Archief

Zaterdag 20 en zondag 21 september gaan we samen met de "Ruth" naar Terneuzen. Het weer is zoals beloofd mooi, droog en zonnig. Dan is het varen geblazen, want we zijn dit jaar zeker niet verwend. Maar september doet zoals ieder jaar trouwens moeite. De laatste drie jaar zijn we in september met verlof gegaan en telkens hadden we zonnig en droog weer.  De Moervaart ligt er weer prachtig bij. Een lichte nevel, kort bij het water hangt nog met slierten over het kanaal. We gaan langzaam door de jachthaven van Mendonk, want er kunnen altijd mensen slapen. Bij het opdraaien op het kanaal Gent - Terneuzen richting Zelzate/Terneuzen, is er weinig vaart te bespeuren. Een brede zon stoeit met haar stralen over het ganse kanaal. Aan Sidmar gekomen, is er zelfs op zaterdag een drukte van jewelste. Hier is het ook drukker met scheepvaart.
Aan de brug van Sas Van Gent komt er een zeeschip ons tegemoet. Altijd spannend en imponerend. Hij schuift langzaam voorbij en laat een flinke golf achter. We dobberen. Terneuzen komt in zicht.
We houden uiterst rechts en gaan net voor de Oostsluis bij de jachthaven van de VW Neuzen binnen. Ik leg eerst aan, omdat er net twaalf, dertien opening is, de Ruth komt langszij en legt zich vast aan mij. We maken voor de zekerheid ook vast aan de wal, een extraatje dat gezien het gewicht en de lengte van de Ruth niet onverstandig is.

We gaan vandaag naar huis. Petra moet nog wat wassen en ik moet naar de garage. We dragen alles van boord naar de auto en weg zijn we. Zoals de eerdere dagen is het prachtig weer. Een fijn neveltje hangt nog over de Moervaart, maar men voorspeld een prachtige zonnige dag. Patrick heeft ons gebeld om een week endje naar Terneuzen te varen, 't is er immers kermis. We moeten ons immers haasten dit jaar, want door de slechte weersomstandigheden over het jaar, hebben we een slecht vaarjaar gehad. Petra ook nog ziek geworden onderweg, zodat we al onze voornemens moesten wijzigen. We hebben dit jaar nog maar 92 uur gedraaid en dat is betrekkelijk weinig. Eind deze maand is het ook gedaan met de sluizen. Ze zullen van dan af niet meer schutten. Jammer, want varen tijdens "de winter" heeft ook z'n charmes.
Thuis is het een drukte, alles rap regelen en dan terug. In de late namiddag zijn we terug aan boord en genieten samen met Kristin en Patrick van een schitterende avond.

Vandaag hebben we de intentie om naar 't Sas Van Gent te varen, zodat we vrijdag, na een dagje shoppen in 't Sas naar onze ligplaats Spanjeveer kunnen terugkeren. Bijna onmiddelijk kunnen we in de sluis van Oudenaarde samen met het binnenschip Ste Marie. De zon is ook van de partij en spreid zijn stralen op een gulle manier. Ik maak de kap over de buitenbesturing open, t-shirt met korte mouwen aan, zonnebril op de neus. Meer hoeft dat niet te zijn !
Wanneer we in Asper, de volgende sluis toekomen, blijkt er geen plaats te zijn voor ons en wordt het tweede schutting. Wachten dan maar. Wanneer het onze beurt is, wordt het uiteindelijk nog derde schutting. Een streep door onze rekening. We rekenen ongeveer twee uur die we verloren hebben door te wachten. Maar goed, we zijn op vacantie en de zon schijnt.
Na een goed uurtje varen na het laatste sas op de Bovenschelde, gaan we bakboord uit en varen terug op de Ringvaart richting Evergem, waar ons de laatste sluis wacht. We hopen op beter dan de vorige.
