Botters hebben altijd gevaren op de Zuiderzee. Deze bonkige houten schepen met bruine zeilen waren niet te tellen. Met de hun gekende manie voor behoud van schepen hebben deze mensen hun schepen weten te behouden in hun oorspronkelijke bouw. Spakenburg heeft een unieke werf behouden, die na een moeilijke tijd terug wind in de zeilen heeft. De Botters worden terug volop gemaakt.
In 1675 was er op deze plaats reeds een "schuytenmaekerye". Na het sluiten van de Zuiderzee hebben de Botters het lang moeilijk gehad, maar een vernieuwde belangstelling in deze houten historische schepen, heeft de werf gered van de ondergang. Met sponsering van diverse regionale instellingen en bedrijven werd de werf in 1992 volledig gerestaureerd en beheerd door de "Stichting Botterwerf Spakenburg". Enkel de scheepstimmerman is een zelfstandig ondernemer.
Met de Botterwerf midden in 't dorp en de vele Botters in de oude haven is dit het meest markante gezicht van Spakenburg.

Zondag 14 juni 2009 - Blokzijl naar Spakenburg 96,2 km - 2 sluizen - draaiuren 8u12'

De voorbereidingen aan ons bootje starten slecht, want de motor start niet. Reeds van bij de aankoop wist ik dat dit me te wachten stond. Andere batterijen. Immers, de vorige eigenaar heeft ze nooit vernieuwd en batterijen zijn beperkt in duur. Maar goed, als ex-scout trekt je altijd en overal je plan. De bornen van de accu's zijn niet geoxideerd en er zijn geen lekken. Dus opnieuw de verbindingen losgemaakt en gekuist, wat vaseline aan de bornen en de motor loopt weer. De accu's verliezen te snel hun oplading. En dat is ouderdom. Petra kijkt ongerust.
't Is buiten winderig en overtrokken, niet al te mooi vaarweer.
We vertrekken met een lichte vertraging rond 09.50u. Donkere wolken en een stevige wind zijn ons deel wanneer we richting Vollenhove en het Zwarte Water varen om daarna op het Ketelmeer te komen.
De hemel kleurt donkerder en donkerder en we verwachten ons aan een buitje. Op het meer komen we midden een groep aalscholvers die opstuiven wanneer ze ons bootje opmerken. Met honderden vliegen ze op, zodat de hemel nog zwarter wordt. Spectaculair, al die viseters.
We verlaten het Ketelmeer en gaan richting Randmeren. De Roggebotsluis die we gewoon in- en uitvaren stond gewoon klaar voor ons. Dat begint goed. Het weer blijft droog en de wind gaat liggen. We besluiten er een lange vaardag van te maken en voor Spakenburg te gaan. We hebben genoeg proviand aan boord, Want Spakenburg, zoals alle dorpen rond de Randmeren is kerks, dus alles gesloten, ook cafés en restaurants.
De weersomstandigheden worden beter, het zonnetje priemt door de wolken, van regen blijven we gespaard en het verwarmt. Onze jassen vliegen langs de kant en in t-shirt varen we verder.Wat een verschil ! Het gaat beter en beter met het schip te besturen, 'k begin er echt mee te spelen. Dat belooft ! Daar waar we aanvankelijk gekozen hadden voor Zeewolde kiezen we nu voor Spakenburg. We schieten formidabel goed op en we lopen volgens mijn berekeningen zeker een kleine 2km/u sneller dan vroeger met de vorige boot.
In glijvaart naar de tweede sluis van de dag, de Nijkerkersluis op het Nijkerkernauw. Om vijf voor vijf varen we de klaarstaande sluis binnen en vijf/zes minuutjes later er weer uit. Als alle sluizen zo zijn !!! Alles staat gewoon klaar voor ons. Een luxe, gewoon.
Rond vijf over half zes stomen we de haven van de kerkgemeenschap van Spakenburg binnen . Hier lagen we reeds tweemaal. Electra aangeschakeld en flink vastgelegd met een extra touw, want 's nachts kan het hier flink waaien. Ik help een buurman die sukkelt om aan te leggen.
