Straks verlaat ons bootje weer z'n vaste stek. Op zoek naar nieuwe horizonten en avonturen. Alles staat op papier via PC NAVIGO en er werd per dag een draaiboek geprint met alle sluizen en bruggen van het ganse trajekt. Op sommige dagen moeten er ca. 25 bruggen gepasseerd worden. Niet weinig, in Vlaanderen zou dit quasi onmogelijk zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat rond de as Gouda en Leiden de brugwachters man's genoeg zijn om die klus te klaren. Het weer baart ons nog altijd de grootste zorgen. Altijd redelijk veel wind. We hebben nog gauw 100 liter bijgetankt en de centjes voor onderweg zijn binnen. In de startblokken zoals het heet. Nog snel wat mailtjes her en der. Een mailtje aan iemand die huwt, met de boodschap dat we aanwezig zullen zijn eind augustus en een mailtje aan de weduwe van een overleden collega, dat we er zullen zijn, bij onze vriend zijn laatste reis. Daartussen, beste vrienden, zit het leven, de ene die lacht en terecht wat hij heeft het vrouwtje uit zijn leven gevonden, de andere heeft de man uit haar leven moeten afstaan en blijft verweest achter. En wij, blij met ons bootje voor de reis en voor onze vriend die huwt maar ook een beetje rouwig omdat we een vriend verloren.... That's life !
Met het verlaten van de Moervaart en het kanaal Gent-Terneuzen, staat er de eerste dag de "crossing" van de Westerschelde op het programma. Via het kanaal van Hansweert naar Wemeldinge komen we op de Oosterschelde met als eindpunt voor die dag: Goes. Goes, daar nemen we een dagje vrijaf om de dag erop naar Goudswaard te varen op de Spui, onze eerste zware dag. De volgende dagen doen we Gouda en Leiden aan, de universiteitsstad. We vertrekken van Leiden noordwaarts naar Alkmaar, de kaasstad. Alkmaar blijft in mijn geheugen na een busstrip met Sporting Lokeren tegen AZ, toen nog met de twee legendarische gebroeders Van de Kerkhof. We nemen onze tweede dag vrijaf om Alkmaar te bezoeken en varen 's anderendaags nog eens richting noorden op het Noordhollands kanaal tot net onder Den Helder, nl. De Kooy. Den Helder, DE Nederlandse marinebasis bij uitstek met duikboten, supporting vessels en de ganse gamma van de Nederlandse armada. We zijn nu in het Noordelijkste deel van Nederland en varen via het Balgzandkanaal en het Amstelmeer naar Den Oever, waar we twee vrije dagen nemen. We zitten immers aan de noordkust van Nederland. Tijd om te vieren, want we zijn beiden jarig op dezelfde dag. 't Is augustus geworden en tijd om terug naar het zuiden te varen. Akersloot op het Alkmaarder Meer is ons volgende doel, met daarna de Zaan, een prachtige rivier met Zaandam als belangrijkste passage en aankomstplaats Weesp op het Amsterdam Rijnkanaal. Na een stuk van dit kanaal nemen we de gekanaliseerde Hollandse IJssel en stoppen in Woerden. Nadat Gouda nog eens gepasseerd wordt, gaat het richting Vreeswijk, waar de Lek kruist met het Merwedekanaal. We varen via Leerdam naar Geldermalsen op de Linge, een prachtig riviertje met veel woonbootjes. Geldermalsen, waar ik zoveel schepen heen bevrachtte. Iedere schipper kwam terug met verhalen, dat het er zo mooi varen was. 'k Wil het nu wel eens met mijn eigen ogen zien. We verblijven er en nemen onze zesde rustdag.We nemen de richting Lage Zwaluwe op het Hollands Diep, al of niet via de Biesbosch. Dat beslissen we wel ter plaatse.'s Anderendaags varen we naar Yerseke. En wat denk je dat we daar zullen eten 's avonds ? Yes, een potje mosselen met frieten, natuurlijk. Vlaanderen komt in de buurt, "mij gedacht".... Smalle toegangsgeul tot de haven van Yerseke, dus zeker binnen de boeikes blijven, anders zitten we vast. Na nog een dagje rust, met een fietstochtje in de buurt varen we Vlaanderen binnen, richting Gent, die fiere Vlaamse stede... We duimen voor een geweldig verlof met een paar zware dagen, maar ook met negen rustdagen en vijf dagen minder dan 40 km. Kortom, doenbaar. Na nog één of twee dagjes shoppen in Gent komen we terug op onze ligplaats.Hoe ver we raken en of alle doelen bereikt worden hangt grotendeels af van velerlei faktoren, weersomstandigheden, wachttijden voor sluizen en/of bruggen, defekten, het zal allemaal mee beslissen of alles lukt. "Keep fingers crossed,guys"...
