In de moordpartij in Las Vegas, zien sommige ultrarechtse Vlaamse nationalisten een kans om nog maar eens de Waalse wapenindustrie moreel te veroordelen.

Dat mag een toppunt van 'Vlaams-nationalistische' hypocrisie genoemd worden.  Eenzijdig worden Herstal en Wallonië met het pistool gewezen en de 'Vlaamse' hoogtechnologische wapenonderdelen worden in een badje van onschuld gewassen.

De Vlaamse wapenindustrie is inderdaad voornamelijk bezig met de productie van hoogtechnologische componenten voor grotere wapensystemen. Dan hebben we het over bvb. visualisatieschermen voor pantservoertuigen, vuurgeleidingssystemen en allerlei militaire textielproducten. De belangrijkste Vlaamse speler is Barco, wiens militaire beeldschermen in meer dan 250 defensieprogramma's wereldwijd gebruikt worden.

Bovendien is bij de ongeveer de helft van de Vlaamse vergunde wapenleveringen de eindgebruiker zelfs niet bekend. Dat komt omdat Vlaamse bedrijven voornamelijk technologie leveren aan bedrijven die dat implementeren in grotere wapensystemen. Die wapensystemen worden dan doorverkocht aan krijgsmachten over de hele wereld.

Conclusie: wanneer het gaat om commerciële belangen en grof geld, is er weinig moreel verschil tussen Vlaanderen en Wallonië. En het is pijnlijk en gevaarlijk 'Vlaanderen', hogere morele standaarden aan te meten dan Wallonië.

'Vlaanderen' heeft alleen maar het morele recht zich uit te spreken over de Waalse wapenindustrie, wanneer de Vlaamse regering resoluut alle rechtstreekse of onrechtstreekse productie van wapentuig en de export ervan verbiedt.

In het 'Vlaamse onderzoek naar de grote levensvragen', komt sterk tot uiting dat de Vlamingen niet meer wakker liggen van traditionele zingevers, zoals religie en vaderland, maar van dingen die hen langer, beter en mooier laten leven

Hans Geybels, theoloog verbonden aan de faculteit theologie en religiewetenschapen van de Katholieke Universiteit van Leuven,  leest in de resultaten van het onderzoek een steeds sterker wordende evolutie naar een extreem individualisme.

Vele mensen accepteren geen zingevers van buitenaf meer maar zoeken die zin uitsluitend in zichzelf of zijn obsessioneel bezig met die dingen en activiteiten, waarvan ze denken dat ze hun ego en hun lichaam ten goede komen.

Vaak wordt deze egocentrische houding voorgesteld als emancipatie, een bevrijding van religie, traditie. Die zucht naar individualisme staat evenwel haaks op de voortdurende beïnvloeding en indoctrinatie door media, reclame, mode, consumptie. Zij kneden dag na dag de mens die zich laat voorstaan op zijn zgn. vrijheid en individualisme, die bestendig bezig is met zijn eigen body, zijn eigen plezier, zijn eigen geldgewin, tot een wezen dat perfect past in het heersende neoliberale, kapitalistische systeem van het moment.

Zo benaderd zijn velen, als het om individuele vrijheid gaat, niet beter af dan hun (voor)ouders, die vasthingen aan de Kerk. Het verschil is dan nog, meen ik, dat onze ouders en voorouders er zich wel degelijk van bewust waren dat religie en Kerk in sterke mate hun leven bepaalden, en velen aanvaardden dat ook, terwijl men nu hoog oploopt met zijn zgn. individuele vrijheid en niet inziet of gewoonweg ontkent dat de genoemde moderne machten de mens brainwashen, dirigeren, transformeren tot een consumptieobject.

De eerste twee grafieken hebben betrekking op een aparte deelname van de partijen aan de verkiezingen.

In de  volgende twee wordt uitgegaan van een kartel Groen-SPA.

Politiek gaat ons allen aan. De oproep om als christenen te wegen op het politieke debat is terecht en verfrissend.

