Tijdens de wandeling 's namiddags ontmoeten we Ton en Jan, waarmee we naar Middelburg gevaren zijn. Beiden komen uit Beverwijk, maar Ton ligt in Ymuiden met de boot, Jan daarentegen heeft als thuishaven Beverwijk. We worden onmiddelijk uitgenodigd aan boord, en er volgt een hartelijk gesprekje. Het doet Ton deugd, die revalideert na een zware ziekte. Met onze Vlaamse gulhartigheid en guitige verhalen voelt hij zich direct wat beter. We duimen, Ton ! We zijn uit een streek die niet ver van Gent ligt en waar men zegt : Nie pleue ! In het Nederlands : Niet plooien, Ton. Ton en Gardien, jullie horen nog van ons. Bij Jan zie je zo dat dit een man is vol goede luim, waar humor schering en inslag zijn. Jan blijkt een "buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand" te zijn, die alhoewel hij met pensioen is, nog dikwijls dienst doet op aanvraag. Het waarom laat zich raden. Jan stelt ons voor wanneer we nog eens huwen ( het mag met dezelfde vrouw zijn ), aan hem te denken. We knikken alvast. Tot slot eten we bij Wesley 's avonds een lekkere maaltijd. (www.denbaasenzijnmadam.be) Terug aan boord zien we onze Luxemburgse Lokeraar, net terug van zijn reisje van het Veerse Meer.We vertellen hem dat hij morgen onze plaats kan innemen, wanneer we om halfnegen vertrekken. Hij vertrekt 4 dagen en dan moet je op een goede plaats liggen om met gerust hart je bootje achter te laten. Zijn duimpje in de lucht bevestigd dat hij akkoord gaat. Morgen doen we de overtocht van de Schelde en dat geeft altijd de nodige spanning. Duimen, maar !
We beslissen om te bunkeren in Colijnsplaat. Nu we de gelegendheid hebben, tanken we 160 liter diesel en betalen € 204,80 (€ 1,28/liter). Wanneer we varen is het altijd prachtig weer, zo ook vandaag. Met een schitterende zon en +/- 22° verlaten we Colijnsplaat. De Oosterschelde glinstert in het zonlicht. Petra zoals steeds aandachtig met de kaarten. Boeien volgend, laten we de brug achter ons en ligt de aanloop naar de Zandkreeksluis voor ons, de poort naar het Veerse Meer, zeg maar... We zijn allebei verrast wanneer er 3 dolfijnen (tuimelaars) een hondertal meter verder opduiken en speels op en neer in het water dartelen. Later lezen we, dat er ook voor de Vlaamse kust dolfijnen gesignaleerd zijn. We keren aan de laatste groene ton richting sluis. Tien minuten verder liggen we vast, want er komen nog jachten. Aan de sluis maken we kennis met twee koppels uit Beverwijk, we buurten wat en in een mum van tijd gaat de sluis open. Ondertussen kennen we elkaars naam en ik ga naast Ton liggen, Jan ligt vlak achter ons. Ook zij varen naar Middelburg. Ze willen naar Blankenberge of Oostende uiteindelijk en zijn al vijf weken onderweg. We kijken elkaar wat treurig aan want onze povere twee weken zitten er bijna op. 't Is druk op 't Veerse Meer, nog zo'n plek die enorm bekend is bij de Vlamingen. Velen bezitten er een huisje of hebben op een camping een stacaravan. Ik kwam er vroeger regelmatig, maar het is me wat te druk aan 't worden. We zijn dan ook blij wanneer we in de sluis van Veere mogen. Veere wordt ook wel eens de Koninginnestad genoemd. Eens de sluis open ligt voor ons het kanaal door Walcheren met voor ons Middelburg en Vlissingen. We maken vast rond halfdrie en betalen gelijk voor twee dagen. Middelburg is de groeipool in Zeeland aan 't worden. Mooie, statige, gerestaureerde huizen met witte gevels, allemaal een naam en een groene voordeur. De namen van de huizen dateren van vorige eeuwen. Vlak achter ligt een motorjacht met Luxemburgse vlag. We maken kennis en de man vertelt in 't vloeiend Lokers dat hij uit Lokeren komt. Hij heeft zijn bedrijven overgelaten aan z'n kinderen en woont en werkt nog een beetje in Luxemburg-stad. Hij nodigt mij uit om in het clubhuis 's avonds een pintje te drinken. In de late namiddag eten we subliem in een Italiaans restaurant "Picolo Italia". De patron rijdt met een oldtimer Fiat Sport, die in al zijn pracht staat te glimmen voor de deur. Tien minuten later weten we via de Italiaanse spraakwaterval de ganse historie van Italiaanse wagens. Dit is een goeie Italiaan, het eten is voortreffelijk. We wandelen terug en zetten onze spullen aan boord. We verfrissen ons een beetje en eventjes later is Alain er (de Luxemburgse Lokeraar of is het Lokerse Luxemburger). Hij troont ons mee naar het gezellige clubhuis. Wanner de baas Wesley van de club hoort dat we uit Lokeren komen, is hij in de wolken. Hijzelf is van Moerbeke ! De wereld blijkt klein te zijn.
