Maandag 13 juli 2009 - Temse/Merelbeke

Onze vrienden Karel en Leon hebben deze zomer de bron van de Schelde opgezocht. Karel, een man met schrijvers-talent, zette zich nadien aan z'n pc en ik kreeg de toelating om zijn dagboek op mijn blog te publiceren, waarvoor dank. In een vorig leven was ik de fiere en gelukkige eigenaar van de El Verde, nu weet ik dat ze in goede handen zijn bij Karel en Leon. Als bijlage aan dit eerste artikel een foto uit mijn archief wanneer de El Verde het sas van Ooigem verlaat.  Ik wil dan ook niet nalaten ze met mijn vele blog-vrienden te delen.

Op naar de Scheldebron...

Dit jaar gaat onze reis naar de bron van onze gekoesterde Schelde-rivier. Als Antwerpenaar droom ik er al van mijn 10 jaar van dit te doen, al kon ik toen niet vermoeden dat ik de reis met mijn eigen bootje zou maken. Aanstoker van dit verlangen is Meester Michiels, uit het 5de studiejaar van de Boekstraat in Wilrijk, die ons toen trots zijn dia's liet zien van zijn ontdekkingstocht naar dezelfde bron.
Ons bootje is de El Verde, een pittoresk 9m. spitsgatkottertje.
We varen vanuit Temse, onze vaste ligplaats, zover mogelijk de Schelde op en dat is tot in Cambrai. Daar gaat het nog enkele kilometers over het Canal de Saint Quentin tot in Honnecourt-sur-Escaut. De laatste 10 km doen we met de fiets over de weg. Hier het verslag.
Morgen meer...

Na onze laatste vaart met de vrienden Karel en Leon zijn we gisteren terug naar ons bootje geweest. Voor de winter willen we hem winterklaar maken. Men beloofde een zonnige namiddag, dus haalde ik Petra op aan 't station om naar Spanjeveer te rijden. Onderweg kochten we rijsttaart om in stijl afscheid te nemen van ons bootje. Terwijl Petra 2 senseo's klaarstoomde aan boord begon ik de bakken te plaatsen over onze beide vluchtluiken. Ze bevinden zich vooraan de boot aan dek en zijn zichtbaar op de bijgaande foto's. De koffie was klaar en ons bootje vertoonde meer en meer een desolate aanblik. Maar goed, de rijsttaart smaakte aan boord en vlug begonnen we ons afwasje te doen want het werk wachtte.
Petra had binnen alle 5 grote vochtwreters geplaatst en uit de kasten werden handdoeken, washandjes, kussens op de zetel, overtollige kleren, bedovertrekken en slopen van kussens gehaald. Alles dat vochtabsorberend was ging mee naar huis. Ook overschot van voeding, drank en blikjes. Het verdween allemaal in de wagen. De kraan werd opengedraaid en de watertank stroomde leeg. We lieten ook de boiler leeglopen en onze ijskasten en electrisch toilet werden afgezet. Een klein beetje antivries werden in het toilet, douche en wasbak gegoten, om de ondergeplaatste syphons te beschermen. Ik vulde de fueltank volledig, zette het slot er op, zodat geen kondens in de tanks kon. De vensters, zeker de openschuivende, werden afgetaped en de zij- en achterstukken van de kap werden geplaatst. Alle ramen werden goed vergrendeld om water geen kans te geven in te dringen. Met een wrang gevoel stonden we allebei op de steiger. Het seizoen was nu definitief voorbij. Binnen werden alle zetels van de meubilering er afgehaald zodat geen schimmel ze kon beschadigen. Ik keek nog eens rond om alles nog eens na te checken, vergrendelde de deur, sloot de binnentent en de achtertent en schluss.
Eens in de wagen keken we nog eens naar ons verlaten bootje, we troosten elkaar met : "Nog 5 maanden en we varen terug, of zou het eerder zijn ?"

Genieten, mensen !

