De 2^de Lourdesbedevaart

met de Parochie van Postel

VERTREK : op zaterdag 29 juni 2013 

TERUGKOMST : op dinsdag 2 juli 2013.

We kiezen voor een vliegtuigreis vanuit Eindhoven naar Carcassonne, en vandaar met de bus naar Lourdes.

Het verblijf in Lourdes is in een driesterren hotel dicht bij het Heiligdom en biedt ons overnachting, ontbijt, lunch en avondmaaltijd.

U wordt van harte uitgenodigd om met ons mee te gaan.

We ontvangen uw inschrijving graag zo spoedig mogelijk doch uiterlijk 28 februari  2013, zodat we al spoedig weten hoe groot de groep ongeveer gaat worden. Als de grootte van de groep bekend is, kunnen we de kosten beter inschatten en kunnen we gebruik maken van de vroegboek - korting op de vlucht. 

U kunt zich het best aanmelden via de Email op ad@venturamanagement.nl of bij Pastoor Nicolaas Gorts  nicolaasgorts@hotmail.com  of 0495 52 46 54

Gelieve in elk geval uw emailadres en/of telefoonnummer waar u doorgaans bereikbaar bent mee te delen, zodat we u zo spoedig mogelijk kunnen informeren over het verloop van diverse zaken.

Wij hopen dat wij wederom met een grote groep zullen zijn zoals in 2011!!!

Organisatie 2^e Lourdesbedevaart 2013,

In samenwerking met de parochie van de Abdij van Postel

Ad van de Wijdeven                   Telefoon 00.31(0)653311598

Ad@venturamanagement.nl

Bijbelnamiddag met Chanan van Es

Op dinsdag 26 februari  van 14 uur tot 16 uur begeleidt Chanan van Es, jood en een begenadigd spreker, een Bijbelverkenning. De Bijbelnamiddag heeft plaats in parochiecentrum De Mantel, Markt 7, Retie.

Chanan van Es vertrekt van Maria. Van haar staat er toch geschreven: zij bewaarde al de woorden in haar hart en overdacht die voortdurend. Van Jezus zelf staat er geschreven: ik ben niet gekomen om Mozes en de Profeten af te schaffen maar ze de volle betekenis te geven.

Met veel eerbied, diepgang en humor zal Chanan van Es voor ons de Schriften openen en leren verstaan. Hij zal de lezingen van de zondagen erbij betrekken om de eenheid van de Bijbel te laten zien en de samenhang van het Oude en het Nieuwe Testament.

De bijbelnamiddagen met Chanan van Es kennen een stijgend succes. Mensen van weerskanten de grens hebben de weg gevonden naar De Mantel in Retie.
De namiddagen zijn gratis met de mogelijkheid van een vrijwillige gift.

Het was te voorzien en te doorzien. De topjournalisten van de Vlaamse kranten  surfen als een kudde schapen mee op de inspanningloze en mediatieke Westerse golf van laatdunkendheid en misprijzen ten aanzien van paus en kerk.

Ze stapelen de clichés, de veralgemeningen, de pedante betweterigheid en de profetische voorspellingen op elkaar.

Sommigen stellen boudweg, zonder te vermelden waarop ze steunen, dat  de Kerk 'inhoudelijk intellectuele allure' mist. In commentaren bij het aftreden van paus Benedictus, een intellectuele reus, is dat alleszins merkwaardig.

Kerkjurist Rik Torfs, die vaak met zijn columns torenhoog uitsteekt boven de journalistieke middelmatigheid, hoopt dat de volgende paus een 'moedige en nederige' paus is.Terecht. Ik vond die kenmerken evenwel ook al sterk aanwezig in Benedictus.

Wat Benedictus vooral verweten wordt is, dat hij zich niet conformeert aan of te weinig meegaand is wanneer het gaat over de Westerse opvattingen omtrent seksualiteit, abortus, euthanasie, enz. De houding wordt dan 'conservatief' genoemd.

