Marc Reynebeau:

'Het financieel vermogen van de armste 10 procent Belgen groeide tussen 2014 en 2017 met bijna 245 euro. De 1 procent rijkste Belgen streek in diezelfde periode bijna 350.000 euro op. Tegenover elke euro die de armste won, kreeg zijn rijkste landgenoot er 1.429 bij.'

Politicoloog Bart Maddens wijst in een opiniestuk terecht op de tegenstelling tussen de officiële ideologie en de kern van het programma van NVA én de Belgische, traditionele, conservatieve partij die ze met de groeiende machtsverwerving geworden is.

Dat werd al jaren geleden duidelijk. Reeds in 2010 schreef ik : "De Wever blijft onduidelijk wat het uiteindelijke doel van N-VA in verband met de staatsstructuur is. Hij heeft het over 'confederalisme', een woord dat minder agressief klinkt dan 'separatisme' of 'onafhankelijkheid'. Een eufemisme dus. Tegelijk bestaat het een nobele onbekende (toen nog) N-VA-kandidaat, Franken, te zeggen: 'Ik kan het militante deel van onze achterban geruststellen. De N-VA is en blijft gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen.'Als De Wever en zijn partij het voorspelde goede resultaat halen, zal de vraag nog prangender worden: wat kan N-VA realiseren van wat het zo overmoedig beloofd heeft? Dreigt De Wever met zijn 'onafhankelijk Vlaanderen' niet dezelfde weg te gaan als Leterme met zijn 'vijf minuten politieke moed?"

Scherper en scherper tekent zich af dat voor de NVA, het nationalisme en de onafhankelijkheid van Vlaanderen gebruikt werden en worden als een electoraal (machtsverwerving, weet je wel) attractieve vlag, die evenwel de lading niet dekte. Die lading was keihard en hardvochtig economisch liberalisme, waarbij de rijken nog rijker en de armen nog armer worden. Toen gaandeweg bleek dat het overgrote deel van het Vlaamse electoraat helemaal niet gewonnen was  voor het separatisme, zocht en vond de NVA een andere vlag: de vluchtelingencrisis en het onveiligheidsgevoel. Maar de lading blijft grosso modo dezelfde: zich machtiger en machtiger innestelen in het Belgische en Europese rechtse, neoliberale, kapitalistische, economische systeem. Politieke partijen, middenveldorganisaties -vooral vakbonden- , die zich tegen de bruutheid ervan verzetten, moeten gediaboliseerd of verzwakt worden.

Als zodanig is NVA inderdaad een traditionele partij geworden, die perfect meedraait en meegraait in het Belgische machtsapparaat.

Onder de titel 'Ongelijke kansen, verspild talent', schrijft Paul Goossens een column over de ongelijkheid in het onderwijs.

De vaststellingen en de analyse van Goossens zijn correct. Overigens kon en kan iedereen die vertrouwd is met het onderwijs het verband tussen sociale herkomst van de leerling en de richtingkeuze/slaagkansen constateren.

Zelfs binnen het ASO vind je in de zgn. 'sterkste' richtingen in grote meerderheid leerlingen uit financieel en sociaal sterke milieus. Het onderwijs, inhoudelijk en structureel, weerspiegelt, consolideert en versterkt de sociale en financiële klassenstructuur van onze neoliberale maatschappij.

Het VSO was jaren geleden een ernstige poging om de ongelijkheidskloof in het onderwijs smaller te maken. Dat is door tegenwerking en boycot uitgedraaid op een totale mislukking.

Onder het mom van verdediging van kwalitatief hoogstaand onderwijs én van onze westerse waarden, houden nu rechtse, neoliberale partijen de structurele discriminatie binnen ons onderwijs, op een fanatieke manier in stand.

Auteur Marcel Möring op de joodse begraafplaats en bij het gedenkteken voor Westerbork in Assen (in het Canvasprogramma 'Wanderlust'):

'En dan staat er een man op in Nederland die vraagt: 'Willen jullie meer of minder moslims?' Dan komt direct bij mij de vraag op: 'Willen jullie meer of minder joden?'

Bekijk het hele programma via onderstaande link.

Wanneer iemand wijst op de sociale en financiële ongelijkheid en het sociale afbraakbeleid van deze regering, zoals Wim Vermeersch, zijn de reacties voorspelbaar: 1. hij of zij is een communist of een socialist met communistische sympathieën (zou het ook een christen kunnen zijn?); 2. toen de socialisten in de regering zaten, hebben ze het ook niet opgelost.

