De eerste Godly Play kende veel succes.

Iedereen is welkom op de volgende bijeenkomsten in de parochiezaal van Postel binnen de abdijmuren.

Zin in of nood aan een half uurtje quality time?

De avonddienst in de abdij van Postel biedt u  die kans.

Elke dag om 18 uur komen de norbertijnen die op dat ogenblik in de abdij verblijven samen om samen met de andere aanwezigen de vespers te bidden en te zingen.

Een hymne, psalmen, een lezing, enkele minuten stilte, het Magnificat, het Onzevader, een zegenlied, een Marialied...

30 kwaliteitsvolle en deugddoende minuten. Nog niet meegemaakt? Echt eens proberen! 

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Lydia Peeters, minister met passie en ambitie

Erik Vlaminck

---------------------------

Geachte Mevrouw,

Omdat ik mijn afspraak heb gemist bij de maat­schappelijk werkster die mijn dossier ­beheert, wordt de uitbetaling van mijn leefloon geschorst. Hoewel ik goed op tijd aan de tramhalte stond, was ik toch een halfuur te laat bij de dame die ­beslist of ik iets of niets in mijn portemonnee heb. Zij ging juist de deur uit toen ik arriveerde. Ik heb ­geprobeerd haar uit te leggen dat ik drie kwartier bij de tramhalte heb staan wachten, dat twee trams die op het scherm werden aangekondigd nooit zijn gepasseerd (desondanks blijft iedereen naar die schermen kijken), dat de tram die ­uiteindelijk arriveerde zo vol zat dat ik er niet meer bij kon, dat ik vervolgens … Enfin, zij heeft mij niet laten uit­spreken. Ik moet haar tegen volgende week een attest bezorgen dat bewijst dat er overmacht in het spel was en dan wil zij bekijken of ik eventueel toch een nagel krijg om mijn gat te krabben.

Ergens op tijd geraken met uw bussen en uw trams is, hoewel uw Vlaamse ­regering het gokken aan banden wil leggen, verworden tot een gokspel waarbij een mens minder kansen heeft dan bij Euromillions. Er worden aanhoudend tram- en buslijnen afgeschaft of ingekort en op de lijnen die niet worden afgeschaft of ingekort, vermindert het aantal haltes en rijdt vaak maar de helft van de aangekondigde rijtuigen. Uw Vlaamse bussen en trams concur­reren inzake onbetrouwbaarheid met de Belgische treinen. En dat wil wat zeggen. Het eigenaardige daarbij is dat honderd jaar geleden alle openbaar ­vervoer wel stipt en op tijd reed.

Bij de actuele problemen vrees ik dat uw kabinetsmedewerkers u, zoals het vaker met sterke leiders voorvalt, niet voldoende op de hoogte houden van de miserie die uw niet-rijdende bussen en trams veroorzaken. Anders zou u allang hebben ingegrepen. Tenslotte bent u toch de minister die erop gaat toezien dat iedere burger op minder dan 250 meter van zijn deur een laadpaal voor een elektrische auto krijgt. Is het trouwens niet mogelijk om bij elke laadpaal ook een bus- of tramhalte te zetten?

Hoe dan ook, ik heb een attest nodig voor mijn maatschappelijk werkster, maar de loketten van De Lijn zijn permanent onbemand of gesloten; waarschijnlijk omdat uw loketbedienden niet op hun werk geraken vanwege trams en bussen die niet rijden. Daarom richt ik mij in uiterste wanhoop tot u. Zou u mij alstublieft een attest van overmacht kunnen bezorgen teneinde mijn recht op leefloon te vrijwaren? De kwestie is redelijk dringend, maar aangezien uw ministeriële lijfspreuk ‘met passie en ambitie’ is, kijk ik in vertrouwen en met hoogachting uit naar uw ­antwoord,

Fr. De Meester,

Bij uw administratie ook gekend als Dikke Freddy.

PS.: Kwatongen beweren dat u, als uitzondering op de regel, in Limburg een nieuwe lijn met een elektrische trambus gaat aanleggen, alleen omdat die dwars door uw kieskring loopt. ­Zoiets kan ik echt niet geloven.

--------------------

Antwoorden aan Dikke Freddy

Dikke Freddy,

Mijn lijfspreuk is inderdaad 'met passie en ambitie'. Maar dat wil niet zeggen, dat ik iemand die begint te kallen, eigenlijk aan het sajelen slaat uver mijn kabinetsmedewerkers en loketbedienden, direct zijn zin geef. Ik fronste mijn ougsbraajen heel erg toen ik uw kritiek las. Zij zijn de ijverigste en de beste die er te vinden zijn. Ik duld dan auch nie dat ze in een slecht daglicht gesteld worden.

