ABDIJWEEKEND MET GEZINSDAG, voor wie dieper kennis wil maken met andere jonge gezinnen,voor wie nieuwsgierig is naar het leven in een abdij, voor wie met de abdijgemeenschap enkele dagen wil meebidden, voor wie tot rust en bezinning wil komen, voor wie nog gezellig wil napraten over de hoop die de stuwende kracht is in ons christelijk leven,voor wie met andere jonge gezinnen wil bidden en zingen...
Wanneer
vrij 02/11/12 om 19:00 , za 03/11/12 van 09:00 tot 17:30 , zo 04/11/12 van 09:00 tot 14:30
De uitspraak van de Brusselse burgemeester Thielemans dat 'geboortebeperking bespreekbaar moet zijn', zindert nog na.
Merkwaardig. Want geboortebeperking is al jaren bespreekbaar en wordt al eeuwen toegepast. Maar daar gaat het hem eigenlijk niet om. Als een politicus, zoals hier Thielemans, dat zegt, bedoelt hij daarmee of wordt daaronder door de media verstaan: er moet nagedacht worden over dwingende wettelijke en/of financiële maatregelen om effectief een serieuze geboortebeperking te realiseren.
Geen enkele politicus, en ook niet het moraalfilosofische orakel van Vlaanderen, Etienne Vermeersch (die er natuurlijk als de kippen bij is wanneer een politicus kikt over geboortebeperking), hebben evenwel al ooit omschreven op welke manier zij een geboortebeperking willen afdwingen.
Zij weten het niet en zij durven het niet. En dat is maar goed ook. Want een opgelegde geboortebeperking betekent een fundamentele en dictatoriale inbreuk op de privacy, op de persoonlijke vrijheid en op de relatie man-vrouw.
ABDIJWEEKEND MET GEZINSDAG, voor wie dieper kennis wil maken met andere jonge gezinnen,voor wie nieuwsgierig is naar het leven in een abdij, voor wie met de abdijgemeenschap enkele dagen wil meebidden,voor wie tot rust en bezinning wil komen, voor wie nog gezellig wil napraten over de hoop die de stuwende kracht is in ons christelijk leven,voor wie met andere jonge gezinnen wil bidden en zingen...
Wanneer
vrij 02/11/12 om 19:00 , za 03/11/12 van 09:00 tot 17:30 , zo 04/11/12 van 09:00 tot 14:30
De “Syrische crisis” weegt, eerlijk gezegd, zwaar op het gemeenschapsleven. De gebouwen zijn tot een soort hermetisch afgesloten gevangenis omgevormd. Dit heeft naast sommige komische toch vooral vervelende kanten. Stof genoeg om na de oorlog daar een humoristisch videootje over te maken. Bovendien wil het leger af en toe de terroristen in Qâra aanpakken. Als dat met bombarderen gebeurt is het ook voor ons hoog tijd om te schuilen omdat het zo dichtbij is. Ondertussen proberen we ons ook eens wat af te reageren. Gisteravond werd daarom een knotsgekke video gedraaid die wel door groot en klein kon gesmaakt worden. Deze zondagmiddag hebben we naar gewoonte eerst een feestelijke en uitgebreide eucharistie gevierd. In iedere byzantijnse eucharistie is er tweemaal een processie, nl. voor de lezingen en voor de offerande. Ik was vandaag weer blij toen ik zag dat de twee mannen van de moslimfamilie, die in de nieuwbouw leven, fier mee voorop gingen met de cherubijnen. En ze weten al hoe het moet. Moslims in een katholieke processie!
Het uitgebreid middagmaal wordt genoten in de binnentuin. Abouna Georges had ons uitgenodigd, maar omdat wij niet naar hem kunnen, had hij voor het vlees gezorgd en samen met een goede vriend (ook van de gemeenschap) hier de barbecue klaargemaakt. De zusters en wij zorgden voor de rest. Dat was best feestelijk. De kleine (of grote) kinderen kunnen zich amuseren op de schommel. Aan tafel is er alle kans om serieuze of gekke verhalen kwijt te kunnen. En er is helemaal geen haast bij.
Die goede vriend van abouna Georges en ook van ons, is eigenlijk een bekend advocaat die, samen met anderen, ons goed op de hoogte houdt van de toestand in ’t land. Vandaag heeft het leger twee wijken van Aleppo gezuiverd waarbij vele terroristen werden gedood. Natuurlijk worden de verwoestingen, die al aangebracht zijn er alleen maar groter mee. Anderzijds gaan helaas de aanslagen en het kidnappen door terroristen onverminderd door, zoals nu de 200 jonge christenen die in Rablah zijn gekidnapt. Toch koesteren de vluchtelingen uit Quosseir de hoop en de verwachting dat het leger in hun streek de zuiveringen zo ver kan doorzetten dat de regering nog voor de winter de bevolking kan uitnodigen om terug te keren. Ook op andere plaatsen heeft het leger zuiveringen doorgevoerd, wat door de meeste Syriërs wordt gewaardeerd. En de media in het buitenland hebben daarmee weer stof om de zaken om te draaien en te doen alsof de moorden en vernielingen het bewuste werk van het leger zijn. De samenzwering vanuit het buitenland tegen Syrië gaat onverminderd verder met veel doden en ellende. We hopen, verwachten en bidden dat de gewetenloze wereldheersers hun plan van vernietiging en herverdeling van Syrië in elkaar bestrijdende confessionele groepen, niet ten uitvoer kunnen brengen.
