Filosoof Awee Prins in dSWeekblad:

'Ik benadruk de drie assen: werkelijkheidszin, mogelijkheidszin en onmogelijkheidszin. We hebben ze alledrie nodig. Ik predik niet het ene ten koste van het andere. Ik vraag alleen aandacht voor die ene vergeten dimensie (onmogelijkheidzin). We benaderen nu bijna alles in termen van mogelijkheid en maakbaarheid.

Een mooi voorbeeld is dat debat hier in Nederland over voltooid leven. Wat een mooie semantische truc weer. In onze werkelijkheids- en mogelijkheidszin weten we ons geen raad met oud worden, dat moeiijk en zwaar is, en leeg voelt. Zeker als maatschappij zitten we met de handen in het haar, je hoort de pensioenfondsen panikeren. Dus praten we oude mensen dat voltooide leven aan. Ons onvermogen om rustig om te gaan met dat oude, gebrekkige leven, dat vind ik stuitend. Zodra je als mens je mogelijkheden verliest, zodra je vooral een onmogelijkheid wordt, ben je blijkbaar waardeloos. Dan word je gedumpt in rusthuizen.

Hoe ik het zou aanpakken? Als ik uitvoer wat ik preek en mij in onmogelijkheidszin blijf trainen, dan neem ik als oude man geen botoxbehandeling en geef ik niet de indruk nog jong van geest te zijn. Ik hoop een zachtmoedig oud baasje te worden. Een toegewijde, oude man. Bijwijlen verward en op termijn steeds verwarder. Waarom zou dat niet prettig kunnen zijn? Als een oude dame onzin begint uit te kramen, dan kijken we raar. Terwijl we er plezier in moeten krijgen.

Daarom vind ik het zo goed dat ze hier en daar peuterzalen en bejaardentehuizen in elkaar schuiven. Die amuseren zich dol samen. En die kinderen vinden het helemaal niet erg dat opa in zijn broek heeft geplast, dat doen ze zelf ook.

Dat soort van initiatieven, dat is broos denken, dat is hartelijkheid.'

Zowel journalist Paul Goossens in een krantencolumn als Calvo in Terzake, formuleert haarscherp waar het in de rel omtrent de Soedanese politieambtenaren, in essentie om gaat: Francken doet een beroep op (politie)ambtenaren van een extreem dictatoriaal, misdadig, corrupt regime, om mensen die voor dat regime gevlucht zijn, te screenen.

Een politicus die dat doet, kan onmogelijk nog een democraat genoemd worden, die echt geeft om de mensenrechten. Die afwezigheid van democratisch en ethisch besef kan ook verweten worden aan de andere regeringsleden, die 'als één man' achter Francken staan.

Goossens geeft een frappante vergelijking met Noord-Korea om ook de hypocrisie van toppolitici bloot te leggen. Er zijn er vele andere te maken. Zou bv. Francken het aandurven om politieambtenaren van Assad naar hier te halen om Syrische vluchtelingen te onderzoeken?

In 2006 leefden 693.000 Vlamingen onder de armoedegrens. In 2015 waren dat er nog altijd 663.750 - amper 30.000 minder dus. In percentages uitgedrukt is dat een lichte daling van 11,4 naar 10,3 procent van de Vlaamse bevolking. Ver uit de buurt van het streefcijfer (5,7 procent) dus.

In De Standaard van 20 september steekt journalist Guy Tegenbos zijn sympathie voor de zgn. 'burgerbewegingen', die tegen de bestaande partijen in, aan hun eigen politieke verhaal beginnen, niet onder stoelen of banken.

Hij stelt wel erg rooskleurig voor. Precies alsof de mensen die daarin actief zijn alleen maar het beste met de gemeenschap voorhebben en nooit gedreven worden door eigen- of clanbelang, door machtsdrang of rancune.

Als voorbeeld geeft Tegenbos de 'nieuwe beweging'  'De Burgers' in Grobbendonk. Dat is m.i. zeker geen goed voorbeeld. Het geeft te denken dat degenen die tot de machtigste politieke figuren van de meerderheid behoren (een partijvoorzitter, een schepen, een OCMW-voorzitter) pas in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, na 5 jaar bestuur, 'het gehad hebben met de manier waarop aan politiek wordt gedaan'. Zij waren nochtans door hun functie en mandaat in staat om vanaf het begin op een andere manier aan Grobbendonkse  politiek te doen. Of waren ze daartoe niet bekwaam of niet moedig genoeg?

Ik ben het ook niet eens met de bewering van Tegenbos dat het beheer van een gemeente weinig te maken heeft met maatschappijvisie. Zeker op het vlak van ruimtelijke ordening, stedenbouw, sociaal en cultureel beleid, speelt de maatschappijvisie een belangrijke rol.

