Archief

Ontwaken in Seefeld, het had altijd iets mistiek, blootsvoets schuifelde ik de living binnen en keek via het balkonraam, richting Karwendelgebergte. Fascinerend ! Seefeld, midden in die soepkom, omgeven door het gigantische gebergte met in het midden de gemeente Seefeld zelf. Wat onmiddelijk opviel, in tegenstelling tot vorige jaren, waren de niet-besneeuwde daken. Alles droog, de wegen, de daken, zelfs het torentje van de Seefelder kirche lag droog. Het zou voor ons een moeilijke skiweek worden, zoveel was duidelijk. Toch beslisten we om een skipas te nemen, om achteraf de vrijheid te hebben om gelijk welke piste te kunnen nemen, zowel voor- als namiddag. Het bleek achteraf gezien een vergissing ! Maar goed, met volle moed er tegenaan. We waren onze eerste skidag reeds om 09.00 u op de Geschwandtskopf. Destijds, jaren geleden, de achtergrond van de Olympische Winterspelen in Seefeld. Ski's gewaxed, de spiertjes terug een jaartje ouder, maar de goesting nog even sterk als bijna dertig jaar terug.
Er was duidelijk hard gewerkt aan de piste 's nachts, vast aangereden en nog hard. Toen we de eerste keer beneden waren, viel ons ook het weinige volk op. We waren waarschijnlijk de laatsten die op wintersportverlof kwamen. Terug naar boven, wilde we richting Mosern skieën, onmogelijk, want beneden was de skipiste afgesloten wegens te weinig sneeuw. Jammer. We besloten bij een volgend verlof, een maand vroeger te gaan. De ganse week hetzelfde stramien gevolgd, 's morgens skieën, 's namiddags onmogelijk wegens de papperige sneeuw. Toen het dondermorgen begon te regenen wisten we dat ons skiverlof ten einde was. We stonden allebei beteuterd te kijken, onze handen vlochten zich in elkaar en we keken in elkaars oogjes om zoveel onmacht. Seefeld was immers onze tweede thuis, we waren er in 2007 gehuwd. Ik denk dat ik zo'n 27 of 28 keer in Seefeld was, samen met Petra ondertussen reeds voor de tiende keer. Verplicht wandelden we dan maar door de mooie omgeving van Seefeld. Misschien tot volgend jaar.