Natuurlijk zijn de gesprekken niet altijd zo zwaar. Een zuster vraagt plagend waarom ik met mijn witte norbertijner toog tijdens het recente pausbezoek in Libanon niet naast de paus gezeten heb. Ik antwoord dat ik geen verwarring wilde scheppen opdat de mensen niet zouden vragen: “Wie is die vriendelijke oude man naast pater Daniël?” En zo zie je maar dat je met een wit habijt nog het zwarte schaap van een gemeenschap kunt zijn!
Maandag 24 september 2012.
Deze morgen wil ik wat meehelpen op het terrein om eens te zien hoe de irrigatie hier werkt. Binnen de muren liggen dertig hectaren, buiten de muren nog tien. Er is water genoeg van een put, maar het moet wel opgepompt worden en gebracht naar het grote waterreservoir aan het einde van het terrein. Het is een soort olympisch zwembad (en zou er ook eens voor kunnen gebruikt worden). Over heel het terrein liggen grote en kleine zwarte plastieken buisjes. De hoofdkraan aan het zwembad moet eerst opengezet worden en dan op het terrein de kraantjes van het gebied dat men wil water geven. Er is geen druk genoeg om vele rijen tegelijk te doen. Het moet dus afwisselend gebeuren. Sommige plastieken buizen hebben om de tien centimeter een gaatje (voor de groenten bv.), andere hebben een slangetje om de drie meter (voor bomen). Het resultaat is dat er midden in deze dorre woestijn een uitgebreide groene oase ligt met allerlei groenten, vruchtbomen en een wijngaard. Tussen enkele bomen zijn heel fijne netten gespannen waarin bepaalde vogels (een soort kleine kwakkels) – die door muziek gelokt worden – zich vast vliegen. En zo worden die vogels voor een zondagsmaal gevangen.
Vandaag is iemand jarig en zo heeft een zuster met de kinderen na het avondmaal weer een en ander voorbereid. Er verschijnt een grote taart met kaarsjes en daarna wordt Arabische muziek gedraaid, waarbij de refter al vlug herschapen wordt tot een soort plein voor creatieve volksdans.
Dinsdag 26 september 2012.
Er is weer hard gewerkt en ’s avonds wordt eenstemmig besloten om eens vroeg te gaan slapen. Om 21.00 u zijn de meesten al, zoals de kippen, “op stok”. Plots worden we opgeschrikt door bombardementen heel dichtbij. Later bleek dat het juist achter onze muur was op de boerderijen die vol terroristen zitten. Vanuit Damascus hebben terroristen toevlucht gezocht in Qâra en er ook al enkele notabelen vermoord. Ze profiteren van een algemene onveiligheid en het ontbreken van gezag. Dit laatste danken we mede aan het Westen dat deze terroristen steunt en luid verkondigt dat “het regime” al lang alle legitimiteit verloren heeft. Het leger wil nu ingrijpen. Ook op onze binnenkoer waren later flinke scherven te vinden. In een minimum van tijd zaten we allen samen in de grotten onder de refter. Uiteindelijk vertrekken de jongens en gaan slapen in de refter, waarvan de ramen al lang met zandzakken afgedekt zijn om verdwaalde kogels tegen te houden. Ook de conciërge met zijn vrouw schuilen bij ons in een afzonderlijke kamer beneden. Tenslotte komt nog het gezin van de boerderij hier schuilen in een kamer beneden. Het vorige gezin is vertrokken. Die man was eigenlijk geen echte boer en heeft elders werk gevonden. Deze is meer vertrouwd met het boeren. Hij heeft trouwens met zijn 24 jaar al goed geboerd, om het oneerbiedig te zeggen. Hij heeft nu al vier lieve kinderen. En zo heeft iedereen voor de nacht een veilige plaats tot morgenvroeg. Na een oprecht gebed en enkele grappen slaapt iedereen in. De ervaring leert dat er ’s morgens nooit gebombardeerd wordt zodat ieder weer naar zijn vertrouwd plekje kan tot ’s avonds. Het roept voor mij herinneringen op van mijn prilste kinderjaren, hoewel het nu, ondanks alles, rustiger en gemoedelijker is. Toen ik geboren ben is namelijk de Tweede Wereldoorlog uitgebroken (maar dat was echt mijn schuld niet!).
Woensdag 26 september 2012.
Veiligheidshalve heeft het boerengezin tijdens onze avondeucharistie zijn veilige kamer beneden al betrokken. Gisteren hebben ze veel geluk gehad. Het bombardement was bedoeld voor een boerderij juist achter de muur en zij wonen juist tegen de muur aan de binnenkant. De man heeft ook een groot projectiel op tien meter voor zich zien neerkomen. Daarom is hij nu wat vroeger komen schuilen. Ook wij gaan maar in de grote kamer onderaan de toren slapen, tot we gerust zijn dat de acties en reacties weer voorbij zijn. Trouwens, mijn kamer heeft twee raampjes en ik ben nog niet van plan die met zandzakken te bedekken, als een Don Camillo in de loopgraven.
Recent Nederlands onderzoek geeft aan dat de ontkerkelijking het functioneren van de democratie bedreigt. Eerdere studies toonden al dat christenen, in het bijzonder praktiserende, democratischer zijn ingesteld dan ongelovigen.
Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie aan de universiteit Leiden, poneert: 'Zonder het geloof ontaardt een democratie snel in tirannie of anarchie'. Kinneging zit daarmee op dezelfde golflengte als de grote, 19de-eeuwse, Franse politieke filosoof, Alexis de Tocqueville, die stelde dat religie een voorwaarde is voor gezonde democratie.