Om 10.00 uur zouden ze komen, onze vrienden die eerst "hun stadsplicht" moesten doen door te gaan stemmen tegen die kluns van een brug. Goed gestemd trouwens, wanneer nu ook de politiek nog luistert, komt het goed. Maar ik twijfel, onze rode, groene en blauwe jongens zullen hun wel weer in miljoenen bochten wringen om toch maar niet naar het volk hoeven te luisteren. Geld vermag trouwens alles, nietwaar mr. Vinck.
Rond tienen kwam de auto op het terrein van de club gereden, richting Enya. Leon met een bloemetje voorop en kussen voor Petra en de Karel zoals altijd gefascineerd door de bootjes. Handjes geschut en op de rug een paar slagjes en zo van :" 't is weer veel te lang geleden, enzovoort, enzo verder, en onze gasten kwamen aan boord. Na een kundige rondleiding en een drankje, zodat we wat tijd maakten om wat bij te praten, vloog de tijd weer voorbij en in no-time moest er gestart worden. De klok wees al na elf. Onze Iveco bromde. Karel en ikzelf stonden in extase te luisteren. Het gebrom van de motor klonk ons als muziek in de oren. Sabine had woord gehouden, de dag kondigde zich schitterend aan. Ik maakte een paar sfeerbeelden van onze ligplaats. Spanjeveer bleef adembenemend mooi, met opgaande zon en nog enkele nevelslierten die opgewreten werden door de opwarmende zon.
Touwen los en voor de zoveelste keer verliet de Enya de wal. Ik zag aan onze vrienden hun gezicht, dat zij gevoelsmatig op dezelfde golflengte zaten als wij. De net aangekomen buren Kristin en Patrick zwaaiden ons uit. Wat verder kwamen ook Robert en Jeanine aan het raam en wuifden ons toe. Achter ons maakte onze schroef kunstige tekeningen op 't water. Opgeschrikte watervogels vlogen heen en weer over de Moervaart. Rustig drijvend, in alle stilte naderden we het kanaal Gent/Terneuzen. Er was net een grote tanker een achterwaartse beweging begonnen van het kanaal naar de Moervaart. Via VHF riep ik hem op en vroeg of ik achter hem door mocht komen. "Ik wacht wel een beetje, kom gerust achter langs" zei de man nog. Ik ging naar 2000 toeren en de motor schoot in een hogere versnelling het kanaal op.We zwaaiden naar elkaar voor het goede begrip dat we hadden gehad. 't Was rustig op het kanaal, zoveel was duidelijk. Het was nu middag en de enige beweging kwam van Sidmar, waar een ertsboot aan 't lossen was. Voorbij de brug van Zelzate kwamen er nog twee binnenschepen en een jachtje, vermoedelijk uit dezelfde schutting. Het zonnetje scheen en Petra met onze vrienden genoten op het achterdek.
Bij het naderen van de inloop naar Sas van Gent kwamen er twee zeeschepen af. Om hen niet te storen kruiste ik het kanaal en voer ik aan bakboord, zodat ik geen hindernis vormde voor deze grote jongens.We meerden feilloos af, maar onze magen begonnen lichtjes te knagen.
Aan de wal en bij de Chinees een gezellig tafeltje uitgezocht en vertellen maar. Het eten smaakte heerlijk. Na de koffie en nog een toetje "van het huis" gingen we terug aan boord.
Enkele minuten later verlieten we 't Sas, richting Zelzate om daarna aan de koeltoren bakboord uit te gaan en terug op onze vertrouwde plaats te liggen. Onze vrienden stonden reeds klaar om te helpen bij 't aanmeren. Misschien is het een oudewets gevoel, maar het doet deugd wanner je vrienden hebt die een handje toesteken en er staan wanneer je ze nodig hebt. Die dag kon voor mij niet meer stuk.
Nog een uurtje in de kantine en we namen afscheid van Karel en Leon met de stellige belofte om nu niet meer zo lang te wachten. Nog wat nagebabbeld met de clubleden en we reden huiswaarts. Immers, voor Petra was het morgen werken geblazen. Onderweg over de leuke, gezellige dag verteld en over over onze vrienden. Met hen was het heerlijk toeven en de dagen waren altijd te kort. Karel en Leon, bedankt en tot de volgende !