Maar zou het niet zo zijn dat precies de persoon van Jezus Christus en zijn leer ook Benedictus ertoe brachten niet zomaar mee te drijven in de individualistische, materialistische mainstream maar wel 'het illusieloze Westerse eenheidsdenken' te doorbreken?

Opvallend is dat de journalisten zich beperken tot  de boven vermelde klassieke aanvallen op Benedictus. Geen woord hebben ze over voor de pauselijke standpunten omtrent milieu, sociaal-economische problemen, vrede, internationale relaties.

Als deze journalisten zich de moeite  getroostten bv. de essaybundel ' Waarden in tijden van ommekeer' , geschreven door Benedictus, te lezen, zouden ze misschien hun bevooroordeelde, beperkte en soms beschamend primitieve visie op de persoon en opvattingen van Benedictus, bijstellen. 

Maar er is weinig kans dat zoiets gebeurt. De meeste journalisten kunnen moeilijk loskomen van hun antikerkelijke vooroordelen of schrijven het liefst een aantal lezers naar de mond. 

Goede Vrienden,
“Red het Syrische volk en de christenen in het Midden-Oosten!”  Een
goed actiepunt voor de komende Vastenperiode. In Frankrijk heeft
alvast de socioloog en advocaat André Chamy een open brief geschreven
aan  president Fr. Hollande  waarin hij de misdaden aanklaagt en
vraagt om te stoppen op die wijze de naam van zijn  land te bezoedelen
en tevens het martelaarschap van het Syrische volk. In Algerije worden
“bloedige gijzelnemers” bestreden, in Mali zijn het “terroristen”,
maar in Syrië worden dezelfde groepen als “vrijheidsstrijders”
gesteund. Stop de waanzin en laat het Syrische volk en de christenen
leven.
Laten we alvast bidden om een grondige ommekeer.
In bijlage volgende bericht.
Van harte
P. Daniêl



Vrijdag 1 tot vrijdag 8 februari 2013

Vrijdagavond heeft het leger enkele plaatsen in de omgeving gebombardeerd van 10.30 u tot 13.00 u. In de toren horen we de stappen van onze medebroeder-Libanees die voor nachtwaker speelt en ons verwittigt als er iets moet gebeuren. Maar ook nu gaat alles weer voorbij. ’s Morgens schijnt de zon en is er een rust alsof we  in een vakantieland leven. In de wereldpolitiek wordt de edelmoedigheid voor de Syrische vluchtelingen in de verf gezet: Amerika geeft een massa geld voor de vluchtelingen in Libanon en de golfstaten een nog grotere massa geld voor de vluchtelingen in Jordanië. Er is wel een kwalijk reukje aan deze ‘grootmoedigheid’. Alles wijst er op dat het zal gaan zoals voorheen:  een deel van de hulp gaat naar de Syrische vluchtelingen die tegen Syrië zijn en het grootste deel wordt gebruikt voor wapens om Syrië verder te ontwrichten. Trouwens, als men echt de vluchtelingen wilde helpen, waarom dan zulke bedragen aan vijandige landen geven om enkele duizenden mensen op te vangen,  terwijl de honderdduizenden vluchtelingen in Syrië zelf nog meer vervolgd worden? Als uw huis onder water staat omdat ge een kraan hebt laten open staan, gaat ge toch niet eerst op straat het water opvangen, maar wel de kraan dicht draaien! Verder heeft Israël deze week met gevechtsvliegtuigen een onderzoekscentrum in Jamraya (bij Damascus) vernield. Zoals steeds, zonder ruchtbaarheid en met de nodige leugens dat het een wapen-konvooi zou hebben aangevallen. In heel de bijbel staat niet één goedkeurend Woord voor dergelijke schurkenstreken van de politiek van het huidige  “volk Gods”, dat er nu op uit is Syrië te ontwrichten, nadat het Libanon van een vreedzaam christelijk land heeft kunnen omvormen tot een ontwricht moslimland. En de Syrische ambassadeur bij de Uno zegt dat Turkije misbruik gemaakt heeft van het lijden van het volk om 1.500 fabrieken in Aleppo te ontmantelen en  de uitrusting te stelen. Hij eist herstel en schadeveroeding.