Maar de rechtse, traditionele, liberale partijen, NVA en Open VLD, durven niet te praten over de STIJGENDE kinderarmoede , over de STIJGENDE kloof tussen rijk en arm, over de STIJGENDE armoede bij gepensioneerden , over de STIJGENDE miljarden die in belastingparadijzen worden ondergebracht, over de STIJGENDE concentratie van onroerende bezittingen en beleggingen bij 10% van de bevolking.

Veel eenvoudiger is het zondebokken te noemen. De de potverterende , hangmat-Walen zijn een tijd erg in trek geweest. Migranten en vluchtelingen zijn nu op het voorplan getreden.

Maar echt nadenken over wat een rechtvaardige samenleving is? Nee hoor. Je snijdt toch niet in je eigen vlees. Je houdt toch voortdurend angstvallig je eigen portemonnee in de gaten.

Wim Vermeersch, hoofdredacteur van 'Samenleving en Politiek', in De Standaard van 8 september:

'We horen dat we de problemen niet ˜durven te benoemen' en dat kritiek op religie of islam gecensureerd wordt, maar het lijkt er eerder op dat we niets anders doen dan praten over moslims.

Maar waar we niet over ˜durven te praten', is hoe de enorme kinderarmoede in ons land een heel mensenleven hypothekeert nog voor het goed en wel begonnen is, hoe werkarme gezinnen steeds armer worden en werkrijke steeds rijker, en hoe armoede bij gepensioneerden een steeds groter probleem wordt.

Als we echt de dingen moeten ˜durven te benoemen', dan moeten we durven te stellen dat vorig jaar 853 Belgische bedrijven meer dan 221 miljard euro hebben ondergebracht in belastingparadijzen, dat meer dan vier op de tien van de tien procent rijkste huishoudens twee tot drie woningen bezit en dat 80 procent van de waarde van de aandelen bij de tien procent grootste vermogens zit.'

Dr. Eben Alexander, neurochirurg, kreeg een bijna-doodervaring na een zeldzame vorm van hersenvliesontsteking, waarbij hij zeven dagen lang in een diepe coma geraakte. Hij schreef in 2012 over zijn ervaringen een boek 'Proof of Heaven', dat uitgroeide tot een internationale bestseller. In 2014 verscheen de Nederlandse vertaling 'Na dit Leven', die in 2016 reeds de twaalfde druk kende:

'Mijn ervaring maakte me duidelijk dat de dood van lichaam en hersenen niet het einde van het bewustzijn betekent, dat de menselijke ervaring over het graf heen doorgaat. Nog belangrijker is het dat die doorgaat onder het toeziend oog van een God die voor ons zorgt en van een ieder van ons houdt, evenals van de plek war het universum zelf en alle wezens die zich daarin bevinden uiteindelijk naartoe gaan.'

Ignaas Devisch, filosoof: 

'Neutraliteit lijkt vandaag vooral synoniem te zijn met 'wat van ons is': onze waarden en normen, dingen die we gewoon zijn. Een mens kan niet neutraal zijn, of hij is geen mens meer. Dat hoeft niet eens om geloof te gaan. De wijze waarop je bent gekleed, je sekse, je glimlach, de manier waarop je mensen aanspreekt: het getuigt onvermijdelijk van een bepaalde visie en een persoonlijkheid.'

Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein:

'Wij, mensen, zijn nauwelijks voor rede vatbaar. En dat heeft alles met onze hersenen te maken. Ons brein heeft niets met objectiviteit. Het wil in de eerste plaats de eigen waarheid beschermen. We willen altijd gelijk hebben. Daarom accepteren en onthouden we beter info die ons goed uitkomt en die onze algemene overtuigingen versterkt.'

Retie en de Oorlog 1914-1918 in de brieven van soldaat Jan Gevers en het dagboek van brancardier Karel Oostvogels.

----------------

'De brieven van Jan Gevers en het dagboek van Karel Oostvogels zijn unieke documenten. Ze gooien ons terug in de tijd en tonen ons hoe het was om als eenvoudige Kempenzoon terecht te komen in een oorlogszone waar overleven, lichamelijk en geestelijk, opeens het allerbelangrijkste werd. Het beeld van de 'grote oorlog' dat wij via hun geschriften krijgen is soms rauw, soms ontroerend, soms banaal, maar altijd ongemeen boeiend.'

