ongeregeld wel. -Ook Sjennie
stuurde een felicitatie. Wanneer ik aan onze grote dag denk, komt meteen de
gedachte boven aan het verdriet voor haar van het toen onverwacht overlijden van haar moeder. Ze was toen al
getrouwd met Jaap jr en oom Jaap en Tante Riek Harwig kwamen daardoor niet naar
Hattem om ons huwelijk mee te maken. Zo blijven altijd de
herinneringen.
Het werd een intiem feestje, alleen met onze kinderen en kleinkinderen. Robin en Eva kennen hier de weg en zaten al snel met een Master Mind tussen hen in. Na de koffie verkassen we naar de kota en zoals altijd geeft dat wat extras. Met een vuur in het midden en een hapje en een drankje komen de gesprekken goed op gang. Rick heeft zich flink gestoten. Op zn werk in de plantsoenen gaan ze op gezette tijden de keet in om koffie te drinken. Op de een of andere manier is hij voorover geschoten tussen kachel en stoel en kwam met zn rechterkaak vervelend terecht. Nu heeft hij links een opgezet gezicht èn kiespijn. Raar! Maar als je denkt dat hij het even aan de huisarts wilt laten zien, heb je het mis. Hij heeft het internet al afgestruind, weet alle spieren te zitten en weet zeker dat het niets ernstigs kan zijn, alleen gekneusd. Gisteren heb ik het kruidenzalfje van de smeerwortel er maar opgesmeerd. Kijken of dat verzacht. Verder moet hij het maar met een paar paracetamolletjes redden voor de nacht. Vorige zomer brak Robin zn neus bij het voetballen, maar dacht dat het een kneuzing was. Toen zijn neus in de maanden erop wat scheef ging staan bleek het gebroken te zijn geweest en verkeerd aangegroeid. Dat is dus 2 weken geleden rechtgezet, een hele ingreep. Vandaag mag hij voor het eerst weer naar school, 6 weken lang geen contactsporten! Maar ook dat verandert Rick zn mening niet! Zonet was Mark hier even. "Heb je dat potje met zalf nog', vroeg hij. 'Ik heb een kloof in de vinger en gisteren smeerde ik er ook even van dat smeerwortelspul op en dat hielp! Of heeft Rick het al in de buze?' Zo af en toe laat hij horen dat hij een paar woordjes Drents kent. Het zal Susan deugd doen dat haar smeersel het zo goed doet.
Gefeliciteerd met je trouwdag, zegt Wim terwijl hij licht kreunend
overeind komt. Zegt de ene kneus tegen de ander, antwoord ik. Hij begint op te
knappen maar s morgens valt het eerst tegen. En ik had het vrijdag meteen niet
willen zeggen, maar toen ik na Wim zn blessure aan het takken opruimen ging,
had ik een beetje dom gedaan. Ik wou een armvol lauriertakken achter de
rododendrons neerleggen om zo een wal aan de binnenkant te maken. Dat was nog
wel slim bedacht vond ik zelf, maar tijdens het klauteren over een stapel losse
stenen viel ik wat ongelukkig op dezelfde bil als afgelopen maandag. En ik was
nog herstellende van een val tijdens het Nordic walken in een gladde berm. Je
kunt nagaan dat ik me meteen 10 jaar ouder voel. Het veranderde vanmorgen wel
even toen ik een mooi bloemstuk in een glazen pul op tafel zag staan. Er kwam
een kleine attentie bij als herinnering aan het bruidsboeket, nu 48 jaar
geleden: één witte fresia. Met de overvloed aan gesnoeide takken is het
helemaal goed gekomen. Mark kwam gisteren spontaan langs, pakte de boel op twee
aanhangers en bracht het naar de wal buiten ons erf, scheelt weer iets tegen het
geluid vanaf de weg. Zo is alles opgeruimd voor de kinderen komen. We zijn er
klaar voor: een hapje en een drankje èn een flinke pan soep.
Even speciaal voor Jannie en Corrie in UIthuizen... Josca met haar
baas.
Joke was jarig en wij togen naar de Achterhoek. Zo zie je elkaar
nog eens en praat weer bij. De nieuwste ontwikkelingen worden onder de loep
genomen. Henk en Anneke hebben groot nieuws. In de zomer zullen ze opa en oma
worden. Yvonne en Jorrit verwachten hun eerste kindje. Wat mooi om naar uit te
kijken. Ben en Diny zijn onderhand ons vaste adres voor de nacht geworden en
ook daar wordt nog nagepraat. Vanmorgen na de koffie gaan we weer naar het
noorden, ons thuis sinds 30 jaar, niet te geloven! Ben staat al klaar om met de
honden zn uurtje beweging te nemen. Josca loopt strak naast hem en Jippe ja
Jippe kiest vaak zn eigen pad. Soms ziet hij die pas terug als hij weer thuis
is. Wanneer we bij Luttenberg zijn gaat onze auto vanzelf naar rechts om te
zien of Ben en Riet thuis zijn. En dat zijn ze! Ook daar zijn we blij om elkaar
terug te zien en delen lief en leed van de laatste maanden. We halen Tessa op
bij Jennifer in Sleen en gaan daarna meteen bij buurvrouw Wielens op
verjaarsbezoek. Ze kan het niet laten, zo kwiek als een hoentje loopt ze heen en
weer en dat op haar 87e. Maar dochter Willy zorgt voor alles. Eenmaal thuis
komt onze schapenman Rob hooi voor zn schapen brengen en belooft de nieuwe
ooien die binnenkort te brengen die bij ons komen om af te lammeren. En dan belt
Gerald.. om te zeggen dat hij ons morgen met de tuin komt helpen. Zeg niet
dat het leven van een gepensioneerde saai is!
