Begijnhof Kortrijk II

't Is bijna niet te geloven, maar vanaf vandaag wordt er mooi weer voorspeld. Zou het dan toch waar zijn dat weer iets te maken heeft met hoe het gedrag van mensen is. Gezien dit over het ganse jaar uitstekend was, heb ik recht op mooi weer tijdens mijn verlof ! Enkel Petra fronst de wenkbrauwen bij zoveel nonsens. We vertrekken rond kwart voor negen, met een zonnetje dat volop zijn stralen over de Moervaart spreid. Bij het uitkomen van de vaart gaan we bakboord, richting Ringvaart. Het kanaal Gent - Terneuzen ligt er verlaten bij, dit in tegenstelling met de drukte tijdens de week. We passeren het veer van Langerbrugge en wat verder gaan we stuurboord aan de fabriek van Stora Enzo, de Zweedse papiergigant met vestigingen in Gent en Zeebrugge.
Ook op de Ringvaart vaar ik moederziel alleen, is het omschakeling van rode naar witte diesel die pleziervaarders in de haven houd of is het vaarseizoen nu echt voorbij. Goed voor mij, want nergens heb ik wachttijden. Wanneer ik voor de sluis in Evergem kom, lig ik alleen in 't sas. Ik had op voorhand de sluismeester via VHF verwittigd en alles was praktisch klaar om in te varen toen ik er aankwam.
Probleemloos laten we twintig minuutjes later de sluis achter ons en varen onder de Nieuwekalebrug stuurboord uit, richting Oostende.
Op het kanaal van Gent - Oostende zijn we weer alleen op de wereld, het ganse kanaal voor mij alleen.
Opvarig richting Schipdonksluis, waar we het afleidingskanaal van de Leie zullen dwarsen en bakboord zullen gaan in de richting Kortrijk/Franse grens. De Schreve, zoals ze daar zeggen.
Patrick heeft mij gelukkig verwittigd, dat ze in Schipdonk aan 't spuien* zijn. Wanner ik aan het afleidingskanaal kom, houd ik me in 't midden van 't vaarwater, kwestie om niet in de aanzuiging te komen van het spuien.Bij ons vorig bootje "El Verde" hadden we ook schade door 't spuien in Schipdonk. Wanneer zullen waterwegbeheerders doen zoals in Nederland, waar varende mensen d.m.v. van een elektronisch bord verwittigd worden dat er gespuit wordt. Zonder moeilijkheden gaan we nu richting Deinze. HET BEEST, je weet wel uit vorige afleveringen, spint als een poes.Met het zonnetje in de rug, voelt het heerlijk varen. Zij, met een bootje in de haven, hebben ongelijk. Les absents ont toujours tort, zegt het Franse spreekwoord. En dat blijkt.
Eens voorbij Deinze varen we voor de tweede sluis in Sint. Baafs Vijve. Samen met de sluis in Harelbeke zijn dit de twee sassen die we vandaag nog te doen hebben. Beide sluizen hebben niet zo'n goede reputatie bij pleziervaarders, omdat de afstand tussen de bolders* in de sluis te groot is voor een gemiddeld jachtje. Maar goed ! In Sint Baafs Vijve hebben we een vrouwelijke sasmeester, en die komen meer en meer op de sluizen.  Ze staan hun mannetje, dat mag gezegd worden. Beleefd en accuraat worden we bediend, meer moet dat niet zijn. Over het algemeen is het sluispersoneel fel verbeterd de laatste jaren, ze zijn zich meer bewust van een klantvriendelijke aanpak.Wanneer we de sluis in Harelbeke verlaten, is het half drie.We komen in de dorpskom van Harelbeke binnen en er voorbij terug tussen het groen, Kortrijk tegemoet.
Het moet gezegd worden, maar wat er in Kortrijk aan werk langs de waterkant gepresteerd is mag gezien worden. Het heeft geld gekost, maar het oogt prachtig. Rond de jachthaven een mooi park, met 's avonds een feeërieke verlichting, en zowel afsluiting als bolders aan "den blauwe steen*" staan in inox te glimmen. Gewoon af. Een iets te lage, maar zeer mooie brug (jammer), sluit het gehele complex af. Ook de rondom staande gebouwen werden serieus gerenoveerd. Ongetwijfeld een opwaardering voor de omgeving. We liggen vast om drie uur. We hebben 06.15 uur en 64,1 km gevaren. Genoeg voor vandaag. Een medelid van onze vereniging die in Bellegem woont, bellen we op en melden dat we in Kortrijk liggen. Hij is in Spanjeveer, maar komt ons afhalen rond half zeven.
Rond half zeven verschijnen Rose en Joël in de jachthaven. We drinken een aperitiefje aan boord en keuvelen wat over ons tochtje. We rijden naar Bellegem en brengen de avond gezellig door. Een hapje eten en een wijntje. Onze gastvrije vrienden hebben dit verlof hun boot naar Zuid-Frankrijk gebracht (trailerbaar) en er opnames van gemaakt. Het water komt ons in de mond bij het zien van zoveel zon en water. Water hebben we genoeg hier, maar de zon hebben we dit jaar te weinig gezien.
't Is elf uur wanneer we Rose en Joël verlaten. Immers zij moeten werken morgen. Onze gastheer brengt ons in een mum van tijd terug naar de "Enya". We hebben weer een paar vrienden bij, en zijn daar dankbaar voor. Fijne mensen ! Na een overvolle dag, 'tis al tegen half twaalf, kruipen we in ons mandje. Morgen een rustdag in de guldensporen-stad.

