Archief

1964, in Soest, bij het peleton verkenners van het 5° linie. Daar was soldaat-milicien 64/21398 een zekere André Van Hecke uit Lokeren. Hij kwam veertig jaar na datum (altijd een laatbloeier geweest), op het idee om al zijn ex-legervrienden op te zoeken met alle middelen.
Na één jaar speurwerk vond hij er waarachtig 26 van de 27 terug. Enkel Gui Donners was in rook opgegaan. Het laatste spoor van hem was 's Herenhelderen.
Van alle 26 vrienden zijn er intussen 5 overleden. De 21 anderen heb ik allemaal brieven en mails gestuurd en bij onze eerste samenkomst waren er 10 aanwezig in Waasmunster. We waren eigenlijk gekomen om een pintje te drinken en terug weg, maar de vriendschap opgebouwd in 1964/65 was gebleven. Het was al laat 's avonds wanneer we afscheid namen na een ongelofelijke prachtige namiddag. Ook de vrouwtjes waren er bij en zagen hoe echte mannen-vriendschap kan zijn. We beloofden elkaar iedere twee jaar terug te zien. Twee jaar nadien was er Alden Biezen tegen Tongeren en deze namiddag is er weer die reunie op 't Eilandje in Ieper. Er zullen weer sterke verhalen naar boven komen, over hoe het was. Weer zal het vuur laaiend worden en wanen we ons 19/20 jaar in 1964. Maar... tussen die twintigers lopen nu grijsaards en kalende koppetjes. We zijn immers 2008. Vlug een sjaaltje of een petje op het hoofd of we zitten morgen met een verkoudheid. Tja...

De laatste zondag van september. We hebben heerlijk geslapen. Wanneer ik buiten kom, ben ik in de kortste keren terug binnen. 't Is fris en binnen lekker warm. Een pull meer en mijn pet op en buiten maar. Ik zeem het schip schoon, maar drogen doet het slecht. 't Is een dikke mist en de brug achter ons is onzichtbaar. Ik wandel over de steiger en doe een babbeltje met Joël. We spreken af om wat te wandelen, naar de andere kant van 't eilandje naar het andere deel van de jachthaven.
Rond half elf komt er een voorzichtig zonnetje te voorschijn achter de wolken. Het wordt direct een stukje warmer. Iets na elven lost ze alle mist op, en geeft de warmte die men beloofd had.
Terug aan boord nemen we het aperitief en keuvelen wat. De verhalen van Joël over "la douce France" doen ons watertanden. Petra en Rose hebben allebei hapjes gereed gemaakt. We besluiten dan ook om vlak na het aperitief te starten en te varen. Immers, mocht het in de late namiddag terug mistig worden ! Rond kwart na twee starten we, en varen rustig het kanaal af in een schitterende en deugdoende zon. Eventjes voor drie duiken we de Moervaart in en om kwart over drie liggen we vast op onze plaats. Omdat Petra reeds alles klaar had gezet, hebben we niet al te veel werk om alles in de wagen te zetten. We hebben dit jaar bijna 97 uur gevaren. Dat is bijzonder weinig, maar het is dan ook een rotjaar geweest. Dikwijls slecht weer en/of winderig.
Maar goed, we kijken in de kantine naar 't wereldkampioenschap wielrennen en zien hoe "les petits belges" naar huis gereden worden. Zelf koesteren we grootse plannen, maar die vertel ik later wel.
Immers, er wacht mij een speciaal jaar, een jaar waar ik 365 dagen verlof zal hebben en staatsambtenaar wordt !

Na een weekje werken, voorspellen ze nog altijd prachtig weer. We gaan zeker niet blijven liggen en zijn van plan naar 't Sas Van Gent te varen. Kort, maar we moeten geen rekening houden met sluizen, getijden of weet ik veel. Patrick en Kristin gaan naar Terneuzen, maar twee weken hetzelfde lijkt ons iets te veel van het goede. Sas Van Gent is ver genoeg, en Rose en Joël zijn maar wat blij dat ze mee kunnen. Hun bootje "Wet dream" draait op benzine, dus wordt er snel nog 60 liter gehaald en getankt. De "Glastron" van Joël is een snellopende benzinemotor, die rond de 15 liter slikt per uur. Met de tankinhoud komt hij ruim toe om heen en terug te varen. Bijkomend heeft hij dit nog nooit gedaan en heeft liever iemand bij hem die de haven en de gebruiken ginder kent. 
We vertrekken bijtijds, de zon is van de partij. Gewoon schitterend. De gewone trip via Moervaart naar het kanaal Gent - Terneuzen levert geen noemenswaardige problemen op. Dit kanaal is gedurende de week toch wel een smeltkroes van diverse schepen. van zeeboot tot jacht en alles wat er tussen zit, komen we op onze weg tegen. Aan Sidmar, nog altijd een drukte van belang, lossen zeeschepen in combine met laden van binnenschepen - alle kranen zijn in werking.
In 't Sas wijken we uit naar bakboord en glijden door de smalle strook water tot aan het "Van Gogh brugje". Net er voor zijn er twee, drie plaatsen waar we kunnen liggen. De vaste mensen, zijn op week-end trip naar Eeklo. Ze komen zeker niet terug voor zondagnamiddag, en tegen die tijd zijn we weg. Effen voor de middag liggen we op onze plaats. We maken vast en de vrouwtjes gaan winkelen. Als ze terugkomen, gaan we samen wandelen. We nemen een drankje en spreken af om 's avonds te gaan eten. Nergens plaats, behalve bij de Chinees. We blijken goed te zitten en eten schitterend tegen een normaal tarief. We drinken nadien nog een pintje en wandelen terug naar boord. Ik kijk nog eventjes TV en verneem dat mijn ex-buurvrouw Miet Smet gehuwd is met ex-premier Maertens. Veel geluk ! We duiken in ons bedje en slapen onmiddelijk in.