Na de eucharistie zingen we de plechtige vespers met processie van de “Opdracht van de Heer”. Hier in het Oosten heet dit feest “Hypapante” of ontmoeting van de Heer. Een adellijke dame (of zuster? Later ‘Etherie’ genoemd) heeft rond 400 vanuit het westen (Frankrijk?) een bedevaart gemaakt naar de heilige plaatsen. In Jeruzalem beschrijft ze op kinderlijke wijze deze liturgie als een groots feest. Het is een “openbaringsfeest” . In het westen werd het later “Maria Lichtmis” genoemd. Op zaterdagmiddag 2 februari vier ik de Latijnse ritus met byzantijnse elementen zoals de processie bij de offergaven. Na de zegening van de kaarsen buiten en de intredeprocessie, draag  ik Fadia, de twee weken oude baby, volgens byzantijns gebruik, in processie rond het altaar. ’s Middags eten we lekker van hetgeen onze Libanese medebroeder-nachtwaker in de toren ondertussen heeft klaar gemaakt. Voor de zusters is het ook eens een verademing en voor ons allen een feestmaal. Na de middag gaan we een wandeling maken op het terrein en het gevoel van vrijheid wordt steeds groter. We lopen zowat heel het terrein af.

Zondag avond komt onze Syriër terug die even bij zijn familie op bezoek was. Hij is deze morgen om 6.00 u in Damascus vertrokken en kwam deze namiddag om 16.OO u hier toe voor een reis die normaal anderhalf uur duurt. Er zijn overal controleposten, barricades, omwegen…Het betekent wel dat het leger voor een groot deel de veiligheid garandeert. Op dit ogenblik zal ongeveer 80 % van Syrië terug in handen van de wettige regering zijn, maar het zal wellicht nog 20 jaar duren vooraleer het land weer opgebouwd is… als terroristen ondertussen niet alles vernielen. We hebben ook de laatste dagen maar zelden stroomonderbrekingen gehad. Wel hebben we regelmatig schoten en ontploffingen gehoord, waarvan we later de toedracht vernamen. Aan de andere kant van het anti-Libanon gebergte, in de Beka valei (Libanon) hebben al-Qaida terroristen enkele officiers  gemarteld, vermoord en verminkt op zulk een wijze dat de plaatselijke bevolking in opstand gekomen is. Of er aan deze kant van het gebergte “oppositieleden” bij betrokken zijn, is ons niet bekend. Wel horen we vanuit de moskee in Qâra vijf namen afroepen als ‘martelaars’, een benaming voor gedode terroristen. Omdat de oorlog in Syrië niet gelukt is zoals de buitenlandse machten het wilden, gaan ze nu proberen de oorlog in Libanon aan te wakkeren.

Dinsdag avond eten we nog eens in het zaaltje boven waar een  houtkacheltje voor een aangename temperatuur zorgt. Bovendien is er op dit houtvuur lekkere rijstpap gemaakt: ruzz-be-chalib (rijst met melk). Er zijn nu 2 koeien (en twee kalveren) en die geven genoeg melk voor het boerengezin én voor ons (voor yoghurt, kaas en af en toe rijstpap).

In de byzantijnse traditie zitten we al in de aanloop naar de vasten met speciale lezingen en gebeden. Daarom delen we  ’s avonds eens rond de vraag: waar herken ik bij mij nog de oude mens? De vasten als voorbereiding op Pasen brengt ons naar de betekenis van het doopsel: met Christus sterven aan de oude mens en met Hem verrijzen tot een “leven in de Geest”. Het is natuurlijk de bedoeling in onszelf die ‘oude mens’ te ontdekken met de hulp van de anderen en niet omgekeerd. Allemaal geweldige woorden, jawel, maar toch de moeite van het  proberen waard, ook al weten we dat, zelfs indien we onze oude mens zouden begraven, hij wellicht na drie dagen toch weer zal opstaan. Een opvallend verschil tussen de byzantijnse en de Latijnse vastenperiode ligt in het gebruik van ‘Alleluja’.  Vurige charismatici in de Latijnse liturgie zijn tijdens de vasten als het ware gehandicapt omdat ze geen ‘Alleluia’ mogen zingen; Dit woord wordt beschouwd als een gezang vanuit het hemelse Jeruzalem terwijl de vasten juist een tijd is om onze zonden in deze aardse pelgrimstocht te gedenken.  In de byzantijnse liturgie is het Alleluja het gezang bij uitstek, waarmee ook de lauden beginnen. Hier wordt deze zang beschouwd als het welkomlied van de Bruid aan de Bruidegom.