* spuien = overpompen door verlaten* in een ander, meestal lager gelegen rivier, kanaal of beek, dikwijls na forse regenval.
* verlaten = schuiven of kleppen die geopend of gesloten kunnen worden, meestal naast een sluis, en dienen om het niveau van het water dermate te regelen zodat overstromingen voorkomen worden.
* bolders = bollen of klampen waaraan men zich met touwen kan vastleggen, om het schip te beveiligen wanneer het water stijgend of dalend is (in een sluis), of nog wanneer je moet wachten voor een brug of sluis (aan een wachtsteiger)
* de blauwe steen = blauwe arduinen steen, meestal de afboording van waterwegen.

't Is dinsdagavond en het regent. We kijken beiden beteuterd naar elkaar. Onze beide stemmen verstommen als "krullebol" De Boosere ten tonele verschijnt, en het weer moet gaan voorspellen. Enige seconden later kijken we elkaar nog ongeloviger, ontstemder en enigszins kwaad elkaar aan. Hij zegt : "En morgen is Sabine er weer, met meer weer". Een depressie met de mogelijkheid erna op een hogedrukgebied. Zo kan ik het ook. Maar goed, we zien wel wat er van komt. We leven op een berg onzekerheden, maar beslissen kunnen we niet, vanwege die onnozele nietszeggende weerpraatjes.
We zullen een beslissing moeten nemen. Langs de ene kant zouden we graag varen, maar we moeten ook realist zijn en beseffen dat 14 dagen in een bootje zitten in de gietende regen ook geen ideale vakantie is.
Maar wat dan ? Misschien een last minute naar de zon of misschien relax thuis.
En toch verlangen we beiden naar ons bootje ! Gek, hé.

Het einde van onze "zomer" komt in zicht. Nog steeds vragen velen zich af :  "Wanneer komt ie" ? Petra en ikzelf, hebben zoals steeds, onze vakantie in september gepland. 6 september zou eventueel een vertrekdatum zijn. Maar wat, als het iedere dag met bakken uit de hemel valt ? Is het dan genieten om ergens op de Schelde in een bootje te varen tussen Doornik en Antoing ? Of ben je beter dat ge gewoon verder werkt om ooit nog eens verlof te nemen in een goede weersperiode. In acht genomen dat die er "ooit" nog eens komt.
Ik blijf echter optimist en september wordt een schitterende maand. Zeg dat André "De Boosere" het gezegd heeft. Varen gaan we zeker doen in ons prachtig landje. Bestemming blijft nog altijd Anseremme en Waulsort, om van daar uit wat te fietsen, een afvaart van de Lesse, Houyet - Anseremme zit er ook wel in (21 km) met onderweg een stop aan de Friterie van Pont-Gendron. In de namiddag verder varen tot Anseremme, waar we kunnen wandelen tot aan ons bootje. Kortom, er is in deze prachtige streek genoeg te beleven. Tenminste, wanneer ze hierboven de kraan van nieuwe dichtingen voorzien. 
Nog een paar nachtjes slapen, en we zien het wel...