We verheugen er ons op, om samen met onze vrienden Karel en Leon nog eens uit te varen. Sabine heeft gezegd dat het mooi zal zijn op zondag en o wee als het niet waar blijkt.
Onze Antwerpse vrienden zagen nog nooit ons bootje en dat kan niet. Nadat ze "neen" gaan stemmen, hoop ik, tegen het gedrocht dat Antwerpen zou ontsieren en lange wapper heet, komen ze af.
We hopen dan met hen tot in 't Sas van Gent te varen en daar een "chineesje" mee te pikken, om daarna met het late namiddagzonnetje terug te drijven naar Spanjeveer. Leon, die fotograaf met dienst is, heeft beloofd enkele fantastische shoots" te maken onderweg. Hij was totaal weg van de toch wel mooie foto's die Lieve maakte toen ze meevoer naar Gent. Ach, fotografen in spé onder elkaar, ze proberen de loef af te steken, geloof ik. We zullen er zeker van genieten. En nu duimen maar tegen zondag. Nog 2 nachtjes slapen en dan weten we het ! Opgelet hé, als ge't spel hierboven durft omschakelen, Sabine.

                                    Geachte Dames en Heren van de weeronkunde,

Het is jullie geraden in het vervolg de waarheid en niets dan de waarheid te vertellen op radio en televisie in verband met weersomstandigheden. Indien jullie nog durven beginnen met windkracht 4 tot 5 en storm aan zee tot 80 km/u afgewisseld met buien en onweer en al dat fraais, zonder grond van waarheid achteraf zet u vele mensen thuis die andere plannen hadden. Wij bijvoorbeeld hadden wat graag een week-end van 3d. gepland naar Zeeland met ons bootje. Nu hebben we hier thuis onze tijd verloren en veel gelegen, gehangen en dergelijke ongezonde bezigheden. Maar ja gedane zaken, enz...
Het weze U gezegd !!!!!!

Vorig week-end hadden we een week-endje Gent gepland. Portus Ganda lag vlakbij, en enkel de spoorbrug diende verwittigd te worden om te openen. We waren er rond de middag. Na het eten gingen de vrouwtjes winkelen en wij zouden ons wel bezighouden, zo werd er gesuggereerd. Eerlijk gezegd waren we er niet kwaad om.
Naast mij lag een klein speedbootje dat mijn interesse wekte. Op het blauwe dekkleed stond "Arcangeli".
Gelukkig kwam de dag daarop de eigenaar. 't Was mooi, heerlijk weer om met het bootje, vader en zoon een tocht met de "Arcangeli" te zien doen. De man vertelde me dat het bouwjaar 1967 was, dus tweeenveertig jaar oud. Hij had alles laten restaureren in de originele staat. Ook de motor was een "Johnson" van hetzelfde jaar. Eens het dekkleed er af, glimde het mahonie-houten bootje op het water. De motor schitterde en de bekleding en het dashboard waren eveneens enig mooi. De motor moest geshoked worden alvorens te starten Twee keer starten en de motor pruttelde, de man ging in achteruit en verdween richting Dampoort.
Mijn interesse was nu zeker gewekt. Ik moest weten waar het ding vandaan kwam. Via de nodige opzoekingen kwam ik bij Giuliano Arcangeli, die de stiel van botenbouwer leerde in Zwiserland. Hij keerde in 1956 terug naar zijn geboorteland Italië en werkte een tijdje voor de wereldberoemde werf "RIVA" een naam als een klok in de mahonie-houten boten.
In 1960 startte hij zijn eigen werf in Sarnico. Met zestig mensen werden er ongeveer 1500 Arcangeli's gebouwd. Acht jaar later zou de werf wegens de opkomst van goedkopere landen ophouden te bestaan. Het bootje dat naast mij lag was een Arcangeli Super Jolly, waarvan er naar schating nog 15 tot 25 bootjes zouden rondvaren. 5,20m lang en 1,80m breed met een diepgang van 0,40m zijn ze te vergelijken met de Riva Florida, een telg uit de nog steeds beroemdeRiva-werf.