We doen een wandelingetje door Spakenburg en we wanen ons beiden in Bokrijk. De vrouwen in klederdracht en iedereen thuis met de familie. Alle winkels gesloten, want op de Dag des Heeren hoort het zo in dit streng gereformeerde dorp.
We nemen nog was foto's van een scheepswerf, midden in het dorp, bekend om zijn bonkige scheepstypes. Hier staat werkelijk de tijd stil.
Petra heeft ondertussen zes eitjes met verse garnalen klaargemaakt met Frans brood. We eten alles op tot het laatste kruimeltje.Met meer dan 96 km gevaren en 2 sluizen daarbij halen we een gemiddelte van meer dan 11 km/u, sluistijden inklusief.
Morgen staat er een light-programma te wachten en enkele dagen zonder varen. Het leven bestaat niet enkel uit varen alleen.

Zaterdag 13 juni 2009 - Sneek / Blokzijl - 58,4 km - 2 sluizen - draaiuren 7u24'

't Is twintig over acht wanneer we de Houkesloot verlaten, nadat we afscheid genomen hebben van de familie Van Straaten. Eindelijk alleen met ons bootje. Wanneer we de sloot uitvaren laten we het Sneekermeer aan bakboord liggen, volgen het Prinses Margrietkanaal om naar Follega te varen langs de Oosterbrugsloot en de Jurgensloot. In Follega aan de brug slaat het noodlot toe. De brugwachter kan de brug niet openen omdat het licht niet op groen springt en meld ons dat de technieker reeds onderweg is.
Nadat de panne hersteld is, draait hij de brug open en zwaait ons toe. Meteen zegt hij ons ook dat alle verdere bruggen onder de middag gewoon verder werken en geen break nemen. We steken onze duim omhoog en tuffen verder langs de Goingarijpsterpoelen, de Langweerderwielen richting Tjeukemeer. Op al deze sloten en geulen is de max. snelheid 6km/u. We gaan rustig door, onder een stralende zon, tussen de weiden en bossen. Koeien kijken ons aan en de boer zwaait ons een goeie dag vanop z'n tractor. Was het leven maar altijd zo, dachten we beiden. Allebei in short en t-shirt genieten we van ons bootje en de lekkere hapjes door Petra geserveerd. Zo word ik meer dan 100, denk ik. Langs de vaargeul naar St. Nicolaasga en de Tuinder bereiken we de Linde met zijn boven en benedenloop. Overal varen er bootjes en ik vind het om juni te zijn behoorlijk druk. Met vier jachten komen we op de Kalenbergracht en het Steenwijkerdiep om tenslotte het Vollenhoverkanaal te bereiken. We zijn nu vlak bij Blokzijl, en wie Blokzijl zegt, zegt Kaatje aan de sluis. Dit gerenommeerde restaurant is bekend om zijn zeer goede keuken, maar dat verhaal vertel ik een andere keer.
Rustig tussen de koetjes en de lammetjes onder een schitterende zon varen we Blokzijl sluis binnen rond kwart over vier. Direct er na ligt de haven in een kom omgeven door winkeltjes, restaurantjes en cafeetjes. Na het aanleggen in de haven besluiten we om te wandelen en iets te eten.
We gaan een viswinkel binnen en eten er kabeljouw met frietjs en sla en drinken er een cola bij en betalen € 12,00 samen. Met elk een ijs er na, ons havengeld € 14,5 en € 4,00 bruggeld hebben we iets meer dan € 30 opgemaakt met twee mensen. Zeg nu nog eens dat varen duur is !

We lagen op 13 juni in Blokzijl, dus is het niet meer dan normaal dat ik u de legende vertel van Kaatje.
Ze was de dochter van Brecht, een herbergierster die de herberg "In den Gouden Walvisch" openhield.
