Archief

Deze morgen was ik terug in Zelzate op de werf Carron, waar alles rustig zijn gangetje gaat ! Onderschip is nu volledig afgewerkt en vandaag is de motor startklaar. De kleppen werden nagezien, olie is ververst en de verschillende filters (olie en mazout) zijn vernieuwd. Vandaag en morgen zal het lek opgespoord worden en komt er een nieuwe waterpomp in. Dan zijn er enkel nog het aansluiten van de tweede marifoon en het eventueel nakijken en/of vervangen van de uur-teller. Ik hoop dat ik woensdag/donderdag groen licht krijg en terug in 't water kan. Alles wordt dan nog eens grondig gecheckt in 't water en een proefvaart gemaakt. Dan zal moeten blijken of alles perfect werkt, maar ik verwacht het wel vermits het bootje reeds in prima conditie stond. Ik denk dan naar Lokeren te varen en er enkele dagen nog wat te schilderen. Ondertussen ben ik een heel eind gevorderd met onze jaarlijkse reis.
De bedoeling is om dit jaar een stuk van de Maas vanaf Namur te doen, en verder het Canal de l'est af te zakken, indien mogelijk tot in Verdun. Of dat zal lukken is een andere vraag, want de afstand bedraagt zo maar eventjes 984,18 km heen en weer. Niet minder dan 144 sluizen ver ligt Verdun en Petra kijkt bezorgd wanneer ze al deze getallen hoort. Ik denk dat ik de reis, jammer genoeg, iets zal moeten inkorten wegens tijdsgebrek.Maar dat zijn dan weer zorgen voor later.

Nieuws, daar heb je positieve en negatieve berichten in. Laat ons maar beginnen met het positieve, het onder-schip is tweemaal in de goudkleurige grondlaag gezet en de eerste laag antifouling is af. Om goed te zijn moet de antifouling een tweede laag krijgen, hetgeen gebeurd gedeeltelijk vandaag en de rest maandag. Bij nazicht van het onder-schip bleek dat alle anodes nog in goede staat waren en gerust nog een paar jaar mee konden.
Volgende week begint men ook aan het motor-nazicht. Al de olie dient ververst te worden en ook alle filters worden vervangen. De boiler wordt nagekeken of er genoeg koelvloeistof aanwezig is. En dan komt eigenlijk het voornaamste aan de beurt. Het nazicht van het lek. Bij de aansluiting van de circulatiepomp aan de watertank is een lek. Een nieuwe aansluiting, plus een nieuwe, geruisloze waterpomp staan ook al klaar om geplaatst te worden.Het expansievat is overbodig en wordt afgebroken. Aan het dashboard binnen wordt er een nieuwe uur-meter geplaatst + de tweede marifoon aangesloten.
Op de tweede besturing buiten, zal de ruitenwisser niet geplaatst worden. Blijkbaar doet geen enkele werf dit werkje graag. Boren in een ruit blijkt niet hun favoriete bezigheid !

Eens binnenin heb je het voorrecht "de bollen" wat dichter te kunnen fotograferen.

Het Atomium is 102,705m. hoog. Het heeft de vorm van een ijzerkristal, dat 165 miljard keer uitvergroot werd. Binnenin is er een lift die u tegen 5m/seconde naar de bovenste bol brengt. In de bovenste bol bevind er zich een restaurant, en een uitkijk-niveau. Nog drie andere niveaus bevinden zich in deze bovenste bol.
De ontwerper van dit kunstwerk, André Waterkeyn overleed in 2005, en beleefde de eindfase van de twee jaar durende opknapbeurt niet meer. De platen van het Atomium werden nu vervangen door inox, hetgeen meer weerbestendig is en langer bestand tegen alle mogelijke gure omstandigheden.
Zijn familie geniet tot 2075 een auteursrecht dat rust op alle afbeeldingen van het Atomium. Voor het jaar 2008 werd een uitzondering gemaakt op dit recht.

