Wat ik u allen (en ook mezelf) van harte toewens:
----------------------------------------------------

-een goede gezondheid naar geest en lichaam

-een boeiende verhouding tussen gezinsleden

-heel veel vriendschap en liefde

-vreugde, blijdschap en speelsheid met reden of zomaar

-troost wanneer u die nodig hebt

-geborgenheid in uzelf, in anderen, in uw thuis, uw dorp of stad, uw streek

-verbondenheid met de natuur, respect voor de leefomgeving

-intellectuele en emotionele soepelheid, geen verstarring

-woede om onrecht

-openheid en gevoeligheid voor spiritualiteit en mysterie

-oog en hart voor schoonheid in cultuur en natuur, in woord, klank, kleur, beweging, vorm

-interesse, geen onverschilligheid

-blijvend wantrouwen tegenover alle vormen van macht, ook al oefent u zelf mogelijk een stuk uit

-respect voor ieders persoonlijkheid , afwijzing van massabeïnvloeding

-humor en relativiteitszin om overeind te blijven

-vrijheid, vooral innerlijke

-nederigheid

-dankbaarheid
------------------------

GELUKKIG NIEUWJAAR!

---------
----

“De wereld gaat gebukt onder de nieuwe tirannie van een markt die als een nieuwe God wordt beschouwd en waarin financiële speculatie, corruptie en egoïsme overheersen.”

De onbekende gelovige

In dit autobiografische verhaal vertelt Thierry Bizot, producer van het populaire Franse televisieprogramma Sept à Huit op TF1, gehuwd en vader van drie kinderen, hoe hij het christelijke geloof ontdekte.

Op aanraden van de leerkracht van zijn zoontje woont hij een catechesebijeenkomst voor volwassenen bij. Bij het verlaten van het lokaal zweert hij dat hij er nooit nog een voet zal binnenzetten. Maar wanneer het hem op een dag zowel privé als professioneel minder goed gaat, richt hij zich opnieuw tot de Kerk, op zoek naar antwoorden op zijn vragen. En hij doet een ontdekking die zijn leven verandert.

Dit verhaal maakte Thierry Bizot in Frankrijk tot een fenomeen. Alledaags is het niet: een publieke figuur met een geslaagd professioneel en persoonlijk leven die beweert dat zijn leven helemaal anders - vrijer en vreugdevoller - is sinds hij Jezus leerde kennen.

Klaagzang om Johnny
-----------------------

De bekwaamste en sinds kort de meest beklaagde en beklagenswaardigste aller Belgen, de genaamde Johnny Thijs, ex-CEO van B-post verdiende 1,1 miljoen euro. Dat is 30 keer het loon van een postbode en 23 keer het gemiddelde loon van een B-postwerknemer.

De door zijn werkgever, de regering, voorgestelde wedde bedroeg 650.000 euro. Dat is 18 keer meer dan wat de postbode verdient en 13 keer het gemiddelde loon van een B-postwerknemer.

'Niet genoeg', zei Johnny en hij startte een steuncampagne voor hem en een beschadigingsoffensief voor de regering, die bij sommige journalisten, politici en collega's-grootverdieners veel meer support kregen dan bv. de humanitaire hulpacties voor Syrië of de Filippijnen. 

De inhoud van de reacties en wie ze uitten, maakten veel duidelijk. Tijd, dacht ik, om prijzen toe te kennen:

-De prijs voor de ridicuulste maar bewust misleidende kromredenering: CEO Bruno Segers: 'De beslissing van de regering vergroot de kloof tussen arm en rijk.'

-De prijs voor bewustzijnvernauwend fundamentalisme: Baron Buysse: 'Marktconform denken is een verplichting. De rest is ideologie.'

-De prijs voor cynisme: CD&V'er en ex-ACW'er en verzamelaar van bestuursmandaten Jean-Luc Dehaene: 'Ik begrijp Thijs helemaal.'

-De prijs voor onnauwkeurige informatie: het grootste deel van de media: 'De helft van 1,1 miljoen is 650.000 euro.'

-De prijs voor journalistieke hielenlikkerij: Sturtewagen van De Standaard: ''t Is toch wel erg voor Thijs, zo'n bekwame jongen. De regering begaat een enorme blunder.'

-De prijs voor gedegen kritische journalistiek na een aantal dagen: Goossens van De Standaard: 'Blijkbaar kan een maximumloon van een schamele 650.000 euro alleen nog maar een marxistische vondst van de vermaledijde PS zijn.'

-De prijs voor gedegen kritische journalistiek vanaf het begin van de miljoenensoap: Desmet van De Morgen: Ironisch wel, dat net diezelfden die de uitkeringen in de tijd beperkt willen zien, net diezelfden die vinden dat het grootste probleem van het land de veel te hoge lonen van gewone arbeiders en bedienden zijn, zich ontpopten tot de grootste cheerleaders van Johnny Thys, toen die weigerde voor een armoezaaiersloontje van 650.000 euro per jaar Bpost te blijven leiden.'

