Verlof ?

Hieronder een foto van de luchtfilter van "Het Beest". Vrijdagmorgen haalde ik hem er af en legde hem in de benzine om te reinigen. Al de roetaanslag loste, en bleef achter op de bodem van de emmer waar ik de benzine had ingedaan. Pas zaterdag heb ik, na een deftige kuis van de luchtfilter, hem teruggegeven aan "Het Beest". Ik stak nadien de sleutel in het contact, draaide, en Het Beest gromde... gelukzalig. Patrick en ikzelf keken tevreden toe.Hierbij vind je ook een foto van de ontluchtingsklep onder het motorblok getrokken.

Ik noem Hem Het Beest. Niet de vraatzucht, dan wel zijn onvoorspelbaar gedrag baart me zorgen. Soms steigerend, soms bedaard, maar wanneer je geen dompteur bent, speelt hij met je en vreet aan je. Hij weet en beseft als geen één dat je zijn gedrag vreest, en ontzag hebt voor al zijn handelingen.
Maar stilaan, Beest, begin ik al je handelingen te analyseren en te begrijpen. Ik schat al je handelingen beter in en weet nu beter en beter wat je in petto hebt. Ik verbeter je en ik verjong je en daar ben je gevoelig voor. Je begint nu minder en minder kuren te vertonen en dat stemt me gelukkig. Ik vraag daar bij ook de hulp van bekende dompteurs, waarvoor ik de vrees in je ogen lees.Je voelt je minder en minder op je gemak en durft minder en minder tegen te spartelen. Je begint te gehoorzamen en bromt op een vriendelijker manier. Je lijkt getemd hoewel er soms nog tijd is om kuurtjes op te voeren. Meestal worden ze in de kiem gesmoord.
De naam van Het Beest : DAF 575.

Men sprak van mooi droog weer. En inderdaad met de feestdag van O.L.Vrouw hemelvaart werd het droog en zonnig. Afspraak om samen met Patrick en Kristine op de Enya naar Sas van Gent te varen.
In 't Sas had Patrick's dochter Ruth vakantie gehouden op de boot van papa patrick.
Rond de zaterdagmiddag gingen we varen. De Moervaart uit, waar we ons ergerden aan sommige beroeps schippers en hun  manieren. Ter hoogte van de kaai van Shanks, je weet wel het recyclagebedrijf, lagen twee slijkbakken van de fa. CEI dubbel*. Langs de andere kant lag er aan de laadschuif* de "Rotterdam 51" een 110m bak* van de fa. Fransbergen. In 't midden, een nauwe vaargeul ca. 5,5m breed. Ik zwoer mijn vriend hier een reclamatie tegen in te dienen bij de beheerder van de vaarweg.
We liepen de Moervaart uit, het kanaal Gent - Terneuzen op, waar zeer  weinig vaart was.
Onderweg kwam ik verschillende bekende schepen tegen, Petra lacht dan altijd met zoveel beroepsmisvorming. De overzet, Sidmar en de werf Carron voorbij en een ietsje later dwarsten* we het vaarwater en voeren het haventje van Sas Van Gent binnen. Aan stuurboord lag de "Ruth". We vonden een plaatsje net voor de "Ruth".
We waren curieus hoe de jongste matroos het stelde aan boord van de "Ruth".
Een late aperitief was welkom. Tijd ook om een serie foto's te maken van Patrick's kleindochter ,Jade.
De vrouwtjes gingen shoppen, en voor 's avonds een restaurant bestellen.  Wij bleven aan boord en keuvelden wat over de Olympische Spelen, en hoeveel medailles de belgen nog wel zouden winnen.Het weer bleef prachtig  en na het avondeten bleven we nog wat nagenieten op het terras.
't Was middernacht toen we in ons mandje kropen. We sliepen zoals roosjes een gat in den dag.De zondag kondigde zich mooi aan met een schitterend zonnetje. We besloten 's namiddags de plaatselijke kantine eens uit te testen.
Na het middageten kwam er meer en meer bewolking. Dan maar geen kantine en de motor laten draaien. Nog maar net het Sas uitgevaren of er barstte een kolossaal  onweer los, toen we midden op het kanaal Gent - Terneuzen voeren. Een half uur lang zagen we bijna niets. Eens, na het onweer, rook het lekker naar de regen. Terug door het smalle gleufje in de Moervaart en eventjes later zagen we de groene Spanjeveer brug voor ons. Een kwartiertje later lagen we vast. Electriciteit aangesloten, tijd om in onze kantine een pintje te drinken alvorens naar huis te gaan en ons vaar week-end te besluiten.
Morgen is't  weer werken geblazen !