Donderdag werd heel de dag door geschoten door onze gebuur. Het is vanuit een boerderij ,juist achter onze muur. Ieder weet dat het een haard van de ‘oppositie’ is. Tegen de avond is er vanuit het leger gereageerd: één zware ontploffing en het werd stil. Al zijn president en regering in Syrië sterker dan ooit, al heeft het westen al lang hier het onderspit moeten delven, de moorden, kidnappings en verwoestingen gaan toch nog door. Qatar en Frankrijk blijven de ontwrichting van Syrië openlijk nastreven, de anderen doen het nog in het geheim. Qousseir was een stad van 45.000 inwoners waarvan 15.000 christenen. Er is geen enkele christen meer, hun huizen zijn  verwoest en geplunderd. 2000 zijn er verdwenen en 13.000 zijn ingeschreven als ‘immigranten’ in eigen land (Onze medebroeder Syriër is een ’immigrant’ van  Quosseir alsook de drie moslimfamilies die hier opgevangen worden). Het groot gevaar is dat christenen, moe getergd, uiteindelijk toch vertrekken. In Canada, Zweden en Argentinië krijgen ze onmiddellijk een paspoort, een woonst en een inkomen totdat ze vast werk hebben. En dit geldt enkel voor de christenen. Dit is een deel van het plan van de “zuivering van Syrië” door het westen en de golfstaten (VS-Israël, Europa, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar). President Bashar el-Assad heeft destijds aan de christenen uit Irak een thuis en ondersteuning aangeboden (en blijft het nog doen!) zodat er nu ruim drie miljoen christenen uit Irak hier leven. Maar als ‘de zuivering’ van Syrië blijft voortgaan, wie gaat voor de christenen zorgen? Dan zullen er in het Midden Oosten geen of nauwelijks nog christenen overblijven. Dit is meteen de nachtmerrie van de patriarchen hier.

Onze Vlaamse kerk heeft de gewoonte “vastenacties” te houden. Zouden we nu niet heel speciaal het behoud en de bescherming van de christenen in het Midden Oosten en in Syrië mogen voorstellen als bijzonder aandachtspunt? Hier liggen de wortels van het christendom en als de wortels worden afgesneden zal heel de boom sterven. Moge Syrië spoedig bevrijd worden van hen die het willen “zuiveren” en verwoesten. Moge de christenheid hier stand houden en herrijzen.  Dit zal mede bepaald worden door het al of niet meeleven van de christenen in het westen.

Al sedert de gemeenteraadsverkiezingen sukkelt NVA van het ene incident in het andere (sommigen zullen zeggen: creëert bewust het ene incident na het andere).

Eigenlijk gaat het daarbij telkens om onbenulligheden, opgeblazen door de media, die allerlei emoties losmaken. Het gevolg is dat NVA meer en meer afwezig is, zeker voor de publieke opinie, wanneer het gaat over de grote beleidslijnen en -vraagstukken van Vlaanderen en België. Nog schrijnender is dat het geval voor Antwerpen, waar de laatste weken veel meer aandacht ging naar een bakfietsen- en T-shirtrel dan naar het effectief besturen van de grootste stad van Vlaanderen.

Dat is niet goed voor NVA als partij, omdat ze meer en meer geïdentificeerd wordt met dat geruzie en omdat de partij nog sterker dan vroeger al het geval was, herleid wordt tot haar voorzitter.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat partijtopmensen als bv. Bracke, Pieters, Muyters, Bourgeois, Vandijck, Homans, Jambon, Peumans, enz., voorstander zijn van die zich telkens herhalende (en in de media ondertussen scherp geanalyseerde) confrontatie- en hetzescenario's.