-De prijs voor politieke angst, lafheid en draaikonterij: regeringspartijen CD&V en Open VLD, die de beslissing tot loonvermindering goedkeurden maar nu zwijgen als vermoord of belangrijke partijfiguren kritiek laten uiten op die beslissing.

-De prijs voor politiek opportunisme, lafheid en verloochening van de eigen maatschappijvisie: Groen en PvdA, die geen kik geven.

-De prijs voor politieke rechtlijnigheid en sobere ad remreacties: SPA'er Bruno Tobback: '650.000 euro niet genoeg? 99% van de Belgen verdient veel en veel minder.'

Heel merkwaardig, onbegrijpelijk en laf: niet anders kan ik de houding van Groen in de opgeklopte en geregisseerde commotie rond het exuberante loon van Thijs noemen.

De partij zwijgt als vermoord in een debat dat haar fundamenteel zou moeten interesseren. En op basis van haar maatschappijvisie en ideologie zou ze zonder verpinken de regeringsbeslissing om de schandalig hoge en ethisch totaal onverantwoorde lonen van de CEO's en in dit geval dan nog de CEO van een overheidsbedrijf, te verminderen, moeten toejuichen.

Maar het blijft oorverdovend stil aan het groene front. Krijgen degenen uit de groene beweging die al een hele tijd zeggen dat de huidige Groentop haar ziel zou verkopen om door andere (en vooral neoliberale ) partijen 'salonfähig' geacht te worden, toch gelijk?

De Van Besiens en andere Calvo's zouden er goed aan doen zich eens serieus te verdiepen in de ontstaansgeschiedenis van de groene partij in Vlaanderen, de visies en de betrachtingen van hun founding fathers.  

De de hemel ingeprezen ex-CEO van B-post blijft maar zeuren over de 650.000 euro, die hij in de toekomst zou verdienen, blijft maar collega's-grootverdieners inspireren om vlammende protesten de wereld in te sturen en blijft maar hengelen naar de steun en het medelijden van het journaille en ja, zelfs van het 'gewone volk'. Zo ontstaat in snel tempo het beeld van een zielige vrek die meer doet denken aan Hoofts 'Warenar' dan aan een competente manager.

Wie zich helemaal vergaloppeerd heeft in de bekrompen en provocerende steun aan Thijs, is baron Buysse. Deze dacht het ei van Columbus gevonden te hebben, door de wereld, nou ja Vlaanderen, kond te doen dat minister Lamille handelde op basis van ideologische overwegingen en niet gehandeld heeft conform de marktwetten. En als dat geen absoluut, verwerpelijke doodzonde is! Voor Buysse zijn de marktwetten klaarblijkelijke absoluut, normbepalend en referentiepunt voor alles. Het ontgaat hem dat hij op die manier evenzeer reageert op basis van een ideologie en zich bovendien laat kennen als een fanatieke fundamentalistische aanhanger van de suprematie van het huidige marktdenken.

Het is duidelijk dat beide heren wel wat vakantie kunnen gebruiken om tot bezinning te komen. Op een euro hoeven ze niet te zien. Bij de 20 % Belgen die onder of tegen de armoedegrens zitten, liggen de zaken niet zo eenvoudig.

Na  sommige politici en ja, ook heel wat journalisten, heffen nu een aantal CEO's hun misselijk makende klaagzang om Thys aan. 

 Gisteren fulmineerden diezelfde politici en CEO's  nog tegen de uitkeringtrekkers en de te hoge lonen van arbeiders en bedienden. Nu scharen ze zich met ontroerende eensgezindheid aan de zijde van Thys, die 650.000 euro veel te weinig vindt.

Sommige journalisten die niet eens het twintigste deel van die jaarwedde verdienen, huilen mee met die grootverdieners, die niet doorhebben met welk diep misprijzen de publieke opinie hun ridicule misbaar veroordeelt.

De media hebben het ook al de hele tijd over 'halvering' van de wedde. Thys verdiende 1,1 miljoen euro (!!!), de regering besliste dat loon terug te brengen tot 650.000 euro. Wel speciale rekenkunde die de gazetten en de tv toepassen. Maar ja, 'halvering' klinkt dramatischer en is beter geschikt om medelijden op te wekken met die onfortuinlijke ex-CEO van B-post. Ochot, ocharme toch. Hoe durven ze toch, die onvervangbare Thys zo te behandelen!  Afkomen met maar 650.000 euro. Ze moesten beschaamd zijn! 

Ene Willy De Wit, verbonden aan de 'onafhankelijke economische denktank Workforall (!!)' -waar blijven ze toch al die denktanks halen-, mag van De Standaard ook eens uitleggen wat hij denkt over fraude.

