Archief

Vrouwen zijn nu éénmaal vrouwen, met ideeën waar mannen niet, of minder bij stilstaan.Zo ook Petra, het interieur van onze boot zal en moet veranderen. Wij hebben op diverse plaatsen prijs gevraagd om alle kussens opnieuw te overtrekken. Wij kozen daarbij een stof, dat niet teveel onderhoud vergt en heel modieus is. Bijpassend koos Petra voor een mooie kleur van gordijnen, dubbel om niet te vlug te verschijnen. Er moeten ook nog twee sfeervolle verlichtingen gekozen worden. Kortom, het ganse interieur van onze boot zal dan af zijn.Het houtwerk en de zeilen zijn o.k. Dat spatzeilen werden van de boot afgehaald en hangen nu op zolder om na een stevige borstel-partij terug ingewreven te worden met een soort melkachtige vloeistof, die ze waterdicht moet houden.
Eén van de dekken zou moeten geschilderd worden. Gangboorden en achterdek worden  geschilderd plus alle plaatsen waar nodig is, zoals dat heet.
Een klein stukje nieuwe plaat moet op de kiel komen ter hoogte van zithoek en kombuis. We denken daarbij om de werf Carron in Zelzate in te schakelen. Dichtbij en uit ervaring, heb ik van bevriende binnenschippers gehoord, een werf die betrouwbaar werk aflevert.
Misschien indien de kosten niet te veel zijn, en indien nodig, worden alle anodes vernieuwd.
In maart 2008 komt er een algemeen nazicht van de motor door een Daf-specialist. De jaarlijkse klusjes zoals het vervangen van de filters en andere olie worden sowieso gedaan.
Al deze kosten zullen gespreid worden over twee jaar en het schilderwerk neem ikzelf voor mijn rekening. Ook  het naaiwerk van alle gordijnen wordt een werkje voor Petra en haar vriendin Monique.
Enkel de kussens worden overtrokken door een firma uit Lokeren, omdat het toch wel een  werkje is dat voldoende kennis  vergt. En dan de werf Carron, die moet mij een prijs bezorgen om de boot in- en uit het water te nemen plus de plaat aan te brengen, waarna ze in de antifouling wordt gezet.
In April zou alles achter de rug moeten zijn. Duimen maar !

Wij zitten momenteel met extreem hoog water. Via de media worden we rond de oren geslingerd met peilmerken en hoogwatermerken. Wat is de geschiedenis er achter en hoe is het historisch gegroeid.
In 1684 worden er een aantal stenen in diverse sluizen vastgezet. Deze stenen komen overeen met het zomervloedniveau  van het IJ en bedroeg toen ongeveer negen voet en vijf duim (2,67689m). Momenteel zijn er in Nederland ongeveer 35.000 zulke punten die als referentiepunt dienen bij hoogwatertoestanden. Tussen 1885 en 1894 werden alle peilschalen aangepast, zeg maar gecorrigeerd. Toen werd het AP ingevoerd, het Amsterdamse Peil. Iedere 10 jaar worden alle peilpunten gecheckt. Van de oude stenen schiet slechts één steen over. Die ganse sluis werd dan ook als monument opgenomen in de reeds vele bestaande nautische monumenten en helemaal hersteld. Zeg wat je wil over onze noorderburen, maar op dat vlak liggen ze jaren voorop.Dit baanbrekende werk loont zich, want er is niemand in Europa zo bezorgd om de invloed van het water op het land. Kijk maar naar de dijken, naar de sluizen, naar de waterkeringen. Nederland is nog altijd top in de wereld.En gisteravond loonde het zich weer.
Enkel in Nederland was er praktisch geen schade. Alles was tot in de puntjes voorbereid. De waterkeringen werkten perfect. Het was de 2° hoogste waterstand ooit gemeten, NAP 350 (normaal amsterdams peil).
Een N.W.wind gepaard gaande met hevige regenbuien en bovendien sprintij erbij, maakten dat de anders betrekkelijk makke Noordzee nu golven vertoonde van 10m en zelfs meer.
Natuur is wat het is, en de kracht van wind gecombineerd met water is vrijwel niet te stuiten.
Onder den Dam in Amsterdam op een 22 meter hoge heipaal werd met een bronzen bout het NAP verzekerd. Het ligt 1,43 m boven het NAP

Iemand die zich Chris noemt - heeft via mijn blog gemeld dat hij deze zomer een jachtje vanuit Friesland naar Antwerpen voer. Kwam je toen uit Leeuwarden via de randmeren in de maand september ? Heb toen iemand tegengekomen met een occasie- kruiser +/- 10/11m witte bovenkant en bruine onderkant of omgekeerd. Is het deze boot ?
Groetjes om me via blog of mailtje te antwoorden.
Oostvaarder