Echter via de marifoon horen we niets anders dan onheilspellende berichten. Wat bij aanvang nog 4 en 5 schuttingen was, is bij aankomst aan de sluis opgelopen tot 8 afvarige schuttingen en 9 opvarige. Ik meld me zo snel mogelijk aan, en mag van de vrouwelijke sasmeester met de tweede schutting mee. Aan de sluis verlies ik nog wat tijd omdat er discussie tussen twee schippers is of zij al of niet meekunnen in de schutting. De sasmeester neemt uiteindelijk de beslissing van niet, zodat het voor mij de derde wordt. Pech !
We zullen nooit voor halfacht in 't Sas zijn en we besluiten onze reis in te korten en naar onze ligplaats te varen. We zijn immers om 09.00 uur vertrokken en het zal dik zes uur wanneer we op onze ligplaats zullen liggen. Een lange dag. Wanneer we uiteindelijk uit Evergem sluis komen, liggen de binnenschepen drie rijen dik langs beide kanten. Nog niet dikwijls meegemaakt, moet ik zeggen. Vanaf hier naar het kanaal Gent - Terneuzen is ca. anderhalf uur, en vandaar uit nog eens een uur.
Mochten we nog naar 't Sas Van Gent gevaren zijn, zouden we rond de klok van acht daar geweest zijn. Bijna wijzertje rond en dat is wat teveel van het goede.
Ook op het kanaal is het nog ontzettend druk. Er word ook nog zeevaart gemeld zowel op- als afvarig. Ik dwars het kanaal zo snel mogelijk, en hou me zo goed mogelijk aan stuurboordkant. Eerlijk gezegd ben ik blij, wanneer ik het groene bord bemerk, net voor de koeltoren met de afslag voor Lokeren. Stuurboord uit, en we zijn terug op de rustige Moervaart. Net op tijd trouwens, want een zeereus kwam achterop en die golfslag kan je beter vermijden. Oef, de drukte voorbij ! Aan 1200 toeren vaar ik huistoe. Om kwart over zes meren we, moe maar voldaan, aan. 't Was een lange dag, we eten rustig en kruipen rond tienen in ons bedje en slapen de slaap der zaligen.

* om een idee te hebben over het toerental - bij de "Enya" is 1.700 toeren = ca. 12 km/u.

Guy en Monique belden ons gisteren dat ze naar Oudenaarde kwamen. Rond tienen verwachten we hen. We liggen in de jachthaven tegenover de technische school, met op de hoek de gevangenis en in de straat die parallel loopt met de gevangenis een reeks rechtbanken. We hebben afgesproken op de Markt omdat dit het makkelijkst lijkt. We gaan rechtsaf bij het uitkomen van de jachthaven en komen voor de brug, die met vier enorme zuigers naar omhoog geheven wordt, telkens wanneer er een schip onderdoor moet. De straat rechtdoor met op het eind links en we zijn op de Markt. Imposant en direct in het oog springend is het prachtige stadhuis en de St. Walburga kerk. Zoals op ieder marktplein, centraal een grote parking. We zien Guy van ver zwaaiend teken doen. Omdat dit een betalende parking is, gaan we de auto terugbrengen naar de jachthaven, waar het vrij parkeren is en de auto min of meer bewaakt is, door de aanwezige jachthaven bewoners.
De vrouwen hebben zich ondertussen op een terrasje genesteld in een horeca zaak, gehuisvest in de twee oudste huisjes van Oudenaarde, naast de kerk. We babbelen gezellig en merken achter ons dat er een intervieuw aan de gang is met één van de legendes van de Vlaamse wielersport : Freddy Maertens. Immers, het is hier in Oudenaarde dat het Centrum van de Ronde Van Vlaanderen gevestigd is in een zijstraatje van de Markt. Ik maak wat foto's van Freddy om later in mijn blog te verwerken. Hij laat alles rustig en glimlachend over zich heen gaan. Destijds een onrustig woelwater in de wielersport en poulain van Lomme Driessens, zijn mentor. Nu, de kalmte zelve.
