'Nous souffrons avec tous les syriens'

Pater Daniël Maes, sedert 2010 werkzaam in Syrië, blijft de selectieve verontwaardiging en steun van het Westen in verband met de gebeurtenissen in Syrië, terecht op de korrel nemen.

'Christenen uit het Westen zouden nu de christenen uit het Oosten (en het Syrische volk) voluit moeten steunen en helaas, op enkele uitzonderingen na, gebeurt het niet', aldus pater Daniël.

Wie nu begaan is met het welzijn van Syrië kan de terroristische acties met willekeurige moorden, vernielingen en sektarisch geweld niet steunen. In het Westen daarentegen overheerst nog steeds in ruime kring de  opvatting dat de “oppositie” een vreedzame strijd levert tegen de regering voor meer vrijheid en democratie. Dit is totaal niet het geval. De oppositie is geïnfiltreerd door allerlei zwaar bewapende groepen die het land willen ontwrichten en de minderheden uitmoorden. Daarom zijn ook de christenen tegen deze misdaden van de “oppositie”. Bovendien, al is de Syrische regering een soort totalitair regime, hetgeen door de “oppositie”  voorzien wordt is oneindig veel verschrikkelijker. De Syrische christenen kunnen dit niet steunen en omdat ze dit niet steunen en samen met vele andere Syriërs opkomen voor de 'mussalaha' of 'verzoening', worden ze in het Westen veroordeeld omdat ze   de zogenaamd vreedzame hervormingen tegenwerken en  een totalitair regime  beschermen. Pater Daniël: 'Mogen de ogen van de christenen en vooral van de hiërarchie in het Westen opengaan voor het te laat is.'

Dat ook de christenen niet ontsnappen aan het geweld van het regeringsleger blijkt uit de reportages die fr. Jean van het klooster Mar Yakub maakte over de schade aan het klooster veroorzaakt door een luchtaanval op 18 augustus. Surf naar  http://www.maryakub.org/Video_attaque_Monastere_18_aout_2012.html

Er is heel wat commotie ontstaan rond het boek De manke usurpator: over Verkavelingsvlaams, onder redactie van tallkundigen Kevin Absillis, Jürgen Jaspers en Sarah Van Hoof. Sommige critici zijn van mening dat de auteurs vragen dat de zgn. 'tussentaal' of 'Verkavelingsvlaams' de norm wordt in het onderwijs. Jef Verschueren, gewoon hoogleraar taalkunde aan de Universiteit Antwerpen, ontkent dat dan weer.

Verschueren heeft overschot van gelijk wanneer hij stelt dat er altijd afwijkingen van de standaardtaal bestaan of ontstaan en ook die standaardtaal is voortdurend in evolutie. Maar er is toch duidelijk een trend om de 'tussentaal' op een schavotje te plaatsen en ze als evenwaardige, alternatieve norm naast de standaardtaal te beschouwen. En die trend wordt ook gevoed niet alleen door populistische politici maar ook door taalkundigen.

Ik kan me bovendien  niet van de indruk ontdoen dat er nogal wat pleitbezorgers van de 'tussentaal' rondlopen, die de standaardtaal afwijzen of het belang ervan minimaliseren, omwille van hun eigen onvermogen of gemakzucht. Ook taalwetenschappers en leerkrachten horen daarbij.

En is het weer niet opvallend dat deze boeiende discussie zijn oorsprong vindt in het universitaire milieu van Antwerpen? En Antwerpenaars van hoog tot laag, het is geweten, vertikken het hun tongval te 'normeren'.

(Voor alle ouders die aanvoelen en ervaren dat hun kinderen, dochters en/of zonen hun eigen wegen gaan, dit prachtige gedicht van Rutger Kopland.)


Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Rutger Kopland

Joseph Ratzinger/ Benedictus XVI: Waarden in tijden van ommekeer

Europa lijkt in dit uur van zijn ultieme successen, van binnen leeg te zijn geworden, als het ware verlamd door een levensbedreigende crisis in de bloedsomloop en aangewezen op een transplantatie, die dan echter ook zijn identiteit nieuw leven moet inblazen.

Bij dit innerlijke afsterven van de dragende geestelijke krachten, past ook dat het etnische Europa bezig lijkt te gaan verdwijnen.

De serene en indrukwekkende mededeling van mevrouw Vanderhoven, de moeder van Eefje, één van de slachtoffers van Dutroux en Martin:.

‘Er zijn regels opgesteld om de individuele rechten van burgers te beschermen tegen het optreden van de overheid. Helaas profiteren daar ook mensen van die daar strikt genomen geen recht op hebben, maar daarom moet het hele systeem niet worden afgeschoten. Als Martin aan de wettelijke voorwaarden voldoet, gelden die regels ook voor haar en moeten wij dat kunnen respecteren.’

De op sensatie beluste media besteedden er zo goed als geen aandacht aan.

Bidden voor vrede in Syrië

Pater Maes, norbertijn van Postel, doet een oproep om te bidden voor vrede in Syrië:

'Gezien de blijvende grote dreigingen voor het Syrische volk en de christenheid willen we nogmaals onze toevlucht nemen tot ons sterkste wapen: het gebed, de aanbidding  en de lofprijzing.

Volgende woensdag 29 augustus 2012 houden we nogmaals in de abdijkerk van Postel een aanbidding na de eucharistie van 11.30uur tot aan de vespers van 18 uur.'

VOOR DE VREDE IN SYRIE

WOENSDAG 29 AUG. 2012

DOORLOPENDE AANBIDDING IN DE ABDIJKERK VAN NA DE HOOGMIS (11.30 u) TOT AAN DE VESPERS (17.45 u): Abdijlaan 16, 2400 Mol-Postel.

Syrië blijft met Damascus en Antiochië de bakermat van ons christelijk geloof. Wordt ook dit land nog vernietigd dan wordt tevens de christenheid in het hart getroffen. Laten we Jezus erkennen en loven als de Heer van de geschiedenis en de Redder van het Syrische volk.


Iedereen is van harte welkom op het uur dat hem of haar past.