Na  sommige politici en ja, ook heel wat journalisten, heffen nu een aantal CEO's hun misselijk makende klaagzang om Thys aan. 

 Gisteren fulmineerden diezelfde politici en CEO's  nog tegen de uitkeringtrekkers en de te hoge lonen van arbeiders en bedienden. Nu scharen ze zich met ontroerende eensgezindheid aan de zijde van Thys, die 650.000 euro veel te weinig vindt.

Sommige journalisten die niet eens het twintigste deel van die jaarwedde verdienen, huilen mee met die grootverdieners, die niet doorhebben met welk diep misprijzen de publieke opinie hun ridicule misbaar veroordeelt.

De media hebben het ook al de hele tijd over 'halvering' van de wedde. Thys verdiende 1,1 miljoen euro (!!!), de regering besliste dat loon terug te brengen tot 650.000 euro. Wel speciale rekenkunde die de gazetten en de tv toepassen. Maar ja, 'halvering' klinkt dramatischer en is beter geschikt om medelijden op te wekken met die onfortuinlijke ex-CEO van B-post. Ochot, ocharme toch. Hoe durven ze toch, die onvervangbare Thys zo te behandelen!  Afkomen met maar 650.000 euro. Ze moesten beschaamd zijn! 

Ene Willy De Wit, verbonden aan de 'onafhankelijke economische denktank Workforall (!!)' -waar blijven ze toch al die denktanks halen-, mag van De Standaard ook eens uitleggen wat hij denkt over fraude.

En wat denkt Willy? Fraude zou natuurlijk niet mogen, aldus onze wijze denktanker, maar 't is de schuld van de overheid. Zo simpel is dat.

Voor de rest somt  de heer De Wit de niet te onderschatten voordelen van fraude op. Je gaat je warempel schuldig voelen als je niet fraudeert.

Nomen est omen. Zou het kunnen dat onafhankelijke (!) economische denktankers van het kaliber van de heer De Wit in fraude een belangrijke mogelijkheid zien om uiteindelijk te realiseren wat uitgedrukt wordt in hun naam: WORK FOR ALL?

In zijn onweerstaanbare drang om er na volgende verkiezingen ook op het federale niveau bij te horen, heeft De Wever opgeroepen om de NVA niet al te sterk te maken. Want, aldus Bart, 'boven de 35% zijn we een kannibaal en niemand wil met een kannibaal aan tafel gaan zitten'.

Voila, zeker de would-be NVA-kiezers weten wat ze moeten doen, willen ze echt dat hun geliefde partij zich nestelt in en conformeert aan het Belgische federale systeem: niet met zijn allen een stem uitbrengen op de NVA-lijsten, er helpen voor zorgen dat De Wever niet als een kannibaal wordt beschouwd.

Anderzijds, als het objectief van de andere partijen is de Vlaams-nationalistische neoliberalen buiten de deur te houden, moeten ze een deel van hun achterban ertoe bewegen op de NVA te stemmen, zodat die partij meer dan 35% haalt en De Wever, zijnde een kannibaal, van de onderhandelingstafel geweerd wordt.

Het is een misschien moeilijke, maar alleszins boeiende oefening, die de in (partij)politiek geïnteresseerde burger nog veel waarlijk genoeglijke uurtjes kan opleveren.

Heerlijke maanden, vol strategospelletjes, liggen nog in het verschiet!

Het zal de aandachtige lezer al wel opgevallen zijn: al geruime tijd is de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard bezig met de regeringsformatie. Wellicht meer dan de politieke partijen zelf.

Daarbij tekenen zich duidelijker en duidelijker bepaalde patronen af. Niet zonder leedvermaak wordt telkens weer herhaald dat de SPA er niks van bakt en geconstateerd wordt dat Open VLD er flink van langs krijgt. De Standaardstrategen, van het kaliber van bv. een Sturtewagen, zijn intens bezig met koppelaarsactiviteiten. Ze willen het kartel CD&V-NVA uit hun as doen herrijzen. En aast Sturtewagen misschien op een verkennersopdracht van koning Filip? Dat zou pas een primeur zijn.