1400 dagen bestaat mijn blogje, met iedere maand verscheidene afleveringen, goeie en minder goeie, maar steeds met een hart (met en t) voor datgene dat ik zo graag beoefen, mijn hobby, watersport in het algemeen met daarrond ook iets over mijn verleden, de binnenvaart. 
Mijn gedachten zijn dan ook bij hen, de binnenvaartmensen, die in deze huidige moeilijke tijden van crisis, hun job nog altijd graag doen. Maar weet, vrienden, dat achter elke slechte periode er weer een betere komt, die het voorbije leed terug wat zal verzachten.

Eind september, de herfst is nabij. Buiten beginnen de blaadjes aan de bomen hun herfst-uniform aan te trekken. Normaal zouden we dat ook moeten doen, maaaaaaaaaaaaaaaar, nog effe wachten !
Want met twintig graden doe je dat niet. Dan loopt iedereen nog zomers, en fleurt het ganse straatbeeld op. Jongens, wat een kei van een zomer. Ik bleef dit jaar in eigen regio en heb er geen moment spijt van gehad. Trouwens, wat opvalt bij het overzicht van mijn vaarseizoen, ik had geen enkel dag met regen, daarentegen twee dagen met temperaturen boven de 35°. Teveel was dit. Voor de rest waren er meerdere dagen met een strakkere wind. 3 tot 4 bft* kwam geregeld voor, met een uitschieter van één dag van 5/6 bft. Dit jaar vaarde ik gedurende 131 uur en 40 minuten,* gespreid over 28 vaardagen een afstand van 1.311,7 kilometer met daarbij 35 sluizen. Ons bootje deed en doet het nog steeds uitstekend. We kijken allebei terug op een heerlijk vaarseizoen en hopen dat 2010 minstens even goed zal zijn. Nu staan er nog een paar herfsttochtjes op het programma waar we geen sluizen bij nodig hebben of we kiezen voor Nederland, daar kan varen altijd. We hopen zelfs af en toe een winterreisje, maar dan mag het niet winteren zoals dit jaar. Het was heerlijk om al mijn verhaaltjes aan jullie kwijt te kunnen, af en toe onderbroken met een blogvriend die ook even verslingerd was en is op zijn bootje en de verhalen er omheen. Er komt weer een tijd om onderhoud te doen, om zo "in good shape" het volgend jaar weer in te varen. Maar, varen doe je samen, en was het niet dat ik een vrouwtje heb die even verslingerd is op haar bootje, dan wij op elkaar, dan had dit allemaal niet gekund.
Daarvoor zeg ik dank aan haar, mijn matroosje, mijn navigator en hulp in alles, zonder wie het varen geen varen zou zijn.

bft = Beaufort, een twaalfdelige windschaal opgesteld in 1808 door de Engelse admiraal Sir Francis Beaufort en in 1927 door de Duitse kapitein aangepast, die het verband legde tussen zeegang en wind.
* het aantal aangehaalde uren en minuten zijn motoruren, het aantal vaaruren is duidelijk meer, omdat in de meeste sluizen in Nederland gevraagd wordt om de motor stil te leggen in de sluis tijdens het schutten.