Haar wettelijke vader zou een walvisvaarder geweest zijn. Maar aangezien vaderlief in geen tien maanden na de geboorte van Kaatje opdook van zijn reis, zou het vaderschap aan één van de notabelen van de stad Blokzijl worden toegeschreven. Als 18 jarige zwaaide Kaatje reeds de pollepel over het eethuis/café "In den Gouden Walvisch" en speelde de perfecte huisvrouw over kooplieden, kapiteins en reders. Met haar aangeboren charme wist ze zeer goed met mannen om te gaan. Haar grote liefde was een zeeman, Hilbert genaamd en in staatsloondienst als kapitein/kaper. Kaatjes kookkunst verspreide zich via haar kliënteel langs de toenmalige Zuiderzee naar alle windhoeken der aarde. Ze werd schatrijk.
Tijdens Hilbert's laatste zeereis naar Madagascar kwam ook die, rijk beladen terug om zijn Kaatje te huwen. Maar het bleek te laat. Kaatje werd overvallen in september 1732, waarbij niet enkel geld, juwelen en andere kostbaarheden gestolen werden, maar ook haar kookboek. Zwaargewond overleed Kaatje aan haar verwondingen.
Later doken er in diverse Zuiderzeesteden recepten op, die werden toegeschreven aan Kaatje. Hilbert, onze zeeman vertrok verdrietig terug naar Madagascar waar hij zich voorgoed vestigde.

Onderstaande foto toont, de titel van ons eerste artikeltje de Houkesloot in Sneek. We vertrekken naar Frylan op donderdag 11 juni 2009. We kunnen rekenen op de goodwill van Petra's ouders, die bereid zijn om ons naar onze vertrekplaats te brengen. 't Is 12.30u wanneer we de E17 richting Antwerpen nemen om Petra op te pikken na haar dagtaak. We hebben afgesproken op linkeroever bij het buitenkomen van de voetgangerstunnel, kwestie om makkelijk te parkeren. We zijn immers met de mobilhome, zodat we voldoende kunnen meenemen ???
Na een enorme plensbui bereiken we het Frederik Van Eedenplein en wachten. Snel komt Petra aan boord van de mobilhome en weg zijn we. Via Breda gaat het op een vlotte manier richting Utrecht op de A27. We beginnen die weg aardig te kennen. We zijn immers meer dan een half jaar bezig geweest met onze zoektocht naar een nieuw bootje. En dat leidt natuurlijk tot vele tochtjes naar 't noorden.
Via de A6 komen we aan het rondpunt waar we richting Sneek uitgaan. Maar voor het zover is, hebben we tegenslag. Tussen Almere en Lelystad, aan de oevers van het IJsselmeer verliezen we ruim anderhalf uur door een ongeval. Twee auto's zijn er op elkaar ingereden en veroorzaken een enorme file. Net in de spits. Het is dan ook na zeven uur eer we aan het bootje zijn. Terwijl we snel uitpakken en alles aan boord dragen, maakt Petra en "la mamma" het eten. Kip met rijst à la façon de Nadia. Na een heerlijke maaltijd, kaarten we nog wat na over de reis en het ongeval. Het is dan ook niet te verwonderen dat we vroeg slapen gaan, want morgen wacht ons een lange kuisdag op de Enya. Immers alle gerief moet op orde in de kasten geraken en alles wat de motor aangaat moet gecheckt worden. Morgen komt ook Lars aan boord om alle vragen te beantwoorden.
De vrouwen beginnen na het gezamelijke ontbijt aan de opkuis van de Enya. Alle kasten worden netjes voorbereid op de reis en gevuld met alle spullen die we gisteren aan boord brachten. Willy springt op de fiets en rijd naar Sneek om boodschappen, terwijl ikzelf 1001 dingen noteer die ik nog wil vragen of waar ik meer uitleg over wil. Af en toe maken de dames ook gebruik van mijn diensten om te helpen. Hou dit eens vast, doe dat eens naar de vuilbak, schenk eens wat water uit, hef dit eens op, enz...