Alweer een poos geleden dat ik nog iets van mij liet horen. Maar niet getreurd, ik heb met volle teugen genoten van mijn bootje. Met reeds meer dan 20 uur op de teller met uitstappen naar Terneuzen, Sas van Gent, Lokeren en Portus Ganda (Gent) is de Enya gereed om dit week-end naar Maldegem/Eeklo te varen. Een laatste test voor het grote verlof dat met rasse schreden nadert. Om het in nautische termen te houden: "If weather permitting we start in july our holidays".Tot en met midden augustus zitten we op 't water om er te leven zoals "God in Frankrijk". Zoals gewoonlijk wordt het Nederland, met één variante, mocht er toch teveel wind zijn om Wester- en Oosterschelde te dwarsen, doen we Frankrijk. Laat ons hopen dat het Nederland wordt, dat fantastische "vaarland" waar we ons aardig thuis voelen. Een groot verschil met de vorige jaren is dat we de andere kant van het IJsselmeer kiezen. Niet meer de kant van Franeker of Leeuwarden, maar wel de westkant Alkmaar-Den Helder. Ruim drie weken intens genot, waarvan 9 rustdagen. Met niet minder dan 38 sluizen op het programma proberen we 871,5 km. te overbruggen. Een hele klus met na één week eind juli onze verjaardag voor Petra en mezelf. Het volledige programma vinden jullie in een volgend artikeltje. De fietsjes staan klaar om aan boord te gaan, want gedurende de 9 rustdagen willen we alle streken die we aandoen al fietsend ontdekken. Verder zijn er ook een paar korte trips, waar we in de namiddag ook enkele wandelingen en fietstochten zullen maken. Genoeg om er een boeiend en ook wel leerrijk verlof aan over te houden. De "Enya" is na zijn onderhoudsbeurten motorisch en op schildergebied in uitstekende staat en is er klaar voor. We kijken er beiden naar uit om ook deze mooie kant van Nederland te ontdekken. We hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zijn.
16 uur en veertig minuten, tel maar na = 1.000 minuten. 't Is precies wat in mijn logboek staat. Van Spanjeveer naar Terneuzen, Sas van Gent en Lokeren, heen en terug gedurende drie week-ends, en op de uurteller stonden er 1000 minuten bij. Gedurende die drie reisjes verliep alles perfect. Zonnig en bijwijlen warm, maar telkens een tamelijke wind. Overal was de ontvangst perfect. In Lokeren was er wel geen ontvangst maar daar liep het uit de hand door het gezelschap. Met de schepen Dethon,Enya,Stardust en Sea Devil gingen we voor twee dagen naar onze thuishaven. Sommigen bleven 3 dagen, maar op zaterdag hadden we een begrafenis, waar we zeker naar toe moesten. Ludo, de brugdraaier stond al op de wacht aan de Overledebrug en samen met de Pallujepa uit Wachtebeke passeerden we alle bruggen feilloos. Fijne mensen, onze brugdraaiers, voor wie niets teveel is. Altijd vriendelijk en aan iedere brug gezwaai. Echt tof !!! Effe voor de middag legden we aan met onze Post, en op de achtergrond de Peperbus als stadsgezicht. Opnieuw klachten over electriciteit, defecte stekkerdozen, defecte kaarten, enz... Met veel inventiviteit en materiaal konden we stroom nemen door met verschillende boten op één lijn te liggen. Daar zou ik werk van maken bij mijn terugkomst. Ik, die mijn stad probeerde te promoten langs alles kanten ! En dan zo een slechte service, dat kon gewoon niet. De juffrouw achter de balie van het stadswinkeltje naast het stadhuis probeerde zo goed als mogelijk ons te bedienen. Ik kreeg