Hoe dan ook, op die manier wil De Standaard klaarblijkelijk de overgrote meerderheid van haar lezers plezieren. Dat lezerspubliek behoort grotendeels tot de Vlaamse middenklasse, die in politiek opzicht, rechts en centrum-rechts georiënteerd is. De 'formateurs' van de krant koppelen de hardvochtige, rechtse, neoliberale NVA -the bad cop- aan de wat mildere-het ACW zorgt nog altijd voor wat sociale correctie-, centrum-rechtse CD&V-the good cop.

Sturtewagen schrijft in de krant van 20 december dan ook een 'analyse' in functie van zijn vooropgezette doel: een heruitgave van het kartel CD&V-NVA zou toch mooi zijn voor rechts, conservatief Vlaanderen.

Maar die koppelaars zijn er zich ook van bewust dat er in die CD&V een toch nog altijd invloedrijk centrum-links segment is: het ACW. Dat moet verzwakt of doodgezwegen worden.

Het was opvallend hoe gretig en in grote opmaak, de meeste media, ook De Standaard, de NVA-beschuldigingen van fraude en schriftvervalsing aan het adres van het ACW, opnamen.

Het is even opvallend hoe onopvallend en dubbelzinnig het nieuws dat de BBI geen fraude heeft vastgesteld, nu gebracht wordt. Wat meer is, het parlementslid dat het ACW van criminele feiten beschuldigde, krijgt nog volop de kans om te toeteren dat de BBI hem gelijk geeft.

In die context moet ook het gebruik van één woordje door Sturtewagen gezien worden. Het is een woordje van welgeteld vijf letters. Maar je kan er donder op zeggen: de journalist gebruikt het heel bewust, ook al weet hij dat er helemaal geen sprake van is. Sturtewagen schrijft: het ACW heeft weliswaar geen fraude gepleegd, maar kreeg wel een BOETE.

En dat is een flagrante leugen, duidelijk met weer eens het doel het ACW in een slecht daglicht te stellen, en parlementslid De Decker toch een beetje gelijk te geven.

Het moge duidelijk zijn voor het ACW: help CD&V niet om een rechts-conservatief regime te vestigen, want de beweging zal stank voor dank krijgen, haar geloofwaardigheid verliezen en voortdurend energie moeten steken in het afweren van destructieve aanvallen tegen het middenveld.    

Enkele maanden geleden beschuldigde het tot dan toe totaal onbekende parlementslid Peter De Decker, het ACW van fraude en schriftvervalsing. Zware beschuldigingen die het ACW ertoe noopten een rechtszaak aan te spannen (behandeling in het voorjaar van 2014).

Zopas heeft de BBI (Bijzondere Belastinginspectie) de beschuldiging van fraude van tafel geveegd. Er is geen fraude vastgesteld.

Dat is voor propagandachef in spe De Decker geen reden om zich te verontschuldigen. Integendeel. Hij schreeuwt in de beste Newspeakstijl van de daken dat de BBI hem gelijk geeft.

Dat is 'pervers' in de letterlijke betekenis van het woord. Want wat doet De Decker als een (bijna) volleerde politieke manipulator en Newspeakgebruiker? Terwijl natuurlijk zijn beschuldiging van 'fraude en schriftvervalsing' het zwaarste woog (en nog weegt)-het zijn criminele feiten-, verschuift hij nu het accent naar het forse bedrag dat het ACW aan achterstallige belastingen moet betalen. En daaruit concludeert gladde jongen De Decker dat de BBI hem 'gelijk geeft'.

Wat meneer De Decker zeer bewust probeert te doen, is de publieke opinie misleiden, is de waarheid verdraaien, om daaruit politiek voordeel te halen.

Het tegenovergestelde van wat De Decker in zijn stuitend kronkelend, 'frauduleus' taalmisbruik, de goegemeente probeert wijs te maken, maakt de BBI glashelder duidelijk: de fraudebeschuldiging van parlementslid De Decker steunde op niets.

Terecht heeft het ACW tegen die beschuldiging van criminele feiten, een aanklacht ingediend.

Paus Franciscus:

'Met al het voedsel dat overschiet en dat we weggooien zouden we zovelen te eten kunnen geven. Als we de verspilling zouden kunnen stoppen en voedsel zouden recyclen, zou de honger in de wereld enorm afnemen.'