Kinneging is ervan overtuigd dat religie 'een temperende werking' heeft op het egoïsme en het materialisme. Religie richt de burger immers meer op het algemeen belang van de brede gemeenschap. 'Als het geloof wegvalt, raken mensen sterker gericht op zichzelf.'
Volgens een Brits onderzoek heeft ook de bankencrisis, waarin het egocentrisme tot een culminatiepunt kwam, te maken met de ontkerkelijking. Bankiers hebben altijd veel geld willen verdienen, maar de mateloze 'graaicultuur' die we kennen, is nieuw. Dat was de conclusie van de BBC-documentaire 'When bankers were good'. Toen bankiers nog gelovig waren, vaak quakers en joden, investeerden ze massaal in 'goede werken'. Hun geloof en hun angst voor de hel temperden hun winstbejag.
Overigens is het geven aan 'goede werken' nog altijd een van de manieren waarop gelovigen 'goede burgers' proberen te zijn. Onderzoeken vertellen dat ze veel vrijgeviger zijn dan niet-gelovigen. Angst voor de hel speelt daarbij helemaal geen of nog amper een rol. Door hun giften bevorderen de gelovigen de solidariteit met de minderbedeelden en ze leggen een deel van de verantwoordelijkheid voor het welzijn bij de burger, die niet onverschillig de plicht tot zorg voor de zwaksten, naar de staat kan doorschuiven.
Gelovigen doen ook meer aan vrijwilligerswerk. Dat blijkt uit een grootschalig onderzoek van het Nederlandse Sociaal en Cultureel Planbureau in 2009. Dat doen kerkgangers omdat ze de oproep van het evangelie tot naastenliefde voortdurend horen maar ook omdat kerkse mensen veel meer sociale contacten hebben , die niet beperkt zijn tot hetzelfde professionele of intellectuele milieu.
Socioloog Mark Elchardus van de Vrije Universiteit Brussel, stelde vroeger al vast -bij zijn onderzoek naar vertrouwen en wantrouwen- dat katholieken en bovenal de praktiserenden onder hen, meer vertrouwen hebben in hun medemensen, in de instellingen van de samenleving en in de democratie. Uit een onderzoek in Nederland van het bureau Intomart, in opdracht van de KRO, blijkt bovendien dat 90% van de Nederlanders katholieken betrouwbaar vindt en 53% vindt ze ook nog 'prettig om mee om te gaan'.
De Engelse letterkundige en journalist Gilbert Keith Chesterton merkte ooit op dat 'de kerk de enige instantie is die de mens ervan kan weerhouden helemaal kind van zijn tijd te zijn'. Wie helemaal meegaat met zijn tijd, verliest zijn zelfstandigheid in denken en oordelen. De éminence grise van de Nederlandse columnisten J.L. Heldring schreef in zijn column Dezer Dagen, dat 'de mens die zich van God bevrijd heeft, verleidbaar is gebleken voor andere demonische krachten, valse goden'.
'De kracht van verandering!'. Sjonge, sjonge. Opbergen die slogan. Ook wat het sluiten van voorakkoorden betreft, blijkt NV-A geen haar beter of slechter dan de andere, door de nationalisten al zo vaak verketterde 'traditionele' partijen.
Neenee, NV-A past perfect in het rijtje, geen wezenlijk verschil meer te merken. Het zich met machtsgeile overgave gooien in het spel van de voorakkoorden in politieke achterkamers, geeft aan dat er ook op dit vlak geen verschil meer is.
Politicoloog Boutega formuleerde het gisteren in DS al bijzonder accuraat:
'Op geen enkele breuklijn die vandaag nog relevant is, brengt de partij (NV-A) een vernieuwend verhaal waarin ze verschilt van de rest. Het sociaal-economisch programma van N-VA is een liberaal verhaal dat vandaag ook door Open VLD wordt verdedigd. Op communautair vlak is dan weer geeng root verschil te merken de Vlaamse christen-democraten. In de programma's van beide partijen wordt voor België eenconfederaal model vooropgesteld. Sociaal-cultureel pakt N-VA dan weer uit met een verhaal van rechten en plichten. Een discours dat inmiddels ook door de andere 'traditionele' partijen wordt gehanteerd. Je kan N-VA dus bezwaarlijk inhoudelijk vernieuwend noemen' .
Zin in een spelletje scrabble? Vorm met de volgende letters, vanuit je Vlaamse buik of brein, een partijnaam die goed in je oren klinkt en voeg er Gesloten of Open,Traditioneel of Ultratraditoneel aan toe:ABCDLNPSV.
Ach, hoog tijd voor de politiek bewuste Vlaming om de partijen op hun echte merites te beoordelen en de primitieve idolatrie voor politieke leiders weg te lachen.
HET magische woord van de laatste jaren en ook het meest misbruikte met betrekking tot politieke partijen en hun program, is VERHAAL.
Lulkoek. Precies alsof partij A hét verhaal in huis heeft, partij B maar over een beetje verhaal beschikt en partij C, ocharme, verhaalloos door het politieke landschap strompelt. Het is dan ook niet erg verstandig van Beke te zeggen dat zijn partij wat 'verhaal' mist.
Dat VERHAAL is overigens in hoofdzaak een 'creatie' van politieke journalisten.Een boeiende uitdaging voor hen: laat ze een column schrijven waarin ze de verhalen of het ontbreken ervan in de diverse partijen en programma's, scherp omschrijven. Nog een testje: vraag aan een representatief aantal kiezers eens te formuleren wat het verhaal van de verschillende partijen is.
