Vermits men een redelijk zonnig en droog week end voorspelde, kon het niet anders of we gingen varen. Vermits er vrienden op bezoek waren op Spanjeveer uit Sas van Gent, brachten wij een tegenbezoekje aan 't Sas. In het immer gezellige clubhuis : "de Savanna" een ex-duwschip, dat zo een prachtige bestemming kreeg en van de sloop gered werd, werden we ontvangen door Jan, die ons honderduit vertelde over z'n 3 maand durende reis in Frankrijk. Met intens bezoek aan de Champagnestreek en terugkomen via de Moezel. Zondagmiddag waren we al terug op Spanjeveer en hoorden van een ander lid van 't Sas met hetzelfde verhaal. Ook zij waren iets meer dan drie maanden weggeweest naar Frankrijk met retour via de Moezel. Hij bleek niet aan z'n proefstuk, want ook z'n reis verleden jaar naar Polen werd in geuren en kleuren verteld. Op het terras kwam een ander lid ons vertellen over zijn reis, zeilend naar het noorden van Noorwegen, de Lofoten en terug, enkel hij met z'n dochter. Beschaamd trok ik me terug en nam me voor nooit meer te schrijven over mijn reisjes, wie durft er immers nog voor de dag komen met heen en weer naar 't Sas of Terneuzen. Zelfs een veertiendaagse reis valt in het niets wanneer men zo'n verhalen hoort. En toch dromen we samen al van volgend jaar, met Petra en onze "Enya" voor een maand naar Nederland tussen 21.7 en 21.8. Duimen maar, voor de weergoden vooral.
Na iets meer dan vier jaar heb ik hem teruggezien, mijn kleinzoon Wout. Fel veranderd, gegroeid in lengte en breedte, haartooi anders en eigentijds gekleed. Onze jaarlijkse wijninkoop bij Colruyt was er de aanleiding voor. Argeloos met een kar kwam ik achter de rekken gereden, en daar stonden ze dan. Ons Sophie en de Wout ! Op zo'n moment ben je zo van je melk, dat al brabbelend : "hallo de Wout, hoe is't" het enige was dat er uitkwam. "Goed, goed," antwoordde hij en leek evenveel zijn melk kwijt als z'n opa. De verrassing was nog groter toen hij enkele minuten later naar mij toekwam en een hand gaf, waarop een beleefde "dag opa" er uit kwam. We hebben zeker meer dan tien minuten over alles en nog wa gebabbeld en de tijd was weer te kort en o zo vlug voorbij. Maar het deed ons deugd, wees daar maar zeker van ! Petra vond het een heel moedige en goede stap, en thuis heb ik stilletjes een traantje gelaten. Waarom blijven mensen mekaar pijn doen ? Een mail en wat foto's zouden welkom zijn, want op de laatste foto's die ik heb zat je nog in het derde studiejaar. Nu eerste middelbaar VTI, waar je I.W volgt ??? Je opa kent dat niet, maar pluist het wel uit. Waar ik vooral trots op ben, was de praat die uit onze Wout kwam. Verstandig kereltje ! Zou hij dat toch een beetje van zijnen opa hebben of is het maar een gedacht en bluf van dien opa ???????? De jaren die voor ons liggen kunnen nog mooi worden Wout. Alles wat achter ons ligt is gebeurd en onomkeerbaar. Wat telt, is de toekomst, en die ligt open voor ons. Doen we't ?
Het zonnige week-end van 4 en 5 september laatstleden hebben we met weemoed teruggedacht toen de weg naar Terneuzen nog via een grens liep, en daar alle plichtplegingen bij de douane nodig waren om een controle uit te oefenen of er vanuit België niks illegaals naar Nederland werd gebracht en omgekeerd. Op die kleine strip, tussen Zelzate en Sas van Gent werkten er op nauwelijks 500 meter afstand meer dan 250 mensen. Douanen en Accijnzen, grenskantoren die inklaringen en uitklaringen deden, BTW, benzinestations en.......banken. Nu, enkele jaren later is alles er verdwenen. Alles kan en mag nu, binnen die reuzegemeenschap die E.E.G. heet. Is het een zegen of een zweepslag ? Eerder het laatste, denk ik. Want worden we de laatste jaren niet overstelpt met banditisme zonder voorgaande ? Heimwee is altijd een flauwe leidraad geweest, maar toch.... Een beetje meer controle, zou weer moeten kunnen vind ik. Hieronder een herinnering met dat betonnen gebouw langs de waterkant, waar zeker meer dan 80 douaniers "werkten" ! Nu ja, de boog kon niet altijd gespannen staan, toch. Ook een foto van mijn "scheepsmaatje", die meer en meer het stuur eens overneemt van onze Enya. Dat doet deugd, haar daar te zien, één en al concentratie achter dat stuurrad. Proficiat, maatje, doe zo verder !
