Geld, geld ...en nog eens geld!

Op de rotshelling
zetten kinderen zich schrap.
Trots in hun ogen.

Een scheepje van papier
geladen met een kinderdroom
drijft snel het beekje af.
Geen rimpel in het watervlak.
Tot in een bocht een tak
de weg verspert

"en 't schip te pletter slaat
op deze klip".

Dit schijnt een beeld
te echt en groots
voor een scheepje van papier.
Maar denk aan 't kind
dat in zijn boot
de wereld zag.
Een pionier
die storm trotseert
de golven klieft
en op de brug
nog steeds bevelen schreeuwt
nadat zijn boot
allang vernield vergaan
een klonter pulp geworden is
daar in de bocht
precies waar hij 't bevel van 't schip
zo stoer op zich genomen had.

De knapen staan me bij:
de maliënkolder aangeschoten
het glanzend harnas
stuk voor stuk
zorgvuldig aangepast
moeizaam op het paard gehesen.

Ik weet de jonkvrouw zo nabij.

't Vizier is neergeklapt
de sporen in de flank geslagen
de lans gestrekt.

Kijkt zij naar mij?

De botsing der titanen.
Zijn lans die afschampt
op mijn schitterend schild
de borstplaat ingedrukt
ik hoor mijn ribben kraken
de wereld draait zich om
ik stort in 't perk.

Komt zij tot troost nu toegesteld?

Een hoopje schroot wordt weggebracht
daarin een dwaze ridder ach!

Gedeukt 't kuras
de hoofse minne onaangetast

blijf ik van haar dromen.

In 'De Morgen' brengt politiek hoofdredacteur Yves Desmet een ironisch eresaluut aan Herman De Croo. Niemand, aldus Desmet, heeft meer dienstbetoon verricht, meer recepties afgelopen en vaker gelegenheidsredes gegeven dan de ruiter van Brakel. Desmet besluit: De Croo blijft tot aan zijn dood in de Kamer. En daarna gaat hij naar de Senaat.

Ik heb er begrip voor dat de hoofdredacteur van 'De Morgen' het woord 'hemel' niet uit zijn pc krijgt, maar De Croo gaat daar na zijn dood wel degelijk naar toe. Zoals Yves Desmet vanuit zijn katholieke kindertijd zeker nog weet, is de hemel altijd stralend blauw. De Croo begint er onmiddellijk aan de uitbouw van een gigantisch dienstbetoonapparaat, spoedt zich te paard van de ene hemelse receptie naar de andere en geeft vooral te onpas redes in een onverstaanbaar patois, tot God zelf het nodig acht hem de mond te snoeren.

Het water
van de Witte Nete
kolkt.

Het rad
tegen de verweerde muur
draait.

Het gebouw
zo puur van vorm
ligt

onrustig gespiegeld
in het wiel.

Op het terras
bij een glas

soes ik weg

in de zomerzon
in het geroezemoes
in het watergebruis

droom ik weg

over de blauwe bossen
de hooggelegen akkers
de natte beemden
over de grillige oevers
het snelle water
de stille kano's

over de eeuwen schoonheid
van 's heren watermolen.

Van ver al zie ik moeder
aangewandeld komen
over de Hodonkse akkeren.
Op de Vonderbrug kruisen we elkaar.
Een meisje is ze,
donker van oog en haar.
"Dag moeder", zeg ik.
"Dag kind", groet ze mij
-een man van vijftig jaar -
en ze gaat verder kerkewaarts.

Zo makkelijk valt de tijd weg
in het besef
dat slechts een laag beton
mijn stappen scheidt
van die van haar,
vijfenzeventig jaar geleden.

(1991)

Reeds enkele dagen na de verkiezingen werd het scenario 'Reynders-Dehaene-Leterme' door de CD&V geschreven, via de media mondjesmaat verspreid en aan de koning, die door de toppolitici met cynisch 'respect' al een maand wordt voorgesteld als de persoon die 'aan zet is', de 'scenarist', opgedrongen.

De aanstelling van een 'bemiddelaar' is uiterst ongewoon (zijn er wel precedenten?) en bewijst vooral dat Leterme, ook na zijn eclatante verkiezingsoverwinning, nog altijd zijn nek niet echt durft uitsteken. Zijn pad naar het premierschap moet geëffend worden door een man die vanaf het prille begin van zijn politieke carrière, van onbeschoftheid, cynisme en achterkamertjespolitiek zijn handelsmerk heeft gemaakt.

Dat Leterme ervoor terugschrikt de formatiemoeilijkheden, zelf aan te pakken, zegt veel over de politieke moed en de staatsmanskunst van 'Mister 800.000'.

Tussen twee riviertjes
liggen de beemden en aarden,
akkeren en gaarden.
Veilig binnen de ligusterhagen,
rijen zich de boerderijen
op de rug der glooiing.

Op de fora van verscheidene kranten worden dezer dagen de kwaliteiten en gebreken van Kris Peeters uit de doeken gedaan. Vertrouwen in, en de bekwaamheid of het imago van de nieuwe Vlaamse minister-president, zijn natuurlijk belangrijk. Maar wat heel wat vragen oproept is dat iemand die nooit gekozen is in het Vlaamse Parlement, de hoogste politieke functie in Vlaanderen aangeboden krijgt.

Wettelijk is dergelijke benoeming mogelijk, het zou er nog aan moeten mankeren. Maar ze bewijst glashelder dat Leterme en de CD&V-partijtop weinig of geen belang hechten aan de basis van ons democratisch systeem, namelijk het aanduiden van vertegenwoordigers van de bevolking via verkiezingen.