Na een korte middagpauze, waar we samen lekker eten, komt Lars om mij te informeren.
De vragen vliegen dan ook rond, over de automatische besturing, boeg-en hekschroef,de motor in 't algemeen, de vetschroef,de generator,de electra kast. De teller van de Enya staat op 336,5, hetgeen betekent dat dit bootje een gemiddelte van 37,4 vaaruren per jaar heeft. Met moeite gerodeerd.
Ik schat dat we naar huis ongeveer 50 uur zullen varen. Kun je nagaan De vorige eigenaar, een Duitser uit Duisburg, heeft een enorme zorg aan de dag gelegd om het bootje te onderhouden. Het oogt als nieuw.
Alles glanst, want ik heb via Lars nog een extra poetsbeurt laten gebeuren. De Duitse eigenaar heeft ook allerlei dingen laten plaatsen, wat hij nooit gebruikt heeft. Hij gebruikte immers de boot als caravan op het water, lag in Harderwijk aan de Randmeren, ging op zaterdagavond eten in Zeewolde (oversteek op de Randmeren), vaarde terug en dat was het voor de rest van de week.
Lars vertrekt en wenst ons een goeie reis. We zijn immers van plan om vroeg te vertrekken, rond 08.00u. Rond 22.00u kruipen we dan ook in ons bedje en slapen snel in na een vermoeiende dag. 

't Is inderdaad voorbij, wat gisteren nog een zee van tijd was, is nu opgedroogd tot een kleine poel. Voorbij lange vaar-vakantie, wij vonden het natuuuuuurlijk te kort. Maar goed, 't was fijn en we hebben er met z'n beiden van genoten. Zoals naar loffelijke gewoonte waren al de uitgestippelde en voorgenomen routes in 't water gevallen. Er werd hevig gediscussieerd daar in Snits (Sneek) aan boord van dat prachtige schip dat voor de volle twee weken onze thuis zou worden. En uiteindelijk werd het, naar goede Vlaamse gewoonte, een compromis. Elkeen liet wat vallen en voor ieder bleef er wat in het programma steken. Ik wou allemaal nieuwe vaarroutes uitproberen en Petra wou de gewone vaarweg naar huis. Het werd een mix van de twee, waarbij er op de nieuwe locaties verwondering en bewondering was voor al dat moois dat onze noorderburen te bieden hebben op vaargebied.
In de volgende artikels merken jullie het wel, geflankeerd door prachtige foto's van water, bootjes en al wat er rond leeft. Eerst nog wat foto's verkleinen en daarna "let it roll".

Verlof, het klinkt altijd als muziek in de oren, maar jammer dat het altijd zo snel gaat. Overmorgen begint. Wanneer Petra in de vroege namiddag stopt met werken, halen we haar op in Antwerpen en brengen haar ouders ons met de mobilhome naar Sneek. Kwestie om nog wat bagage mee te nemen. In Friesland scheiden onze wegen en gaan zij met de mobilhome Friesland verkennen en dan naar huis toe, en stappen wij eindelijk op ons bootje, waar we al zooooooooo lang naar wachten.De laatste werkzaamheden zijn achter de rug, nieuwe vlaggemast, acculader er uit en combi (lader/omvormer) er in, nieuwe marifoon met atis op het dashboard, nieuwe wierfilter, de oude was met schroeven en te moeilijk te reinigen mocht hij vuil zijn, in het salon werd het houten paneeltje vervangen en de intercom en marifoon verwijderd, beide bestuurszetels werden vernieuwd en zitten nu stevig, slot vervangen van de kast in de slaapkamer, schip volledig opgepoetst en gepolierd, rvs-plaatje aangebracht waar luidspreker intercom stond, rvs strips voor- en achter en langs beide kanten aangebracht zodat het schuren van de touwen geen schade teweeg brengt en aan de stootrand de verf vastgehecht d.m.v een bijkomende coating. Tenslotte de vaarnummer, immatriculatieplaat, naam van het schip en sticker 2009 aangebracht zodat we ook volledig wettelijk in orde zijn.