Men gaf 4 en 5 september 2010 mooi, zonnig weer. We konden er best van genieten, want zonnige dagen in 2010 waren er nauwelijks geweest. Het best konden we naar Terneuzen gaan. Heen en weer max. 5 uurtjes varen en best een leuke Zeeuwse stad. Rond tienen vertrokken we, niet zo maar een vertrek, want Petra ging onze Enya zelf starten en tussen de twee boten voor- en achter er uit manouvreren. Met boeg- en hekschroef werken en wanneer de hekschroef voldoende gewerkt heeft, stilaan achteruit tot je er helemaal tussenuit bent. Daarna een tikje boegschroef en klaar ben je. Ikzelf deed dienst als matroos en had voordien de touwen losgegooid. Met bonkend hart en klamme handjes, zei ze nadien. Maar 't ging goed ! Volgende keer, iets meer. Zonnig met weinig wind, voeren we de Moervaart af. De schroef gaf nauwelijks rimpeltjes op het water. Mendonk voorbij en tijd om op kanaal 11 op te roepen of er geen op- of afgaand verkeer was. Wijd opengespert lag het grote kanaal voor ons te blinken. Altijd een imponerend zicht wanneer je op zo'n grote waterplas komt. Het was er rustig ! Na een uurtje voeren we 't Sas van Gent voorbij, het bleek nog te slapen. In Sluiskil werd er gewerkt en hoe verder we kwamen hoe drukker er gewerkt werd. In Terneuzen meerden we aan bij Aricom. Ik belde Louis, en die ging direkt komen. Ondertussen was de middag voorbij, en zochten we de stad in te gaan. We lagen op een voorbehouden plaats, want 's anderendaags kwam de OYA er liggen, maar aangezien Fons nog bij ons lag, pikte ik zijn plaatsje voor één nacht in. In Terneuzen waren diverse "Shanty koren" op verschillende plaatsen aan 't zingen. Deze koren hebben zich gespecialiseerd in het zingen van "zeemansliederen". Nederlandse, maar ook Ierse en Franse liedjes. Ook een koor uit Blankenberge was er, en zelfs ééntje uit het verre Vlieland, één van de Waddeneilanden. Overal terrasjes en gezang, het was een leuke boel. Al wandelend kwamen we aan de haven, waar een kunstmarkt was. We hadden snel ons goesting gezien, een vrouw stelde tentoon met aquarellen met zeezichten. Er waren een paar hele mooie tussen. Verder was er nog een beeldhouwer die in brons mooie figuren tentoonstelde. Kortom, hadden we met de wagen geweest,ben ik er zeker van, we hadden iets meegenomen. Ondertussen hadden we op de pier een tafeltje besteld voor 's avonds. De "Patrone" kent ons reeds, omdat ze weet dat we met de boot komen. Zelfs is ze met de restauratie bezig, samen met haar man, aan een kotter, waarmee ze een weekje verlof gingen nemen. Het eten was zeer lekker en de avond was zo voorbij. Zondagmorgen, een gesprekje met de buurman, een vriend van Fons van de OYA, met een bootje "Nordlicht" genaamd. Ze vaarden acht jaar, maar vooral binnenland en Frankrijk. Ik moedigde hem aan om zeker Nederland ook eens te proberen. Het land met het grootste nautische verleden, en met waterlopen die iedereen kunnen bekoren. Het liep naar elven en we maakten aanstalten om te vertrekken. Nog altijd met het zonnetje er bij, practisch geen wind.Terug op 't kanaal, dat nu veel drukker oogde dan daags voordien. De "Taz" had nergens plaats gevonden, niet moeilijk met zo'n knoert van een binnenschip. 