Archief

Vandaag is ons laatste dagje verlof en vertrekken we terug naar  Spanjeveer. We blikken terug op een mooi verlof, met redelijk droog weer. En dan mag men in België niet mopperen. Iets na negen vertrekken we. De motor, zoals gewoonlijk van vet voorzien, en het oliepeil nagekeken, zijn we weg.
Ook nu leek het een rustige nacht te zijn, en we voelen ons na drie dagen verlof terug fit.
Het duurt zeker twee uur voor we een schip zien, 't is de COWA,  Jef  Colman die anderhalve week geleden zijn broer en zus verloor in Antwerpen bij het kapseizen van de ROMI. Hoewel ik hem goed ken, durf ik hem niet oproepen. Wat zeg je die mens, na zoveel leed.
We moeten in Evergem sluis wachten op vier beroepsschepen, die vooraan in de sluis moeten. Nadien zijn we met een acht jachtjes om de gaten op te vullen en de sluis is vol.
Om vijf voor half één lopen we de sluis uit en komen via de ringvaart terug op het kanaal Gent-Terneuzen. Bij het uitkomen van de sluis loop ik twee beroepsschepen op en ga richting moervaart. Aan het veerpont is het zo druk, dat ons bootje door de golven klieft. De golven zijn zo hoog dat Petra al haar aandacht aan het rad moet houden. Ondertussen probeer ik mijn koude schotel naar binnen te werken, maar dat blijkt kunst- en vliegwerk te zijn. Een klein uurtje later draait Petra de moervaart in, en komen we terug op rustig water. Eens voorbij de watersportclubs van Mendonk, komt Spanjeveerbrug in 't zicht. We zijn thuis rond 13.50 uur.

Het is uiteindelijk dan toch gelukt. De eerste schampere zonnestralen zijn er, en weg zijn we met ons bootje. We hebben dan ook een tochtje van drie dagen gepland met vertrek uit Spanjeveerbrug naar Eeklo op zaterdag 3/6, vervolgens op zondag 4/6 naar Beernem en maandag 5/6 terug naar de basis.
't Is vrijdagnamiddag en bij onze thuiskomst snel de post doorgenomen, het laden van de auto gaat vlot en weg zijn we. We laden uit, we rijden om frietjes van 't frituur en hebben "vol au vent" klaargemaakt. Het smaakt bij een lekker glas wijn. Ik heb de laptop meegenomen om de reis nog eens door te nemen, wetenswaardigheden onderweg, weet je wel.
Ik kruip in de motorruimte, neem de vetpomp en spuit wat vet in de schroefaskoker, nadien nog effen het oliepeil checken en alles kan weer dichtgelegd worden.
Zaterdagmorgen, bewolkt maar droog, net zoals ze het voorspeld hadden. Rond tien voor negen start ik de motor. Hij loopt als een zonnetje, we halen de electriciteitsdraad weg, en lossen de touwen. Effen de boegschroef op, de neus van het schip voelt de ruimte en glijdt zachtjes van de kaai weg. Rustig varen we de moervaart af. Geen regen, dat scheelt een stuk. Petra staat helemaal vooraan om te kijken of het kanaal Gent-Terneuzen vrij is, wanneer we uit de moervaart komen. Normaal moet je oproepen op de marifoon wanneer je er uitkomt en vragen of er geen op- of afvaart is, maar reeds twee keer hebben we opgeroepen, niets gehoord en toch kwam er een schip af.
We draaien volaan om zo snel mogelijk het vaarwater te dwarsen. Eens aan de kant laat ik het motortje draaien op een gezapige 1800 toeren. We gaan richting Langerbrugge en zien voor ons het veerpont over en weer gaan. Naast ons is een "pousseur"* ons aan het oplopen.*
We blijven naast de pousseur en passeren beide het veerpont achteraan. Eens voorbij het eiland van Langerbrugge beginnen we uit te kijken om stuurboord uit te gaan richting ringvaart en vervolgens de zeesluis Evergem. In het zicht van de sluis roep ik met marifoon de sluis. We zijn met vier beroepsschepen en veertien jachtjes. Ik blijk er net af te vallen en moet wachten tot de tweede schutting.* Wij liggen net voor de sluis tegen de muur, maar moeten weg omdat een binnenschip water moet tanken. Dan maar verder opschuiven, samen met een jachtje uit Sas van Gent.
Een half uur later roept de sluis op dat we achter een binnenschip binnenkunnen. De sluis ligt terug vol. Bij het buitenlopen uit de sluis is het ongeveer vijftien km. tot het volgende sas. Dat moet ongeveer anderhalf uur zijn. Bij het naderen van schipdonksluis merken we nederlandse werkschepen die bezig zijn nieuwe remmingen* te plaatsen. We liggen nog maar net op een ietwat ongelukkige plaats, en een koppeltje dat trouwt komt foto's trekken aan de sluis. Ze komen in onze richting en merken ons mooi bootje op, en vragen of ze aan boord een paar foto's mogen maken. Het bootje blijkt bij de fotograaf danig in de smaak te vallen. Hij trekt gedurende driekwartuur foto's, niet enkel van het koppeltje, maar ook van ons. Hij belooft ons foto's toe te sturen. Wij zijn benieuwd. De fotosessie is nog maar pas gedaan, of daar verschijnt de sluismeester. We wuiven het koppeltje uit en wensen hen verder alle geluk toe. Eénmaal in de sluis, gaan we er een kwartuur later weer uit. De sluismeester geeft ons mee, dat er een nieuwe club is in Maldegem op het kanaal naar Balgerhoeke toe, net voor de keersluis. Ik kijk naar mijn scheepsmaatje en ze knikt. Zonder woorden weten we van elkaar dat we de nieuwe club uitproberen. We varen door het prachtige schipdonkkanaal, ca 12 km lang, in de richting van Eeklo en Balgerhoeke. We komen aan de windmolens en zouden hier voor Eeklo moeten afslaan hebben. We varen nu nog een paar km. door en zien de nieuwe steigers van de nieuwe club. Er word ons een rustige plaats aangewezen. Een vijftiental bootjes ligger er. We sluiten de boot af en gaan op boodschappen. Nadat we terug zijn, laten we ons vallen in het nabijgelegen taverne en drinken een wijntje. We hebben het verdiend want de boodschappen waren een zes/zeven km. ver. We hebben spijt dat we onze fietsen niet meegenomen hebben, maar ja vergeten is vergeten ! We eten spaghetti aan boord en doen daarna toch nog een wandelingetje. Nadien slapen we als een roos, temidden van het stille Maldegem.