Uw vragen en voorstellen vind ik, eerlijk gezegd, van de pot gerukt. Bij ons in Maaseik zouden ze zeggen: dae dikke Freddy haef väël kak aan ze gaat. Uw PS vind ik nog het ergste. Hoe durft u me te verdenken van persoonlijke electorale berekening? U doet dat op een bijzonder schijnheilige manier. Schrijven dat u niet gelooft wat kwatongen beweren, maar het toch maar overal rondstrooien! Het blijkt weer eens waar te zijn wat ze bij ons zeggen: vââl hówskatte zeen e butsje vals, mer de meiste valse katte loupe toch op twieë bein rónd!

Dat attest kan u in uw gaat steken!

Lydia

Beste vrienden,

Graag nodigen we u uit voor de volgende ‘Catechismus na de Mis’ zondag a.s. 5 februari na de H. Mis in de abdijkerk van Postel om 10u00 over ‘De zalige Carlo Acutis en de snelweg naar de hemel’. Er is catechese voor jongeren en volwassenen in de abdijkerk; catechese voor kinderen; en catechese voor peuters en kleuters op het gastenkwartier van de abdij.

De catechese is rond 11u15 en duurt 30 à 40 min. Daarna kan men napraten bij een lekkere kop koffie of warme chocomelk op het gastenkwartier van de abdij.

Er zijn hieraan geen kosten verbonden.

De vorige keer mochten we weer een 30-tal mensen verwelkomen. We hopen jullie deze keer even talrijk te mogen verwelkomen. En… indien u er niet kunt bij zijn: wij rekenen op uw gebed!

U mag deze mail doorsturen naar vrienden en bekenden; of dit initiatief bekend maken via uw (sociale) mediakanalen.

Noteer zeker ook al de volgende ‘Catechismus na de Mis’ op zondag 19 maart over “De HH. Zélie en Louis Martin en de huwelijksliefde”.

Hartelijke en genegen groeten,

In Jezus en Maria,

Pater Benny

Abdij van Postel

Die Joren Vermeersch is me er eentje.

Hij schudt een hele zak cijfers in een pot, en roert met overgave tot hij een brij krijgt die lekker is voor de Vlaams-nationalistische inborsten. Hij verwart oorzaak en gevolg -de klimaatproblemen als gevolg van de migratie-, omdat die bewuste verwarring zijn nationalistische antimigratie-opvattingen dient. Hij censureert en misbruikt de bisschop om over te houden wat past in zijn nationalistische obsessie.

Ja, die Vermeersch is toch wel een bizar soort historicus!

Johan Van der Voet in Tertio:

Als het christendom nog iets wil betekenen, is een echt gesprek met het hedendaagse denken essentieel. Jammer dat christenen nauwelijks nog deelnemen aan het intellectuele debat. Dat heeft niet alleen te maken met de media die gelovigen daartoe onvoldoende kansen bieden. Het ligt ook aan henzelf. Het ontbreekt christenen vaak aan een gezond zelfbewustzijn en dapperheid om in te gaan op kansen tot gesprek. 

Lijden christenen in Vlaanderen zelf niet aan onwennigheid en zelfs aan religieuze schaamte? Het christelijk geloof heeft in de geschiedenis van het denken over mens en wereld niets minder dan een revlutie teweeggebracht en die boodschap is nu meer dan ooit relevant. We staan met z'n allen voor immense uitdagingen die een menswaardige toekomst bedreigen.

Zoals de betreurde theoloog en psychoanalyticus Maurice Bellet het uitdrukte:

'HET CHRISTENDOM IS NOG MAAR PAS BEGONNEN.' NIET ALS MACHT, MAAR ALS INSPIRATIE EN OPENHEID VOOR DE WERELD.

In De Standaard van 23 januari spant Joren Vermeersch op een beschamende manier bisschop Bonny voor zijn nationalistische kar.

Bonny zei in een interview met De Morgen het volgende: '“We kunnen in Europa niet iedereen een toekomst bieden. En zeker niet wanneer je naar Vlaanderen kijkt. We zitten niet aan de grens van onze solidariteit, maar wel bijna aan de grens van het aantal mensen dat hier kan wonen en werken, als je ervoor wilt zorgen dat er nog lucht is en dat je nog kunt bewegen. Er is ginder nood aan economische bedrijvigheid, aan investeringen, aan opvoeding en onderwijs.”