Willy Thijs

Wat wij ˜neutraal' noemen is, is eigenlijk alleen maar alles wat de norm volgt en niet afwijkt. Maar wat de norm is, is allesbehalve objectief, betoogt Wouter De Tavernier in De Standaard.

Ik ben het helemaal eens met Wouter De Tavernier, die gewoonweg een sociologische waarheid formuleert. De invulling van het woord 'neutraal' hangt af van wat een meerderheid in een bepaald tijds-, geografisch, cultureel, sociaal, politiek, religieus kader 'normaal' vindt of wenst op te leggen aan iedereen. 'Neutraliteit' met een precies gedefinieerde begripsinhoud die voor alles en iedereen, inclusief de overheid en de ambtenaar, geldt, bestaat dus niet.

Bovendien draait de huidige discussie omtrent 'neutraliteit van de overheid' uitsluitend rond 'religieuze symbolen', terwijl er natuurlijk een heleboel andere ideologieën, maatschappij- en mensvisies zijn, die tot uiting komen in uiterlijke tekenen van de overheid en haar ambtenaren, en die hinderlijk, autoritair, provocerend, discriminerend.. ervaren kunnen worden door de burger. Die uiterlijke tekenen kunnen zowel te zien zijn of geconstateerd worden in de overheidsgebouwen, binnen en buiten, als in de kleren, de opsmuk, de taal, enz. van de ambtenaren.

Deze verstikkende bewustzijnsvernauwing roept heel wat vragen op. Heeft zij in oorsprong niet te maken met een antimoslimopstelling, waarvan het 'weg met de hoofddoek' een concrete uiting was/is? Maar omdat er bezwaarlijk repressieve regelgeving voor één bepaalde religie kan gelden, werden ook andere religieuze symbolen in het debat binnengebracht: het kruis, het keppeltje...

Je kan er donder op zeggen dat voor de overgrote meerderheid van de 'neutraliteitspleiters' het in de eerste plaats te doen is om de moslimhoofddoek.

En dat er ook andere symbolen dan religieuze zijn, die de 'neutraliteit' schenden, ontkennen ze straal.

Bernard Dewulf:

'Geen mens wordt mens zonder meesters.

Vries dat hele waterhoofd van ons onderwijs in. Of zet het op sterk water in een schuilkelder. Samen met alle 'eindtermen', 'uitgangspunten', 'ontwikkelingsdoelen' enzovoort. En wek de meesters weer tot leven.'

In de discussie over de zgn. 'neutraliteit van de overheid', is het opvallend dat 'neutraliteit van de overheid 'verengd wordt tot het al of niet dragen van religieuze symbolen.

De argumenten die aangevoerd worden om 'religieuze symbolen' te verbieden, kunnen in hoofde van de burger evenzeer gebruikt worden met betrekking tot andere 'symbolen'. Een aantal voorbeelden. Kan een burger zich niet geïntimideerd of geïrriteerd voelen door de kledij of opsmuk van de (top)ambtenaar: uniform; chique, sjofel, slordig; duur horloge, opzichtige juwelen...? Hoe zit het met de taal van de ambtenaar: dialect, algemeen Nederlands, gebrekkig...? Schrikken de overheidsgebouwen de burger niet af? Zijn zij niet de materiële uitdrukking van een maatschappijvisie, een ideologie, die niet gedeeld wordt door een groot deel van de bevolking?

Kortom, wat verstaan degenen die (de kans krijgen om) artikels over neutraliteit (te) schrijven in kranten en tijdschriften, precies onder dat woord?

Waarom hebben zij de onbedwingbare neiging 'neutraliteit' te reduceren tot hoofddoek, kruis en (heel soms) keppeltje?

Nogal wat mensen die op de internetfora de aanval van NVA op het Katholiek Onderwijs steunen, springen wel heel nonchalant om met de 'vrijheid van onderwijs'.

Zowel in artikel 24 van de Belgische grondwet als in artikel 26 van de Universele verklaring van de rechten van de mens, wordt die vrijheid gegarandeerd. Zolang er christenen zijn die onderwijs willen organiseren, moet er plaats zijn voor religie in de school. Hetzelfde principe geldt voor joden, humanisten, moslims, enz.