De moeilijke crossing over de Wester- en Oosterschelde, het varen over bebakende grote vaarwaters, zoals Hollands Diep, Veerse Meer en Randmeren. Varen op het IJsselmeer ! Niets heeft geheimen voor haar. Iedere boei ziet ze direct op kaart en heeft het gemerkt wanneer er veranderingen in de beboeing zijn. Kortom, de engelbewaarder aan boord. Vandaag, na ons verlof en na een vaarseizoen zet ik haar in 't zonnetje, mijn vaarmaatje, zonder wie varen niet het varen zou zijn zoals ik het nu beleef. Alles heeft ze gezien en gehoord ! Niets ontsnapt haar.
We zijn reeds een week weg nu en beginnen echt te wennen aan het leven aan boord. Wanneer we rond halfnegen Middelharnis op het Haringvliet achter ons laten, ligt er een rimpelloos meer voor ons. Zoals steeds doet het zonnetje haar best wanneer we varen. Gekker heb ik het nog niet meegemaakt. Maar goed, bij het verlaten van het meer merken we op één van de stenen beschoeingen langs de kant een zeehondje dat ligt te luieren in de zon. 'k Heb altijd mijn fototoestel in de buurt, nu ligt het nog beneden op tafel. Zachtjes mompel ik een on-christelijk woord. Het schuwe dier hoort alles en bij het nemen van de trap : "plons, daar gaat ie". Dag foto ! De schutsluis stond open, en de volgende twee zijn er twee van formaat : Volkerak en Krammersluis zijn gescheiden sluizen, ééntje voor de pleziervaart en ééntje groter voor de beroepsvaart. Rond half elf varen we de eerste binnen en twee uurtjes later de tweede. Telkens vol, voor het merendeel zeilers. Het is kwart over drie wanneer we Colijnsplaat binnen varen, waar we aanmeren bij de meldingssteiger die ons verwijst naar box M, de verst afgelegen box. Het aanmeren gaat vlot, electriciteit aangesloten en we zijn klaar. Morgen gaan we wat bijbunkeren, dan zijn we gerust om ooster- en westerschelde te dwarsen.
Unusual, that's all I can say. During the week-end we had our Corvette day and with all the bad weather we had last week, some of us thought directly to the crew of m/s Vector. During your stay in our club you became very dear friends. So Alistair, we didn't forget you and Sabine. Please have all the greetings from our members and a nice memory of our group. Greetings from Watersportvereniging Spanjeveer Mendonk and have a nice and safe trip home.
't Was twintig voor negen toen we vertrokken. Vaardag, dus mooi en zonnig weer. Geen noemenswaardige wind. Toen we Heusden verlieten, was het met een beetje spijt want het stadje sprak ons allebei erg aan. Gezellige terrassen, kleurig bevlagd, ludieke winkeltjes en gezellige wandelstraten. En niet te versmaden, iedere dag een Vlaamse krant. Met de zon en zonder wind naar 't Haringvliet, het was ooit anders, want verleden jaar regende het en was er windkracht 4/5. Op de Bergse Maas liep er een flinke stroom, beneden de 1900 toeren en toch nog een konstante snelheid van iets meer dan 13 km/u. We denderden de Bergse Maas af, kan je wel stellen, maar in de nabijheid van de Biesbosch op de Amer was het opletten geblazen. Hier heerst altijd een drukte. De Biesbosch is altijd een druk bezochte plek door watersporters. Wij hadden het van ons lijstje geschrapt, maar uitstel is geen afstel. Eens de Lage Zwaluwe en Willemstad voorbij, waren we erg snel op 't Haringsvliet en in Middelharnis. Kwart over twee voeren we in 't kanaaltje en een kwartier later lagen we in een box vast. De havenmeester komt langs en rekent ons € 15,50 per nacht. We tekenen voor 2 nachten en gaan de stad in. Ik koop een paar schoenen, net als verleden jaar in 't zelfde winkeltje. Onderweg naar huis kopen we een bakje heerlijke kibbeling en smullen hem zo weg. 's Avonds aan boord een heerlijke kaastafel met een goeie fles wijn, wat kan een mens nog meer verlangen ! Morgen voorspellen ze slecht weer met buien. Ik ga mijn boek verder lezen, mijn blogje schrijven en wat bootinfo bekijken, voor Petra wordt het shoppen. Voor elk wat wils !
