Het Beest Getemd.

September zit er aan te komen, we wachten dan ook allen met spanning af om ons laatste groot vaarverlof te gaan varen. Alles wat niet in orde was werd extra nagekeken en desnoods vervangen. Enkel het bakboordlicht doet het niet, maar het blijkt één van die ambetante pannes. Telkens wanneer ik het lampje er uit neem, brand alles. Wanneer je het terug monteert, flikkert het lampje af en toe aan en uit. Maar goed, dat komt volgende week aan de beurt en dan zal alles wel in orde komen, denk ik. Desnoods vervang ik alle lichten en plaats er nieuwe. Ik heb thuis immers nog mooie inox uitvoeringen van zowel bakboord als stuurboord en toplicht.
De batterijen heb ik met zorg een flinke behandeling gegeven. Twee van de bornen waren in erge mate geoxideerd. Ofwel moet de batterij vervangen worden, ofwel staan de batterijen te lang onder stroom. Normaal kan dit niet omdat ze aangesloten zijn aan een drupellader, die zelf de stroom stopt wanneer de batterijen vol zijn.  In ieder geval werd alles flink gereinigd en terug met vaseline ingesmeerd. Nu maar wat gadeslaan en het nodige doen. Tijd brengt raad.
Via Gent varen we de bovenschelde af, voorbij het prachtige Pont des Troues naar Antoing, waar we het kanaal Nimy-Blaton-Péronnes, gevolgd door het Canal du Centra met als spektakelstuk "de lift van Strépy-Thieu", een knoert van een lift die je 72m hoger brengt in luttele minuten.
Een stukje canal Bruxelles-Charleroi brengt je tot het hart van siderurgie in Wallonië, waarna de Samber je tot Namen brengt om van daar af het stuk Waalse Maas te volgen tot onze eindbestemming Waulsort. De terugweg ligt nog niet vast. Het zou wel eens kunnen dat we op de terugweg de Dender nemen om terug te varen. Wait and see ! 

Met onze verjaardag (Petra en ikzelf verjaren op dezelfde datum) hadden we ons op een ardeens week-end getrakteerd. Via deze site maakte men reclame voor Hotel Moulin de Boiron in Gedinne.
In een bosrijk gebied, ideaal voor wandelaars en vissers, kwamen we vrijdagnamiddag aan in Gedinne. Met het goede weer hadden we kunnen rijden met open dak tot op de bestemming.
Voor het hotel een immens meer, waarop vissers hun lijntje kon uitgooien. De mogelijkheid om bijzondere vis-arrangementen in het hotel te verkrijgen stond er voorop, temeer daar het ganse meer bij het hotel hoorde, met privé visstekken. Een tweede kleiner meer lag achter het domein, een gerestaureerde watermolen. Na een schitterende maaltijd dommelden we 's avonds in, in een komplete stilte.
We wilden volgende dag Redu bezoeken, het boekendorp. Een halfuurtje verder lag het dorp met niet minder dan 38 boekenshops. De resterende huizen zijn café's en restaurants. Neem een beenhouwer en bakker er bij en u heeft het ganse dorp samen. Het was "la nuit du livre". What's in the name. Wat zou men er anders inrichten ? Ik had spijt dat de tentoonstelling "aerospaciale" dicht was.
Na de ganse dag geslenterd te hebben en nog wat gewandeld, was onze pijp uit. Een heerlijke maaltijd en een klein wandelingetje, met nog een lekker glas wijn na, bleek het ideale slaapmutsje te zijn.
Lekker ontbijten op zondag, alles opgeruimd en richting Bouillon gereden met een stadswandeling en een bezoekje aan de markt. Aperitieftijd !
Etenstijd, we reden richting Lessive, waar we een klein restaurantje vonden en lekker aten. We kozen de weg huiswaarts, want voor Petra stond  nog een wasje te wachten.
't Was vier toen we de "peperbus" van ver zagen. Home be home, be it ever so homely !

Totale afstand : 296,7 km - totaal aantal sluizen : 10 - aantal gedraaide uren : 35u 56' - gemiddelde uursnelheid : 8,24 per uur, wachttijden inbegrepen. Tientallen bruggen.

48u 30' - 53 46' (5u 16') -  53,7 km - 1 sluis en 2 bruggen.

Het zou een solo-reis worden met Ludo die me in de sluis van Evergem eventjes zou komen helpen. Ik vertrok alleen in de Flandria haven, één keer op het kanaal had ik een beroepsschip achter me die ik liet voorgaan. Ook een meereizend jacht liet ik voor. Als laatste zou het voor mij makkelijker zijn. 't Is raar, alleen op mijn bootje en dat terwijl zowel Petra als ikzelf vandaag onze verjaardag hebben.
Snel heb ik beide bruggen achter mij. De rest is varen en varen. In Lovendegem bel ik met Ludo, die onderweg is naar Evergem sluis. Kort na de middag vaar ik de sluis binnen en Ludo komt aan boord.
Het had alleen gekund, maar 't is geruststellender met twee. Wanneer de sluispoort naar boven gaat, stapt Ludo terug van boord, omdat zijn auto daar staat.
Ik vaar de sluis uit en snel naar Spanjeveer. Na half twee kom ik er aan. Op bijna vijf uur heb ik het geshaft om op mijn plaats te liggen. 't Is goed om terug in de thuishaven te zijn.