We besluiten om daar te blijven eten en Guy en ik kiezen voor de dagschotel, terwijl de vrouwtjes een andere keuze maken. Ik neem nog een soepje vooraf, en gezamelijk nemen we allemaal koffie na.
We hebben uitstekend gegeten voor een ongelofelijke prijs. Met z'n vieren betalen we ca € 54,-
We maken een wandeling door Oudenaarde, onze vrouwtjes vergapen zich aan de winkels. Bij het terugkeren naar de boot kopen we taart. We maken koffie aan boord en eten samen heerlijke taart van den bakker achter de hoek. Onze vrienden vertrekken rond 17.30 uur terug richting Wilrijk na een gezellig dagje. Morgen varen we over de grens, naar 't Sas van Gent.

Gisteren hadden we reeds afgesproken met de sasmeester om ons te schutten op het kanaal van Bossuit. Toen we belden, was de brave man net aan het tanken met zijn brommer. "Binnen vijf minuutjes zennik doare meniere" klonk het. Ik zei dat we met verlof waren en tijd hadden.
Om 09.00 vertrekken we en wachten op het groene licht om de jachthaven uit te lopen. Een scherpe bocht naar stuurboord en we komen aan sluis 11 op het kanaal. Zoals elders valt ook hier de slechte onderhoud van de sluizen op. In de sluisdeuren groeien al kleine boompjes. Deze spitsensluis wordt gevolgd door nog twee andere kleine 38 meter sassen. Vroeger telde dit kanaal elf kleine sluizen, waarvan er nu nog zes sluizen overgebleven zijn. Het kanaal is 15 km. lang en werd gegraven tussen 1857 en 1861 om de toevoer van kolen te verkorten tussen Leie en Schelde. De vroegere sluizen 6, 7 en 8 werden vervangen door de grotere sluis in Zwevegem met een verval van bijna negen meter. Daarna volgen nog de grote sluizen van Moen (4,5m verval) en Bossuit (9,5m verval).  Bij de kleine sluisjes horen ook nog de gerestaureerde sluismeester-huisjes, met altijd een bloemen- of groententuin er bij.
Vanaf 1970 werden het kanaal onder handen genomen en gereoveerd. Jammer genoeg waren toen al de meeste industrieën vertrokken. In de oude fabrieksgebouwen wordt er nu flink verbouwd en omgetoverd tot  prachtige lofts met schitterend uitzicht op het water.
Wanneer we de drie kleine sluizen achter de rug hebben en in de sluis in Moen aankomen ligt voor ons het binnenschip "Chomy", een 1300 tonner met als thuishaven Waregem. Ik ken het schip niet en ga achter hem liggen aan de andere kant. Wanneer hij start om uit de sluis te komen vult de sluiskom zich met een blauwe rook. We worden hier bijna vergast. De meeste binnenschepen gaan met de kont van de wal en dan met de boegschroef vooraan van de kant. Hij doet het andersom en "tikt" daarbij tegen de voorkant van de sluis. Ik maak terug vast, want vertrouw het niet. Ik zie hem met moeite varen, zodanig veel rook is er. Wanneer hij buiten het sas is, maak ik los. De sluismeester vraagt of ik gezien heb dat hij tegen de sluis gevaren heeft, waarop ik bevestigend knik. Eens de sluis uit, zwenkt hij met de neus naar bakboord en slaat in achteruit en komt met de kont terug het sas binnen. Iedereen staat versteld. Ik hoor de sasmeester vloeken en iets melden via marifoon aan zijn collega in Bossuit.
Iedereen probeert de schipper te bereiken via marifoon, maar het blijft stil. Uiteindelijk vertrekt het schip, gehuld in blauwe rook. Ik loop hem voorbij zo snel ik kan en laat hem achter. Oef, dat is geregeld. Ik geef gas en loop uit, zoveel, dat ik na de volgende bocht hem niet meer zie.