De Dintel, de Mark, het Markkanaal en de Amertak plus de Bergse Maas, allemaal stuk voor stuk mooie rivieren en kanalen op onze weg. Gebruiksvriendelijk, want na een telefoontje voor de spoorbrug, antwoordde de man mij dat er drie treinen kwamen kort achter elkaar en dat hij daarna de brug zou draaien. En zo geschiedde ! Na de opening wenste de man mij behouden vaart. Een les in klantvriendelijke benadering voor vele Vlaamse en Franse collega's. De zon terug van de partij, toen we bij Waalwijk op de Bergse Maas kwamen. Een weidse rivier met een felle stroming. Een uurtje verder kwamen we aan in Heusden. De havenmeester opgeroepen die in een oude Amerikaanse duwer zat, en torenhoog boven al de jachten uittorende. Hij wees ons een box aan en tien minuten later waren we afgemeerd. Vlug de werkkledij uit en de uitgangskledij in, en weg waren we op verkenning. Mooi, prachtig dorp. Zeker de moeite waard om te bezoeken. Veel pittoreske straatjes met ludieke winkeltjes en mooie horeca zaken die lokten met zonnige terrasjes. We vonden er zowaar een Vlaamse krant. Tijd voor een pintje ! Petra een droog wit wijntje en Heusden ging meevallen, zoveel was duidelijk. Een halsketting en opdienplateau waren reeds gekocht. Nog wat fruit ingeslagen en terug aan boord. In de beste stemming gingen we terug naar 't stadje. Bij Karel, zo luidde het uithangbord. Eén van onze beste vrienden heet Karel & Leon, en die namen boezemen ons reeds enig vertrouwen in. We kwamen binnen en werden gefascineerd door de schilderijen rondom en op de bovenverdieping stookketels en andere bezienswaardigheden van een oud brouwerij/stokerij. Beneden stond een magnifiek oud fotografietoestel te pronken in de eetzaal. We aten voortreffelijk. Om onze conditie op peil te houden deden we daarna nog een wandeling. Voldaan na zo veel Bourgondische leven, gingen we bootwaarts en kropen rond tienen in onze kooien, moe maar voldaan.
We hebben ongelofelijk geslapen in het superstille Hoeven. Een zacht voorbijvarend vrachtschip maakt ons wakker door de lichte deining. We ontbijten lang, want in zo'n omgeving staat de tijd stil ! Na het eten zetten we de fietsen buiten. We gebruiken de sleutel om het hek te openen, gaan rechts uit en terug rechts, de brug over de Dintel. ik kan het niet laten om enkele foto's te nemen van deze schitterende rivier met onze jachthaven er bij. Over de brug liggen er velden links en rechts en zien we in de verte kerktorens die een dorp veraden. Na 3 km. een pijltje dat richting Centrum aangeeft met nog 1 km te gaan. We hadden het dorp kleiner ingeschat. Horeca zaken en winkeltjes wisselen elkaar af. We besluiten er 's middags te eten op het marktplein, waar onze fietsjes gestald zijn. In de lokale Brasserie genieten we van een perfekte maaltijd aan een degelijke prijs. Terug is de rit minder aangenaam. Met een goed gevulde buik, tegenwind en een licht regen, zijn we blij terug aan de jachthaven te zijn. De fietsjes afgekuist en terug binnen gezet. Morgen gaat de vaart immers verder naar een volgende ontdekking.