Volgens Anneleen Van Bossuyt, europarlementslid voor de NVA, probeert Jean-Claude Juncker de burgers in zijn State of the Union elk jaar opnieuw een artificiële identiteit op te dringen. 'Praat ons geen Europagevoel aan!, gebiedt zij Juncker ferm.

Het Vaticaan:

'Water moet beschikbaar  blijven en mag geen consumptieproduct  worden, want dan dreigt het recht op water ondergeschikt te worden aan de marktlogica. Met betrekking tot het water moet de menselijke solidariteit voorrang blijven hebben op het principe van privé-eigendom. '

Retie en de Oorlog 1914-1918 in de brieven van soldaat Jan Gevers en het dagboek van brancardier Karel Oostvogels.

----------------

'De brieven van Jan Gevers en het dagboek van Karel Oostvogels zijn unieke documenten. Ze gooien ons terug in de tijd en tonen ons hoe het was om als eenvoudige Kempenzoon terecht te komen in een oorlogszone waar overleven, lichamelijk en geestelijk, opeens het allerbelangrijkste werd. Het beeld van de 'grote oorlog' dat wij via hun geschriften krijgen is soms rauw, soms ontroerend, soms banaal, maar altijd ongemeen boeiend.'

Willy Thijs

In een column onder de titel 'De partij is gans het volk', analyseert en fileert Marc Reynebeau op een bijzonder scherpzinnige wijzeMR de ideologische, programmatische en electoraal-tactische bokkensprongen van De Wever en zijn partij.

Ideologisch en programmapunt nummer 1, de Vlaamse onafhankelijkheid, is alleen nog maar onder het stof geraakte words, words, words, 'want electoraal niet lonend'. Het als tussenstadium opgevoerde confederalisme -geen kat weet wat het precies inhoudt en hoe het binnen de Belgische context kan werken-, wordt in de ijskast gestopt,'want electorale wervingskracht twijfelachtig, onpeilbaar en onwerkbaar'.

De bron en de roots van het Vlaams-nationalisme worden door NVA dichtgegooid en doorgezaagd. In de plaats daarvan is een rechts, ultraliberaal economisme de hoofdtoon gaan voeren.

De NVA is een traditionele machtspartij geworden met een machtspoliticus pur sang als voorzitter, die de pretentie heeft de zgn. 'Vlaamse volkswil' te reduceren tot wat hij en zijn partij naar voren schuiven.

Dat alles is inderdaad, zoals Reynebeau concludeert, bijzonder pijnlijk en ontgoochelend voor de klassieke flaminganten.

Marc Reynebeau:

'Het financieel vermogen van de armste 10 procent Belgen groeide tussen 2014 en 2017 met bijna 245 euro. De 1 procent rijkste Belgen streek in diezelfde periode bijna 350.000 euro op. Tegenover elke euro die de armste won, kreeg zijn rijkste landgenoot er 1.429 bij.'

Politicoloog Bart Maddens wijst in een opiniestuk terecht op de tegenstelling tussen de officiële ideologie en de kern van het programma van NVA én de Belgische, traditionele, conservatieve partij die ze met de groeiende machtsverwerving geworden is.

Dat werd al jaren geleden duidelijk. Reeds in 2010 schreef ik : "De Wever blijft onduidelijk wat het uiteindelijke doel van N-VA in verband met de staatsstructuur is. Hij heeft het over 'confederalisme', een woord dat minder agressief klinkt dan 'separatisme' of 'onafhankelijkheid'. Een eufemisme dus. Tegelijk bestaat het een nobele onbekende (toen nog) N-VA-kandidaat, Franken, te zeggen: 'Ik kan het militante deel van onze achterban geruststellen. De N-VA is en blijft gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen.'Als De Wever en zijn partij het voorspelde goede resultaat halen, zal de vraag nog prangender worden: wat kan N-VA realiseren van wat het zo overmoedig beloofd heeft? Dreigt De Wever met zijn 'onafhankelijk Vlaanderen' niet dezelfde weg te gaan als Leterme met zijn 'vijf minuten politieke moed?"

Scherper en scherper tekent zich af dat voor de NVA, het nationalisme en de onafhankelijkheid van Vlaanderen gebruikt werden en worden als een electoraal (machtsverwerving, weet je wel) attractieve vlag, die evenwel de lading niet dekte. Die lading was keihard en hardvochtig economisch liberalisme, waarbij de rijken nog rijker en de armen nog armer worden. Toen gaandeweg bleek dat het overgrote deel van het Vlaamse electoraat helemaal niet gewonnen was  voor het separatisme, zocht en vond de NVA een andere vlag: de vluchtelingencrisis en het onveiligheidsgevoel. Maar de lading blijft grosso modo dezelfde: zich machtiger en machtiger innestelen in het Belgische en Europese rechtse, neoliberale, kapitalistische, economische systeem. Politieke partijen, middenveldorganisaties -vooral vakbonden- , die zich tegen de bruutheid ervan verzetten, moeten gediaboliseerd of verzwakt worden.