Daarvan maakt Vermeersch, nota bene een historicus, het volgende: '‘Vlaanderen zit bijna aan de grens van het aantal mensen dat hier kan komen wonen en werken, als je ­ervoor wilt zorgen dat er nog lucht is en dat je nog kunt bewegen.’

Vermeersch censureert de bisschop om zijn uitspraak beter in overeenstemming te brengen met Vermeersch' Vlaams-nationalistisch discours. Hij schrapt solidariteit en investeringen, opvoeding, onderwijs in de migratielanden.

Beschamend!

Dirk De Corte, docent, in DS van 23 januari:

Het boek Wanhoop in de Wetstraat van VRT-journalist Ivan De Vadder leert dat we in België vier keer zo veel subsidies geven aan politieke partijen (70 miljoen euro per jaar) dan in ­Nederland, waar anderhalf keer ­zoveel mensen wonen. Dat is dus zes keer meer per inwoner.

Dat feit heeft op zich niets te ­maken met regionale luchthavens of Opera Ballet Vlaanderen, maar zolang de kwaliteit van onze politieke partijen geen zes keer beter is dan die van de Nederlandse, moet dat in elke discussie over subsidies gezegd worden.

Vorige week bleek dat de drie regionale luchthavens in Vlaanderen (in Deurne, Kortrijk en Oostende) ­samen jaarlijks 25 miljoen euro aan exploitatiesubsidies krijgen (DS 18 januari). Daar komen ­investeringsuitgaven­ ­bovenop die ook onder de vorm van een of andere subsidie worden ­gefinancierd. Voor de ondertunneling en de nieuwe startbaan van de Antwerpse luchthaven gaat het om 65 miljoen euro.

Als je die investeringssubsidies ­gespreid bij de exploitatiesubsidies telt, kom je boven een jaarlijkse kost van flink 30 miljoen euro. Daar staan jaarlijks zo’n 600.000 passagiers ­tegenover. Wat betekent dat er per passagier ruim 50 euro aan subsidie wordt toegestopt. Omdat de drie luchthavens zich specifiek tot de ­‘zakenreizigers’ richten, subsidiëren we als Vlaamse belastingbetalers dus zakenlui a rato van ­50 euro per vlucht. 

'Behandel taalrichtingen niet als het ondergeschoven kindje. Motiveer de taalleerkracht, en de leerlingen ­zullen dra volgen', schrijven vier taaldocenten (Lieven Buysse hoogleraar Engelse taalkunde en campusdecaan Letteren KU Leuven Campus Brussel, Tanja Mortelmans hoogleraar Duitse taalkunde en vicedecaan onderwijs FLW UAntwerpen, Kornee van der Haven hoofddocent historische Nederlandse Letterkunde UGent, Rik Vosters hoofddocent Nederlandse taalkunde VUB), in De Standaard van 14 januari.

De auteurs wijzen terecht op het belang van het talenonderwijs. Maar dat kan maar belangrijk zijn als het een hoge kwaliteit nastreeft en verwerft. Daarvoor is een 'stevig kennisfundament' nodig en moet het bij leerlingen een 'open blik op de wijde wereld' creëren. Goed talenonderwijs moet de bekwaamheid tot 'kritische analyse' en 'logische argumentatie' ontwikkelen en vervolmaken. Zo is het.

Maar dat alles is alleen maar mogelijk wanneer de taalleraars erg getalenteerd zijn en zelf inzicht hebben in het taalsysteem en in staat zijn tot kritische analyse en logische argumentatie.

Overschot van gelijk hebben de schrijvers van dit opiniestuk, wanneer zij erop wijzen dat er al vele decennia een hiërarchisch verschil bestaat tussen wiskunde-positieve wetenschappen enerzijds en talen -geesteswetenschappen anderzijds.

Dat verschil moet op de schop. Het is onpedagogisch, anti-didactisch en onproductief. Wanneer die hiërarchie verdwijnt, zullen ook 'sterke' leerlingen  naar taalrichtingen doorstromen.