Er rest ons niet veel meer, immers alle sluizen in Vlaanderen en Wallonië werken niet meer vanaf volgende maand, ook al zijn ze bemand. Tussen Nederland en Frankrijk (waar de sluizen allemaal werken) ligt bananenrepubliek België die sinds 1975 (staking binnenschippers) niet meer op zondag schut. Jammer, want met de huidige weersomstandigheden  zou het wat mooi zijn om ook in het najaar nog op 't water te zijn.
Niks aan te doen, met een flauwe zon en een pittig windje voeren we met onze vrienden Roos en Joël naar Maldegem. Ik had 's morgens al gebeld met VVW Nieuwendorpe en 2 ligplaatsen gereserveerd. Toen we de nieuwe sluis in Evergem verlieten, waar we samen lagen met zes achteropkomende jachten van de KYG (koninklijke jachtclub Gent), en die allemaal richting Maldegem gingen.
Zoals gebruikelijk houd iedereen zich aan een volgorde, maar omdat de sluis van Evergem groot genoeg was, liet ik een paar jachten voorgaan. Eénmaal uit de sluis echter liep ik een paar jachten voorbij, om zo mijn plaatsje te houden om de kleine sluis van Schipdonk eerst binnen te lopen. We moesten nog wachten op de twee jachtjes die uit de richting van Eeklo kwamen, ik maakte me klaar om als eerste in de sluis binnen te lopen, maar het jacht voor mij wou dat ook.
Toen ik de man duidelijk maakte dat een beurt moest gerespecteerd worden, liet hij me grommend voor. "Als ge er persé opstaat", zei hij nog.
We gingen in de sluis helemaal vooraan liggen met Joël achter ons, zodoende konden er nog twee jachten bij van diegene die na ons aangemeld waren. Just is just, zei ons Petra, en gelijk had ze. Vermits diegene die voor mij had gelegen en ook de "Bubbels" grotere jachten waren (15 en 13,5m) moest er nog tweemaal geschut worden.Had ik achter die jongens in de sluis gegaan, had ik nog meer dan een uur voor de sluis gelegen. En dat kon ergens niet.
Rustig voeren we op het afleidingskanaal richting Balgerhoeke. Joël en Roos waren in de wolken om zoveel schoonheid en vergeleken het een beetje met het Canal du Midi. We meerden aan en maakten een wandeling tot aan de schutsluis van Balgerhoeke, een flink stuk stappen. We hadden 's avonds een tafeltje voor vier besteld in de Koetshoeve. Weer was die avond te kort, en een geanimeerd gesprek over alles en nog wat besloot deze prachtige dag.We kwamen buiten rond kwart voor twaalf, in een zalige temperatuur en sliepen rustig in, in het vredige Meetjesland.
Zondagochtend ontbeten we op ons bootje. Toen we rond half elf gingen luisteren wat de jongens uit Gent van plan waren, zei de ene dat ze om twaalf uur vertrokken, de andere zei één uur en nog een andere zei dat er nog een paar in trance lagen, van de avond voordien. Kortom, ik kwam niets te weten. We spraken af met Joël en nog een koppel uit Oudenaarde om rond elf uur te vertrekken.
De Gentenaars konden dan onder hen regelen wanneer ze wel en niet konden. Met z'n drieën in Schipdonksluis samen met nog een huurboot werd er vlot geschut. Ook in Evergem waren met z' tweetjes in het sas. We deden er anderhalf uur minder over dan de heenreis. Het gemiste aperitief van Maldegem, werd vlot verteerd in Spanjeveer.
Volgend week-end gingen de vrouwtjes shoppen in Gent. Naar Portus Ganda !