Vrede voor het Midden-Oosten:

De strijd tegen de fiscale fraude kan bij de doorsnee-inwoner van dit gezegende land op veel bijval rekenen. Althans, zolang het gaat om de megafraudeurs. Maar raak niet aan de centen van wat steevast 'de kleine spaarder' wordt genoemd.

Dat heeft minister Geens dezer dagen ondervonden. Elke vorm van fraude moet bestreden worden, moet Geens gedacht hebben. Dus ook de ruim ingeburgerde (en door de banken besmuikt aangeprezen) praktijk om de spaarcenten te spreiden over verscheidene spaarboekjes. Zo kan 'de kleine spaarder' per spaarboekje, onder het intrestbedrag blijven, waarboven belasting verschuldigd is.  Er bestaat namelijk geen verplichting voor banken en 'kleine spaarder', om al die spaarrekeningen aan de fiscus bekend te maken.

Eenvoudig op te lossen, meende Geens in zijn professorale naïviteit: voer die verplichting in. Was dat even buiten de klaarblijkelijk van nature sjoemelende Belgische 'kleine spaarder' én kiezer gerekend!

De minister kreeg het hele Belgische, en zeker Vlaamse, partijbestel over zich heen. De regeringspartijen lieten hem vallen als een baksteen. Allemaal sprongen ze in de bres ter verdediging van 'de kleine spaarder'. De liberalen voerden de hoogste toon. De socialisten lieten horen dat er eerst nog wel grotere katten te geselen waren. De christendemocraten sprongen hun partijgenoot niet bij. Groen en PVDA, van wie je zou verwachten dat ze rechttoe rechtaan elke vorm van fraudebestrijding zouden toejuichen, hulden zich in stilzwijgen.

Zo is nog maar eens bewezen dat de partijen, zeker in het zicht van de verkiezingen, het niet aandurven de fiscale fraude aan te pakken, die zich genesteld heeft in het doen en laten van een groot deel van het electoraat, nl. 'de kleine spaarder'.

Wie helemaal niets hoeft te vrezen, mocht Geens' voorstel ooit goedgekeurd worden, dat zijn de 15, 3 % Belgen, die, volgens een Europees onderzoek,  in armoede leven of een ernstig armoederisico lopen. Dat zijn de mensen die minder dan 60% van het mediaan netto-inkomen hebben. In Vlaanderen alleen al, zijn er dat om en bij de 700.000. Zij moeten er niet aan denken met een goed gevulde spaarpot uit te pakken, laat staan te gaan jongleren met diverse spaarboekjes. Zij behoren niet tot de door de politici momenteel erg geliefde en gepamperde 'kleine spaarders'. Zij zijn alleen maar 'klein'.

Journalist Karel Verhoeven schreef in 'De Standaard': 'De kiezer is een sjoemelaar'. Inderdaad. En je kan eraan toevoegen: de partijen die sjoemelaars in bescherming nemen, zijn sjoemelpartijen. Het deprimerende is dat er in dit welvarende landje klaarblijkelijk geen andere op de politieke scène momenteel nog actief zijn. 

WASHINGTON POST VERDEDIGT PAUS TEGEN KRITIEK VAN AMERIKAANSE CONSERVATIEVEN

BRUSSEL (KerkNet/Vatican Insider) – De Amerikaanse krant ‘The Washington Post’ neemt de verdediging op zich van paus Franciscus tegen de kritiek van bepaalde Amerikaanse conservatieve kringen, waaronder de Tea Party. Een bekende conservatieve commentator bestempelde de recente apostolische exhortatie van de paus zelfs als “puur marxisme” en noemde de paus de “Obama van de katholieke Kerk”. Columnist Michael Gerson van ‘The Washington Post’ repliceert dat het christendom geen ideologie is. Volgens Gerson maakt de kritiek duidelijk dat in de kringen van de Tea Party het geloof is verdrongen door ideologie. 

“Wie verbaasd is dat de katholieke sociale leer onverzoenbaar is met de liberale ideologie hebben decennia gemist. Ook paus Joannes Paulus II en Benedictus XVI verdedigden gelijkaardige standpunten. De paus onderstreept dat individualisme strijdig kan zijn met rechtvaardigheid en dat welvaart een gevangenis kan zijn.” Gerson betoogt nog dat de kloof tussen beide opvattingen nog het duidelijkst wordt geïllustreerd door het contrast tussen de advent als voorbereidingstijd en diegenen die de tijd voor Kerstmis louter als een koopjestijd beschouwen, met luide en steeds weerkerende reclameboodschappen.