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Fernand Huts (the sky is the limit)

Erik Vlaminck

Zaterdag 31 december 2022 om 3.25 uur

----------------------------

Meneer Fernand,

Wij kennen elkaar! Ik was de convoyeur die meereed op de rammelende camion die u 45 jaar geleden naar de Vesuvius hebt gestuurd. U was toen niet alleen baas van de firma Het Veldboerke, u was het veldboerke. De groenen van vandaag zouden een standbeeld voor u moeten oprichten, maar ze kennen hun geschiedenis niet en weten niet dat u de uitvinder van de biolandbouw in Vlaanderen bent. Zonder u ­waren de vergeten groenten echt vergeten. Maar omdat uw linzen en uw postelein trager groeiden dan uw bank­rekening, stuurde u een camion naar de Vesuvius om er in het geniep tien ton lava te gaan halen. Die lava, een zuiver natuurproduct, werd royaal over uw groentebedden uitgestrooid. Het gevolg was dat uw oogst ongezien rijk en ­smakelijk was. Ook in die tijd ging u geen innovatie uit de weg.

We zijn elkaar uit het oog verloren en dat is spijtig, maar dat hoeft niet te ­betekenen dat we elkaar niet van dienst kunnen zijn. Ik heb begrepen dat u door dag en nacht te werken bent opgeklommen tot in de kopgroep van de rijkste Belgen. U hebt op de rijkemensenlijst meer dan een miljard voorsprong op achterblijvers zoals Marc Coucke, Michel Moortgat, Jef Colruyt, Christian Van Thillo en Vincent ­Kompany. Op de Panama Papers staat uw naam prominent tussen die van andere miljardairs die allemaal zodanig onder hun rijkdom gebukt gaan dat ze levenslang en wereldwijd vrijstelling van ­belastingen kregen. Vooral dat laatste wekt jaloezie en het leidt ertoe dat u, onterecht, weleens scheef bekeken wordt.

Thuis hebt u het ook niet onder de markt want uw madame weet van geen ophouden als het over het kopen van schilderijen gaat. Omdat in uw kastelen en villa’s alle muren vol hangen, hebt u in Antwerpen de Boerentoren opgekocht om daar op te hangen waar thuis geen plaats voor is. Zakelijk denkend, dacht u meteen: dan noem ik dat spel ineens een museum. Het gewone volk zal content zijn dat het naar schilde­rijen mag komen kijken en misschien valt er op die manier nog een subsidiepotje te versieren.

De voedselbank is de enige bank waar ik zelf regelmatig kom en ik zie dat de wachtrijen er alsmaar langer worden

Om uw museum echt Belgisch te ­maken hebt u ervoor gekozen om de wolkenkrabber uit te breiden met koterijen: grote mansardes op het dak en een veranda tegen de achtergevel. Maar u krijgt stank voor dank. Wanneer een andere geslaagde zakenman als Donald Trump een toren inricht, noemen de Amerikanen die eervol een Trump­ Tower. Wanneer u met een extra verdieping uw Boerentoren meer glans wilt geven, noemen de Antwerpenaren dat minachtend een Hutsepots.

Het gevolg is dat u zich in Antwerpen, terecht, niet meer op straat beweegt en dat u zich hebt teruggetrokken op uw landgoed in het Britse Kent. Een neveneffect daarvan is dat u daardoor niet meer op de hoogte bent van de levenszorgen van het gewone volk. Nochtans hebt u altijd gezegd dat kennis van die levenszorgen van kapitaal belang is voor een zakenman die zijn winstmarges wil vergroten. Het is in dat verband dat ik denk dat ik u van dienst kan zijn, want ik weet uit ervaring waar veel gewone mensen het voorbije jaar van wakker lagen.

Van loketten, bijvoorbeeld, want die verdwenen in 2022 sneller dan de ­bedreigde diersoorten. Bij de schaarse loketten die overbleven kan een burger bovendien alleen terecht nadat hij, lang op voorhand, een afspraak heeft ­gemaakt. De meerderheid van de loketten van banken, ziekenkassen, trein­stations, gemeentehuizen, vakbonden, nutsbedrijven en hospitalen werden vervangen door computerdiensten. De honderdduizenden die geen computer kunnen bedienen, kloppen zich op de kin, vloeken van onmacht en worden vierkant uitgerangeerd. Ligt hier geen kans voor u? Maak van uw Boerentoren een lokettentoren! Wellicht is het ­gemakkelijker om daar subsidies voor te krijgen dan voor een schilderijen­museum. Bovendien wordt wie cultuursubsidie krijgt in Vlaanderen nog ­schever bekeken dan wie op de Panama ­Papers staat. Cultuur zit niet in de Vlaamse canon.