Aan Bossuit vraagt de sluismeester achter de "Chomy". Ik zeg dat die achterna komt. We wachten vijf, tien minuten, maar geen Chomy te zien.
De sassenier is het beu en schut mij alleen. Bij het uitvaren verontschuldigt de brave man zich nog eens voor het wachten. Ik zwaai hem vriendelijk toe en wens hem via marifoon een goede wacht.
Bij een volle zon en een lichte wind varen we de Bovenschelde op, de laatste sluis voor die dag tegemoet, Berchem-Kerckhove. Iets verder komen we een Engelse luxemotor tegen, de dame zwaait me vrolijk toe, ik zwaai terug. Honderd meter verder roept Petra : "Kijk, dien Engelsman !" Ik draai me om en de luxemotor knalt in de dijk. Ze blaast luid de hoorn en haar man komt boven en neemt over. Is het een verkeerd maneuver of is er een besturingskabel gebroken. Wie weet. Ze varen gelukkig verder.
Ik vervolg mijn weg en rond kwart na één varen de laatste sluis binnen samen met de Alyson een 920 tonner. Na een uurtje varen we net voor de sluis van Oudenaarde, de geheven brug onder, de jachthaven binnen. Lucien staat ons al op te wachten. Ook Staf is met de motor op bezoek gekomen.
Het doet goed om die mannen terug te zien. Om tien over twee liggen we vast.
We gaan er eentje drinken in de kantine. Lieve komt aangelopen met taart.  
We komen rond half zes aan boord, bakken pannekoeken en genieten verder van ons avondje. 

't Is bijna niet te geloven, maar vanaf vandaag wordt er mooi weer voorspeld. Zou het dan toch waar zijn dat weer iets te maken heeft met hoe het gedrag van mensen is. Gezien dit over het ganse jaar uitstekend was, heb ik recht op mooi weer tijdens mijn verlof ! Enkel Petra fronst de wenkbrauwen bij zoveel nonsens. We vertrekken rond kwart voor negen, met een zonnetje dat volop zijn stralen over de Moervaart spreid. Bij het uitkomen van de vaart gaan we bakboord, richting Ringvaart. Het kanaal Gent - Terneuzen ligt er verlaten bij, dit in tegenstelling met de drukte tijdens de week. We passeren het veer van Langerbrugge en wat verder gaan we stuurboord aan de fabriek van Stora Enzo, de Zweedse papiergigant met vestigingen in Gent en Zeebrugge.
Ook op de Ringvaart vaar ik moederziel alleen, is het omschakeling van rode naar witte diesel die pleziervaarders in de haven houd of is het vaarseizoen nu echt voorbij. Goed voor mij, want nergens heb ik wachttijden. Wanneer ik voor de sluis in Evergem kom, lig ik alleen in 't sas. Ik had op voorhand de sluismeester via VHF verwittigd en alles was praktisch klaar om in te varen toen ik er aankwam.
Probleemloos laten we twintig minuutjes later de sluis achter ons en varen onder de Nieuwekalebrug stuurboord uit, richting Oostende.
Op het kanaal van Gent - Oostende zijn we weer alleen op de wereld, het ganse kanaal voor mij alleen.
Opvarig richting Schipdonksluis, waar we het afleidingskanaal van de Leie zullen dwarsen en bakboord zullen gaan in de richting Kortrijk/Franse grens. De Schreve, zoals ze daar zeggen.
Patrick heeft mij gelukkig verwittigd, dat ze in Schipdonk aan 't spuien* zijn. Wanner ik aan het afleidingskanaal kom, houd ik me in 't midden van 't vaarwater, kwestie om niet in de aanzuiging te komen van het spuien.Bij ons vorig bootje "El Verde" hadden we ook schade door 't spuien in Schipdonk. Wanneer zullen waterwegbeheerders doen zoals in Nederland, waar varende mensen d.m.v. van een elektronisch bord verwittigd worden dat er gespuit wordt. Zonder moeilijkheden gaan we nu richting Deinze. HET BEEST, je weet wel uit vorige afleveringen, spint als een poes.Met het zonnetje in de rug, voelt het heerlijk varen. Zij, met een bootje in de haven, hebben ongelijk. Les absents ont toujours tort, zegt het Franse spreekwoord. En dat blijkt.