Ik vertrek heel vroeg met de auto naar Brugge. Immers, Christof, de mecanicien komt. Rond kwart na zeven ben ik reeds aan boord. Ik doe nog een wandelingetje rond de jachthaven en verwittig via een sms-bericht Christof dat ik reeds daar ben. Tegen half negen is hij er, samen met nog een collega. Wanneer je de motor voor je hebt, is er rechts onderaan een klep om te ontluchten. Alle sproeiers worden losgemaakt met ne 19, en daarna de schroef bovenaan de fuelfilter met nen 13. Starten. Uit alle sproeiers en uit de filter komt er diesel. Goed teken, zegt Christof, er zit nergens vuil. Met het klepje onderaan wordt er gepompt, en wanneer de diesel uit de filter spuit, wordt die terug vast gevezen. Daarna komen de sproeiers aan de beurt. Ook die worden terug vastgezet. Starten, maar, zegt Christof.
Ik start en zonder morren ronkt de DAF als vanouds.Ik kan mijn eigen ogen en oren niet geloven.We starten nog een paar keer en telkens doet de motor het perfect. Oef, een zorg minder. Ik ben zo dankbaar tegenover de twee mensen. Ik breng direct Petra en Patrick met het goede nieuws op de hoogte en spreek af om morgen de boot terug te brengen.

44u 36' - 48u 30' (3u 54') 20,9 km - 1 sluis en 6 bruggen

Het goede weer is terug van de partij, en aangezien het een heel traject wordt, vertrekken we iets vroeger.
Vijf na half negen start ik, en vijf minuten later verlaten we Oudenburg. Tot ziens, aan deze watersportminnende gemeente.
We halen nog de Dammepoortsluis om kwart over elf, maar vallen dan in de spertijd aan de Kruispoortbrug. Van de nood een deugd gemaakt en gegeten in het gras aan de molentjes.
Net aan de buitenkant van de Flandria jachthaven slaat het noodlot toe. De motor valt uit en daar drijf ik  dan. Gelukkig jaagt de wind mij naar de kant en mijn boegschroef doet de rest. Petra loopt achter hulp in de jachthaven en vijf minuten later is één van de bestuursleden er met zijn bootje om mij aan te pikken en aan de kade in de Flandria af te meren. Nog een paar keer proberen we te starten, maar tevergeefs. Sommigen denken dat er te weinig diesel in de tank is, hoewel die op driekwart vol geeft.Ik heb weinig ervaring met deze motor en verwittig een mecanicien die ik via Patrick leerde kennen. Ik besluit te tanken in Brugge. Via de havenmeester krijg ik het adres van Fa. De Cock uit Maldegem, die 's zaterdags nog 189 liter diesel tankt. Dus zat er nog heel wat in de tank. Ondertussen spreek ik af met de werktuigkundige en die komt langs op woensdag. Ik ben benieuwd wat er mij nu te wachten staat.

37u54' - 44u 36' (6U 42')  60,4 km - 1 sluis en 8 bruggen

Wanneer we opstaan kondigt zich een prachtige zomerdag aan. Wanneer ik over de velden kijk, moet ik onwillekeurig denken aan de Vlaamse klassiekers in de literatuur,  Ernest Claes en  "De  Witte", Felix Timmermans met "Pallieter".  Beide hoofdpersonages  zouden zich hier in deze wijdse velden nog thuis gevoeld hebben. Het roept ook bij mij jeugdherinneringen op. Hoe we speelden aan de Durme en aan de trekgrachten over 't spoor.  Fruitenieren en in 't park ravotten tot het donker werd, en mijn moeder ons beider voornamen bleef roepen in de straat om ons naar huis te halen. Voorbij, het bestaat niet meer.
Hier in deze stilte hebben we fantastisch geslapen. Petra is naar de bakker geweest, er stonden vier broden voor de venster, en toen ze vroeg naar broodjes, ging hij fier naar achter en bracht een schaal met acht pistolets mee. In de krantenwinkel lagen er 2 Het Laatste Nieuws, 1 x De Morgen en 2 keer Het Nieuwsblad. Telkens kreeg ze te horen : "ge zijt gij zeker niet van hier, madammeken !.Toen ze vertelde dat we me de boot gekomen waren, moest ze uitgebreid vertellen van waar we kwamen, en hoe lang we daar wel over gedaan hadden. We hebben uitgebreid gegeten en spreken af met onze buren dat zij eerst varen, we volgen wel.
Om 10 over negen vertrekken we, de diepe gracht, die de IJzer hier nog is, uitvarend.Een dik anderhalf uur en twee bruggen later laten we dit fantastisch stuk van de IJzer achter ons. Hier komen we nog wel eens.  We bedanken de mensen van de Fintele sluis voor een goede begeleiding naar Roesbrugge.
Om twintig voor 12 passeren we de Knokkebrug, gevolgd door de Tervatebrug eventjes voor éénen.