Met dank aan Sonja & Ludo,

We melden ons rond half zeven 's morgens voor de sluis van Lauwersoog, om via Groningen en de sluis van Termunterzijl naar de Eems te varen met als bestemming het schilderachtige Greetsiel. Met in de mast een wissel van Nederlandse naar Duitse gastenvlag voeren we na twee dagen naar ons eerste Duitse waddeneiland Juist (uitgesproken juust). Voordat we de haven konden binnenlopen moesten een ankerstop van 5 uur doen, geen straf met de prachtige weersomstandigheden en een mooi zicht op foeragerende wadvogels. Opnieuw een vernieuwde haven met een plaats aan een langssteiger. De stilte is hier nog meer aanwezig, dit eiland is immers autovrij. Hier was alles nog met paard en kar, de fiets of electrische wagentjes. Hier was de lucht nog zuiver.
Op weg van Juist naar Norderney zagen we aan het oostbaken honderden zeehonden liggen. We voeren nauwelijks vijftig meter van de plaats en Sonja kon het nauwelijks allemaal vatten in de lens. Het boek van Erskine Childers, "Het raadsel van de Wadden" kwam me weer voor de geest, en eindelijk werd een langgekoesterde droom waar, IK WAS ER ! De langbewaarde fles champagne werd uit de koeling gehaald en het knallen van de kurk klonk ons als muziek in de oren. We aten heerlijk vis met zicht op de haven en het wad. Zo konden we 100 jaar worden.
Met een gelukzalig gevoel vertrokken we enkele dagen later naar Langenoog, het volgende waddeneiland op ons traject, waar we geconfronteerd werden met de resten uit wereldoorlog II. De nog resterende start- en landingsbanen van de Messerschmidt jachtvliegtuigen liggen deels overwoekerd, deels is het nu een fietspad. Vrediger kan nauwelijks. Het dorp ligt 5 km. van de jachthaven, maar een treintje met 3 wagonnetjes brengt je er gratis naar toe. De rit is een aanrader,los door de kwelders van het eiland.
We voeren nu door prielen en geultjes, richting Spiekeroog, het mooiste van alle eilanden. Met een door paarden getrokken treintje, net als vroeger, reden we richting kunstacademie waar een jong talent prachtig piano speelde en in de schilderachtige straatjes er omheen jongeren spontaan muziek speelden.
Veel visrestaurants en theehuisjes in de straatjes, want 16.00 u. is tea-time. De volgende avond zette in met een knetterend onweer. Knallende donderslagen afgewisseld met vlammende bliksemschichten en felle regen waren ons deel. Een bliksemschicht tot in ons slaapvertrek. Allebei klaarwakker, controleren we direct onze electra. Gelukkig blijkt alles in orde. Bij het wegebben van het onweer komt de verwachtte wind opzetten die alles een ganse nacht door elkaar schut en door het want fluit.
Onder een laaghangende bewolking vertrekken we samen met een Duits schip naar Harlesiel / Carolinensiel op het vasteland, waar er na aankomst in het clubhuis duchtig wordt gezongen van :"zum wohle, zum wohle, auf Ludo seine kohle. Met andere woorden is het weer aan mij om een rondje te geven. Bier, schnaps en maatjesharing doen de ronde.
Een mooie tocht brengt ons onderlangs Wangerooge en Minseneroog tot op Jade en Hooksiel, waar men blijkbaar nog nooit van internet gehoord heeft.
Enkele dagen later, onder een schitterende zon, maar  veel wind en tegenstroom (golvan +/- 1m.) lopen we Wilhelmshaven binnen. Met een prachtige aanloop, het schip helemaal onder het zout en toch wel een beetje fier dat we 't geklaard hebben, zijn we op het keerpunt van onze reis. Door de grote zeesluis naar binnen, onder de Kaiser Wilhelmsbrücke door, voorbij de grote oorlogsbodems vinden we een plaats in de haven. De "Catharina" krijgt een verdiende wasbeurt, want ze heeft zich schitterend gedragen en liet ons op geen enkel moment in de steek.
We vatten de terugreis aan via het Ems-Jadekanaal (75 km) met een tussenstop in Marcardsmoor (dit "gat" is niet te vinden op een kaart). In Emden bakboord uit, richting Dortmund-Emskanaal naar Oldersum. Een omweg van ca. 5 uur, omdat de zeesluis in Emden defect was, voeren we de Eems op naar Dlfzijl, Groningen. En dan nog met de nodige tegenstroom, godver....dat schoot niks op. Daarna via Grou en Lemmer het IJsselmeer op met mooi weer. Via de radio hoorden we onheilspellende weerberichten met windstoten tot 9 Bft. We kozen voor een veilige route via het Ketelmeer en de Randmeren. In Amsterdam was de keuze snel gemaakt ,de altijd gezellige Sixhaven. Enkele dagen later voeren we met gestreken mast naar de Oude Schans en de Amstel met overnachtingen in Boskoop en Dordrecht.
Met de thuishaven in het bereik voeren binnen in de vluchthaven Zijpe op de Oosterschelde. Er staat maar één huis, maar 't is wel een schitterend visrestaurant. We genoten beiden met deze afsluiter van een fantastische reis. Deze reis zou nog lang nazinderen in ons geheugen, dat wisten we zeker.