twee nieuwe kaarten, maar geen van beide werd geacepteerd door de defecte stekkerdozen. We zakten af naar een terrasje op de markt, die noch altijd deels puinhoop, deel een kluwen dat iedere dag weer andere passages aangeeft. Niet simpel, diegene die zoals Petra rond 06.00 al de trein nemen en de Markt moeten kruisen alvorens in de Stationsstraat te komen. Het aperitieven liep wat uit en onder vrolijk gebabbel werd het deels in het park verder gezet. Stoelen en tafels kwamen onder een grote boom te staan, van alle kanten verschenen flessen gevuld met diverse alcoholische dranken met er bovenop heerlijk smakende gerechtjes om de opkomende honger te stillen. Hier konden we 100 worden, zonder moeite. We hadden 's avonds drie tafels besteld waar we geaperitiefd hadden, met Annie en Frankie er bij werd het een vrolijke avond. Van alles genoeg voorzien "wandelde" iedereen terug naar zijn ligplaats, waar je een halfuurtje later niet meer hoorde dan het vredig gesnurk van sommigen. 's Anderendaags fris en monter, de één al iets minder dan de andere, terug onder de bomen met allerlei gerechtjes. Martina was in haar sas. Een leuke bende, van wie ik als enige afscheid nam, om de laatste brug in Daknam (16.00 u) te halen. We hadden passagiers aan boord, want Frankie en Annie vaarden mee. Onderweg was Frankie in de weer met z'n fototoestel. De vrouwtjes keuvelden over koetjes en kalfjes en rond kwart over zes meerdden we aan op Spanjeveer. 'k Wil direct tekenen dat de volgende 1000 minuten even leuk worden dan de eerste 1000. Tot varens !
Ik was zo blij en fier dat ik deze week nog eens iets in mijn logboek kon schrijven. Niet dat het wereldschokkend is, maar wel dat er weer gevaren wordt. Immers, toen ik op 18 april naar Wachtebeke voer om de Enya in de loods klaar te maken voor een grondige verfbeurt, liet niets vermoeden dat ik, bijna een maand later, op 16 mei in Spanjeveer opnieuw mijn plaatsje mocht innemen. De terugreis naar Spanjeveer was iets unieks. Alleen met mijn bootje onderweg, Petra bracht immers de auto terug, ik voelde me als een koning. Ik en mijn bootje, toch wel een apart verhaal. Nu kon het beginnen, dacht ik. Na een grondige check-up van de motor, met daarna een verfbeurt en het aanbrengen van nieuwe anodes leek de Enya als herboren. Het week-end van 21 en 22 mei leek geschikt om naar Terneuzen te varen. Samen met enkele vrienden kwamen we via de rustige Moervaart op het kanaal naar Terneuzen. Het grote, brede vaarwater, datgene dat ons altijd naar Nederland trekt, konden we hier ook ervaren. Het laatste jaar was er flink gewerkt aan de infrastructuur van de Gentse Haven, zoveel was duidelijk. Een gloednieuwe kaaimuur aan het nieuwe dok en reeds enkele gebouwen waren net voorbij Seaport Termionals opgetrokken. Bij Aricom lag ik naast, jawel alweer, een oude kennis van de binnenvaart, Willy van den Drakar. Na het aanleggen werd het een uurtje "ouwehoeren" zoals dat bij onze Noorderburen bekend staat. Steeds vaker betrap ik me er op over het verleden te praten, WORDT IK OUD ? Aan boord bij Willy dronken we een pintje, en al spoedig ging het over onze bootjes nu, gedaan met die zever uit 't verleden. Willy dacht zowaar dat de Enya nieuw was, 'k was gewoon zo fier als ne gieter. Zelf had hij ook verfplannen. Ik gaf hem dus het adres van onze schilder. Je kon nooit weten. De maaltijd aan boord smaakte, al waren het maar boterhammetjes. Vanavond gingen we een barbecue doen met z'n allen. Maar ook de vrouwtjes hadden hun inbreng, na de middag, shoppen gedomme. We slenterden met z'n drieën er achter en verloren hen snel uit het oog. Zij keken naar winkels waar wij niet inkwamen, en wij keken naar andere winkels. Ieder zijne meug. 