Mensen, wat gaat het snel. Met de hype rond expo '58, en aangezien we toch zonder bootje zitten (nog altijd op de werf), besloten we om vandaag, zondag te gaan "brusselen".
Hoe meer beelden we van de expo te zien krijgen, des te meer iedereen van onze generatie spijt krijgt dat zoveel moois tegen de grond ging. Voor mij persoonlijk staat nog altijd het Amerikaanse en Russische, maar ook het Thaise paviljoen mij fel voor de geest, samen met de watertrap de "teleferikskes" de gemotoriseerde bakskes waarin men rondreed, Oud-België waar we gezellig tafelden en ik van mijn vaders schuimende pint mocht drinken, "de pijl" en natuurlijk het Atomium.
In het Amerikaanse paviljoen stond ik als 13-jarige in bewondering voor de eerste kleuren TV, thuis hadden we nog geen wit-zwart, die kwam pas in 1960 met de Olympische Spelen in Rome. Recht er tegenover stond het Russische paviljoen met de verbijsterende "Spoetnik" die aan het plafond hing en waar ik met wijdopengesperde mond naar het raadselachtige bip-bip geluid stond te luisteren.
Het Thaise paviljoen was het exotische dat me aantrok. Ik had nog nooit zo'n gebouw gezien in pagode- vorm met fel gekleurde en gouden tinten. Ook de vrouwen en mannen die er rondliepen vormden samen met het Congolese paviljoen voor mij de openbaring. Er waren ook anders gekleurde mensen ! Ik heb nog naar andere wereldtentoonstellingen geweest, maar deze van '58 was voor mij een totaal nieuwe wereld, die qua architectuur en design sindsdien zijn gelijken niet meer kende.
Jammer van die teloorgang. Wat hadden onze kinderen en kleinkinderen versteld gestaan bij "de pijl".
Hadden ze hun niet geamuseerd in Oud-België ? Hadden ze niet plaatsgenomen in de bakskes en er overal mee rondgereden of een ritje gemaakt in te teleferikskes ?
Neen, ze zouden het niet gedaan hebben, want ze hebben teveel. Ieder kind kijkt nog nauwelijks op van deze dingen. Op 13 jaar zijn er andere dingen aan de orde. En niet altijd ten goede. Waar hebben we gefaald ? Ligt het aan ons ? 'k Geloof het niet. Wij waren nog kinderen van 13 jaar en als we niet luisterden, kregen we een draai rond onze oren. Nu gaat men daarvoor naar de rechtbank en wordt veroordeeld voor slagen en verwondingen. Ligt het dan aan ons ?
Eén van de enige dingen die ons nog resten, is het 102- meter hoge Atomium. Nog snel gered van de ondergang, want het was vijf voor twaalf. Het ijzer-kristal dat 165 miljard keer uitvergroot werd, stond symbolisch voor Belgiës negen provinciën. Ook dat is voorbij, want het zijn er nu tien.
En toch was ik blij dat ik er nog eens was, ik was weer even dertien geweest en liep in korte broek langsheen de watertrap, zag bij de Amerikanen de kleuren TV spelen en er recht tegenover hoorde ik de bip-biptoon. Ik dronk weer uit mijn vaders grote pint en voelde hoe het schuim langs mijn kinnetje liep. Ik hoor nog hoe mijn moeder mijn vader berispte om zoveel gegeven vrijheid. Ik zag bruine, zwarte en gele mensen die rustig keuvelend over de esplanade wandelden en in het park voetbalden. 't Was een droom, ik was nu drieënzestig en enkel het atomium  en het Amerikaanse paviljoen, nu VRT, stonden er nog. De rest was verdwenen. Jammer, doodjammer ! 

Vandaag rij ik voor de eerste keer naar de werf om de stand van zaken op te volgen. Ben benieuwd wat er reeds gebeurd is. Ik was al gelukkig dat er "iets" gebeurd was.
De schilder was bezig met de eerste grondlaag. Het was een gouden kleur en er zouden twee lagen van deze verf gezet worden. De reden is, dat de derde laag, een afstotende verf is, antifouling* genaamd, niet hecht op bloot ijzer, maar wel op de verf die als grondlaag gezet wordt.
antifouling = aangroeiwerende verf, vooral voor plantjes en kleine diertjes die zich snel aan de boot hechten, en zodoende de boot afremmen qua snelheid, met ook een groter brandstofverbruik tot gevolg, en de evidentie sneller roesten.