Vrijdag wordt een werkdag, waar we alles in orde brengen, de kasten nog eens opkuisen en vullen. Een grondige poetsbeurt binnenin en ook de dingen ontdekken van ons nieuwe bootje. Zaterdagmorgen is het een paar uur briefing over waar alles staat en hoe alles werkt. Ik neem alvast pen en papier mee om de nodige notities te maken. Hoe werkt de generator, hoe werkt de automatische besturing, hoe werkt de plotter/gps, boeg- en hekschroef ken ik wel en effe wennen aan het bootje.
We kozen de eerste dag voor een trip van ca. 65 km met 2 sluizen op een rustige route. Van Sneek via Langweer tot het Tjeukemeer, daarna de Helomavaart naar Giethoorn en Blokzijl en tenslotte naar Vollenhove.Wat rest weten we nog niet voor de volle 100%, maar waarschijnlijk gaan we richting Kampen via het Zwarte Water en Zwolle. Als dit meevalt doen we verder de IJssel en gaan we naar Deventer en Arnhem. Van Arnhem uit willen we naar Tiel via Nijmegen. We dweilen dan de Waal af richting Biesbosch en gaan daar zeker een dagje rusten in dit prachtige natuurgebied.Via Drimmelen komen we op het Markkanaal en de Dintel en gaan zo richting Volkeraksluizen, daarna een stukje Schelde-Rijnverbinding, we gaan er uit in Tholen en komen op de Oosterschelde, in Wemeldinge het kanaal op en in Hansweert steken we de Westerschelde over om in Terneuzen binnen te lopen en het kanaal Gent-Terneuzen te nemen tot de Moervaart, om met ons nieuwe bootje onze vaste plaats in te nemen. Juni is dan voorbij, alsook ons verlof. Ik blijf aan boord om alles na te zien en te poetsen en Petra begint terug te werken, that's life !

Toen we gisteravond aan dek zaten te keuvelen over ons programma voor 's anderendaags, hadden we 2 opties, rekening houdende met de heersende weersomstandigheden. Slecht of winderig betekende langs binnen varen, 't sluisje nemen in Urk en via de Urker- en Lemstervaart naar de Lemmer, en vandaar de gewone weg naar Sneek. Bij goeie weersomstandigheden gingen we buitenom via het IJsselmeer rechtstreeks naar de Lemmer. Het werd het laatste met 2/3 N.O. wind vertrokken we om 08.00 u. vanaf Urk. We hadden een rustige plaats gehad om te overnachten.
De zon scheen volop en eens op het meer daalt er een rust over je, die je overheerst. Praktisch niet aan te nemen dat dit meer tot de gevaarlijkste meren behoort en ieder jaar weer slachtoffers maakt. Het ondiepe meer (max. 4,5m) geeft bij ruige wind een veel kortere en heviger golfslag als bij diep water.
Wanneer je Urk buitenkomt, ligt er aan stuurboord een ondiepe plaats, waar stenen gestort zijn, de Vormt. Ieder jaar weer, ondanks de zeer goede betonning* varen er schepen, met verlies of zware schade aan schroeven en kiel* of zwaard*. Aan de laatste rode boei gingen we stuurboord recht op het bosje toe, dat we in de verte zagen. Na drie kwartier waren we er, liepen ruim 100 meter uit de kant in het voorbijgaan van het bos en concentreerden ons daarna op de 2 schoorstenen in de verte, daar lag de Lemmer. Alle dijken waren hier met windmolens afgebakend. Ik schat tussen Urk en de Lemmer, een 200 tal. Terwijl men een half jaar  in Vlaanderen leutert over het plaatsen van drie windmolens, met dan weer groepen die demonstreren omdat windmolens teveel lawaai geven, enz..., plaatst men met honderden windmolens in Nederland. Na iets meer dan 2 uur varen vanuit Urk komen we in de Lemmer. We volgen de groene tonnetjes en komen pal voor de sluis. Men vaart aan de bovenkant van de sluis er net in. We maken ons vast aan de wachtsteiger en komen als tweede na een Duitser die met een zeilbootje van ca 7m zijn vakantie gepland heeft rond het IJsselmeer.