Ik wacht op die kritische commentatoren die het VERHAAL, als valse retoriek en misleidende kwaliteitsnorm ontmaskeren. Zeker in hoofde van sommige partijen, die VERHAAL als reclamewoord misbruiken: de inhoud eruit,de perceptie erin.
‘Kerken is werken’ is de veelzeggende titel van het boek dat A. Paul Stappaerts samen met Paul A. Stappaerts schreef over de geschiedenis van de Sint-Martinusparochie en de parochie Sint-Job in het Kempense Retie.
Eeuwenlang had de kerk een belangrijke sociale functie. Ze was een plaats waar mensen van de dorpsgemeenschap elkaar ontmoetten en na de viering nog wat bleven babbelen. Belangrijke berichten werden vroeger aan de kerkdeur afgekondigd. De jaarlijkse processie was een van de hoogtepunten van het jaar.
De oorspronkelijke kerk was ook een gemeenschap van mensen die geloofden en zorg droegen voor mekaar. Dit boek gaat over de lotsverbondenheid van parochianen door de eeuwen heen. De manier waarop ze hun geloof beleden, was sterk gebonden aan plaats en tijd en werd vele eeuwen gedirigeerd door de geestelijkheid. Maar kerk-zijn, in de zin van gemeenschap vormen, heeft altijd inzet gevraagd van de gelovigen, want ‘Kerken is werken’.
In het eerste deel van dit boek lees je hoe de dorpsbewoners van vroeger tot nu hun geloof beleefden, thuis in de kerk en in hun verenigingen. Die verenigingen, de mensen die bij het parochieleven betrokken zijn, de kerkgebouwen en de voornaamste kapellen komen in het tweede deel aan bod.
‘Kerken is werken’ bevat ca. 450 bladzijden in vierkleurendruk en is rijk geïllustreerd met documenten en foto’s, zowel oude als hedendaagse. Het zal bij velen herinneringen en herkenning oproepen.
In voorverkoop kost het boek 35 euro. Het kan besteld worden door overschrijving van dat bedrag op het rekeningnummer BE61 3631 0796 8417 van Retiese Heemkundige Kring 'Zeven Neten' vzw, Duinkerken 14, 2470 Retie. Voorintekenaars worden met hun naam vermeld in het boek. De lijst der voorintekenaars wordt afgesloten op 14 oktober 2012. Vanaf de verschijningsdatum op 13 december, bedraagt de prijs 40 euro. Verzending is mogelijk mits 10 euro extra.
"Toen ik eten gaf aan de armen noemden ze mij een heilige.Toen ik vroeg waarom de armen niets te eten hadden, noemden ze mij een communist."
- Helder Câmara
Dom Hélder Pessoa Câmara (Fortaleza, 7 februari1909 – Recife, 27 augustus1999) was een Braziliaansekatholiekebisschop. Câmara werd in de jaren '60 en '70 bekend als tegenstander van de militaire dictaturen in Brazilië. Hij keerde zich ook tegen de onsociale politiek van de regeringen. Kort na zijn benoeming tot aartsbisschop organiseerde hij de eerste Latijns-Amerikaanse bisschoppenconferentie (CELAM). Deze conferentie mag een doorbraak worden genoemd. De Latijns-Amerikaanse bisschoppen besloten hun beleid radicaal te wijzigen en begonnen zich, krachtig gesteund door Câmara, op te werpen voor de armen en verdrukten in Zuid-Amerika.
De kinderen zijn voor het eerst weer naar school gegaan. De klassen schijnen overvol te zitten omwille van de vele vluchtelingengezinnen in Qâra. Fier komen de kinderen terug met allemaal nieuw schoolgerief dat ze daar gekregen hebben: schooltas, pennenzak met een overvloed aan pennen, twee gommen, drie puntenslijpers en 8 gewone potloden “made in China”! De directeur van de school in Quosseir, een vurig christen die nu bij ons leeft, kreeg in een telefoon vanwege de regering de vraag waarom de school in Quosseir niet open ging. Met pijn in ’t hart antwoordde hij dat er geen leerlingen meer zijn.
’s Avonds projecteer ik de foto’s van ons verblijf in België en de ontmoetingen die we gehad hebben. Daarna wordt een komische videootje getoond die gemaakt werd voor de verjaardag van een van de mannen, nl. degene die verantwoordelijk is voor binnentuin. Omdat zijn tomaten beter zijn dan die op het terrein, werd daar een hele parodie rond gemaakt en ziet men hoe hij, zogezegd, zijn tomaten stiekem rood verft. De verrassing en het plezier waren compleet. Hij zelf begreep pas bij zijn verjaardag dat het gepruts voor een video de voorbije dagen voor hem was.
Vrijdag 21 september.
Gisteren zijn we tevens met vier kandidaten begonnen met het 1ste jaar theologie, fundamenteel. Ook Johannes-Paulus II heeft een deel van zijn priesteropleiding, werkend in een Solvay-fabriek in oorlog doorgebracht. Waarom zouden wij het niet doen? Het gebeurt nog in het Frans of het Engels en eentje maakt er een Arabische vertaling van. Het is tevens een aansporing om onze woordenkramerij te beperken. Trouwens, als God zulke praatzieke wezens als mij (en sommigen van u wellicht) geschapen heeft, zou het dan niet de moeite zijn om ons af te vragen of Hij zelf ook niet iets te zeggen heeft? En daar is stilte goed voor.
