In DS van 14 maart stelt Elisabeth Kruyfhooft dat de lessen godsdienst en levensbeschouwing 'net zo belangrijk zijn als Nederlands en wiskunde'. 'Schaf die vakken niet af!', is de titel van haar opiniestuk.

Vanuit haar onderwijservaring en op een kernachtige manier, formuleert zij wat de waarde van de lessen godsdienst en levensbeschouwing in het onderwijs kan zijn.

Zij kunnen inderdaad aan jonge mensen een taal aanreiken om genuanceerder te leren denken over mens en samenleving. Lessen godsdienst en levensbeschouwing kunnen het perspectief van hoop, liefde , verdraagzaamheid plaatsen tegenover de destructieve haat en wraak. Zij kunnen het belang van vergeving en medeleven doen doordringen waardoor radicalisme en fundamentalisme vermeden kunnen worden.

Inderdaad, lessen godsdienst en levensbeschouwing zijn uiterst belangrijk.

De vriestemperaturen tussen N-VA en CD&V, veroorzaakt door het stikstofdossier, zullen zeker nog gedaald zijn, na de onemanshow van De Wever in de 'Afspraak op vrijdag'.

Er stond geen rem op de afkeer van de N-VA-voorzitter voor CD&V en haar voorzitter. Herhaaldelijk werd de coalitiepartner een 'horrorshow' en gigantische 'desinformatie' verweten. De CD&V heeft totaal geen verdienste aan het akkoord dat nu gesloten is. Dat is allemaal het werk van N-VA. Het met de voeten treden van het consensusprincipe, was vanwege N-VA een tactisch paardenmiddel om tot het stikstofakkoord te komen, enz. , enz. Onvoorstelbaar!

En De Wever kreeg alle kansen en tijd om zijn propagandashow op te voeren. Een tijdsanalyse van de eerste 27 minuten van de Afspraak, geeft aan dat er 9 (langere) tussenkomsten van De Wever waren, tegenover 5 voor journalist Van den Eynde en 4 voor politicoloog Maddens. In totaal kreeg of nam De Wever van die 27 minuten, ongeveer 12 minuten voor zijn rekening. En De Vadder zat erbij en liet de N-VA-voorzitter maar doorratelen. Beschamend!

Het feit dat er direct na de euforische, opgeklopte aankondiging van het akkoord, verschillende partijpolitieke interpretaties op de boeren werden losgelaten en de wereld werden ingestuurd, doet ook het slechtste vermoeden.

Op een zeer agressieve manier nam de N-VA-voorzitter in die 'interpretatiecampagne' het voortouw. In 'De Afspraak op vrijdag' kwakte hij CD&V nog eens en nog eens tegen de muur. Zowel in het soms brutaal opeisen van het overgrote deel van de spreektijd als in het onverstaanbaar maken van tussenkomsten van de journaliste als van de politicoloog, toonde hij zich de baas van de studio. Hem werd geen strobreed in de weg gelegd door een afwezige debatleider, moderator, die naam niet waardig.

Meer en meer mensen wijzen op  de niet zo fraaie debattactiek die De Wever hanteert. Hij toont zich daarin de getrainde machtspoliticus. Een van die middelen, naast de al vermelde, is verdachtmaking van de politieke tegenstander én anderen, die met hem van mening verschillen. Een scherp voorbeeld daarvan was de volgende passage in ‘De Afspraak op vrijdag’: De Wever:  ‘'Moest nu blijken dat al die onafhankelijke experts ongelijk hadden en de experts van CD&V -die ook in de Raad van Bestuur van de BOERENBOND zitten-, wel gelijk hebben, dan zullen wij...goedkeuren...'

Een bijzonder kwaadaardige tussenkomst omdat de bedoeling om wantrouwen, verdachtmaking te verspreiden erbovenop lag.

Davidsfonds-Retie bestaat sinds 1929 en is een van de actiefste DF-afdelingen van de Kempen.

Sedert enkele weken beschikt DF-Retie ook over een eigen fraaie website.

Klik op onderstaande link.

Bijlagen:
https://retie.davidsfonds.be/   

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Marc Leemans, uittredende vakbondsbaas

Brieven van Dikke Freddy is een column van schrijver Erik Vlaminck. Thuisbasis van de column is het webplatform Sociaal.net.

Vrijdag 3 maart 2023 om 3.25 uur

Geachte heer,

Ik wil u van harte feliciteren met uw ­nakende 62ste verjaardag en uw nakende­ ­vertrek als vakbondsbaas! Ik kan daarbij goed ­begrijpen dat u vindt dat u lang genoeg de grote baas van de christelijke vakbond bent geweest. Het kan niet anders of de ­eeuwige onvrede en de altijd groter wordende eisen van uw niet ­tevreden te stellen vakbondsleden moeten u stilaan grondig de keel uithangen. Een pensioen met enige bijverdiensten is u dan ook van harte gegund. U hebt bovendien met hart en ziel gevochten voor een systeem van brugpen­sioenen waar alle partijen niets anders dan voordeel uit ­halen. In uw geval gaat het, naar ik heb ­begrepen, over een leefbaar maandelijks ­pensioen waar met het lidgeld van de vakbondsleden (ze ­mogen u tenslotte dankbaar zijn!) een slok geld bovenop wordt gelegd.

Toch ga ik ervan uit dat u hartstochtelijk hebt gevloekt toen u vernam dat de heren Herman De Croo en Siegfried Bracke nog beter dan u hadden nagedacht over het pensioensysteem waar ze zijn ingestapt. Ik verneem dat ze boven op hun royale parlementspensioen maandelijks nog tussen de 3.000 en de 6.000 euro extra krijgen door een bonussysteem dat ze misschien wel zelf mee ­bedacht hebben en waar ze bovendien weinig ruchtbaarheid aan hebben ­gegeven.