Bovendien huldigen degenen die godsdienst naar de privésfeer willen verbannen, toch wel een merkwaardige opvatting over de vaak door henzelf zo gekoesterde vrijheid van meningsuiting.

In een Standpunt over Fundamentalisme, veegt Luk Vanmaercke, hoofdredacteur van Kerk&Leven, filosoof Etienne Vermeersch duchtig de mantel uit. Hij noemt Vermeersch 'een voorbeeld van vrijzinnig fundamentalisme'. Degenen die dit blog lezen, weten dat ook ik al herhaaldelijk Vermeersch zo genoemd heb.

Enkele  citaten uit de tekst van Vanmaercke:

-'Begin juni veroorzaakte filosoof Etienne Vermeersch opschudding in een interview, met een krasse uitspraak over mensen met het syndroom van Down: 'We hopen dat ze uiteindelijk zullen uitsterven.' Hij kreeg terecht veel tegenkanting voor zijn uitspraak, en niet enkel uit christelijke hoek. In een televisiedebat met zijn collega-filosoof Ignaas Devisch bleef Vermeersch zich hardnekkig vastklapen aan zijn uitspraak. Het was uiteindelijk gewezen premier Yves Leterme die hem op zijn plaats zette, door erop te wijze hoe hard zijn uitspraak was voor ouders met een kind met Down: 'Dat is een verschrikkelijke zin. Het gaat over mensen, mensen die met zorg worden omringd.' Vermeersch mompelde nog was, maar excuses kwamen er niet. Het eigen grote gelijk was duidelijk belangrijker dan de gevoelens van medemensen.'

-'De levende karikatuur die Etienne Vermeersch geworden is, is dan weer een voorbeeld van vrijzinnig fundamentalisme. Hij spreekt over euthanasie als was het een gebruikelijke medische handeling, over mensen met een handicap als ongewensten. Het is een typisch voorbeeld van iemand die zo gevangen zit in zijn eigen gedachtegang, dat hij geen ander perspectief meer toelaat. Wie anders denkt dan hij, zoals de katholieke Kerk, moet met alle middelen worden bestreden.'

Lieven Boeve, de topman van het Katholiek Onderwijs, heeft zowel in een weekendinterview als in een opinie-artikel haarscherp geformuleerd waar het de politieke overheid en in het bijzonder de machtspartij bij uitstek, de NVA, om te doen is: de vrijheid van het Katholiek Onderwijs inperken en het naar zijn eigen politieke hand zetten.

Daarbij aarzelen de Vlaamse nationalisten niet om de populistische toer op te gaan. Bewust herleiden ze de zgn. 'katholieke dialoogschool' tot een pro-islaminstelling. Zij werpen zich op als de verdedigers van het 'echte katholieke onderwijs' terwijl ze tegelijkertijd de macht van de katholieke onderwijskoepel proberen te breken.

De brute machtsstrijd van NVA tegen de katholieke onderwijskoepel is een onderdeel -en ook daarop wijst Boeve- van het streven van deze politieke partij om het 'middenveld' te liquideren. Boeve erkent voluit de rol van de overheid inzake eindtermen en erkenningsvoorwaarden, maar verwerpt terecht 'verregaande ideologische overheidssturing' . Kortom: Boeve verdedigt de vrijheid van onderwijs.

In dit conflict tussen een politieke partij en het Katholiek Onderwijs, weerklinkt ook weer de roep om gedaan te maken met het Katholiek Onderwijs en te komen tot één net.

Deze mensen en partijen beseffen klaarblijkelijk niet (of doen alsof) dat er naast de pedagogische en didactische inhoud van het onderwijs en de organisatie ervan, ook nog zo-iets is als de accommodatie, gebouwen en terreinen. Dat juridisch vastgelegde eigendomsrecht overstijgt vele malen de omvang van de subsidiëring door de overheid.

Willen degenen die pleiten voor één net - daarmee pleiten ze ook voor het schrappen van een grondwettelijk recht, nl. de vrijheid van onderwijs-, ook zeggen dat de staat maar moet zorgen voor een miljardenaankoop van de katholieke schoolgebouwen? Of zijn zij voorstander van een soort van 21ste-eeuwse Franse Revolutie, waarbij de eigendommen van het Kathoiiele Onderwijs geconfisqueerd worden, kortom door, in dit geval de NVA-staat aangeslagen worden?

