Om 10.00 uur zouden ze komen, onze vrienden die eerst "hun stadsplicht" moesten doen door te gaan stemmen tegen die kluns van een brug. Goed gestemd trouwens, wanneer nu ook de politiek nog luistert, komt het goed. Maar ik twijfel, onze rode, groene en blauwe jongens zullen hun wel weer in miljoenen bochten wringen om toch maar niet naar het volk hoeven te luisteren. Geld vermag trouwens alles, nietwaar mr. Vinck.
Rond tienen kwam de auto op het terrein van de club gereden, richting Enya. Leon met een bloemetje voorop en kussen voor Petra en de Karel zoals altijd gefascineerd door de bootjes. Handjes geschut en op de rug een paar slagjes en zo van :" 't is weer veel te lang geleden, enzovoort, enzo verder, en onze gasten kwamen aan boord. Na een kundige rondleiding en een drankje, zodat we wat tijd maakten om wat bij te praten, vloog de tijd weer voorbij en in no-time moest er gestart worden. De klok wees al na elf. Onze Iveco bromde. Karel en ikzelf stonden in extase te luisteren. Het gebrom van de motor klonk ons als muziek in de oren. Sabine had woord gehouden, de dag kondigde zich schitterend aan. Ik maakte een paar sfeerbeelden van onze ligplaats. Spanjeveer bleef adembenemend mooi, met opgaande zon en nog enkele nevelslierten die opgewreten werden door de opwarmende zon.
Touwen los en voor de zoveelste keer verliet de Enya de wal. Ik zag aan onze vrienden hun gezicht, dat zij gevoelsmatig op dezelfde golflengte zaten als wij. De net aangekomen buren Kristin en Patrick zwaaiden ons uit. Wat verder kwamen ook Robert en Jeanine aan het raam en wuifden ons toe. Achter ons maakte onze schroef kunstige tekeningen op 't water. Opgeschrikte watervogels vlogen heen en weer over de Moervaart. Rustig drijvend, in alle stilte naderden we het kanaal Gent/Terneuzen. Er was net een grote tanker een achterwaartse beweging begonnen van het kanaal naar de Moervaart. Via VHF riep ik hem op en vroeg of ik achter hem door mocht komen. "Ik wacht wel een beetje, kom gerust achter langs" zei de man nog. Ik ging naar 2000 toeren en de motor schoot in een hogere versnelling het kanaal op.We zwaaiden naar elkaar voor het goede begrip dat we hadden gehad. 't Was rustig op het kanaal, zoveel was duidelijk. Het was nu middag en de enige beweging kwam van Sidmar, waar een ertsboot aan 't lossen was. Voorbij de brug van Zelzate kwamen er nog twee binnenschepen en een jachtje, vermoedelijk uit dezelfde schutting. Het zonnetje scheen en Petra met onze vrienden genoten op het achterdek.
Bij het naderen van de inloop naar Sas van Gent kwamen er twee zeeschepen af. Om hen niet te storen kruiste ik het kanaal en voer ik aan bakboord, zodat ik geen hindernis vormde voor deze grote jongens.We meerden feilloos af, maar onze magen begonnen lichtjes te knagen.
Aan de wal en bij de Chinees een gezellig tafeltje uitgezocht en vertellen maar. Het eten smaakte heerlijk. Na de koffie en nog een toetje "van het huis" gingen we terug aan boord.
Enkele minuten later verlieten we 't Sas, richting Zelzate om daarna aan de koeltoren bakboord uit te gaan en terug op onze vertrouwde plaats te liggen. Onze vrienden stonden reeds klaar om te helpen bij 't aanmeren. Misschien is het een oudewets gevoel, maar het doet deugd wanner je vrienden hebt die een handje toesteken en er staan wanneer je ze nodig hebt. Die dag kon voor mij niet meer stuk.
Nog een uurtje in de kantine en we namen afscheid van Karel en Leon met de stellige belofte om nu niet meer zo lang te wachten. Nog wat nagebabbeld met de clubleden en we reden huiswaarts. Immers, voor Petra was het morgen werken geblazen. Onderweg over de leuke, gezellige dag verteld en over over onze vrienden. Met hen was het heerlijk toeven en de dagen waren altijd te kort. Karel en Leon, bedankt en tot de volgende !
Tussen Mendonk en Wachtebeke ligt Spanjeveer, onze thuishaven