Bezinning is nodig. Ook binnen de NVA.

De Standaard besteedde vorige week veel papierruimte aan uitgebreide interviews met de Vlaamse partijvoorzitters over de ideologie van hun partij.

Opvallend, zowel in de journalistieke commentaren als in de lezersreacties, is dat de aandacht vooral gaat naar details uit die interviews, die in het beste geval, geïnterpreteerd kunnen worden als een concreet gevolg van een bepaalde ideologie. Zo was er extreem veel aandacht voor de m.i. domme opmerking van De Wever over het zgn. homo-T-shirt.

Daardoor werd de ideologie van De Wever ondergesneeuwd. Een rel omtrent de symboolwaarde van regenboog T-shirts is zoveel interessanter leesvoer dan een tekst die probeert de essentie van een ideologie weer te geven. Overigens is het zeer de vraag  of zelfs maar een klein deel van de NVA-kiezers van die ideologische onderbouw, brood gegeten heeft.

Volgens De Wever is  de kern van zijn ideologie de overtuiging dat de mens niet goed is van nature. Dat het individu goed van nature zou zijn, is een denkfout van de Verlichting,aldus De Wever, de mens is in staat tot het allerbeste en het allerslechtste'. En verder: 'Er bestaat geen moraliteit buiten de gemeenschap. We hebben onze moraliteit altijd aan het christendom ontleend'.

Daarmee ben ik het eens. Niets belet De Wever maar ook andere politici, om resoluut de kaart van het christendom te trekken, voort te bouwen op de instituties en structuren -ook al vertonen die altijd opnieuw mankementen als gevolg van menselijk falen-, die hun bron vinden in het christendom. Maar dat durven die politici niet meer. Ze redden er zich dan maar uit met een platitude als 'God is dood'. Ook De Wever bedient er zich van in het interview. God is niet dood, meneer De Wever.

Paus Benedictus schrijft in 'Waarden in tijden van ommekeer': 'Wanneer men zich van de grote zedelijke en religieuze krachten van de eigen geschiedenis afsnijdt, is dat zelfmoord van een cultuur en een natie.De morele inzichten als gemeenschappelijk goed te bewaren en te beschermen, ZONDER ZE GEDWONGEN OP TE LEGGEN, lijkt me een voorwaarde voor het voortduren van de vrijheid tegenover alle nihilismen en de totalitaire gevolgen daarvan'.

Het moge duidelijk zijn: de opvattingen over mens en gemeenschap die De Wever te berde brengt, vertonen grote verwantschap met het christendom. Dat geldt overigens ook voor andere partijen.

Maar als je het essaybundeltje van Benedictus 'Waarden in tijden van ommekeer' (een aanrader -Lannoo 2005) helemaal doorneemt, komt daaruit een m.i. veel ruimere, vrijere en positievere instelling naar voren dan de verkrampte, polariserende, negatieve, verbiedende opstelling van het Vlaams nationalisme.

Om nog niet te spreken over de katholieke sociale leer die haaks staat op het harde neoliberalisme, dat ook tot de kern van de NVA-ideologie behoort.

Zaterdag 26 januari-vrijdag 1  februari

De toestand in Syrië blijft evolueren in de twee richtingen die we eerder al hebben beschreven. Enerzijds wordt de druk op diplomatiek vlak steeds groter, waardoor het westen verplicht wordt om een politieke oplossing te aanvaarden.  Op internationaal vlak heeft Rusland hierin onbetwist de leiding en Iran op regionaal vlak. Gisteren zei Dimitri Peskov, woordvoerder van de Russische president nog openlijk dat de voorstellen van de Syrische president helemaal overeenstemmen met de akkoorden van Genève. De westerse media en politici proberen nog zoveel mogelijk Syrië in een kwaad daglicht te stellen maar hun invloed vermindert met de dag en hun obsessie tegen de president zal hun frustratie worden.