Het verheugt me  ook sterk dat meer en meer christenen proberen een christelijke mens- en maatschappijvisie uit te dragen. Al jaren pleit ik ervoor dat zowel individuele christenen als de georganiseerde kerkgemeenschappen deelnemen aan het publieke debat vanuit hun waardekader.

De kerkelijke instellingen moeten  partijpolitiek engagement vermijden. Maar zij moeten wel  zelfbewust opkomen voor de evangelische waarden en accenten in de samenleving en ze helpen verspreiden. De Kerk moet duidelijker aanwezig zijn op het publieke forum.

Bovendien verdienen individuele christenen die als christen eerlijk hun stem laten horen in de politieke partijen en er zich in engageren, respect en aanmoediging.

Een studie vroeg 1000 Vlamingen naar hun belangrijkste levensvragen. Hier zijn de 14 vragen waar meer dan de helft van de Vlamingen mee bezig is.

Klik op onderstaande link.

(Kerknet)

Toch opvallend hoeveel mensen zich klaarblijkelijk ongemakkelijk voelen bij de armoedecijfers en bij het onvermogen van opeenvolgende regeringen om die terug te dringen.

Ongemakkelijk en geïrrriteerd, niet omdat zij echt empathie voelen voor de armen en een beleid willen dat resultaat boekt in de armoedebestrijding, maar wel omdat ze vrezen dat meer structurele maatregelen tegen de armoede, kan leiden tot een vermindering van hun eigen materiële privilegies.

Vanuit die vrees zijn de reacties op de publieke fora te verklaren waarin de armoedecijfers in twijfel worden getrokken en de armen zelf verdacht worden gemaakt.

Een stuitend voorbeeld vond ik in de vraag van een verdediger van de (privilegies) van de middenklasse, of bij het bepalen van 'armoede' wel rekening is gehouden met de inkomsten uit 'zwartwerk' van migranten, 'vaak het geval met die categorie mensen'.

Deze meneer heeft zeker gedacht twee vliegen in één klap te slaan: de armoedecijfers verdacht maken en de migranten criminaliseren.

Advies aan deze 'weldenkende Vlaming' en anderen die veel zwartwerk bij migranten zien, raadpleeg toch ook maar eens de vele studies over zwartwerk van 'onze middenstanders'.

Filosoof Awee Prins in dSWeekblad:

'Ik benadruk de drie assen: werkelijkheidszin, mogelijkheidszin en onmogelijkheidszin. We hebben ze alledrie nodig. Ik predik niet het ene ten koste van het andere. Ik vraag alleen aandacht voor die ene vergeten dimensie (onmogelijkheidzin). We benaderen nu bijna alles in termen van mogelijkheid en maakbaarheid.

Een mooi voorbeeld is dat debat hier in Nederland over voltooid leven. Wat een mooie semantische truc weer. In onze werkelijkheids- en mogelijkheidszin weten we ons geen raad met oud worden, dat moeiijk en zwaar is, en leeg voelt. Zeker als maatschappij zitten we met de handen in het haar, je hoort de pensioenfondsen panikeren. Dus praten we oude mensen dat voltooide leven aan. Ons onvermogen om rustig om te gaan met dat oude, gebrekkige leven, dat vind ik stuitend. Zodra je als mens je mogelijkheden verliest, zodra je vooral een onmogelijkheid wordt, ben je blijkbaar waardeloos. Dan word je gedumpt in rusthuizen.

Hoe ik het zou aanpakken? Als ik uitvoer wat ik preek en mij in onmogelijkheidszin blijf trainen, dan neem ik als oude man geen botoxbehandeling en geef ik niet de indruk nog jong van geest te zijn. Ik hoop een zachtmoedig oud baasje te worden. Een toegewijde, oude man. Bijwijlen verward en op termijn steeds verwarder. Waarom zou dat niet prettig kunnen zijn? Als een oude dame onzin begint uit te kramen, dan kijken we raar. Terwijl we er plezier in moeten krijgen.

Daarom vind ik het zo goed dat ze hier en daar peuterzalen en bejaardentehuizen in elkaar schuiven. Die amuseren zich dol samen. En die kinderen vinden het helemaal niet erg dat opa in zijn broek heeft geplast, dat doen ze zelf ook.