pousseur = twee aan elkaar gelinkte schepen (meestal 2 spitsen of 38m schepen), spitsen zijn de kleinste binnenschepen, vooral gebruikt voor de vaart op Frankrijk.
oplopen = voorbijsteken
schutting = één sluisbeweging
remmingen = houten balken en dwarsbalken waartegen een schip kan aanmeren alvorens een sluis binnen te lopen of ook nog aan een brug.

Eindelijk, daar is ze dan, de langverwachte, het zonnetje. Nog voorzichtig, dat wel, maar toch. Alle begin blijkt moeilijk. We gaan er eindelijk aan beginnen. Een week-endje varen, het wordt weer reeël.
Rustig aan naar Eeklo op zaterdag, daar wat genieten van de dag en op zondag naar Beernem, waar we lekker gaan eten in de watersportvereniging daar.Onze laatste dag, 2° sinksen varen we terug richting Moervaart. Ongeveer 106 km. heen en weer.
Mooi voor een eerste reisje ! Verleden jaar, dezelfde tijd hadden we reeds meer dan 125 uur gevaren, maar ja zeuren helpt niets.
Vanavond vlug aan boord, nieuwe ruitenwissers plaatsen, en ons bootje staat dan volledig in orde voor het nieuwe seizoen. Jullie horen er nog van.
oostvaarder

Een week geleden vroeg ik aan alle bloggers om in de pen te kruipen en mij een reactie te sturen in verband met de eventuele waterlopen, rivieren en/of kanalen (bevaarbaar) die bij hun in de buurt lopen. Dit om eventueel enkele dagen die omgeving te verkennen en aan mijn jaarlijks verlof toe te voegen. Groot is dan ook mijn ontgoocheling dat ik tot op heden precies 0 reacties kreeg. 
Dit bewijst alleen dat er van de 7.300 blogs niemand in de buurt van een bevaarbare waterweg woont.Verwonderlijk, aangezien er fietsers tussen de blogs zitten, die jaar in, jaar uit langs de jaagpaden rijden. Maar goed, ik ben nog niet weg, dus ik blijf hopen en zagen om uw reactie !
Tot daar mijn ontgoocheling.
Voor wat het verlof betreft, die ben ik opnieuw aan het samenstellen en die zal waarschijnlijk in juli/augustus plaatshebben, afhankelijk van het weer. Zoals nu de plannen er uit zien zou het verlof beginnen op 29 juli en eindigen op 15 augustus, dus een achttien dagen. Er zijn ook twee rustdagen ingelast, wanneer er iets interessant bezocht moet worden. Er zou tussen de 600 à 700 km gevaren worden aan een gemiddelte van ca. 50 km/55 km per dag.
Het laatste gedeelte van de route wou ik laten afhangen van mijn mede-bloggers, maar zoals gezegd tot op heden geen nieuws.
Het zou eerder een combinatie worden Nederland en België.
Wachtend op uwe reactie teken ik met de grootste hoogachting,
oostvaarder !!!! of is het oostwachter ????