Als zodanig is NVA inderdaad een traditionele partij geworden, die perfect meedraait en meegraait in het Belgische machtsapparaat.

Onder de titel 'Ongelijke kansen, verspild talent', schrijft Paul Goossens een column over de ongelijkheid in het onderwijs.

De vaststellingen en de analyse van Goossens zijn correct. Overigens kon en kan iedereen die vertrouwd is met het onderwijs het verband tussen sociale herkomst van de leerling en de richtingkeuze/slaagkansen constateren.

Zelfs binnen het ASO vind je in de zgn. 'sterkste' richtingen in grote meerderheid leerlingen uit financieel en sociaal sterke milieus. Het onderwijs, inhoudelijk en structureel, weerspiegelt, consolideert en versterkt de sociale en financiële klassenstructuur van onze neoliberale maatschappij.

Het VSO was jaren geleden een ernstige poging om de ongelijkheidskloof in het onderwijs smaller te maken. Dat is door tegenwerking en boycot uitgedraaid op een totale mislukking.

Onder het mom van verdediging van kwalitatief hoogstaand onderwijs én van onze westerse waarden, houden nu rechtse, neoliberale partijen de structurele discriminatie binnen ons onderwijs, op een fanatieke manier in stand.

Auteur Marcel Möring op de joodse begraafplaats en bij het gedenkteken voor Westerbork in Assen (in het Canvasprogramma 'Wanderlust'):

'En dan staat er een man op in Nederland die vraagt: 'Willen jullie meer of minder moslims?' Dan komt direct bij mij de vraag op: 'Willen jullie meer of minder joden?'

Bekijk het hele programma via onderstaande link.

Wanneer iemand wijst op de sociale en financiële ongelijkheid en het sociale afbraakbeleid van deze regering, zoals Wim Vermeersch, zijn de reacties voorspelbaar: 1. hij of zij is een communist of een socialist met communistische sympathieën (zou het ook een christen kunnen zijn?); 2. toen de socialisten in de regering zaten, hebben ze het ook niet opgelost.

Maar de rechtse, traditionele, liberale partijen, NVA en Open VLD, durven niet te praten over de STIJGENDE kinderarmoede , over de STIJGENDE kloof tussen rijk en arm, over de STIJGENDE armoede bij gepensioneerden , over de STIJGENDE miljarden die in belastingparadijzen worden ondergebracht, over de STIJGENDE concentratie van onroerende bezittingen en beleggingen bij 10% van de bevolking.

Veel eenvoudiger is het zondebokken te noemen. De de potverterende , hangmat-Walen zijn een tijd erg in trek geweest. Migranten en vluchtelingen zijn nu op het voorplan getreden.

Maar echt nadenken over wat een rechtvaardige samenleving is? Nee hoor. Je snijdt toch niet in je eigen vlees. Je houdt toch voortdurend angstvallig je eigen portemonnee in de gaten.

Wim Vermeersch, hoofdredacteur van 'Samenleving en Politiek', in De Standaard van 8 september:

'We horen dat we de problemen niet ˜durven te benoemen' en dat kritiek op religie of islam gecensureerd wordt, maar het lijkt er eerder op dat we niets anders doen dan praten over moslims.

Maar waar we niet over ˜durven te praten', is hoe de enorme kinderarmoede in ons land een heel mensenleven hypothekeert nog voor het goed en wel begonnen is, hoe werkarme gezinnen steeds armer worden en werkrijke steeds rijker, en hoe armoede bij gepensioneerden een steeds groter probleem wordt.

Als we echt de dingen moeten ˜durven te benoemen', dan moeten we durven te stellen dat vorig jaar 853 Belgische bedrijven meer dan 221 miljard euro hebben ondergebracht in belastingparadijzen, dat meer dan vier op de tien van de tien procent rijkste huishoudens twee tot drie woningen bezit en dat 80 procent van de waarde van de aandelen bij de tien procent grootste vermogens zit.'

Dr. Eben Alexander, neurochirurg, kreeg een bijna-doodervaring na een zeldzame vorm van hersenvliesontsteking, waarbij hij zeven dagen lang in een diepe coma geraakte. Hij schreef in 2012 over zijn ervaringen een boek 'Proof of Heaven', dat uitgroeide tot een internationale bestseller. In 2014 verscheen de Nederlandse vertaling 'Na dit Leven', die in 2016 reeds de twaalfde druk kende:

'Mijn ervaring maakte me duidelijk dat de dood van lichaam en hersenen niet het einde van het bewustzijn betekent, dat de menselijke ervaring over het graf heen doorgaat. Nog belangrijker is het dat die doorgaat onder het toeziend oog van een God die voor ons zorgt en van een ieder van ons houdt, evenals van de plek war het universum zelf en alle wezens die zich daarin bevinden uiteindelijk naartoe gaan.'