Op het terrein en zeker in Qara is de toestand echter zeer complex. Het is hier de plaats van de grote wapensmokkel van Al Qaeda. Op de grote weg  gebeuren allerlei aanslagen, en dit op de meest onverwachte  ogenblikken. We blijven regelmatig ontploffingen horen en geweerschoten, soms heel dicht bij. Dat doet ons wel even schrikken en dan blijven we best in de meest veilige plaatsen, want er kunnen altijd brokstukken in het rond vliegen, zoals al herhaaldelijk gebeurd is.  Anderzijds zijn  de bazen van de oppositie in Qara wel akkoord dat aan ons klooster niet geraakt mag worden. Ook hebben abouna Georges, de byzantijnse pastoor van Qara en zijn christenen goed contact met de ‘oppositie’. Het gevaar van losse bendes en van al Qaeda blijft evenwel erg groot.  De meerderheid van de bevolking wil dit evenwel niet. We horen hier het getuigenis van een man wiens zoon als soldaat in  het Syrische leger gedood werd en die zich nu in zijn plaats als vrijwilliger aanbiedt, met de uitrusting van zijn zoon. Er blijken zo’n 30.000 soennieten in Aleppo zich aangeboden te hebben in het Syrische leger om de stad te beschermen.

Alvast heeft mgr. Silvano Tomasi, permanent waarnemer van de heilige Stoel bij de Verenigde Naties ook zijn steentje bijgedragen (24 jan.) door te stellen dat fanatici en fundamentalisten de godsdienst in Syrië misbruiken  om te doden en te verwoesten. Hij vraagt uitdrukkelijk dat de minderheden een stem zouden krijgen in de oplossing van het conflict: de christenen, de alevieten, de Druzen, de sjiieten en de Koerden. Hij verklaart verder dat christenen wel degelijk het mikpunt zijn, omdat ze als medestanders van de regering worden beschouwd. Tenslotte stelt hij dat de oplossing van het volk zelf moet komen en dat buitenlandse machten de oplossing alleen maar bemoeilijken. Allemaal voorzichtige diplomatieke taal, maar een goede verstaander heeft maar een half woord(enboek?) nodig, als hij het wil verstaan tenminste.

Vrijdagavond belt de moeder van onze jonge Libanees (22 j) om te zeggen dat zij een veilig transport gevonden hebben om hun zoon eindelijk naar huis te halen. Zij zullen hiervoor heel de verantwoordelijkheid op zich  nemen. Hij was hier eigenlijk gekomen om even kennis te maken en na een aantal jeugdontwrichtingen wat evenwicht te vinden. Hij heeft echter meer dan een jaar alles mee gevolgd. De ouders waren erg bezorgd om de grote onveiligheid hier en wilden hem al veel vlugger naar huis halen. Zaterdagmorgen is hij vertrokken en ’s avonds veilig toegekomen in Libanon.

Zondag verschijnt eindelijk abouna Georges weer. Wat doet het deugd nog eens een byzantijnse zondagsviering te hebben met veel wierook, twee processies, gezamenlijke gebeden en gezangen doorheen gans de eucharistie. En het zingen gebeurt niet met afgemeten piepstemmetjes maar met volle stem, waarbij je  dan nog de schrille kinderstemmen hoort. We bidden bijzonder voor de nieuwe bisschop.   In  tegenstelling tot de orthodoxe kerk zit de grieks-melchitisch-katholieke kerk van ons bisdom Homs-Hama-Yabroed zo goed als in het slop. De vorige bisschop was helaas niet de goede man op de juiste plaats. Vele jaren hadden we dan goede administrators, nl. een aartsbisschop van elders. Nu heeft mgr. Jean Abdo, afkomstig uit Yabroed aanvaard hier bisschop te zijn  en allen zijn er erg dankbaar om.  Hij werd als bisschop in Argentinië op handen gedragen en is bereid hier  een bisdom, dat op vele gebieden lijdt, te besturen. Hij is een leerling van de oude geliefde bisschop Ibrahim Nehme, die we enkele keren mochten ontmoeten en die ook de eerste was die, samen met zijn priesterstudenten de zusters kwam helpen de ruinen opbouwen.