Het betekent ook een zware belediging voor al degenen die zich enorme moeite getroost hebben om een zetel in de Vlaamse assemblee te veroveren. Zij worden klaarblijkelijk niet geschikt of bekwaam genoeg geacht om de leiding van de Vlaamse regering op zich te nemen.

Bovendien is het nu nog duidelijker geworden dat, zoals in de meeste andere partijen (met uitzondering allicht van Groen!), slechts een uiterst beperkt groepje partijtoplui het binnen de CD&V voor het zeggen heeft. Wanneer het echt om belangrijke dingen gaat, geldt voor de overgrote meerderheid van de hele partijmachinerie maar een boodschap: zwijgen en jaknikken, desgevallend met de dood in het hart.  

Waar is de tijd dat velen met bewondering en afgunst opkeken naar de Nederlandse ruimdenkendheid en openheid voor andere landen, andere culturen, godsdiensten, ethische opvattingen.

Het is alsof onder Balkenende onze buren zich meer en meer terugplooien op zichzelf en zich het veiligst en comfortabelst wanen binnen letterlijk en figuurlijk eerder enge grenzen. Voor een sterker verenigd Europa is er in dergelijke defensieve geesteshouding natuurlijk geen plaats.

Van CDA en CU is dat misschien nog te begrijpen. Dat Bos en de PvdA daarin bijna kritiekloos meehuppelen, roept al meer vragen op. Om nog niet te spreken over de ronduit anti-Europese standpunten van de SP. De houding van de twee sociaal-democratische partijen, vind ik een negatie van het internationale karakter dat de sociaal-democratie altijd gekenmerkt heeft.

De KB's van minister Vanvelthoven in verband met de sociale verkiezingen en de vertegenwoordiging van de werknemers in de KMO's , worden door de liberalen en de werkgevers naar de koninklijke lade verbannen. Een commentaarschrijver van een krant  heeft het zelfs over 'een onfatsoenlijke soloslim van Vanvelthoven.


Mag ik een poging doen om de balans een beetje in evenwicht te brengen. Het is onfatsoenlijk om de organisatie van de sociale verkiezingen in het gedrang te brengen. Het is onfatsoenlijk Europese richtlijnen, alleen als het in de kraam van liberalen en werkgevers past, serieus te nemen. Het is onfatsoenlijk een door de belastingbetaler te betalen miljoenenboete te riskeren. Het is onfatsoenlijk dat werkgevers en liberalen nog altijd gekant zijn tegen, gestructureerde en wettelijk geregelde werknemersvertegenwoordigers in de KMO's. Het is onfatsoenlijk dat de discussie daarover al 5 jaar woedt. Het is onfatsoenlijk te vergeten dat deze KB's de volledig conforme uitvoering van goedgekeurde wetgeving regelen.

Wat ik zeker zo belangrijk vind, is dat deze rel nog maar eens pijnlijk scherp aantoont dat liberalen en werkgevers natuurlijke bondgenoten zijn in conflicten met de werknemers , dat het ACV eerder mak reageert en de CD&V geen kik geeft ter verdediging van de werknemersbelangen.

Maar ja, wat wil je met een roomsblauwe regering in het vooruitzicht.

De verkiezingscampagne en -uitslag bewijzen nog maar eens duidelijk dat niet een objectieve evaluatie van het gepresteerde bestuurswerk maar wel de perceptie, gecreëerd door de (oppositie)partijen en de media, het stemgedrag in grote mate bepalen.

CD&V in het bijzonder, is erin geslaagd een aantal allemansbegrippen als respect, goed bestuur, geloofwaardigheid, rechtvaardigheid, te claimen en tegelijk het bestuurswerk van paars af te doen als prutswerk, een opeenstapeling van blunders en tegengesteld aan de waarden en normen die de christendemocraten naar voor schoven.

Dat is natuurlijk een serieus loopje nemen met de waarheid en het respect voor de politieke tegenstanders. En dat weet CD&V ook. Gelukkig (!?) zagen Leterme en zijn partij dat op de verkiezingsdag zelf al vlug in. Geen kwaad woord meer voor het tot de dag voordien vermaledijde paars, wel respect voor het o zo moeilijke bestuurswerk in een o zo complex België.

Begrijpelijk. Want na het sloopwerk tijdens de campagne, moet de overwinnaar met bont en blauw geklopte tegenstanders aan tafel. Met het nodige respect. Om te praten over goed bestuur en op welke geloofwaardige manier een deel van de verkiezingsbeloften, bv. i.v.m. de staatshervorming, ingeslikt kan worden.

-Albert

Ah, hier is onze republikein!

-Jean-Marie

Pardon sire?

-Albert

Ja, je wil mij en mijn familie toch uit het paleis kegelen. Je zegt zelfs dat jij het kindergeld voor mijn kleinkinderen moet betalen.

-Jean-Marie (het zweet breekt hem uit)

U hebt me zeker verkeerd begrepen, sire.

-Albert

Tut, tut, tut. Nu niet terugkrabbelen, eh Jean-Marieke.

-Jean-Marie

Sire, ik verzeker u, als ik minister mag worden, dat ik u door dik en dun zal steunen.

-Albert

Aha, dat hoor ik liever. Jean-Marieke tot ziens en braaf blijven jongen.

-Jean-Marie

Merci, sire.

Dedecker loopt met knikkende knieën naar de deur maar eer hij zo ver is, heeft de koning hem in de kraag gepakt en gooit hij onze sterpoliticus in volle vaart plat op de rug.  Jean-Marie ligt uitgeteld op de paleisvloer. Hij is wel zo sportief om te kreunen: 'Sire, u krijgt daarvoor een ippon.' Terwijl hij door lakeien wordt weggedragen, hoort Dedecker Albert nog tegen zijn adjudant zeggen: 'Ik vertrouw die Oostendse praatvaar voor geen haar.'