En wat denkt Willy? Fraude zou natuurlijk niet mogen, aldus onze wijze denktanker, maar 't is de schuld van de overheid. Zo simpel is dat.

Voor de rest somt  de heer De Wit de niet te onderschatten voordelen van fraude op. Je gaat je warempel schuldig voelen als je niet fraudeert.

Nomen est omen. Zou het kunnen dat onafhankelijke (!) economische denktankers van het kaliber van de heer De Wit in fraude een belangrijke mogelijkheid zien om uiteindelijk te realiseren wat uitgedrukt wordt in hun naam: WORK FOR ALL?

In zijn onweerstaanbare drang om er na volgende verkiezingen ook op het federale niveau bij te horen, heeft De Wever opgeroepen om de NVA niet al te sterk te maken. Want, aldus Bart, 'boven de 35% zijn we een kannibaal en niemand wil met een kannibaal aan tafel gaan zitten'.

Voila, zeker de would-be NVA-kiezers weten wat ze moeten doen, willen ze echt dat hun geliefde partij zich nestelt in en conformeert aan het Belgische federale systeem: niet met zijn allen een stem uitbrengen op de NVA-lijsten, er helpen voor zorgen dat De Wever niet als een kannibaal wordt beschouwd.

Anderzijds, als het objectief van de andere partijen is de Vlaams-nationalistische neoliberalen buiten de deur te houden, moeten ze een deel van hun achterban ertoe bewegen op de NVA te stemmen, zodat die partij meer dan 35% haalt en De Wever, zijnde een kannibaal, van de onderhandelingstafel geweerd wordt.

Het is een misschien moeilijke, maar alleszins boeiende oefening, die de in (partij)politiek geïnteresseerde burger nog veel waarlijk genoeglijke uurtjes kan opleveren.

Heerlijke maanden, vol strategospelletjes, liggen nog in het verschiet!

Het zal de aandachtige lezer al wel opgevallen zijn: al geruime tijd is de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard bezig met de regeringsformatie. Wellicht meer dan de politieke partijen zelf.

Daarbij tekenen zich duidelijker en duidelijker bepaalde patronen af. Niet zonder leedvermaak wordt telkens weer herhaald dat de SPA er niks van bakt en geconstateerd wordt dat Open VLD er flink van langs krijgt. De Standaardstrategen, van het kaliber van bv. een Sturtewagen, zijn intens bezig met koppelaarsactiviteiten. Ze willen het kartel CD&V-NVA uit hun as doen herrijzen. En aast Sturtewagen misschien op een verkennersopdracht van koning Filip? Dat zou pas een primeur zijn.

Hoe dan ook, op die manier wil De Standaard klaarblijkelijk de overgrote meerderheid van haar lezers plezieren. Dat lezerspubliek behoort grotendeels tot de Vlaamse middenklasse, die in politiek opzicht, rechts en centrum-rechts georiënteerd is. De 'formateurs' van de krant koppelen de hardvochtige, rechtse, neoliberale NVA -the bad cop- aan de wat mildere-het ACW zorgt nog altijd voor wat sociale correctie-, centrum-rechtse CD&V-the good cop.

Sturtewagen schrijft in de krant van 20 december dan ook een 'analyse' in functie van zijn vooropgezette doel: een heruitgave van het kartel CD&V-NVA zou toch mooi zijn voor rechts, conservatief Vlaanderen.

Maar die koppelaars zijn er zich ook van bewust dat er in die CD&V een toch nog altijd invloedrijk centrum-links segment is: het ACW. Dat moet verzwakt of doodgezwegen worden.

Het was opvallend hoe gretig en in grote opmaak, de meeste media, ook De Standaard, de NVA-beschuldigingen van fraude en schriftvervalsing aan het adres van het ACW, opnamen.

Het is even opvallend hoe onopvallend en dubbelzinnig het nieuws dat de BBI geen fraude heeft vastgesteld, nu gebracht wordt. Wat meer is, het parlementslid dat het ACW van criminele feiten beschuldigde, krijgt nog volop de kans om te toeteren dat de BBI hem gelijk geeft.

In die context moet ook het gebruik van één woordje door Sturtewagen gezien worden. Het is een woordje van welgeteld vijf letters. Maar je kan er donder op zeggen: de journalist gebruikt het heel bewust, ook al weet hij dat er helemaal geen sprake van is. Sturtewagen schrijft: het ACW heeft weliswaar geen fraude gepleegd, maar kreeg wel een BOETE.

En dat is een flagrante leugen, duidelijk met weer eens het doel het ACW in een slecht daglicht te stellen, en parlementslid De Decker toch een beetje gelijk te geven.

Het moge duidelijk zijn voor het ACW: help CD&V niet om een rechts-conservatief regime te vestigen, want de beweging zal stank voor dank krijgen, haar geloofwaardigheid verliezen en voortdurend energie moeten steken in het afweren van destructieve aanvallen tegen het middenveld.