'k Was gisteren op het kerkhof om er het graf van mijn ouders wat op te kuisen en hen een bloemetje te geven. Telkens ik daar kom, gaat er een film van mijn jeugd voorbij. Hoe 't was !
Het beeld van mijn vader is bij mij nog altijd levendig. Gek eigenlijk, want de goede man is reeds  32 jaar dood. Daarentegen is mijn moeder veel later gestorven, doch had ik met haar niet dezelfde affiniteit als met onze pa, zoals ik hem altijd noemde. We waren wat je noemt een voetbal familie, mijn grootvader behoorde tot de stichters van Racing Lokeren. Dezelfde man was ook mijn peter. Hem, heb ik nauwelijks gekend, want hij overleed zeer vroeg. Racing had toen ook een atletiek-afdeling waarvoor mijn opa hem bijzonder interesseerde. Het zou de beste Lokerse atletiekgeneratie worden ooit, met als kopstuk Oscar Van Rumst. Mijn grootvader was enorm geïnteresseerd in de loper Van Rumst. Hij sponserde hem regelmatig, omdat Oscar toen de buitenlandse reizen niet zelf kon betalen. Samen gingen ze overal, tot in Zwitserland toe. Voor die tijd niet zo veel voorkomend. Opa Alfons was overal waar Oscar liep. Toen diens carrière er op zat, was er voor Fons ook verder niets interessant meer aan. Hij ging nog wel naar het voetbal, maar dat was maar tijdverdrijf. Later zouden zijn zoons de fakkel overnemen. Mijn vader werd secretaris bij Racing en zijn broer werd voorzitter bij Standaard Lokeren. Het waren geanimeerde gesprekken op familie bijeenkomsten, al waren die schaars. We gingen samen naar het voetbal. Dan was het feest voor hem. Hij met zijn zoon op de tribune, meer moest dat niet zijn. Toen ik na zijn overlijden op 8 november 1975, alleen naar het voetbal moest, was er bij mij niet meer dezelfde spanning. Ik miste mijne maat naast mij. Enkele jaren nadien stopte ik ook met naar de Sporting te gaan. Nu er overal in de Lokerse winkelramen foto's te zien zijn over 100 jaar voetbal, kwam deze week mijn vader weer helder voor de geest, temeer daar ik hem herkende op een paar foto's van vroeger. Nu gisteren stond ik voor zijn graf, en dacht na wat hij nu over het voetbal zou denken en of hij nu nog zo uitgelaten zou doen. Waarschijnlijk niet pa, want de binding is weg. Er lopen nu elf profs op het veld, en zoals Aloïs Derijckere, destijds manager bij Sporting Lokeren het altijd verwoorde, "profs, ze zijn maar één keer prof per maand en dat is op de laatste dag, als er betaald wordt. En gelijk had ie.
'k Ben stilletjes naar huis gewandeld, en altijd kwam hij mij voor de geest, Hubert, mijne pa, volgende maand, den 8° - 32 jaar dood. Drie dagen vroeger op 5 november wordt mijn kleinzoon, onze Wout negen jaar. Misschien, heel misschien zal hij later dezelfde verhalen vertellen aan zijn kinderen. Wie weet !

Met de vrije vrijdagen, waarvan ik dankzij het tijdskrediet-systeem, kan genieten momenteel krijgt mijn bootje een extra dagje onderhoud. Zo wordt er aan het interieur gewerkt en komen er tegen volgend jaar nieuwe overtrekken voor de kussens plus nieuwe gordijnen. Petra is dan bijgevolg ook bezig met prijzen te vergelijken van stoffen en stoffeerders. Daarenboven staat er een algemeen motoronderhoud volgend jaar maart gepland en wordt de "Enya" voorzien van een digitaal televisietoestel. Ieder systeem wordt gescreend en wat de beste prijs/kwaliteits verhouding heeft, zal gekocht worden.
Last but not least voorzie ik momenteel mijn bootje van een soort zilverfolie voor de vensters te kleven, wat niet alleen warmte- en geluidsisolerend is, maar vooral zorgt voor veel minder condensvocht binnenin het schip.
Je kan merken dat we ook tijdens de winter niet stilzitten.
Voor volgend jaar plannen we terug een grote reis, twee à drie weken Nederland of Frankrijk, staat nog niet vast plus ook een aantal week-end reisjes. Ook zullen we meerdere week-ends verblijven op ons bootje, vooral om ze in top-vorm te houden. Den dré begint inderdaad minder en minder te werken en meer en meer op zijn bootje te zitten. Heb ik gelijk of heb ik gelijk ?

Ik plan een uitgebreid artikel over "Staf Mazout", de voor mij meest kleurrijke figuur uit de binnenvaartwereld. Een man naar mijn hart, zoals er minder en minder rond lopen. Jammer, heel jammer.
Wie uit dit wereldje leest mijn blogje en weet mij, via mail of een berichtje op deze blog mij verder te informeren over onze "Staf".