In de voormiddag wordt er verder gewerkt op het terrein: tomaten, boontjes, appelen, amandelen, olijven, nieuwe aanplantingen, water geven... Er is werk in overvloed, voorlopig nog in de brandende zon (terwijl het ’s avonds al flink afkoelt). ’s Morgens doet ieder persoonlijk gebed, ’s middags of ’s avonds is er meestal eucharistie. ’s Namiddags is er eerst een ruime tijd rust en dan tijd voor theologie en Arabisch. ’s Avonds is er eucharistie of vespers. Na het avondeten is het heel de tijd gezamenlijke recreatie, waar ieder wel verder de dingen kan afwerken die hij wil klaar krijgen. De jongens hebben op het dak een gezellige tent gemaakt waar ’s avonds thee gedronken wordt.
Tegen de avond ga ik met mijn tolk uit Quosseir op bezoek bij de twintig moslims uit Quosseir die hier als vluchtelingengezin onderdak gevonden hebben. Ze hebben laten weten dat ze graag hadden dat ik op bezoek kom. Voor mijn vertrek ben ik er geweest en heb gebeden voor hun oude moeder die zo ziek was. Nu vertellen ze dat hun moeder genezen is en weer buiten wandelt. Ze zijn zo dankbaar en blij. En wat een respect hebben deze moslims voor het christelijk geloof en voor een katholiek priester, die niet eens hun taal spreekt (op enkele woordjes of zinnetjes na, waarna ze aanmoedigend applaudisseren)..Met vreugde hebben ze het pausbezoek in Libanon op tv gevolgd en zijn boodschap gewaardeerd. Ze willen nu alles weten over de hiërarchie in de Kerk. Zulk een geloof hebben we in meerdere christelijke middens niet gevonden! Ondertussen komt een van de moeders binnen met zes meisjes. Ze hebben aan onze amandelen oogst gewerkt. Ze vertelden ook dat ze tijdens mijn afwezigheid eens op een zondag alleen in de kerk zaten te bidden terwijl niemand van de gemeenschap kwam opdagen. Abouna Georges had namelijk laten weten dat het te gevaarlijk was om op weg te gaan en dat hij dus niet kon komen, wat zij niet wisten. Moslims die ’s zondags naar de kerk gaan en christenen die afwezig blijven! We hebben er allen hartelijk om gelachen. Deze avond vieren we speciaal de eucharistie uit dankbaarheid voor de aanwezigheid van deze mensen en de geest van vrede vol en liefdevol samenwonen. Moge deze geest zich terug over heel Syrië verspreiden.
Hoe is het nu in Syrië? Wij vragen het ons ook af. Buiten is het op dit ogenblik ijzig stil (behalve op de momenten dat de tien minaretten hun gebedsoproepen lanceren) en binnen zitten we voorlopig nog veilig. Alle deuren, ook binnen, zijn op slot en/of gebarricadeerd. Nu komt er ook nagenoeg niemand meer naar het klooster. Sinds de aanval op onze gebouwen weten de terroristen dat ze ook hier niet veilig zullen zijn en dat het klooster voor hen toch geen goede schuilplaats is. Laat dat dan nog een voordeel zijn.
De berichten in de westerse media, ook de zogenaamde katholieke, blijven ons wel verontrusten. Een bericht over een internationale conferentie over de opvang van de stroom van vluchtelingen lijkt wel edelmoedig maar gaat grotendeels voorbij aan het echte probleem. Er moet niet zozeer gezorgd worden voor de opvang van vluchtelingen, er moet voor gezorgd worden dat mensen niet op de vlucht moeten! Hillary Clinton is lang voor de Syrische crisis alle kloosters in Libanon gaan bezoeken om te kijken hoe zij voor vluchtelingen zorgen. Hoe vroom, denk je dan. Achteraf blijkt dat het dient om Syrië te kunnen “herschikken” en alle christenen uit het land te verjagen (of te laten uitmoorden). Deze westerse waanzin moet aan het licht komen en ophouden. Laat Syrië gerust. Het is volwassen genoeg om zijn eigen problemen, welke die ook zijn, op te lossen.
Na de plechtige slotviering vorige zondag had de paus in de namiddag nog een ontmoeting met de leiders van alle christelijke kerken. ’s Avonds vond het afscheid plaats op het vliegveld van Beiroet, waar de paus allen dankte voor dit ‘hartelijk’ onthaal. Het moet gezegd, Libanon heeft tot in de kleinste details willen tonen dat ze van de paus houden en hem uitbundig alle eer willen geven. De burgerlijke en religieuze hoogwaardigheidsbekleders kwamen de paus nog afzonderlijk de hand drukken. Ook verschillende moslimleiders wisselden duidelijk een vriendelijk woordje met de paus die telkens lachend knikte. Ondertussen bleef een flinke groep jongeren op de achtergrond met vlaggen en spandoeken zwaaien terwijl ze al dansend de naam Benedictus scandeerden. Ook de volgende dagen blijven de posters en vlaggen in Libanon nog hangen.
De boodschap van de paus is duidelijk geweest. Als ook Hesbollah grote welkomposters verspreidt en uitdrukkelijk met pausvlaggetjes staat te zwaaien weet je dat de paus wel degelijk als oprechte vredebrenger wordt erkend en begroet. Al zijn Libanon en Syrië erg verschillend, de meerderheid van het gewone volk toont zowel hier als ginder dat ze verzoening willen en in vrede met elkaar samen leven: een eenheid in de verscheidenheid van vele tradities. Als er onrust gestookt wordt is dit vooral door de grootmachten of, zoals de meester pyromaan van het Midden- Oosten, H. Kissinger, zelf eens heeft gezegd: 'Grootmachten hebben geen princiepen en geen waarden, ze hebben alleen belangen!'
