Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

nederland
akke.beakke.be
Юлиус Дрейфсанд цу Шлам, поет

Archief

Maandag 17 april 2006

een zwaluw



een vogel kijkt niet om
zoals ik vaak doe
jij scherende zwaluw
met gevorkte staart

in duikende vlucht
tref jij je doel
ik denk steeds na
over wat mij zorgen baart

jij spreidt je vleugels uit
als vanzelf
ik zoek met moeite de weg
schoorvoetend , aarzelend
weet vaak van heg noch steg

jij boerenzwaluw verkent
de aardse velden
trekt in zwart
schrijvende vlekken
door de malse weidelucht
til mij op, neem mij mee
o, hemels fladderend goud
pas dan ben Ik tevree



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:01
Maandag 17 april 2006

een dichter in de herfst



ik sprak mijzelf toe
een innerlijk gefluister
mijn woorden werden al gevoeld
eer zij werden uitgesproken
zij bleven in het duister

mijn woorden waren nog niet koud
of ze waren al gestorven in schoonheid
wegvliedend naar het engelenwoud

woorden, woorden
het scheppend sterven
kruipend over de regenboog
na mij door anderen te
te dragen , te erven
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:00
Maandag 17 april 2006

Sarah, mijn vuur en rook



omrand door groen
gebladerde heggen
op een heuvelachtig veld
terwijl de schemering valt

lopen haar dragers,
hen die zij heeft bemind,
omhoog door fijngemalen ,
knarsend grind
om haar tere restend lijf
neer te leggen,
op gesprokkeld droog hout:
haar laatste aardse verblijf

ik draag mee
wat zij droeg,
in alle stilte,
daar zij er nimmer
naar vroeg
onze tragische kilte

een zwoele wind
bewierookt haar naakte lijf.
ze is reeds verstijfd ,
ontdaan van uiterlijke schijn

toch is zij zo, de schone
stille dood
die opgaat in vuur
en rook:
de walm, die hemel en aarde
met elk ander verbindt,
een lint van eeuwige pijn



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:57
Maandag 17 april 2006

holle woorden




ik zweef op lege wolken
en zuig de longen vol
gedreven door holle woorden
staat mijn borst doelloos bol
 
kom niet meer tot  iets
een nutteloze zucht leidt tot niets
letters laten zich niet meer pakken
allengs zal mijn hoogmoed zakken
 
ik drijf naar een eenzaam eiland
waar  mijn wortels zijn begraven
het zal wel even duren
eer ik weer een schepping kan dragen
 
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:53
Vrijdag 14 april 2006

onsterfelijk tehuis




zo ik mijzelf afscherm
voor sinistere trawanten
en al het divers gespuis
open ik mij voor passanten,
goed geaard in ziel en lijf,
heet hen welkom in
mijn onsterfelijk tehuis


een plek van stil vertoeven
en zeldzaam genoegen
waar in het stille ven van de geest
vreugdevolle vlinders zoeven
in zonnige zomerse rust


kom op mijn feest
waar een wit gesluierde fee
ons in verkwikkend dromen kust

we zweven dan tesamen
over wonderlijke vlakten
vol van kleur

luisteren naar geluiden
van de gouden lier
en mogen ruiken
aan een zalige fleur


onze vingers stralen
teder licht naar elkaar
onze lippen bevruchten
het heelal met schone
engelen verhalen
weet mij te volgen
laat ons nimmer meer dalen


zie daar die helder blauwe nimfen
badend in een sterrenzee
zij hebben slechts weet van liefde
bespelen de waterharpen ongedwee


er is geen weg meer terug
zou het niet meer willen
och, daar gaat de hemel open
volg mij, we mogen onszelf
onbeperkt in schoonheid dopen



i had a dream





Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:40
Vrijdag 14 april 2006

als de zon mij roept



geloof mij
als ik spreek over
mijn gelopen ronde
denk maar
dat het helen is
van een open wonde


wees niet bang
wanneer mijn blik
stagneert als mijn weg
doodlopend is
en mijn fakkel
nog spaarzaam walmt
in een verloren nis


nog eenmaal zal ik
mijn bruid aanschouwen
als zij is gekleed in
een zwarte japon
zij gaat met vaandel
vooraan in de stoet
totdat de hemel spreekt
over de eeuwige zon;
het verleden is dan voorgoed




Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:39
Vrijdag 14 april 2006

leef nog lang



leef nog lang
zo zeg ik tegen de oude man
en keer mijn rug naar hem toe


hij en ik weten beter
zijn laatste gang
houdt hem al tijden in de ban
hij is het ademen moe


steeds meer ontvalt
hem het leven
niet zo zeer aan den lijve
of door een ledige geest


neen, de eenzaamheid
begint hem te beklijven
de zin van alles
bevreest hem het meest



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:38
Vrijdag 14 april 2006

het warme laken


wat kan de ochtend
soms donker lijken
waar men licht vermeent


als de nacht
nog duidelijk weent
bij het vroege opstaan
van een verleden etmaal


en onverteerde gedachten
voortschrijdend worden uitgebeend
tot een rusteloos verhaal


dan schuif ik ze niet opzij
die doeken voor de wereld
het zal zeker niet helpen
in mijn verwarring
ruimte te scheppen
of droge tranen te stelpen


kruip maar terug
onder het laken
zucht een stem in mij
ik wil bij je waken
en straks of veel later
zal de dag het alsnog
goed met je maken

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:37
Vrijdag 14 april 2006

goede vrijdag




toeven in Uw licht
is schaduw schuwen
toch voel ik me zo vaak
diep naar binnen gericht


o ja, daar is de stilte
gepaard aan liefde
toch leidt die weg
evenzeer naar kilte


waar het hout zich kruist
spijkert zich de adem vast
zoals lijden en hoop
mijn ziel bestuiven
daar woon ik, mens,
die ongevraagd
in het aardse huist
en naar oprecht verlangen
mag wuiven

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:36

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

↑ Terug naar de berichten