We varen achter een snellopend week-end bootje waarvoor de St. Jorissluis gereed staat, en profiteren zodoende mee, en zijn dan ook om tien voor één reeds de sluis uit.
Het is twee minuten over half vijf wanneer we in Oudenburg zijn, waar er gelukkig niet zoveel volk is als bij het vertrek. We nemen elektriciteit, en gaan eten in de Adijhoeve.

25u 06' - 33u 30' - (8u 24') - 55,8 km - 3 sluizen - 8 bruggen.

Waarschijnlijk vandaag veel wapengekletter in Brussel, gepaard gaande met een paar miljoenen euro's op overschot, zomaar in de lucht geblazen. En wij maar besparen op onze dieselrekening. Maar de jongens met gouden epauletten en stijf in 't kostuum keken vanop de eretribune en zagen dat het "goed" was ! Maar genoeg gekanker. Vandaag stond de kattestad op het programma. Tien voor negen werd er gestart met terug een forse wind, maar af en toe kwam het zonnetje piepen.
Het rechtlijnige kanaal van Plassendale dat uitmond in de St. Jorissluis in Nieuwpoort werd betrekkelijk snel genomen, mede dank zij een redelijk goede werking van de mobiele ploeg.
Kwart voor één voeren we dan ook in de kom van de IJzer, thuisbasis van de windsurf-fanaten van het BLOSO. Met redelijk veel wind was het dan ook opletten geblazen met kruisende surfers. Die vlogen tegen hoge snelheden rakelings voorbij ons.
Wat verder begon de IJzer, een historisch zwaarbeladen rivier die in het Verenigd Koninkrijk, Canada, zelfs Indië meer tot de verbeelding spreekt dan hier in Vlaanderen. Een schande, want vele Vlaamse jongens lieten hier hun leven. Maar de jeugd blijkt meer begaan met computerspelletjes, uitgaan en muziek. Voor hun eigen geschiedenis blijkt geen plaats meer te zijn.
Rond tweeën passeren we Diksmuide. Een watersportvereniging die in de lift zit, want ieder jaar komen er steigers bij, dunkt me. Ook een plaats langs het water waar je kan bunkeren*. Samen met Nieuwpoort vormen zij de enige mogelijkheid.
Rond drie uur zijn we aan de Knokkebrug, de laatste brug voor we aan het kanaal Ieper - IJzer zijn.
We vragen nog voor passage aan de twee Boezinge sluizen, maar de man aan de brug zegt dat alles OK is. Dit kanaal is al jaren bijna onbevaarbaar aan 't worden. De diepgang is nauwelijks 1 m. En dan is het wachten geblazen want Boezinge Sas blijkt niet OK te zijn. De sluismeester is een man die blijkbaar al jaren naar zijn pensioen snakt, maar nog 5 jaar moet. Iedere keer weer, wanneer we er passeren heeft hij het over teveel werk, te weinig personeel en te weinig onderhoud. We kennen zijn relaas al van buiten. Toegegeven, dat er af en toe een drukte ontstaat, omdat hij, behalve de 2 sluizen ook normaliter de Knokkebrug moet bedienen. Het is kwart over vijf wanneer we de eerste sluis induiken. Eerst wil hij ons niet schutten voor de tweede sluis, maar wanneer ik er hem op wijs dat hij nog een uur langer moet werken dan hijzelf beweerd, belt hij eerst naar de vakbond voor hij gromment buitenkomt en zegt :"Dju, g'et nog gelijk ook" ! Hier lijkt een serieze aanpak nodig om althans tijdens de zomer een deftiger personeelsbezetting en een betere uurregeling tot stand te brengen. 1 km verder en anderhalf uur later vaar ik uit de tweede sluis, Boezinge dorp. 't Is nu al kwart voor zeven, nog een halfuurtje en we zijn in Ieper. Links varen we voorbij de L&H gebouwen, eens Vlaanderens trots, waar de vloer plat werd gelopen door koningen en eerste ministers, die de loftrompetten luid lieten schallen over zoveel wijsheid. Nu blijkt het vooral een kater voor vele zelfstandigen uit West-Vlaanderen, die hun geld in een bodemloze put zagen verdwijnen. Ondertussen is het zo, dat L&H technologie, zowat in de ganse wereld verdeeld wordt, door........Amerikaanse bedrijven. Een beetje meer hulp destijds door de overheid had misschien beter geweest om de spraaktechnologie in eigen land te houden. Wat verder op de Ieperlee, den "DELVA", maar daar wil ik het morgen over hebben. We leggen aan om 19.15 u en voelen ons moe, maar gelukkig. Na een flinke wasbeurt trekken we de stad in, maken om 20.00 uur de "last post" mee en trakteren ons op mosseltjes op de markt. Hm. lekker.