Dinsdag word ik op opgehaald en naar Mar Yakub gebracht door Faycal. Hij komt met een volle terreinwagen met materiaal van Mar Yakub voor Adonis en we rijden terug met een overvolle terreinwagen met materiaal van Adonis naar Mar Yakub. Faycal had al laten weten dat de hoofdweg flink beveiligd is. Inderdaad, vanaf de grens tot thuis moesten we een achttal controleposten passeren en het was meer dan een formaliteit. Tegelijk besef je dat het land flink in oorlog is wanneer de hoofdweg zo zwaar moet beveiligd worden.
Om halfeen vertrokken we in Libanon en om halfzeven arriveerden we in Mar Yakub. En daar heerste een uitbundige sfeer. De kinderen waren verkleed en deden sketches en dansjes, de volwassenen voerden de gekheid nog wat op. Er werd chocomelk geserveerd met snoepjes en cadeautjes werden uitgedeeld. Dan volgde een warme maaltijd. Hierna hadden de jongens nog enkele video’s voorzien die ze zelf gemaakt hadden, maar die werden tenslotte voor later voorzien. Iedereen was moe maar blij. Ondertussen liet men mij de schade zien die door de beschietingen en de obussen veroorzaakt waren wanneer het klooster door een legerhelikopter onder vuur genomen werd. Waarom is nog altijd niet duidelijk. Wil men beletten dat het klooster een schuilplaats zou worden? Een van de zusters laat de gaatjes zien in haar habijt, veroorzaakt door scherven. Toen ik op mijn vertrouwde kamer kwam in de Romeinse toren merkte ik dat ook ik een kleine souvenir van de aanval heb: een van de twee raampjes is gesprongen. Gelukkig allemaal beperkte materiële schade. Ondertussen leven we hier wel met verregaande zelf opgelegde veiligheidsvoorzieningen. De zalige vrijheid van voor de oorlog is voorlopig voorbij.
De jongens hebben afgesproken woensdagmorgen om 9 uur eens uitgebreid te gaan ontbijten in de tuin. En zo zitten we dan met zes rond de tafel (eentje is voorlopig naar huis om zijn moeder bij te staan). Het is voor mij een gelegenheid om eens de foto’s te tonen van ons verblijf in België en te vertellen wat we er allemaal hebben uitgespookt in die (veel te) lange tijd van twee maanden. Daarna gaat ieder aan het werk op het terrein, samen met de zusters. Ook dat gebeurt nu zoveel mogelijk in grote groep
Lezingen over de geschiedenis van de Sint-Martinus- en de Sint-Jobparochie
'Kerken is werken'
Paul Stappaerts en zijn neef, priester Paul Stappaerts, werken al geruime tijd aan een boek over de geschiedenis van de twee Retiese parochies: de Sint-Martinusparochie en de Sint-Jobparochie.
Het boek wordt uitgegeven door de Retiese heemkundige kring en verschijnt op 13 december 2012 .
Op woensdag 26 september geven de auteurs om 14 uur voor OKRA-centrum en om 20 uur voor Davidsfonds-Retie, een lezing over de geschiedenis van de twee Retiese parochies in GC Den Dries.
'Dat is tekenend voor een nationalist. Hij deelt de maatschappij op in het eigen volk en de rest. In een stad moet je net het omgekeerde doen.'
'Alle inwoners hebben de stad gemeen, met de rechten en plichten die daarbij horen.'
'Als de stad niet meer van die 230 jongeren is, van wie is ze dan nog allemaal niet? Hoeveel mensen hebben er niet al eens iets mispeuterd?'
'De Wever zegt: 't Stad is NIET van iedereen. Wat wil hij dan in de plaats ervan? 't Stad is van ons? 't Stad is van wie ik graag heb? 't Stad is van mij alleen?'
'Een burgemeester moet zijn stad verenigen, niet verdelen.'
Natuurlijk is 't Stad van iedereen, zoals elke stad, elk dorp van iedereen is, die er woont. Als men dat niet wenst en zeker als een bestuur of politici dat niet willen, proclameert men discriminatie en verdedigt men gettovorming.
Uiteraard moeten altijd en overal relschoppers aangepakt worden, of ze nu autochtoon of allochtoon zijn. Maar ook die onruststokers , blijven stads- of dorpsbewoners. Zeggen dat ze er niet thuishoren, is een extremistische en in het Antwerpse geval, racistische opstelling. Overigens waar willen die politici deze vandaaltjes dumpen?
De reactie van De Wever, die zich niet op het relterrein liet zien, is beschamend. 'Voor de NV-A is de stad alleen van die mensen die een inspanning leveren om ertoe te behoren', orakelde hij.
Aan welke voorwaarden en activiteiten een mens moet voldoen, om 'ertoe te behoren', maakte hij evenwel niet duidelijk. Wil hij die aub eens bekend maken, dan kan er ook eens nagegaan worden hoeveel 'blanke' Antwerpenaars geen enkele inspanning leveren 'om ertoe te behoren' en hoeveel 'echte' sinjoren het geen bal kan schelen 'om ertoe te behoren'.
Nee, wat in deze platvloerse reactie op een kleine groep herrieschoppers speelt, is electorale profilering. En meer en meer opschuiven in de richting van het Blok-Belang, om de concurrent op rechts de politieke doodsteek toe te brengen.