 Door het met open armen ontvangen van overlopers uit Open VLD, handelt NVA helemaal in tegenspraak met haar uitspraak van 2002: 'Het oordeel van de kiezer over overlopers zal vernietigend zijn'.

Het is evenwel niet de kleine liberale garnaal die De Wever met grote gretigheid binnenhaalt. Het zijn vooral donkerblauwe politici en economisten, die de harde neoliberale conservatieve partij van het grote geld, die De Wever voor ogen heeft, meer liberaal-economische ruggensteun moeten geven. Voor hen wordt de deur wagenwijd opengezet.

Zij staan mijlenver van het Vlaams-nationalisme. Zij omarmen het nationalisme alleen maar omdat ze momenteel denken dat er zaken te doen zijn. Dat  voor hen bij de NVA met misselijk makende serviliteit, de rode -beter op zijn plaats is: de donkerblauwe- loper wordt uitgerold, is bovendien een bevestiging van wat al vaak werd gezegd en geschreven: het is De Wever niet om Vlaanderen -zelfstandig, confederaal of wat dan ook- te doen. Nee. Het gaat hem om het vestigen van een ultraliberaal, hardvochtig, rechts-conservatief economisch systeem.

De vraag rijst ook: hoe moet de gewone NVA-militant of -mandataris zich voelen? De wereld van bv. de tsaar van de Antwerpse haven, van de manitoe van Uplace en Club Brugge, is totaal verschillend, zoniet totaal vreemd, voor hen. Hun politieke biotoop en cultuur zitten in een Vlaams, eerder romantisch, idealisme, hebben hun wortels in (christelijke) jeugdverenigingen, in de middenklasse van ambtenaren en onderwijsmensen.

Om het nog concreter te stellen: wat hebben hardwerkende, eigenlijk eenvoudige idealisten als Bourgeois en Van Dijck - en ik zou daar zelfs ook een Bracke, een Weyts, aan toe durven voegen-, nog te zoeken in of nog gemeen met figuren van het grote geld, die neerkijken op het volgens hen 'bekrompen wereldje van het traditionele Vlaams-nationalisme'?  En voor wie die Vlaams-nationalisten zonder pardon de plaats moeten ruimen op de kandidatenlijsten.

Het is, zoals Paul Goossens schrijft: 'NVA kan beter een andere naam krijgen: NVC, de partij van de CEO's'.

Ik kan me moeilijk indenken dat het gros van de huidige NVA-leden, -militanten en -mandatarissen, het met die evolutie, gedicteerd door De Wever, eens kan zijn. Als dat zo is, verloochenen ze de politieke ideologie die ze altijd hebben verkondigd.

Hilde Kiebooms: 'Stop de euthanasietrein'

(Hilde Kiebooms is voorzitter van de Gemeenschap van Sant'Egidio in de Lage Landen)

Nu ons land zich opmaakt om als enige land ter wereld iedere leeftijdsgrens voor euthanasie af te schaffen, roept Hilde Kiebooms op tot een nieuwe, grondige bezinning (De Standaard van 11 december).

Zij slaat daarbij spijkers met koppen. Enkele citaten:

-Het komt ons voor dat dit wetsvoorstel niet zozeer is ingegeven door een dringende noodzaak op de ziekenhuisvloer. Eerder is het een ideologisch project om de juridische grendels op euthanasie van de wet van 18 mei 2002 een voor een te doen springen.

-Nieuwe wetswijzigingen worden al in het vooruitzicht gesteld: euthanasie moet ook mogelijk worden voor psychisch lijdende minderjarigen -ongetwijfeld een veel omvangrijker groep, getuige de vele zelfdodingen onder jongeren- en ook voor mensen die wilsonbekwaam zijn geworden.

-Het fysieke en psychische lijden van medemensen, kinderen en anderen, vormt al sinds mensenheugenis een ethisch appel aan hun omgeving en de samenleving om de zorg voor hen op te nemen... Te vrezen valt dat een nieuwe wettelijke poort voor euthanasie onze samenleving almaar meer van haar verantwoordelijkheid tegenover de lijdenden ontslaat.