En s ’avonds is er weer een prachtige oude film: The Sound of Music, la Mélodie du bonheur. Wat is dat een  hartverwarmende film op muzikaal, menselijk, religieus en politiek gebied: de wijsheid en ruimdenkendheid van de zuster overste, de ‘gouvernante’ Maria die de kinderen en hun vader van robotten geleidelijk tot mensen weet te maken die liefde-bekwaam worden,  de vader die onmiddellijk de ontwrichting van zijn land heeft doorzien en moedig afwijst …

Vanaf maandag verloopt het leven wat soepeler omwille van de duidelijk toenemende veiligheid. De kinderen en de zusters hoeven niet meer beneden te slapen maar kunnen terug  hun eigen kamer betrekken (wat wij al een tijd geleden gedaan hebben in de toren). Sommige deuren binnen worden niet meer vergrendeld en de dagorde wordt stilaan zoals vroeger. Vooral heerst er een algemene overtuiging dat de ellende van de oorlog en die voortdurende onveiligheid nu niet lang meer zullen duren. Met veel plezier vieren we ’s avonds weer een verjaardag, met gebak. Dit is wel geen biscuit met veel slagroom maar toch een lekker gebak met eigen vruchten: amandelen, abrikozen, granaatappels, vijgen… kortom iets waar je rustig een hele brok van kan eten.

Overigens is het wel opvallend dat tot heden hier nog niemand ziek geworden is. Volgens mij ligt dit voor een deel aan het gezonde eten en het feit dat hier geen kamers verwarmd zijn, met uitzondering nu van sommige slaapkamers die een klein elektrisch vuurtje hebben.  Regelmatig wordt samen gewerkt of gegeten in een kamer waar een houtvuurtje brandt. We moeten er bij zeggen dat we alleen in het begin even een flinke koude kregen en daarna is het zachter weer geworden. De sneeuw is verdwenen en blijft alleen op de bergtoppen nog zichtbaar. Het vriest alleen ’s nachts nog.  Dat we tot heden nog geen strenge winter gehad hebben is goed nieuws voor de ontelbare vluchtelingen die have en goed kwijt zijn (mede dank zij het westen dat hier eventjes  voor zichzelf  de ‘vrijheid en democratie’ wilden komen brengen). Als Amerika, Israël, Europa, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar evenveel steun en geld geven om Syrië weer op te bouwen als ze gegeven hebben voor de ontwrichting van het land, zullen we vlug alle miserie vergeten zijn. Dat ze alvast maar beginnen met hun omhalingen te organiseren, waarvoor uiteraard onze hartelijke dank… met de groeten van het Syrische volk en bijzonder van de christenen.

Een doodgewoon huiselijk probleem. Het wasmachine in de toren is al enkele weken kapot. Er is een klein vervangstuk nodig voor de deur en dat moet komen van Deir Attieh (20 km verder).  Het is nu nog te gevaarlijk om dat daar eventjes te gaan halen. Gelukkig was er nog een oud kramikkelijk wasmachine en dat deed het, als je ieder half uur eens ging duwen om het terug in gang te zetten. Zo gaat het soms ook met sommige mensen, maar het werkte. Vorige week viel ook dat ding in pan: de deur kapot!  Een vriendelijke werkman van Qâra kwam hier fier aandraven met een oude deur, maar die paste net niet. Ondertussen is hij met iets teruggekomen dat wel past, tenminste voor het oude machine. Ik kan mijn was gaan doen en ophangen boven op het terras. Aan de vijf washandjes zie ik precies hoeveel weken het geleden is dat ik nog gewassen heb. O ja, de mannen doen niet liever dan voor mij wassen, maar ik vind het nu aangenaam zelf ook eens iets te kunnen doen door de vuile was in de machine te stoppen en later op te hangen aan de draad op het terras. En als het toevallig in de namiddag en de avond eens begint te regenen, laat je de was gewoon een dag of twee langer hangen. Er zijn  zoveel mensen in Syrië die veel ergere zorgen hebben. De zon kom er ’s morgens meestal toch wel even door. De klederen worden netjes opgeplooid en over strijken wordt hier doorgaans niet  gesproken. We doen niet moeilijk in die dingen. Bovendien komt die werkman twee dagen later terug met het goede model van deur. Problemen met de was zijn voorlopig weer opgelost.