Pater Daniël Maes, norbertijn van Postel, is al enkele jaren missionaris in Syrië, werkt mee aan de heropbouw van het eeuwenoude klooster van Mar Yakub en zet zich onvermoeid in voor de vrede en de verzoening in Syrië.
Een aantal dagen geleden vertrok hij vanuit Postel opnieuw naar het klooster Mar Yakub via Beiroet, Libanon. Momenteel verblijft hij nog in Libanon en volgde het pausbezoek aan dat land. Hieronder vindt u zijn verslag.
Vrijdag 14 september 2012: Feest van de Kruisverheffing
Het is vandaag feest in Mar Yakub omdat de gemeenschap op deze dag in 2000 de officiële kerkelijke erkenning heeft ontvangen voor “de orde van de eenheid van Antiochië’. Samen met zr Carmel heb ik plechtig de hl. Eucharistie gevierd in het kleine kapelletje van ons appartement in Adonis, Libanon. ‘s Middags kwam de paus toe in Beiroet. Vooraf had hij meteen al verklaard dat het leveren van wapens aan de strijdende partijen in Syrië een grote zonde is. Hij werd bijzonder hartelijk en uitbundig onthaald. De toespraak van de president Michel Suleiman en die van de paus zijn het herlezen waard. De president merkte fijntjes op dat Jezus zijn eerste wonder in Libanon deed. Het is een verwijzing naar het Cana nabij Tyrus (zoals de eerste geschiedschrijver Eusebius ook zegt) en niet het zogenaamde Cana bij Nazareth, zoals Israël wil. De heftige rellen in Libië omwille van een voor moslims kwetsende film, lijken uitgelokt te zijn om de komst van de paus als vredebrenger in het Midden-Oosten in het wereldnieuws te overschaduwen. Er zijn inmiddels ook rellen uitgebroken in Tripoli, de tweede stad van Libanon
Vermits de luchthaven van Beiroet enkele uren gesloten bleef, moest moeder Agnes-Mariam en de anderen even in de lucht blijven hangen vooraleer te kunnen landen. En hier in Libanon was de grote weg afgesloten voor alle verkeer en konden we toch haar niet gaan ophalen. We hebben het pausbezoek dan maar verder op tv gevolgd. Er zat ook een voordeel aan voor moeder Agnes-Mariam. Ze heeft in Parijs tevergeefs moeite gedaan om op de valreep nog kardinaal André Vingt-Trois te ontmoeten terwijl ze nu met hem in hetzelfde vliegtuig zit en onverwachts alle kans krijgt om uitgebreid met hem te spreken. Natuurlijk over de inzet voor de vrede in Syrië en de misleiding (ook) van de katholieke pers, wat dacht je?
Deze avond heeft de paus in de basiliek van St.- Paulus in Harissa de post-synodale apostolische aansporing (“Ecclesia in Medio Oriente”) in een plechtige dienst ondertekend. De rode draad van de dienst was: In het teken van het kruis zult ge overwinnen. Deze basiliek is gebouwd naar het model van de Aya Sophia. Ze heeft evenwel slechts de ruimte van een grote kerk bij ons. Er was binnen alleen plaats voor hoogwaardigheidsbekleders en hogere oversten. Zr. Carmel en ik zijn moeder Agnes- Mariam na afloop gaan ophalen en hebben nog een aantal personaliteiten ontmoet.
Zaterdag 15 september 2012
Deze voormiddag wordt de paus ontvangen op het presidentieel paleis. De president is hier een maroniet (christen-katholiek), de eerste minister een soenniet en de voorzitter van het parlement een sjiiet, zo is het systeem in Libanon. De pausmobiel op weg naar het paleis werd door duizenden omstuwd en gedurende gans de rit dansten jongens en meisjes voor de pausmobiel uit, maakten muziek en strooiden bloemen uit. De paus werd dan ontvangen door de regeringsleiders met hun gezin, waarbij de kleine kinderen de show stalen. Vervolgens kwamen de leiders van de verschillende geloofsgroepen aan bod. Dan sprak de president, waarop het antwoord volgde van de paus. In deze broederlijke samenkomst van christelijke en islamitische leiders benadrukte de paus de godsdienstvrijheid. Sinds eeuwen leven christenen en moslims hier samen, soms in eenzelfde gezin, waarom zou dit in heel de gemeenschap dan niet kunnen, zo vroeg hij zich af.
Een hoogtepunt vormde de ontmoeting met de jeugd in Bkerke, waar het majestueuze maronitisch patriarchaat gevestigd is. Het werd een groots feest van stijlvolle zang, dans en choreografie met een massa jongeren. Op de grote binnenplaats is ruimte voor 15.000 jongeren maar buiten stonden de wegen nog overvol. Bijna allen waren in het wit gekleed of hadden een witte pet of sjaal. Jongeren brachten een groot evangelieboek, een Maria-icoon en een groot kruis binnen. De paus prees de gastvrijheid en het geloof dat de Libanezen sinds de tijd van Jezus bewaard hebben. De wereldvrede en de evangelisatie werden schitterend in choreografie uitgebeeld. Een meisje en een jongen drukten het geloof, de bezorgdheid en de toewijding van de jeugd uit, waardig en enthousiast. Boven de menigte zweefde een grote paternoster. De massazang, afgewisseld met prachtige solo’s zorgden voor een hemelse sfeer.