12,54m breed, de duwer 110,45m lang en de bak er voor nog eens 79,75m samen goed voor meer dan 5.000 ton laadvermogen. Bij Verbrugge was de "Harefield" cellulose aan 't lossen en ook bij Sidmar, wat verder, stonden de kranen niet stil. Zou het niet zo zijn, dat er dikwijls afspraken zijn om te werken met zondag (200% betaald), weet je ! Maar goed. We kwamen Fons van de OYA tegen op weg naar ons plekje. Na de hoorn te laten gaan, zwaaiden we alle vier elkaar goeiedag. Toffe mensen, we hopen hen nog te zien. We voeren ook voorbij de grensovergang van Zelzate/Sas van Gent, eens werkte hier meer dan 250 mensen. Nu Europa één is, nog 20. Vermenevuldig dat met alle grensovergangen en je krijgt er een pak werklozen bij. De baggerwerken om een nieuwe kaaimuur voor Gent-Haven te bouwen schieten goed op. Rond halféén kwam de koeltoren in 't zicht, die net vooraan in de Moervaart staat, een teken voor Petra om alle touwen en fenders klaar te leggen. Het politiebootje kwam ons tegemoet op de Moervaart, ze hadden gecontroleerd op snelvaart. Kwart over één legden we feilloos aan op ons plaatsje. Alles in de wagen geplaatst, want straks wachtte de thuisrit weer. Dan maar een pintje drinken op het prachtige week-end en met de vrienden over alles en nog wat verteld, tot het tijd werd om terug naar Lokeren te rijden, want morgen was werkendag voor Petra !
De Corvette is een wagen die gebouwd wordt in de Verenigde Staten, en een onderdeel vormt van Chevrolet, die op zijn beurt een divisie is van GM, in Antwerpen welbekend. De wagen is toe aan de 6de generatie (C1 tot C6) en werd voor het eerst voorgesteld op de "GM Motorama" in 1953. De eerste modellen werden gebouwd in Flint, Michigan. Later wegens het toenemende verkoop-succes en het gebrek aan ruimte, werd de " Corvette-Plant" definitief overgebracht naar Bowling Green, Missouri. Dat zo'n verbroederingsdag niet altijd even strak en serieus verloopt getuigen onderstaande beelden. Zo bleek b.v. het opzetten van de diverse tenten, een technisch hoogstandje voor sommigen. Dat door sommige vrouwen de technische vaardigheden van sommige mannen in twijfel werd getrokken, hoeft geen betoog en dat er achteraf sterke verhalen aan sommige tafels verteld werden, over hoe snel je zo'n tentje wel kan opzetten, werd onthaald op algemeen hoongelach. Immers, staan de beste stuurlui niet altijd aan de wal ???
Dat onze leden ook geïnteresseerd zijn in andere dingen dan boten, werd nog maar eens bewezen. De Corvette club had die dag een toer gepland, die zou eindigen op ons terrein. Met twintig waren ze die dag, 20 brommende karren met vele honderden pk's onder de kap, die ons anders zo rustige haventje kwamen opgereden. Een kippevel-moment, want het motorgeluid van één corvette komt ongeveer overeen met het starten van onze ganse club op 't zelfde moment. Met 50 van onze leden en een dertigtal leden van de Corvette-club beleefden we een prachtige dag. Niet enkel de zon was op de afspraak, ook de verbroedering was een feit. We gingen die glanzende karren keuren, die op ons grasveld stonden te blinken, en zij waren op hun beurt geïnteresseerd hoe zo'n bootje er langs de binnenkant uitziet. Ook de motoren droegen hun interesse mee. Nadien werd er tussen pot en pint, met een flink gesmaakte BBQ de avond volgepraat. De laatste Corvette verliet onze haven, rond half drie. De meesten hadden een reserve-chauffeur mee, BOB genaamd, die die blinkende "Corvettes" veilig huiswaarts reden na een geslaagde avond.
Heen en weer.