Nou, dan zijn ze wel voorstander van een dictatoriale ingreep, die het neoliberale discours van vooral NVA helemaal op zijn kop zet en helemaal haaks staat op de liberale invulling van wat 'eigendomsrecht' in rechte en feite betekent.

Lieven Boeve, de topman van het katholiek onderwijs, poneerde in een interview dat de politiek het onderwijs dicht zou betonneren (DS 26 augustus) . Dat er geen ruimte meer zou zijn voor de school om zelf inhoud aan te brengen en dat leraars enkel nog maar een boekje mogen aframmelen.

NVA-parlementslid en onderwijspedagoog Koen Daniëls voelt zich geroepen om Boeve van antwoord te dienen, in een artikel getiteld 'Boeve betonneert zelf'.

'Wat gij zegt, zijt ge zelf!'. Zo richt Daniëlss zich tot Boeve. Die repliek gebruikten velen toen ze kind waren en in een discussie het onderspit dreigden te delven.

Wanneer je de teksten van Boeve en Daniëls naast mekaar legt, dan wordt het duidelijk waarom de NVA'er niet zozeer als onderwijspedagoog maar wel als partijsoldaat reageert.

Boeve zegt een aantal zaken die, gelet op de opstelling van de Vlaamse nationalisten in onderwijsdossiers, hard moeten aankomen bij De Wever en co. Ik som er enkele op.

1.'Wij pleiten voor een dialoog in onze scholen, niet voor polarisering. In onze samenleving wordt er te sterk vanuit de uitersten gewerkt.'

2 'Wat bijzonder opvalt, is dat er nog weinig vertrouwen is van de overheid in het onderwijs.'

3.'We hebben politieke partijen die vanuit hun eigen ideologie het onderwijs willen sturen.'

4.'Er zijn politieke partijen die een fundamenteel wantrouwen tegenover het middenveld hebben.'

Daardoor voelt de NVA'er in Daniëls zich duidelijk aangesproken.

Waarom staan er hier bij ons telkens weer fervente voorstanders van sommige regionale onafhankelijkheidsbewegingen in het buitenland op?.

Die steun is meestal niet erg consequent en permanent. Het onafhankelijkheidsstreven in de voormalige kolonies kon op weinig sympathie rekenen. Of Schotland al dan niet helemaal autonoom wordt? Who cares. De belangstelling voor de onafhankelijkheid van Baskenland is helemaal verdampt. Catalonië ligt nu in de bovenste schuif. Maar hoe zit het met Aragon, Castilië, Andalusië? Wat met Sicilië, Zuid-Tirol, Toscane? Hoe moet het verder met Bretagne, Bourgondië, Frans-Vlaanderen? Is onafhankelijkheid geen interessante denkpiste voor Antwerpen en omgeving, het Brugse Ommeland (minder transfers naar de Westhoek), de Kortrijkse regio? enz.

Wellicht projecteren nogal wat mensen hun eigen 'Vlaamse Utopia' nu op Catalonië. Ze vergeten dat er binnen de regio Vlaanderen,lekkere en minder lekkere subregio's bestaan.Wat denken zij bv. over Antwerpse onafhankelijkheid?

Politicoloog Maddens misbruikt in een krantenartikel de Barcelonese en Brusselse drama's om vooral zijn Vlaams-separatistisch ei te leggen.

De verheerlijking van het Catalaanse separatisme is een erg doorzichtige dekmantel voor Maddens' politieke agenda: het Vlaamse separatisme. Voorstander zijn van dat Vlaamse separatisme is zijn goede recht. Maar hij zou zich als politicoloog, verbonden aan de KU-Leuven, verplicht moeten voelen, argumenten voor zijn Vlaamse separatisme te putten uit de Belgische situatie.

Het is duidelijk dat hij een fervente voorstander is van het Vlaamse separatisme. Waarom gaat hij daarbij zo sluiks tewerk? De heiligverklaring van het Catalaanse separatisme,de diabolisering van de Spaanse eenheidsstaat, de tirade tegen de 'sentimentele' Cees Nooteboom (wat heb ik genoten van de literaire schoonheid van zijn bijdrage), zijn zovele bewijzen van Maddens' eenzijdige benadering van het Spaanse nationaliteitenvraagstuk én van zijn onrechtstreeks pleidooi voor Vlaamse onafhankelijkheid.

Van misbruik en recuperatie gesproken.