We vertrekken met een zonnig weertje en prachtig zicht op de Grevelingen, voorbij de eilanden, richting Grevelingensluis. We zijn vroeg vertrokken om zo snel mogelijk in deze sluis te zitten, omdat het er van 11.00/11.30 uur een drukte van belang wordt.Voor tien uur zitten we in de sluis en tien minuutjes later er weer uit. Met de vergroting van de jachthaven in Bruinisse is het nog drukker geworden in de veel te kleine sluis. Mij zullen ze hier niet veel meer zien. Te druk ! We gaan rustiger oorden opzoeken, rivieren en kanalen die we nog nooit aandeden. Rond de middag zijn de temperaturen opgelopen tot 23/24°. We koesteren ons in 't zonnetje en naderen de volgende sluis : de Krammer. Op kanaal 22 aangemeld en direct kunnen we er in. Pure luxe ! We varen nu richting de Volkeraksluis, die we vandaag links laten liggen en stuurboord uitgaan naar Dintelsas. Eénmaal op de Dintel heb je aan stuurboord en grote jachthaven, net voor de inloop van de sluis. De Mandersluis blijkt een rustige te zijn. Wat een verschil met het hectische gedoe van de Grevelingen. Eén hindernis, de Prinselandsebrug, slechts 2,80m moet gedraaid worden. Vlot komt de brug in beweging en we kijken met grote ogen naar de mooie, rustige, soms kronkelende Dintel, afgezoomd met een mooie rietkraag en voorzien van kleine nautische haltes. Alles keurig onderhouden. Zo zijn we't gewoon in Nederland. 't Verschil met onze verloederde en slecht onderhouden vaarwegen is groot, om te niet zeggen imens. Zacht spint onze motor door dit goddelijke landschap. We genieten allebei. Op aanraden van vriend Patrick kozen we jachthaven 't Lamgat, want 100m ervoor ligt een andere jachthaven : Nolleke Sas. Sorry voor de namen, maar ze heten zo ! Monique, de havenmeesteres wijst ons een plaats langsheen de steiger en sluit onze electriciteit aan. Met de code van het hek en een sleutel, liggen we hier voor 2 dagen. Om de niet varenden wat wegwijs te maken. We liggen op de Dintel, net voorbij de Roode Vaart. Deze vaart was de verbinding tussen de Dintel en het Hollands Diep. Langs de Hollands Diepkant ligt het havencomplex Moerdijk en langs de Roode Vaartkant ligt Zevenbergen. We besluiten om morgen naar Zevenbergen te fietsen. Vandaag houden we het op een mooie wandeling, tussen een overvloedige natuur, na het eten. Hier heerst rust ! Op ons achterdek eet ik nog wat fruit, want kersen en aardbeien zijn bijzonder lekker dit jaar. Geen krant te krijgen, dan pak ik maar mijn boek en lees verder. Petra zont in de gouden avondwarmte. Om acht uur kijken we naar het nieuws, onze préformateur met het rode strikje is nog geen cm. verder. Afwachten, dus ! Na de TV met een lekker wijntje, kruipen we rond 22.30u in ons bed en slapen in alle stilte in. Zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig !
's Morgens op de fiets naar Scharendijke, wat een weelde, die nieuwe fietsen aan boord. Onmisbaar op onze tochten. Er moesten wat inkopen gedaan worden en gepakt met een rugzakje allebei, en hop daar gingen we. Fruit, brood, zeeuwse mosselen en bovendien vonden we een Vlaamse krant. We reden het dorpje rond en kwamen terug aan boord. "Di Rupo geen stap verder met Madame Non," want iedereen bleek een weekje verlof te hebben. Enkel onze Waalse Italiaan en Vlaamse Bart waren in de buurt. Onzen "Albert" bleef op post, kwestie om zijn jobke niet te verliezen. De Walen waren iets buigzamer geworden, schreef de krant. 't Zal tijd worden na 180 jaar profitariaat ! Zou Vlaanderen eindelijk financieel zijn eigen boontjes mogen doppen, en daarmee de oude Volksunie-droom in vervulling zien gaan ? 'k Durf het bijna niet geloven, want dikwijls hebben onze Franstalige vrienden op 't laatst roet in het eten gegooid. We gingen naar de watersportwinkel in de jachthaven. Er werden diverse koopjes aangeboden. Ik kon aan de verleiding niet weerstaan en kocht een officieel logboek, om al onze uitstappen bij te houden. We mochten wat rond kijken en in de hal achterin stonden twee "occassions" van Linssen. Op de vraag of we aan boord mochten kijken, vertelde de dame dat ze iemand ging sturen. Na tien minuten kwam mijnheer Jonkers zelf om beide schepen te omschrijven Een dertigvoet (29.9) uit 2008 en een Sturdy 380 van 2002. Na een bezoek van een uur troonde hij ons mee naar zijn bureau en kregen we een pak documentatie over de werf Linssen en het gamma van de schepen die ze bouwden. Ik vroeg hem ook uitleg over een eventuele winterstalling in de verwarmde hall voor mijn boot. Hij vroeg € 38,00 per m², inclusief kraankosten bij het in- en uitnemen, op de bok zetten en afspuiten. Niet overdreven ! 's Avonds aan boord aten we lekker mosseltjes met brood. Na het lezen van de krant en mijn boek kropen we in onze kooien, want morgen wachtte een nieuwe vaardag !