Dat soort van initiatieven, dat is broos denken, dat is hartelijkheid.'

Zowel journalist Paul Goossens in een krantencolumn als Calvo in Terzake, formuleert haarscherp waar het in de rel omtrent de Soedanese politieambtenaren, in essentie om gaat: Francken doet een beroep op (politie)ambtenaren van een extreem dictatoriaal, misdadig, corrupt regime, om mensen die voor dat regime gevlucht zijn, te screenen.

Een politicus die dat doet, kan onmogelijk nog een democraat genoemd worden, die echt geeft om de mensenrechten. Die afwezigheid van democratisch en ethisch besef kan ook verweten worden aan de andere regeringsleden, die 'als één man' achter Francken staan.

Goossens geeft een frappante vergelijking met Noord-Korea om ook de hypocrisie van toppolitici bloot te leggen. Er zijn er vele andere te maken. Zou bv. Francken het aandurven om politieambtenaren van Assad naar hier te halen om Syrische vluchtelingen te onderzoeken?

In 2006 leefden 693.000 Vlamingen onder de armoedegrens. In 2015 waren dat er nog altijd 663.750 - amper 30.000 minder dus. In percentages uitgedrukt is dat een lichte daling van 11,4 naar 10,3 procent van de Vlaamse bevolking. Ver uit de buurt van het streefcijfer (5,7 procent) dus.

In De Standaard van 20 september steekt journalist Guy Tegenbos zijn sympathie voor de zgn. 'burgerbewegingen', die tegen de bestaande partijen in, aan hun eigen politieke verhaal beginnen, niet onder stoelen of banken.

Hij stelt wel erg rooskleurig voor. Precies alsof de mensen die daarin actief zijn alleen maar het beste met de gemeenschap voorhebben en nooit gedreven worden door eigen- of clanbelang, door machtsdrang of rancune.

Als voorbeeld geeft Tegenbos de 'nieuwe beweging'  'De Burgers' in Grobbendonk. Dat is m.i. zeker geen goed voorbeeld. Het geeft te denken dat degenen die tot de machtigste politieke figuren van de meerderheid behoren (een partijvoorzitter, een schepen, een OCMW-voorzitter) pas in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, na 5 jaar bestuur, 'het gehad hebben met de manier waarop aan politiek wordt gedaan'. Zij waren nochtans door hun functie en mandaat in staat om vanaf het begin op een andere manier aan Grobbendonkse  politiek te doen. Of waren ze daartoe niet bekwaam of niet moedig genoeg?

Ik ben het ook niet eens met de bewering van Tegenbos dat het beheer van een gemeente weinig te maken heeft met maatschappijvisie. Zeker op het vlak van ruimtelijke ordening, stedenbouw, sociaal en cultureel beleid, speelt de maatschappijvisie een belangrijke rol.

Volgens Anneleen Van Bossuyt, europarlementslid voor de NVA, probeert Jean-Claude Juncker de burgers in zijn State of the Union elk jaar opnieuw een artificiële identiteit op te dringen. 'Praat ons geen Europagevoel aan!, gebiedt zij Juncker ferm.

Het Vaticaan:

'Water moet beschikbaar  blijven en mag geen consumptieproduct  worden, want dan dreigt het recht op water ondergeschikt te worden aan de marktlogica. Met betrekking tot het water moet de menselijke solidariteit voorrang blijven hebben op het principe van privé-eigendom. '

Retie en de Oorlog 1914-1918 in de brieven van soldaat Jan Gevers en het dagboek van brancardier Karel Oostvogels.

----------------

'De brieven van Jan Gevers en het dagboek van Karel Oostvogels zijn unieke documenten. Ze gooien ons terug in de tijd en tonen ons hoe het was om als eenvoudige Kempenzoon terecht te komen in een oorlogszone waar overleven, lichamelijk en geestelijk, opeens het allerbelangrijkste werd. Het beeld van de 'grote oorlog' dat wij via hun geschriften krijgen is soms rauw, soms ontroerend, soms banaal, maar altijd ongemeen boeiend.'

Willy Thijs