Archief

Zaterdagmorgen 17 juni - we staan vertrekkensklaar - we hebben net om koffiekoeken gereden en heerlijk ontbeten. Bijna spreekwoordelijk duik ik de machinekamer in, om olie te peilen en vet te steken op de schroefas. De schrik slaat mij om het hart wanneer ik onder de motor water zie staan. Bovenop drijft er wat olie en vet. Ne mens denkt direct aan het ergste, natuurlijk ! Hier of daar een lek. Gelukkig is dit niet zo. Ik wrijf overal met de hand onder de motor en die is droog. Olie- en waterverlies is er niet, dus is de as de schuldige. Ik neem de vetspuit en doe op de twee smeernippels drie pompbeurten ieder. Christophe, die ondertussen komt kijken, zegt dat dit voldoende zou moeten zijn, maar dat ik best voor ik de sluis inga, nog eens zou controleren. Ik besluit eerst de bodem zuiver te maken en de smurrie op te ruimen. Ruim anderhalve emmer water komt er vanonder. Armen en benen doen pijn, om in deze kleine ruimte tientallen keren met een plastic bekertje onder de motor te scheppen en zo een emmer te vullen.  Mijn armen stinken naar de olie en zijn vol blauwe plekken. Het bekertje moet door een smalle ruimte terug naar boven komen om in de emmer te doen. Natuurlijk valt het bekertje enkele keren onder de motor, omdat het zo glibberig is van de olie.
Na anderhalf uur is het boeltje opgelost en is alles proper.
We vertrekken rond half elf met een schitterende zon. Eerst rustig op 1200 toeren op de moervaart. Bij het uitkomen van de moervaart, doe ik, zoals steeds, vollen bak open om het kanaal Gent-Terneuzen over te steken. Ik draai nu ruim 1600 toeren en steek het eilandje van Langerbrugge voorbij. Eens dit voorbij, moeten we stuurboord af en komen op de ringvaart. We lopen nu recht voor de sluis van Evergem. Ik meld mij via marifoon : "jachtje in opvaart El Verde". Een krakerige stem zegt : "Evergem begrepen, u kan mee in de eerste schutting", ik antwoord : "El Verde, begrepen out"! Een halfuurtje later lopen we de sluis uit en gaan stuurboord uit naar het kanaal Gent-Oostende.
Een uurtje later zijn we aan de schipdonksluis en gaan bakboord uit en komen op het rustige afleidingskanaal van de leie, richting Deinze, onze bestemming voor vandaag.
't Is twintig na twee wanneer we in Deinze aankomen. Na enig zoeken wijst men ons een box aan om te overnachten. Eénmaal vastgemaakt, besluiten we om zo snel mogelijk Deinze te verkennen en nog gauw wat boodshappen te doen.Wat vers fruit, een krant en klaar is kees. Nadien zoeken we een terrasje op en geniet ik van een wafel met boter. Het leven kan heerlijk zijn !  

Hoe snel kinderen wel groeien, het blijft me steeds verrassen ! Ieder keer ik onze Wout zie, vind ik, dat ofwel ik gekrompen ben, ofwel hij gegroeid is. Niet enkel zijn lengte neemt toe, zijn hele "body" wordt volwassener. Hij haalt me steeds meer en meer in qua lengte. De tijd dat hij me voorbij steekt, is minder ver af dan ik denk. Tot gauw, beste vriend !

't Is misschien tijd , dat we nog eens de oude leie doen, het land waar kunstenaars zo poëtisch konden over doen. Toen vlas nog geroot werd in de leie, en bijgevolg de ganse streek meedeelde van dit goud. Het zijn nu miljonairs-kwartieren geworden, waar grond berekend wordt per vierkante centimeter en waar de meest lelijke, grote kasten van villa's staan in Vlaanderen.
Overblijfselen uit de tijd van Permeke, Minne, Van de Woestijne,  Gust De Smet en De Saedeleer zijn nog te vinden in de kunstenaarsdorpen St. Martens Latem en Deurle, waar een prachtig museum verschillende werken herbergt van deze generatie. Op de kerkhoven liggen deze beroemdheden begraven. Deze beide dorpen, samen met de ganse omgeving was vroeger mooi en landelijk, nu zijn er villa's gebouwd met een ongelofelijke wansmaak. Maar wie zijn wij, om dit te beoordelen ?
Wat ik telkens bewonder zijn de oudere huisjes die nog resten, ook de mooie meanders van de oude leie en hoe het vee er vanaf de weiden inkomt, drinkt en koelte zoekt in de warmte. Dat is het mooie dat rest. Een nieuwe pest zijn de huurbootjes, die vanaf Gent met lallende, (dronken), feestvierders een gevaar betekenen op de eens zo rustige leie. Ik hoop op een rustige vaart en vooral mooi weer !

Dat behulpzaam zijn, vriendelijk en gastvrij geen dingen zijn die in onze huidige tijd niet meer bestaan, bleek na een telefoontje : "of er nog een plaatsje vrij was" ? - het antwoord kan u zien :

Een leuke foto over de oorsprong van mijn bootje : 


                                     FRIESLAND

vrij vertaald in het nederlands klinkt het zo :


diegene die het eerst in de roef (kombuis) komt, heeft kans op een plaatsje.

hoe het in het fries geschreven wordt, kun je lezen op het bordje bij mij aan boord, net boven de ingang van de roef ! Klik op de foto voor een vergroting.

Neen, er was geen speciale reden om terug naar het schipdonkkanaal te gaan. Enkel het feit dat we er goed ontvangen werden, en we er tussen de natuur konden liggen in een echt landelijke omgeving deed ons terug gaan. Het werd een onvergetelijk warm week-end, we hadden er alles aan gedaan om ons bootje zo koel mogelijk te houden. De tent werd er afgenomen zodat we "cabrio" vaarden. Tijdens onze wandeling gingen we richting keersluis in Balgerhoeke, het werkelijk eindpunt van het kanaal. We stonden versteld om zoveel verspilzucht, de keersluis is volledig vernieuwd met alles erop en eraan,om........niet gebruikt te worden.
Het ergste is dat achter de keersluis een kanaal loopt tot in Knokke jawel, maar niet gebruikt of bevaard kan worden omdat de keersluis niet werkt. Mits een paar kleine aanpassingen zou men tot in Knokke kunnen varen. Dromen mag, nietwaar !

Een gebruik in de binnenscheepvaart is het uitvlaggen. Achter ons kantoor in Antwerpen trouwt de schipper van de Pura Vida - familie en kennissen vlaggen uit.

Zonder haar zou mijn bootje niet ZO varen !

Op de pc aan het uitkienen voor een andere route.

Mooie foto genomen van het boegwater van de El Verde tijdens het varen !