-De ouderlijke toestemming die nodig is voor (euthanasie op) minderjarigen ons voorgesteld als een juridische grendel en een vetorecht. In de praktijk zal het vaak eerder andersom zijn: ouders die beginnen te hopen dat hun doodzieke kind niet te lang meer zal leven, kinderen die aanvoelen dat ze een last voor hun ouders zijn en zich daardoor aangespoord weten een einde aan hun leven te laten maken.

-Als een soort van collectieve verdwazing verheerlijkt onze samenleving almaar meer de zelfgekozen medisch geassisteerde dood als een vooruitgang van de beschaving en het summum van menselijkheid.

-De almaar groeiende wettelijke mogelijkheden op euthanasie openen de deur voor een nieuwe vorm van barbarij: de collectief toegejuichte zelf-eliminatie van zieke en zwakke mensen. 

----------------------------

Lees ook op dit blog: 'Distelmans glijdt voort op het hellend vlak' (29-11-2013)

Onder de pedante titel 'Vijf manieren om een congres te laten mislukken', vult Bart Brinckman bijna twee bladzijden van De Standaard van 10 december, om duidelijk te maken dat het congresweekend 'voor de socialisten fout liep'. Het storende aan Brinckmans artikel is dat hij uitsluitend 'vormfouten' vermeldt en niet de minste aandacht heeft voor de inhoud. Op die manier laadt hij de verdenking van vooringenomenheid op zich. En spreidt hij vooral een grote inconsequentie tentoon.

Want wat zijn de vijf redenen voor de 'mislukking', die Brinckman opgeeft.

1. Stel scherp op eigen besognes. En daarmee gaf hij aan dat Freya Van den Bossches veroordeling van belangenvermenging dom was.

Hoe dikwijls heeft Brinckman in vroegere opiniestukken wel niet de belangenvermenging aangeklaagd en de verdoezeling ervan door de partijen over de hekel gehaald?

2. Zet het foute nieuws in de markt. Volgens Brinckman verloor voorzitter Tobback het noorden tijdens een pleidooi voor een efficiënt bestuur en daarbij handelde over fusies en intercommunales.

Hoe dikwijls heeft Brinckman in vroegere opiniestukken wel niet de inefficiënte overheid aangeklaagd en de ondemocratische intercommunales over de hekel gehaald?

3. Laat clichés hun vernietigende werk doen. Volgens Brinckman mochten protesterende partij- en ABVV-militanten het plaatje niet verstoren.

Hoe dikwijls heeft Brinckman de spot gedreven met 'stalinistische' partijcongressen en besluiten, waar geen of amper kritiek van de basis werd geduld?

4. Praat over het verkeerde onderwerp in de verschillende duidingsprogramma's. Brinckman bedoelt daarmee dat de week voorafgaand aan het congres, over niets anders gesproken en geschreven werd dan over de schandaalsfeer rond Electrawinds.

Hoe dikwijls heeft Brinckman het feit gehekeld dat politici rond de pot draaien, de heikele thema's uit de weg gaan? Hoe hypocriet is Brinckman om te suggereren dat het niet de media waren die dag na dag het dossier Electrawinds door de SPA-strot ramden?

5. Kies een foute congresvolgorde. Volgens Brinckman hadden het visie- en ideologisch congres plaats in een foute volgorde.

Hoe dikwijls heeft Brinckman de partijen gebrek aan visie en ideologie verweten. Als een partij daar dan toch werk van maakt, misbruikt de journalist de volgorde, als argument voor zijn uitgangsstelling: het SPA-congres was een mislukking.

Van De Standaard en van Brinckman mag verwacht worden dat ze bij een negatieve evaluatie van een congres serieuze argumenten naar voren brengen en geen vederlichte flutredenen opgeven, die bovendien scherp de inconsequente houding van de journalist in het licht stellen. Brinckman wil met zijn 'analyse' duidelijk de partij treffen, een stok vinden om de hond te slaan. Hij is bijzonder ijverig geweest. Hij heeft er wel vijf gevonden. Vijf stokken om de socialistische hond ervanlangs te geven.