Een andere tip die ik u kan geven is: investeer in het bankwezen, en meer bepaald in de voedselbank. De voedselbank is de enige bank waar ik zelf regelmatig kom en ik zie dat de wachtrijen er, hoewel de voedselpakketten drastisch verkleinen, alsmaar langer worden. Het succes van de voedselbanken zou nog toenemen mochten ze niet langer huizen in miserabele hangars en verlopen winkelstraten. Misschien kunnen de marmertegels van de gelijk­vloerse verdieping van uw Boerentoren worden voorbehouden voor een voedselbank. Zo wordt uw erfgoed weer wat het ooit was; een statig bankgebouw. Ook daar kan ongetwijfeld een subsidiedossier voor worden ingediend. ­Tegelijk zullen velen die in armoe leven er gelukkig van worden en dat is iets wat zelden voorkomt.

Niet dat veel mensen ervan wakker liggen, maar er ligt voor u mogelijk ook een opportuniteit in het oplossen van het vluchtelingenprobleem. Nicole De Moor, de christelijke staatssecretaris die dat nu moet arrangeren, krijgt haar zaken niet geregeld. Waarschijnlijk wordt ze door haar ondergeschikten ­tegengewerkt, want de Belgische Staat slaagt er met gemak in om jaarlijks meer dan een miljoen nieuwe nummerplaten voor auto’s binnen de 24 uren uit te reiken, terwijl het maar niet wil lukken om de 30.000 asielaan­vragers die hier elk jaar aanwaaien ­binnen de maand te registreren, laat staan ze een bed te geven en een spuit tegen besmettelijke ziektes. Laat die sukkelaars ook naar de loketten in uw toren komen! Wat in Brussel niet kan, moet in Antwerpen wel lukken. ‘Wat we zelf doen, doen we beter!’, zegt het spreekwoord van de N-VA. Als het personeel van uw Katoen Natie elke maand honderdduizenden containers kan transporteren, zal het hen ook wel lukken om een paar duizend vluchtelingen ordentelijk te registreren. Uw toren zal dan snel dezelfde allure krijgen als het Vrijheidsbeeld van New York. En Nicole De Moor zal u ruimschoots ­subsidiëren om haar probleem op te lossen.

Er zijn nog tal van andere kop­brekers die de mensen bezighouden waar u wellicht geen weet van heeft. Ik denk bijvoorbeeld aan de afgeschafte treinen en trams, de verdwenen bankautomaten, het wachten op spoed­diensten dat langer duurt dan een bergrit in de Tour de France, de kinderen die geen lessen meer krijgen door het ­lerarentekort, de vuurwerkbommen die niet langer alleen op oudjaar maar wel het hele jaar door ontploffen, enzovoort. Maar u hoeft niet alle zorgen van de hardwerkende Vlaming op u te ­nemen. Het zou al schoon zijn mocht u van uw Boerentoren een loketten­centrum annex voedselbank kunnen maken.

De politici zouden u onthutst subsidiëren, de bevolking zou u eindelijk dankbaar toejuichen. Intussen verblijf ik met de meeste Hoogachting,

Fr. De Meester

Door u 45 jaar geleden al Dikke Freddy genoemd.

----------------------------------

Antwoorden aan Dikke Freddy

----------------------------------

Ik, Ferdinand Huts, ken u ook nog manneke. Gij waart inderdaad mijn convoyeur, maar veel hebt ge daarna niet meer uitgestoken. Ge zijt op uw lui gat gaan zitten en ge zit er nog op.

Ik, Ferdinand Huts, ben uitgegroeid tot een harder en harder werkende Vlaming en meer dan terecht dan ook, tot een van de rijkste. Da steekt eh jongen. Dat gezever over Panama Papers, pure jaloezie! Ik, Ferdinand Huts, hardwerkende Vlaming, doe toch met mijn geld wat ik wil, zeker!

In één ding geef ik u gelijk: mijn madame is niet te houden, als het op kopen aankomt. En surtout van dure schilderijen van beroemde namen. Maar ik voorzie haar daarvoor van een riant budget. Dat ze zich daarmee bezighoudt, is nog altijd beter, dan dat ze zich gaat bemoeien met mijn zaken, want vrouwen, dat heb ik al vaker gezegd, moet ge buiten de serieuze business van de man houden.

Uw voorstellen om een lokettenzaal en een voedselbank in de Boerentoren te huisvesten, zijn puur populisme. Zoek werk, Dikke Freddy, en zaag niet.