*dubbelliggen : 2 schepen die naast elkaar liggen.
*laadschuif : betonnen bouwwerk waar camions hun goederen rechtstreeks in een schip kunnen kippen.
*110m bak : soort schip/bak, dat 110m lang is en 11,40m breed, een standaardbak zoals men het noemt.
*dwarsen : naar de andere kant van het vaarwater varen, zo kort mogelijk qua afstand.
 

 

SPECIAAL VOOR DHR.PATRICK CRIEL FOTO BEWIJZEN DAT DE ZON WEL DEGELIJK SCHEEN IN IEPER OP 21 JULI 2008.
En neen, mijnheer Criel, ik leg er u er niet altijd op. Hier zijn de bewijzen en nog fotogenieke ook !!!

Rusten in Ieper, onder een stralende zon. Petra gaat 's morgens shoppen. Ikzelf ga naar den "Delva", een fantastische kleine winkelketen met drie vestigingen in West- Vlaanderen. Gesticht door Frans Delva-Destrooper met als eerste winkel Diksmuide in mei 1968, waar heb ik die datum nog gehoord.
Na werkzaamheden in de negentiger jaren verdubbeld tot 5000 m², in augustus '74 gevolgd door Veurne en de derde in Ieper in 1987 (8770 m²). Aanvankelijk gestart om de boeren te voorzien van werktuigen, Delva was oorspronkelijk een handelaar in meststoffen en veevoeders, schakelde deze west-vlaming nadien over op alles voor de  doe het zelver. Ik kan er uren in doorbrengen, tot groot jolijt van Petra.
Ze noemt hem dan ook smalend "uwe winkel". Maar stiekem heeft ze er al tweemaal zelf binnen geweest. Ha,Ha!  's Namiddags klussen met gerief uit "den Delva" of wat had u gedacht. Een nieuwe elektrische bedrading, zodat ik nu met de nieuwe draad kan werken, alles is nu uitgerust met alle soorten euro-stekkers, overgangen van gewone stekkers naar euro (vrouwelijk of mannelijk) overgang smalle eurostekker naar dikkere, enz...

33u30' - 37u54' (4u 24') - 31,5 km - 2 sluizen - 2 bruggen

Op deze warme zomerdag vertrekken we rond 9u zoals afgesproken met drie schepen richting IJzer. Twee van hen zullen via Diksmuide naar huis varen. Op de Ieperlee kunnen we rekenen op een goeie sassenier. Ik noem hem altijd "Tarzan" vanwege zijn fors postuur, maar ook vanwege zijn kracht bij het bedienen van de sluizen. Eens op de IJzer liggen er aan de steiger vlak tegen Fintele sluis, een "tros plakkers" uit Leuven. Watersporters die tijdelijke steigers gebruiken als permanente en er dikwijls meerdere nachten blijven.  Wij gaan de IJzer af zo ver mogelijk, tot Roesbrugge. Het nieuwe stukje IJzer dat opengesteld werd voor de watersporters is uniek en  mooi. Ik wist niet dat er zo'n landelijke omgeving nog was in het volgebouwde Vlaanderen. We passeren dorpjes zoals Hoeren, Mannekesveere en tenslotte na twee  opgehaalde brugjes,  Roesbrugge. Gewoon : the middle of no where.
Enige tijd nadien komt er een 12m huurschip nog aangevaren, nadat wij reeds aangemeerd liggen. Dit is de max. lengte die in Roesbrugge kan komen, anders kan men er niet meer draaien.
Ik roep naar de vrouw niets aan de motor te doen, zodat wij haar manueel kunnen draaien. 'I s inderdaad de maximum lengte, want na heel wat moeite krijgen we de boot toch gedraaid.We leggen hem vast voor ons. Het blijkt een tof stel te zijn uit Hamme, met drie kids er bij.  Ze baten een nachtcafé uit.  Beide hebben stapels boeken mee en zijn verwoede lezers. De kinderen amuseren zich met spelletjes aan boord.
We slapen zoals we nog nooit geslapen hebben. Men hoort er werkelijk niets.