Scharendijke, een liefelijk klein dorpje aan het Grevelingenmeer, waar alles naar de watersport ruikt. We gingen er twee dagen verblijven, want er stond ook een fietsuitstap gepland naar Renesse, de andere kant van Brouwersdam. Een echt shopping-paradijs, zo had ik het Petra voorgehouden. Het liggeld scheelde € 11,00 per nacht tegenover Bruinisse. Now,Now, zei de Hollander ! Scharendijke ligt ongeveer twee uur verder varen op het Grevelingenmeer. Het werd een makkie, die dag, en snel lagen we in de voor ons bestemde box. Zondag zijn natuurlijk de winkels gesloten, want er was in de jachthaven ook een winkel die mij geweldig interesseerde. Alle watersportbenodigheden kon men er krijgen. Het was een dealer van Linssen Yachts uit Maasbracht, de firma Jonkers. We namen onze fietsen van boord en verkenden Scharendijke, één winkelstraat met een paar horeca zaken en een paar supermarkten, een bloemenwinkel, een boekenwinkel van Gruna, een bakker en een beenhouwer en een dokter. Meer heeft de Scharendijker niet nodig, zo bleek. Het weer was prachtig en zonnig. 4 km. gaf men als fietsafstand naar Renesse. Door de velden, mooi breed fietspad gescheiden van de rijweg. Net wat anders dan bij ons. In Renesse kon je over de koppen lopen. Het "Rotterdamse Volk" was in grote getale afgezakt om te shoppen. Ruige havenbonkers met gespierde en getatoueerde armen en benen, vergezeld door voor hun ouderdom veel te kortgerokte vrouwen en twee of drie stadskinderen die je soms het bloed van onder de nagels haalden. Kortom mensen uit de Rotterdamse volkswijken, maar uit ervaring weet ik dat het gasten zijn waar je kunt op rekenen en dikwijls mannen met een hart van koekebrood. Bovendien was ook "den bouw" met verlof, en dat merk je ook. Op de terrassen werd behalve over de haven, ook over den bouw verteld in geuren en kleuren. Petra flaneerde van het ene naar het andere winkeltje en rond vier uur hadden we het gehad. Moe van al dat slenteren ploften we neer op een terrasstoel, die ik nooit meer wou verlaten. Ik bestelde een pannenkoek met spek. Nou, jochies, dat was er ééntje. Groot, dik, smakelijk en het spek was er niet ingeschoten met de balpijp ! Petra nam een koffietje en schudde meewarig het hoofd over zoveel gulzigheid. "Voila, ik heb gegeten voor vandaag" zei ik. Als dessert nog een pintje en ik was klaar om met de minifiets de Tourmalet en de Aubisque na elkaar te doen, en daarbij Vandenbroeck het nakijken te geven. Hm, iets minder, maar het voelde goed. Langs een andere weg, door het bos, reden we huiswaarts. Het bleek een km. korter. Aan boord gekomen at ik nog wat fruit (kersen, aalbessen en aarbeien), en keken we televisie. Rond tienen las ik nog aan mijn boek in bed en draaide tevreden een halfuurtje later het lichtje uit. Petra lag ondertussen reeds een halfuur in de armen van Orpheus.
Zondag 1 augustus 2010 - Jgh Bruinisse - Jgh Scharendijke 20,48 km, geen sluizen
Dinsdag 10 augustus 2010 - rustdag in Middelburg.