September zit er aan te komen, we wachten dan ook allen met spanning af om ons laatste groot vaarverlof te gaan varen. Alles wat niet in orde was werd extra nagekeken en desnoods vervangen. Enkel het bakboordlicht doet het niet, maar het blijkt één van die ambetante pannes. Telkens wanneer ik het lampje er uit neem, brand alles. Wanneer je het terug monteert, flikkert het lampje af en toe aan en uit. Maar goed, dat komt volgende week aan de beurt en dan zal alles wel in orde komen, denk ik. Desnoods vervang ik alle lichten en plaats er nieuwe. Ik heb thuis immers nog mooie inox uitvoeringen van zowel bakboord als stuurboord en toplicht.
De batterijen heb ik met zorg een flinke behandeling gegeven. Twee van de bornen waren in erge mate geoxideerd. Ofwel moet de batterij vervangen worden, ofwel staan de batterijen te lang onder stroom. Normaal kan dit niet omdat ze aangesloten zijn aan een drupellader, die zelf de stroom stopt wanneer de batterijen vol zijn.  In ieder geval werd alles flink gereinigd en terug met vaseline ingesmeerd. Nu maar wat gadeslaan en het nodige doen. Tijd brengt raad.
Via Gent varen we de bovenschelde af, voorbij het prachtige Pont des Troues naar Antoing, waar we het kanaal Nimy-Blaton-Péronnes, gevolgd door het Canal du Centra met als spektakelstuk "de lift van Strépy-Thieu", een knoert van een lift die je 72m hoger brengt in luttele minuten.
Een stukje canal Bruxelles-Charleroi brengt je tot het hart van siderurgie in Wallonië, waarna de Samber je tot Namen brengt om van daar af het stuk Waalse Maas te volgen tot onze eindbestemming Waulsort. De terugweg ligt nog niet vast. Het zou wel eens kunnen dat we op de terugweg de Dender nemen om terug te varen. Wait and see ! 

Met onze verjaardag (Petra en ikzelf verjaren op dezelfde datum) hadden we ons op een ardeens week-end getrakteerd. Via deze site maakte men reclame voor Hotel Moulin de Boiron in Gedinne.
In een bosrijk gebied, ideaal voor wandelaars en vissers, kwamen we vrijdagnamiddag aan in Gedinne. Met het goede weer hadden we kunnen rijden met open dak tot op de bestemming.
Voor het hotel een immens meer, waarop vissers hun lijntje kon uitgooien. De mogelijkheid om bijzondere vis-arrangementen in het hotel te verkrijgen stond er voorop, temeer daar het ganse meer bij het hotel hoorde, met privé visstekken. Een tweede kleiner meer lag achter het domein, een gerestaureerde watermolen. Na een schitterende maaltijd dommelden we 's avonds in, in een komplete stilte.
We wilden volgende dag Redu bezoeken, het boekendorp. Een halfuurtje verder lag het dorp met niet minder dan 38 boekenshops. De resterende huizen zijn café's en restaurants. Neem een beenhouwer en bakker er bij en u heeft het ganse dorp samen. Het was "la nuit du livre". What's in the name. Wat zou men er anders inrichten ? Ik had spijt dat de tentoonstelling "aerospaciale" dicht was.
Na de ganse dag geslenterd te hebben en nog wat gewandeld, was onze pijp uit. Een heerlijke maaltijd en een klein wandelingetje, met nog een lekker glas wijn na, bleek het ideale slaapmutsje te zijn.
Lekker ontbijten op zondag, alles opgeruimd en richting Bouillon gereden met een stadswandeling en een bezoekje aan de markt. Aperitieftijd !
Etenstijd, we reden richting Lessive, waar we een klein restaurantje vonden en lekker aten. We kozen de weg huiswaarts, want voor Petra stond  nog een wasje te wachten.
't Was vier toen we de "peperbus" van ver zagen. Home be home, be it ever so homely !

Totale afstand : 296,7 km - totaal aantal sluizen : 10 - aantal gedraaide uren : 35u 56' - gemiddelde uursnelheid : 8,24 per uur, wachttijden inbegrepen. Tientallen bruggen.

48u 30' - 53 46' (5u 16') -  53,7 km - 1 sluis en 2 bruggen.

Het zou een solo-reis worden met Ludo die me in de sluis van Evergem eventjes zou komen helpen. Ik vertrok alleen in de Flandria haven, één keer op het kanaal had ik een beroepsschip achter me die ik liet voorgaan. Ook een meereizend jacht liet ik voor. Als laatste zou het voor mij makkelijker zijn. 't Is raar, alleen op mijn bootje en dat terwijl zowel Petra als ikzelf vandaag onze verjaardag hebben.
Snel heb ik beide bruggen achter mij. De rest is varen en varen. In Lovendegem bel ik met Ludo, die onderweg is naar Evergem sluis. Kort na de middag vaar ik de sluis binnen en Ludo komt aan boord.
Het had alleen gekund, maar 't is geruststellender met twee. Wanneer de sluispoort naar boven gaat, stapt Ludo terug van boord, omdat zijn auto daar staat.
Ik vaar de sluis uit en snel naar Spanjeveer. Na half twee kom ik er aan. Op bijna vijf uur heb ik het geshaft om op mijn plaats te liggen. 't Is goed om terug in de thuishaven te zijn.