Donderdag na het middagmaal is het een huilpartij zonder einde. De kleine Sjams werd hier ruim drie jaar geleden als een straatkind opgevangen. Uiteindelijk werd de moeder gecontacteerd die daarna ook enkele keren op bezoek kwam. Vorig jaar  hebben de ouders  elkaar teruggevonden en zijn hier op bezoek geweest  maar de kleine Sjams was nog bang van hen. Nu hebben de ouders beslist te verhuizen naar Libanon en terug samen te beginnen met Sjams.  Aan het einde van de maaltijd kwam ze de zegen vragen terwijl de tranen al begonnen te rollen. We hebben gebeden en gezongen voor haar.  Sjams barste in snikken uit. De twee andere meisjes volgden meteen. Ze hebben zo dikwijls samen ruzie gemaakt, samen straf gekregen, samen gezongen, gedanst en gefeest. En als de een iets deed wilden de anderen het ook doen. Wanneer Sjams afscheid neemt van ieder, beginnen de tranen ook bij de anderen te rollen. Tijdens de eucharistie zie ik plots dat Sjams nog vrolijk bij ons is, maar nu is haar moeder er bij. Terwijl we een eenvoudig avondmaal willen nemen in de zetels komt de moeder aandragen met een grote voorraad falafels,  met vlees en kaas.  Moeder en kind blijven nog overnachten om morgenvroeg te vertrekken. Moge hun gezin groeien in eenheid en liefde, in geluk en vrede. En wij ook.

De vallei van de Geul, Zuid-Limburg

(mei 2012) 

Uit een scherp omlijnde zwarte wolk

viel plots een malse regenbui.
’t Was mei.

Het dal van de Geul
vulde zich met nevel,
die op slag verdween
toen de zon weer verscheen.
Die legde een zilveren schijn
over de rimpelingen
in de duizend kronkelingen der rivier,
waarlangs wij liepen,

een lange sliert.

Her en der las ik een gedicht,
in metaal gegrift.
Runderen kwamen rustig op ons toe,
enkele pas gespeende met wat zotter gedoe.

Talloze trossen maretakken
zogen de laatste sappen
uit de takken der reuzenbomen.

Vogels lieten zich niet doen
door het gebabbel der wandelaars,
of het geknars der tourniquets,
van overal weerklonk hun gezang .

Het Limburgse Arcadia.

Samen met geluid en kleur,

beweging en geur,
stroomde geluk mijn hart binnen.

Volmaakt geluk.

Voor even.

Sneeuwklokjes

Mijn vrouw vroeg
voor de derde maal:

'Bloeien de sneeuwklokjes reeds?'

Het voor de hand liggende
'Kijk toch in de tuin!'
zei ik gelukkig niet.
Bijtijds dacht ik:

eigenlijk is de vraag
vol verwachting
het zien definitief.

Ik echode dus:

'Ja, zouden de sneeuwklokjes
reeds bloeien in de tuin?'

En daar lieten we het
voorlopig bij.

In een commentaarstuk bij het belabberde enquêteresultaat over de algemene kennis van kandiaat-leraars, besteedt  Mia Doornaert  terecht veel aandacht aan het taalonderwijs en aan, wat zij noemt, 'de heilloze onderschatting' ervan.

De slordige manier waarop door vele openbare figuren met onze taal wordt omgesprongen, bewijst evenwel dat 'de heilloze onderschatting van het taalonderwijs' ook al lang geleden bestond.

Want hoe verklaar je anders bv. het schabouwelijke taaltje dat door juristen (advocaten en rechters) in de reality tv-reeks 'De Rechtbank' gewauweld wordt.

Onvoorstelbaar gênant!