Eens voorbij Deinze varen we voor de tweede sluis in Sint. Baafs Vijve. Samen met de sluis in Harelbeke zijn dit de twee sassen die we vandaag nog te doen hebben. Beide sluizen hebben niet zo'n goede reputatie bij pleziervaarders, omdat de afstand tussen de bolders* in de sluis te groot is voor een gemiddeld jachtje. Maar goed ! In Sint Baafs Vijve hebben we een vrouwelijke sasmeester, en die komen meer en meer op de sluizen.  Ze staan hun mannetje, dat mag gezegd worden. Beleefd en accuraat worden we bediend, meer moet dat niet zijn. Over het algemeen is het sluispersoneel fel verbeterd de laatste jaren, ze zijn zich meer bewust van een klantvriendelijke aanpak.Wanneer we de sluis in Harelbeke verlaten, is het half drie.We komen in de dorpskom van Harelbeke binnen en er voorbij terug tussen het groen, Kortrijk tegemoet.
Het moet gezegd worden, maar wat er in Kortrijk aan werk langs de waterkant gepresteerd is mag gezien worden. Het heeft geld gekost, maar het oogt prachtig. Rond de jachthaven een mooi park, met 's avonds een feeërieke verlichting, en zowel afsluiting als bolders aan "den blauwe steen*" staan in inox te glimmen. Gewoon af. Een iets te lage, maar zeer mooie brug (jammer), sluit het gehele complex af. Ook de rondom staande gebouwen werden serieus gerenoveerd. Ongetwijfeld een opwaardering voor de omgeving. We liggen vast om drie uur. We hebben 06.15 uur en 64,1 km gevaren. Genoeg voor vandaag. Een medelid van onze vereniging die in Bellegem woont, bellen we op en melden dat we in Kortrijk liggen. Hij is in Spanjeveer, maar komt ons afhalen rond half zeven.
Rond half zeven verschijnen Rose en Joël in de jachthaven. We drinken een aperitiefje aan boord en keuvelen wat over ons tochtje. We rijden naar Bellegem en brengen de avond gezellig door. Een hapje eten en een wijntje. Onze gastvrije vrienden hebben dit verlof hun boot naar Zuid-Frankrijk gebracht (trailerbaar) en er opnames van gemaakt. Het water komt ons in de mond bij het zien van zoveel zon en water. Water hebben we genoeg hier, maar de zon hebben we dit jaar te weinig gezien.
't Is elf uur wanneer we Rose en Joël verlaten. Immers zij moeten werken morgen. Onze gastheer brengt ons in een mum van tijd terug naar de "Enya". We hebben weer een paar vrienden bij, en zijn daar dankbaar voor. Fijne mensen ! Na een overvolle dag, 'tis al tegen half twaalf, kruipen we in ons mandje. Morgen een rustdag in de guldensporen-stad.

* spuien = overpompen door verlaten* in een ander, meestal lager gelegen rivier, kanaal of beek, dikwijls na forse regenval.
* verlaten = schuiven of kleppen die geopend of gesloten kunnen worden, meestal naast een sluis, en dienen om het niveau van het water dermate te regelen zodat overstromingen voorkomen worden.
* bolders = bollen of klampen waaraan men zich met touwen kan vastleggen, om het schip te beveiligen wanneer het water stijgend of dalend is (in een sluis), of nog wanneer je moet wachten voor een brug of sluis (aan een wachtsteiger)
* de blauwe steen = blauwe arduinen steen, meestal de afboording van waterwegen.