Huts

Zondag 8 januari: H. Franciscus van Sales en de liefde.

Klik op onderstaande link voor meer informatie.

Bijlagen:
Catechismus na de Mis - 2022-2023.pdf (160.8 KB)   

• Op Eén (en via de app van VRT Max) start de uitzending om 9.20 uur. De uitvaart wordt van commentaar voorzien door bisschop Johan Bonny van Antwerpen, samen met VRT-journalist Peter Decroubele en correspondente Andrea Vreede vanuit Rome.
• De uitzending in Nederland op NPO 2 start al 5 minuten eerder, om 9.15 uur. De commentaar wordt verzorgd door KRO-NCRV presentator Wilfred Kemp en de in Rome wonende Hendro Munsterman, correspondent voor het Nederlands Dagblad.

Benedictus XVI: Caritas in veritate

In principe keert de rechtvaardigheid dus op het voorplan terug, ook als moreel criterium voor de regulering van de markt (nr. 35) en met aandacht voor institutionele hervormingen. Dat blijkt onder meer uit concrete standpunten met betrekking tot de honger. In navolging van Nobelprijswinnaar Amartya Sen wordt opgemerkt dat honger geen gevolg is van een gebrek aan voedsel, maar van een tekort aan sociale hulpmiddelen, die vooral institutioneel zijn (nr. 27). Vandaar een pleidooi voor “een netwerk van economische instituties die een regelmatige toegang tot voldoende voedsel en water” garanderen. Van groot belang is bovendien de wijze waarop de rol van de armen wordt gedefinieerd. Ofschoon zij in de tekst soms op paternalistische wijze worden beschreven als “ontvangers van hulp”, wordt de nadruk vooral gelegd op het feit dat zij meer betrokken moeten worden bij hulpprogramma’s. Al te dikwijls worden projecten uitgevoerd voor de armen, maar zonder hun inspraak. De armen moeten niet gezien worden als een “last”, maar als een hulpbron, en de stelling dat een markteconomie niet goed kan functioneren zonder een bepaald armoedequotum wordt met stelligheid afgewezen (nr. 35). Tevens worden voedsel en watervoorziening “universele rechten van alle mensen” genoemd, “zonder onderscheid of discriminatie” (nr. 27).

De institutionele invalshoek vindt men ook in nr. 25, waar gewezen wordt op ontwikkelingen in de markt die leiden naar een deregulering van de arbeidsmarkt en een “vermindering (downsizing) van de socialezekerheidssystemen als de prijs die moet betaald worden voor het zoeken naar een groter competitief voordeel in de globale markt”. Deze aandacht voor de sociale zekerheid is een opvallende correctie van de door de neoconservatieven geïnspireerde eenzijdige kritiek op de verzorgingsstaat in Centesimus annus van Johannes Paulus ii. De uitdrukkelijke verwijzing naar de verzorgingsstaat in nr. 60 getuigt eveneens van meer zin voor nuances: de sociale zorg en de welzijnspolitiek van de staten worden niet veroordeeld, maar in het licht van het subsidiariteitsbeginsel wordt gepleit voor meer “actieve participatie van individuele burgers en van de civiele maatschappij”, en dit met het oog op minder bureaucratie en meer solidariteit (nr. 60). Er wordt ook verwezen naar de opbouw van sociaal kapitaal (nr. 32). De aandacht voor instituties weerklinkt ook in de scherpe kritiek op onrechtvaardige vormen van intellectuele eigendomsrechten ten koste van de armen (nr. 23).

Met betrekking tot de markteconomie wordt zonder aarzeling gezegd dat zij dient onderworpen te worden aan verschillende dimensies van rechtvaardigheid: commutatieve, distributieve en sociale rechtvaardigheid (nr. 35). Er wordt benadrukt dat  “rechtvaardigheid moet toegepast worden op elke fase van de economische activiteit’ (nr. 37). Markten staan niet op zichzelf, maar zij zijn ingebed in “culturele configuraties” die de markten definiëren en er richting aan geven. Het economische leven is niet alleen gegrond in een contract, maar het vereist ook rechtvaardige wetten en rechtvaardige vormen van verdeling onder leiding van de politiek. Tevens vereisen zij een geest van “gave”. Er is niet alleen contractuele uitwisseling, “de politieke logica en de logica van de onvoorwaardelijke gift” zijn eveneens noodzakelijk (nr. 37). Vandaar ook het belang van een “economie van de gratuïteit en broederlijkheid” (nr. 38).