Op een tiental dagen tijd vergaan er twee binnenschepen. Niets waarover de wereld stilstaat, ware het niet dat achter deze schepen ook families schuilgaan. Families in de binnenscheepvaart zijn veelal gelinkt aan elkaar door onderlinge huwelijken. Dus wanneer er iets misgaat met één schipper, zijn meestal vele schepen betrokken in de rouw die deze mensen treft. Als binnenvaartbevrachter van de oudere generatie treft het mij telkens de manier waarop deze mensen "verder doen".
Na ieder ongeval staan de broers en zussen, en in sommige gevallen ook nog ouders en schoonouders terug recht en gaan ze verder in hun beroep. Bewonderenswaardig, die verbondenheid met het water. De laatste twee slachtoffers ken ik persoonlijk heel goed. De Guan, die verleden week op het hollands diep overvaren werd en op weg was van Olen naar Rotterdam met een lading koper was een een kwikke zestiger, en voer nog altijd met het heilig vuur van vroeger. Staf is niet meer bij ons en velen zullem hem missen. Bij de kapseizing van de "Romi" in Antwerpen ken ik niet de schipper, maar wel de familie Colman, in het bijzonder Jozef, die bij dit ongeval broer en zus verliest. Misschien ga ik met dit artikel de sentimentele toer op, maar de jongeren in de stiel gaan aan deze ongevallen snel voorbij. Het is een "fait divers" geworden voor hen. Voor mij niet, ik haal mij de mensen voor de geest, met ieder van hen had ik wel eens een discussie, maar wanneer de zakelijkheid voorbij was, kon ik met hen lachen en een pint drinken na de schippersbeurs, iedere dag.
Dit soort dingen is er niet meer, alles moet haastiger, en nog goedkoper, indien mogelijk. De "just in time" regelingen, waarbij schepen gebonden zijn aan rechtstreekse overslag in zeeschepen of directe lossingen op transportbanden, rechtstreeks in de fabriek. Want die zouden kunnen stilvallen ! Af en toe belachelijk welke de reden zijn die men soms opgeeft om mensen op te jagen. Ook deze factoren spelen een rol in het steeds toenemend aantal ongevallen op het water. Mensen met nieuwe schepen, waarvan de afbetalingen torenhoog zijn, kunnen zich nog nauwelijks permitteren "om te blijven liggen". Wanneer je kapitalen moet lenen die variëren tussen 3.750.000 en 4.000.000 €, en soms nog meer, dan weet je wel wat de aflossingen zijn.
Zo'n mensen kunnen ook dikwijls niets anders dan groter bouwen om mee te kunnen met de trent naar grotere schepen (3.000/4.000 ton).
Maar goed, laat ons terugkeren naar de essentie, in de wetenschap dat duizenden mensen in de binnenvaart varen om de gemeenschap te leveren wat nodig is. Voor hen een broodwinning, maar niet altijd evident. Voor de families van de slachtoffers, wens ik hen veel sterkte. Voor de slachtoffers, laat dit een hulde zijn aan hun hard beroep, dikwijls onderschat en misprezen. Voor mij, blijven het schatten van mensen.

In een poging om de lamentabele toestand van de airco in ons kantoor een beetje proberen te verzachten, was ik hetzelf die onzacht in aanraking kwam met de moeder aarde. Een stoel die onder mij wegsloeg, en ikzelf die daarbij ongelukkig terecht kwam met het aangezicht tegen de leuning van de stoel, maakte van mij iemand met het gezicht van "King Kong III". Blauw aangezicht met her en der verwondingen, practisch niets kunnen eten en met moeite kunnen verstaanbaar spreken. Nu begint alles te kleuren in groen/blauw en te ontzwellen. Maar 'k geloof dat 't ergste voorbij zal zijn. Als ik nu nog terug normaal kan eten en spreken, is dit voor mij reeds voldoende.
'k Heb beloofd om in 't vervolg het klim- en springwerk aan jongeren te beginnen over te laten, en wat meer mijn ouderdom in gedachten te hebben. Maar goed, genoeg gezaag over hoe het niet moet !
Buitengewoon nieuws trouwens was, dat ik het bezoek kreeg van dochter en kleinzoon. Toen ik onze Wout zag, voelde ik mij weer een paar jaar ouder. Wat was die weer veranderd ! Nauwelijks zes maanden terug, was de laatste keer dat ik hem gezien had en nu... 't Was gewoon nen andere gast !!! Sportief in hippe "el verde" kleuren maakten hem een kind van onze tijd. Qua gezicht en bouw was hij nog het meest veranderd. Ook in gewicht toegenomen. Sporten, Wout, sporten. Zwemmen, fietsen en joggen. Ondertussen is ook mijn dochter een geweldig stuk veranderd. Ze draagt nu dagdagelijks een bril, en dat scheelt enorm in het aangezicht.
Foto's zijn in aparte berichtjes te bewonderen. Het was in ieder geval voor mij een feestdag. Mijn dochter en kleinzoon voor de eerste keer op bezoek bij mij thuis. En ik denk dat niemand zich heeft pijngedaan. Ik hoop dat volgende keer Bart er ook bij is, en we aan een volgende bladzijde kunnen beginnen in pijs en vree !
Al met al heeft ook dit ongeval een dikke streep getrokken door mijn verlof. Aangezien ik nog een paar keer bij de dokter en tandarts moet zijn, zal 25 mei wel niet de vertrekdatum zijn om met verlof te gaan.
King Kong III blijft voorlopig thuis.