Veertig minuten later tuffen we de Brekken op, kleine meertjes net voor het Prinses Margrietkanaal, dat uitmondt in het Sneekermeer. We naderen onze bestemming. Op de Brekken ervaren we meer wind als op het IJsselmeer. Hij waait recht in de zij. De ene boei na de andere verdwijnt achter ons en we schieten zeer goed op. Ondertussen bel ik naar Petra, zij zal rond de middag in Sneek zijn, wij een halfuurtje later. Goed getimed. We komen na het kanaal in 't zicht van het Sneekermeer, net er voor ligt aan bakboord de Houkesloot die aansluit op 't Ges, een industirepark met uitsluitend bedrijven die bezig zijn in de watersport. Eens een 200 meter in de Houkesloot, terug bakboord naast en tussen hangaars van reparatiebedrijven, verhuurbedrijven, enz...
Op het einde van de pier staat Petra al te zwaaien en doet teken welke box ik kan invaren, vlak naast de nieuwe Enya. Zo kunnen we onze spullen verhuizen van de ene naar de andere. 't Is precies half één wanneer we aanleggen. 'k Ben blij haar weer te zien, vier dagen is voor mij genoeg !
We spreken af met Lars, die vertrekkensgereed staat, alles direct te verhuizen. Met vier mensen is 't op een uurtje gebeurd. Moe, maar voldaan, zo heet dat.
We stappen in de wagen en trakteren onze vrienden op een etentje in Emmeloord bij Van Der Valk.
Prijs/kwaliteit was in het verleden altijd goed daar, je kan er met je boot tot voor het restaurant liggen.
Daarom is het ons goed bekend. Na het lekker etentje rijden we huiswaarts en zetten onze vrienden af in Spanjeveer, waar ze hun auto achterlieten. Rond tienen komen we thuis. We zijn allebei moe, Petra heeft 600 km gereden en verhuist. Ik heb een ganse voormiddag op 't water geweest en verhuist. Ons bedje is de oplossing. Het beeld spookt nog even, de beide Enya's broederlijk naast elkaar. De ene afgeschreven door zijn baasje, de andere vol verwachting van zijn baasje, klaar voor latere avonturen. Op 12 juni begint dat andere hoofdstuk met de andere Enya en schrijven we opnieuw andere dingen op een andere plaats met andere mensen. Zo gaat dat, in 't leven !
01.06.2009 Urk - Sneek 133.1/137.8 - 08.00/12.30 u = 04.30u - 50,4 km en 1 sluis.
De ganse trip duurde vijf dagen, effectief vier dagen - we legden 395,5 km af langs 11 sluizen en deden er 37 uur en 35 minuten (draaiuren motor)
 

Op de laatste dag van de maand vertrekken we om kwart over negen vanuit Weesp. Het jachthaventje bleek voor ons een ontdekking. We waren er niet eerder, en onze buurman met zijn slepertje was een attractie op zich. We kwamen nog te weten dat het slepertje gevaren had op het IJsselmeer en de rondom liggende polder-kanalen.
Het kleine meertje over en we komen op de Smal Weesp, dat loopt tot Muiden, langs statige huizen en fabelachtig mooie molen met molenaarswoning met strodak en tenslotte een mooi kasteeltje. Tussen deze huizen staan er ook een paar hele mooie. Hier wonen met privé steigertje incluis, dit moet het einde zijn.
Aan de eerste brug word je al verwittigd dat er op de tweede € 3,00 dient betaald te worden. Geruisloos banen we ons een weg en komen in het drukke Muiden aan de "grote zeesluis" met aan de rechterkant het kasteel. Net er voor de steengoede brasserie "Graaf  Floris Van Muiden" waar Petra en ik reeds een paar maal aan tafel zaten.