's Avonds, onder een schitterende zon en met een gunstig temperatuurtje smaakte het vlees. Rond 09.00 uur echter begon het fris te worden. Aperitieven deden we binnen. 't Liep tegen elven, toen iedereen z'n kooi opzocht, want morgen vaarden we tegen de middag terug. Kwestie om nog wat te helpen in onze thuishaven. 's Anderendaags stond er een harde wind (ruim 4 beaufort), en uit de box varen ging perfect. Onder de weg, buiswater dwars over dek. Jaaaaaaaaaaaaaaaa, uitgewaaid, waren we zeker ! Na het aanleggen op Spanjeveer, kwamen een 40-tal oldtimers op het terrein opgereden. Pure nostalgie, de tijd van toen we nog jong en mooi waren, we waren nu iets minder jong, om van de rest nog maar te zwijgen. We droomden stilletjes weg en dwaalden met onze geesten nog eventjes de "sixties" door. "Twee pintjes aub, ik schrok, back to reality, terug met de voetjes op de grond. IK HAAT SOMS REALITEIT !
Van de serie foto's onderaan het onderstaande artikel is wel een hele speciale, een broodje wat gehakt met cola er bij. Geen tijd om neer te zitten, zo los uit het handje, het was wat die drie spannende weken. Maar 't is voorbij en de moeite om te beleven. Nu is het genieten ! Hierboven het laatste fotootje, het deurtje van de werf gaat eindelijk open, en het bootje kan weer in zijn element, H2O ofte water, de volgende avonturen tegemoet. Tot dan !
Drie primerlagen en twee antifoulinglagen verder waren we'r, kortom het onderschip was af. Marc had alle oude zinkanodes vervangen door glimmende aluminium anodes, die op bouten waren geschroeft. De nieuwe anodes waren beter aangepast aan ons vaarwater, zoet en brak. Het oogde zo mooi. 't Onderschip was nu klaar om het water te trotseren. Het ganse bovenschip was nu tweemaal gelakt, de blauwe lijnen ook. Zaterdag 7 mei werd de derde en definitieve laklaag aangebracht, achter gesloten deuren. De hal werd afgesloten, zodat nergens stof of stuifmeel kon binnenkomen. en de naam "Enya", het vaarnummer, de thuishaven "Lokeren" en achteraan "Gruno 38 E Royal" waren met nieuwe stickers bevestigd. Zondag en maandag kon onze Enya drogen. We waren benieuwd hoe mooi hij wel zou zijn, nu ook de dekken tweemaal een grijze antisliplaag hadden gekregen. Dinsdag zou Alain alles overlopen of er geen foutjes waren. Donderdag had ik al met Pierrot afgesproken om negen uur om alle inox onderdelen er terug op te vijzen. De blauwe kleur van de vensterlijsten terug opgefrist en teruggeplaatst, de bakskisten met nieuw geschilderde deksels, sloten en scharnieren er terug opgeschroeft. Om half vijf 's namiddags keken we onze ogen uit. Hier lag een nieuwe Enya. Lachend, gewapend met een flesje bier keken we vol bewondering naar het nieuwe bootje. "GEWELDIG" , "FORMIDABEL" om het met de woorden van den Eddy te zeggen. Moe, maar voldaan zoals dat heet kropen we vermoeid in de auto huiswaarts. Zalig, gewoon. Morgen nog eens wat bijkuisen en zaterdagochtend 14 mei met mijn bootje terug naar Spanjeveer. Een droom werd werkelijkheid !
De Spanning stijgt.