Zelf ben ik ook tot de ­bevinding gekomen dat mijn mandaat als leefloontrekker stilaan lang genoeg heeft geduurd, te meer daar men ermee dreigt om een gedeelte van mijn leefloon voortaan in maaltijdcheques uit te betalen. Graag ontving ik dan ook uw advies met betrekking tot mijn dossier. Denkt u dat ik het best in uw voet­sporen treed en mik op een geoptima­liseerd brugpensioen, of wacht ik beter nog enkele jaren om dan gebruik te ­maken van de bonusregeling waar de ­heren De Croo en Bracke zich op hebben ­ingeschreven? Kunt u mij ook laten weten welke formulieren ik des­betreffend dien in te vullen?

In afwachting van uw antwoord groet ik u met de meeste hoogachting,

Fr. De Meester, in vakbondskringen ook gekend als Dikke Freddy.

Brieven van Dikke Freddy is een column van schrijver Erik Vlaminck. Thuisbasis van de column is het webplatform Sociaal.net.

----------------------------

Dikke Freddy,

Erg bedankt omdat gij ten minste erkent dat ik al 12 jaar een hondenstiel uitoefen, maar ik heb het altijd gedaan met hart en ziel voor de werkmensen en voor u. Nu doen mijn criticasters precies alsof ik nog piepjong ben, de schijnheiligen. Zouden er nog veel van die kerels op hun 62ste aan de slag zijn? Bovendien telt het feit dat ik bijna geen steek meer zie klaarblijkelijk niet mee. Dat mijn ogen een aantal keren te lijden hebben gehad van de pepperspray en het traangas, zal ik maar blauwblauw laten.

Enfin, die speciale pensioenregeling voor De Croo en Bracke, dat is toch echt crapuleus. En dan te bedenken dat die ouwe rakkers al goed in de euro's zaten. De Croo had van huize uit al niet te klagen. En Brackes levensdoel is altijd geweest via de VRT en vooral via de politiek op zo kort mogelijke tijd zich geen zorgen meer hoeven te maken over zijn 'ins' en 'outs'.

Tot slot, ik kan u, spijtig genoeg, geen advies geven, omdat ge geen ACV-lid meer zijt.

Hou u sterk,

Marc

Enkele decennia toonde Elchardus zich in zijn geschriften en mediaoptreden de wetenschapper, de socioloog, die onderzoekt, die analyseert, die concludeert (vaak 'links' gekleurd), maar altijd met oog voor nuance en evenwicht, zoals het hoort voor serieus intellectueel werk.

De laatste jaren evolueert hij, 76 intussen, naar een nationalistisch activisme. De serene analyse , de uitgebalanceerde conclusies zijn ver zoek.

Een opstoot van zijn jeugdige Gentse Provojaren? Nu aan de rechterkant van het maatschappelijke en politieke spectrum?

‘Bouwen in een eeuwenoud bos? Niet meer van deze tijd’, schrijft Laure De Vroey, beleidsmedewerker vna Bos+, in DS van 10 februari.

Vlaanderen telt 264 ‘woonparken’, waardevol bosgebied waarin mag worden gebouwd. Daar moet dringend een verbod op komen, voor al die gebieden zijn kapot verkaveld, aldus De Vroey.

Die miserie is begonnen met de gewestplannen, een halve eeuw geleden.  Wat zogezegd moest dienen om in Vlaanderen voor de eerste keer echt en ernstig aan ruimtelijke ordening te doen, is uitgedraaid op de grootste aanslag op natuur en open ruimte.

Gelobby, voorkennis, zwakke of geldbeluste plaatselijke en regionale bestuurders, zorgden er in het begin van de jaren '60 voor , nog vóór de wet op de stedenbouw en de ruimtelijke ordening, dat grote bosgebieden in 'kavels werden verdeeld'.

De gewestplannen, die vanaf de jaren '70 vorm kregen, namen die gebieden, waar amper of nog helemaal geen bebouwing was, zonder veel problemen op als 'woonparken', die vaak kilometers verwijderd lagen van de dorpscentra.

Als er al op gemeentelijk niveau verzet was tegen bebouwing, omdat men inzag dat de kosten voor de infrastructuur uit de gemeentekas dreigden te zullen komen, werd die gemeentelijke weerstand steevast in hoger beroep (provincie, minister) overruled.

Gevolgen waren, nog altijd, een gigantische verwoesting van de natuur, dure infrastructuurwerken voor de plaatselijke besturen,  miljoenenwinst voor grondeigenaars en projectontwikkelaars.

Al 50 jaar een regelrechte schande!

Het plan om naast de luchthaven van Deurne een pretpark te bouwen, lokt meer en meer protest uit!

https://www.groenmortsel.be/captain-jack

De eerste Godly Play kende veel succes.

Iedereen is welkom op de volgende bijeenkomsten in de parochiezaal van Postel binnen de abdijmuren.

Zin in of nood aan een half uurtje quality time?

De avonddienst in de abdij van Postel biedt u  die kans.

Elke dag om 18 uur komen de norbertijnen die op dat ogenblik in de abdij verblijven samen om samen met de andere aanwezigen de vespers te bidden en te zingen.

Een hymne, psalmen, een lezing, enkele minuten stilte, het Magnificat, het Onzevader, een zegenlied, een Marialied...

30 kwaliteitsvolle en deugddoende minuten. Nog niet meegemaakt? Echt eens proberen!