Floris V, zoon van Willem II, negende graaf van Holland, werd geboren in 1254 en kreeg van de Bisschop van Utrecht de steden Muiden en Weesp in 1281. Hij kreeg de bijnaam "Floortje Dunbier" omdat hij op hetzelfde bier verzot was dan zijn onderdanen (fluitjesbier = opgelengd bier dat waterachtig smaakt en in de middeleeuwen zeer weinig koste.). Op de plaats van de huidige brasserie stond in ,1652 reeds een herberg "Hertog van Gelre" Omdat hij zeer geliefd was onder het gewone volk, maar des te meer gehaat werd door edelen, werd hij nabij het kasteel van Muiden opgewacht en vermoord door edellieden tot "grote woesternij van den gewone landman".
De brasserie voorbij en recht de "Grote Zeesluizen van Muiden" de officiële benaming van deze sluizen, kostprijs € 7,00. De reden waarom je aan deze sluizen moet betalen is, dat het in feite een vroegere stadspoort is, waar tol moest betaald worden.En dat, vergeten Nederlanders niet.
€ 10 armer kwamen we buiten op het IJsselmeer, 'k vind het zicht weer iedere keer fascinerend, met die plas water voor je. In gemeenschappelijk overleg besloten we via de Randmeren te gaan. De wind stond ons iets te hevig.
Op de meren staan ons twee sluizen te wachten, waarvan we de laatste moeten halen voor kwart voor zeven. 't Was ondertussen half elf. Van Muiden tot het Ketelmeer is ca. 85 km. 't Was ruim één uur toen we de eerste sluis passeerden aan het Nijkerkernauw. We liepen ongeveer 12 km/u wat ons in staat stelde om gemakkelijk op tijd de tweede sluis te halen.
't Is onbeschrijfelijk wat er allemaal vaarde op de meren : kleine en grote jachten, zowel motor- als zeil - kitesurfers à volonté - speedboten in alle maten, surfers bontgekleurd - zeilscholen in hun "optimiestjes" - en last but not least een zodiac-club - zelfs een ponton met daarop een toog met klanten en op de uiteinden twee grote palmbomen aangedreven door een buitenboordmotor. Te gek om los te lopen, maar in Nederland heel gewoon.Ik denk makkelijk dat 10 à 20.000 mensen bezig met te watersporten enkel en alleen op de meren.
' Was kwart over vijf wanneer we de Roggebotsluis binnenvaarden en er al tien minuten later weer uitkwamen, geflankeerd door twee super-jachten. Wanneer we eerst zinnens waren om in Schokkerhaven op het Ketelmeer te overnachten, willen we verder. We rekenen snel en denken nog tot Urk te geraken op het IJsselmeer. De wind is gevallen en we stomen het Ketelmeer op, de zon brandt zich een nederwaartse weg naar 't IJsselmeer-water, wanneer we langsheen de kust van dit meer in de verte Urk zien. De flauwe wind staat N.O. en komt van over het land. Eindeloos mooi is dit tripje, richting Urk. Om kwart over zeven komen we toe in een overvol Urk. Nergens plaats in geen van de drie jachthavens. Ik vertel Ludo om eens in de werkhaven te gaan neuzen, tenslotte is het morgen feestdag en moet er niet gewerkt worden. Bij Balk Shipyards ontdek ik een geweldig plaatsje, snel liggen we vast. Electra hebben we niet en buiten de omheining raken we ook niet. Geen erg. Voor ons kijken we uit op een verpakt superyacht, waarschijnlijk had iemand, ondanks de crisis, nog een aantal losse centen over. Dan maar pannekoeken bakken aan boord. Na het eten wordt er nog wat nagekaart aan dek over de dag van morgen. Tien uur en terug ligt iedereen in zijn mandje na een vermoeiende dag.