Zondag 16 september 2012: slotviering pausbezoek
Zr. Carmel, moeder Agnes-Mariam en ik vertrekken ’s morgens vroeg uit Adonis om rond half negen in het centrum van Beiroet te zijn voor de slotviering met de paus. We hebben een goede plaats: ik zit links op het podium achter de bisschoppen bij de priesters en zij zitten rechts op het podium, dat gebouwd is in de vorm van een ceder, symbool van vrede. Ik schat dat er meer dan een miljoen aanwezigen zijn die enthousiast wuiven met pauselijke en Libanese vlaggen, het is een immense mensenzee tegen de Middellandse Zee. De sfeer is feestelijk, zang en muziek zielsverheffend. De niet te vermijden weerklank doet het gesprokene minder goed verstaan. De paus richt zich ook tot de Syriërs in het publiek, looft de moed van de Syrische jeugd en veroordeelt elk religieus fundamentalisme. De voorbeden worden gelezen in het Arabisch, Frans, Engels, Armeens en Grieks. Zelf heb ik alle intenties, die ik meegekregen heb in deze eucharistie afgegeven. Voor mij zit een bonte mengeling van bisschoppen en patriarchen van verschillende pluimage en hoofddeksels. Er heerst een geest van diepe eenheid en onderlinge verbondenheid. We zitten twee uur in de brandende zon maar voor ieder is een wit petje, een witte sjaal en een flesje water voorzien. Na de mis volgen we de paus en de bisschoppen naar de sacristie en kunnen de paus bij het weggaan nog van dichtbij toewuiven. De patriarchen en vele bisschoppen kunnen we de hand drukken, ook de oude sympathieke Ibrahim Nehme, onder wiens episcopaat Mar Yakub gesticht is. Allen zijn even gelukkig en tevreden.
Dit pausbezoek is voor Libanon en voor het Midden-Oosten een zegen. Terwijl de internationale druk toeneemt om de christenen uit het Midden-Oosten te doen vertrekken, heeft de paus hen juist aangemoedigd als de oorspronkelijke bewoners te blijven. Moge dit bezoek een steun zijn voor allen die ijveren voor vrede en verzoening, ook in Syrië.
Op de terugweg naar huis kleuren de wit-gele pauselijke vlaggen en posters nog steeds het straatbeeld. Voor ons een auto met zijn koffer wijd open en in de koffer zit een jongeman met een grote pauselijke vlag enthousiast te zwaaien. Dank u wel, “Baba Benediktoes”, wiens geestelijke energie blijkbaar veel groter is dan zijn fysische krachten.
Joseph Ratzinger/Benedictus XVI in Waarden in tijden van ommekeer.
Het lijdt geen twijfel dat onder de grondleggers van de Europese eenwording het christelijke erfgoed als kern van deze Europese historische identiteit gezien werd, natuurlijk niet in confessionele vorm; het gemeenschappelijk-christelijke was over de confessionele scheidslijnen heen duidelijk herkenbaar als de verbindende kracht achter de wereldlijke praktijk.
'Laat maar komen, die Fransen', vindt Theo Francken van N-VA. Hij wil speciaal voor de rijkste Fransman de spoedprocedure van de nieuwe nationaliteitswet toepassen. 'Want', orakelt Francken, 'zal bijdragen tot de internationale uitstraling van België'.
Naar verluidt, zou Francken nu ook overwegen, om de armste Franse sloeber via de spoedprocedure naar Vlaanderen te halen. Die overweging zou ingegeven zijn door vooral electorale overwegingen. NVA wordt al te vaak verbonden met kapitaal, ondernemers, sociale hardheid, rijkere midden- en topklasse. Het hartelijke welkom aan Arnault, versterkt dat imago nog. Daarom is wellicht een sociale correctie nodig. Daarvoor dient de armste Franse loser. Want dergelijk menselijk specimen zal ongetwijfeld bijdragen tot de internationale sociale uitstraling van Vlaanderen'.
Benieuwd of het onze eenvoudig redenerende vriend Francken zal lukken.
Op zaterdag 29 september organiseert het gastenkwartier van de abdij van Postel voor jong en oud een geloofsdag rond het thema “Credo! Ik geloof in de verrijzenis van het lichaam, en het eeuwig leven. Amen”. Frederic Testaert, abt van de Norbertijnenabdij van Postel, zal deze dag begeleiden.
Dit is de laatste van de reeks geloofsdagen die plaatshebben in het 'Kontaktcentrum' van de abdij van Postel.
De abdij wil hiermee ingaan op een dubbele nood in onze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen op zoek naar zin, geloof, de waarheid van hun leven, maar horen ze nergens meer vertellen over de grote geloofsschat die de Kerk te bieden heeft.
Deze dag is dus bestemd voor al wie zijn geloof wil verdiepen én voor al wie meer wil weten over wat rooms-katholieken nu werkelijk geloven. De abdij wil de deelnemers dieper binnenvoeren in het mysterie van het geloof, in de inhoud van de geloofsbelijdenis zoals we deze terugvinden in de catechismus van de katholieke Kerk.
Joseph Ratzinger/Benedictus XVI in Waarden in tijden van ommekeer:
Het is juist ten behoeve van de anderen onze plicht om binnen in ons de eerbied voor het heilige te onderhouden en het gezicht vanGod te laten zien zoals dat aan ons verschenen is - de God die zich het lot van de armen en de zwakken, de weduwen en de wezen, de vreemden aantrekt; de God die zo menselijk is dat Hijzelf mens wilde worden, een lijdende mens die, meelijdend met ons, het lijden waardigheid en hoop geeft.
Doen we dit niet, dan verloochenen we niet alleen de identiteit van Europa, maar weigeren we ook de anderen de dienst waarop ze recht hebben.