We waren gisteren nog maar net aangekomen en vastgemaakt of de fietsen werden van boord gehaald. Het doel was, hoe kan het anders, een café-taverne in de buurt.
Nu ja, in de buurt, dat dachten we althans. Met de wind op kop, langs de prachtige dijk van Terneuzen, de buitenhaven voorbij, waar we toch even halt hielden om bootjes te bekijken. Terneuzen heeft er alles aan gedaan om de wat ingedeukte reputatie als "drugstad" te dwarsen en is flink op weg om van zijn dijk een fijne trekpleister te maken. Rijkelijk met kunstwerkjes voorzien, alsook met zitjes en leuningen in inox-uitvoering en overvloedige bankstellen. Daarbij aparte wegen voor fietsers en voetgangers. Na een halfuurtje effen halt gehouden, want de dames vonden dat we te snel reden. Op een bankje rustig terug op adem komen. Na twintig minuutjes terug de fiets op en naar de "griet". We komen er aan en op het terras is het al aardig aan 't vollopen. Allemaal fietsers. IJskreem, taartjes, wafels en pannekoeken komen in snel tempo, richting terras. Wij houden het bij een biertje en voor de dames een koel glas witte wijn. Na nog een biertje en wijntje houden we het voor bekeken. 
Tegenwind wanneer we gekomen zijn, betekent mee-wind in het terugrijden. We steken de grootste versnelling en zijn een halfuurtje later op de kermis in Terneuzen. 
Ik kan het verdomme niet laten, maar voorbij het smoutebollenkraam is voor mij een brug te ver.  Zij die mij verweten "geen karakter" en "ge zijt al dik genoeg" enz... - zij zijn de eersten die ook een bol uit het zakje hengelen. De restinhoud van de zak verdijnt in 't maagje van den dré. Au, dat heeft gesmaakt ! We drinken nog een glaasje aan boord bij onze vrienden, rusten 's avonds wat uit aan boord en kruipen  rond half elf in 't bedje.

Zondagmorgen 20 september, de zon vergast ons al met een gouden palet van stralen. We maken schoonschip en de zon droogt alles snel. We gaan nog eens naar de kermis en slenteren nadien de winkeltjes af. We zijn rond elf uur aan boord, aperitieftijd ! We spreken af om na de middag te vertrekken rond de klok van twee/halfdrie. Patrick moet immers nog een dutje doen voor we in gang schieten. Bij ons aan boord wordt er wat gelezen. Petra, haar boek en ik op zoek naar de juiste ruitenwissers die ik ga plaatsen op de Enya. Rond kwart voor drie maken we onze buren wakker. Starten maar, onze motoren grommen tevreden. We verlaten één voor één de haven, onze nederlandse buren roepen tot ziens, we nodigen hen uit voor een tegenbezoekje aan spanjeveer. Ze knikken en wensen ons goede vaart. De zon schijn fel, het water schittert in de zon en met open tent varen we met korte mouwen en in korte broek 't kanaal op. Varen op z'n mooist. 't Is rustig, zo vroeg op een zondagmiddag. De "Cellus" een zeeschip dat ik goed ken ligt in de Middensluis. We horen instructies geven en verwijzen naar het Zevenaarsdok in Terneuzen, losplaats voor de "Cellus" Vaste lading van de Cellus is cellulose of papierdeeg, basisproduct van allerlei soorten papier. Werk aan de winkel tegen maandag, want één van de klanten waarvoor ik bevracht is Verbrugge, het grote overslagbedrijf uit Terneuzen, de nr 1 in overslag van papierdeeg. Aan Sidmar is het terug een drukte van belang. Het zeeschip dat er gisteren lag is vervangen door een ander ertsschip, dat in lossing is. Voor en achter Sidmar verschillende bakken geladen met erts en kolen, allemaal voor het grootste metallurgie bedrijf van 't land. We horen via marifoon de loods afspreken wanneer hij het zeeschip komt halen. We gaan wat verder bakboord uit en dwarsen het vaarwater recht de Moervaart in.
Aan de koeltoren, zoals steeds, vissers ten overvloede. Het water is er enkele graden warmer en de vissen talrijker zo blijkt. Na de bruggen over de vaart komen we aan Xhanks, een bedrijf gespecialiseerd in recyclage van restafval.
Toen ik enkele weken geleden via mail mijn verontwaardiging uitte over het neergooien van bakken en binnenschepen, zonder rekening te houden met een minimale opening voor pleziervaart in de Moervaart, moet dit toch wel opgevolgd zijn. Van dan af liggen ze tijdens het week-end netjes op een rij en is er doorvaartmogelijkheid voor iedereen. Jammer dat vaarwegbeheerder het niet nodig vond te antwoorden. Zo ver blijkt onze administratie nog niet te zijn. In de verte komt Spanjeveerbrug in het vizier. We passeren het houten wrak van een jacht dat gedumpt werd en een half gezonken werkplateau van een Nederlands bedrijf. Alles kan blijkbaar in dit landje. Jammer !