Kerknet publiceert een overzicht van de aanpak en de preventie van misbruik.

In tegenstelling tot wat de media vaak suggereren, blijkt daaruit dat de Kerk in België , meer wellicht dan elk ander instituut (media, jeugdwerk, sport, leger, enz.) op een actieve en gestructureerde manier misbruik bestrijdt.

---------------

Ook niet-lezers en niet-kijkers betalen aan de gazetten, de tijdschriften, de tv.

Zal dat snel veranderen?

In zijn kruistocht tegen de Katholieke Kerk, geeft De Standaard, je weet wel de krant die tot voor enkele decennia Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen voor Kristus (Christus) -AVV-VVK)' wilde, nu ook de huiscartoonist de opdracht zich te outen. 

Lectrr gaat op een agressief-fundamentalistische manier tekeer tegen bisschop Bonny. Hij verwijt hem  ‘moreel superieure arrogantie' en een  'calimerohouding waarmee hij alles wat de kerk ten laste wordt gelegd meteen terugkaatst'.

Het dringt klaarblijkelijk niet tot deze Lectrr door dat hij daarmee een perfecte omschrijving geeft van wat kenmerkend is voor een 'cartoonist'. Van aan de zijlijn en vanuit een moreel superieure arrogantie, becommentarieert, taxeert, veroordeelt de cartoonist mensen, instanties, situaties. En als het hem goed uitkomt, neemt hij een calimerohouding aan, verschuilt zich in de coulissen of achter een pseudoniem.

Het is ver gekomen met De Standaard en met Lectrr.

Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard, kan er niet genoeg van krijgen. 

Onder de titel  'Documentaire Godvergeten is een adembenemende onthulling', schrijft hij een artikel waarin hij poneert dat kindermisbruik een 'systeem' was.

Het gemak waarmee Verhoeven deze  zware beschuldiging aan de Kerk verkondigt, is echt adembenemend . Want bewijzen dat het kindermisbruik werkelijk een kerkelijk systeem was, voert hij niet aan. 

De Standaard pronkt graag met kwaliteitsjournalistiek, met een genuanceerde aanpak. Die is in deze commentaar totaal afwezig. De Kerk onderuit halen, is overduidelijk het vooropgezette doel. Precies zoals ook de maaksters van de documentaire in een interview met De Standaard enkele dagen geleden, proclameerden.

'De aanstelling van een nieuwe aartsbisschop is aan de Vlaamse media grotendeels voorbijgegaan', schrijft Steven Van Hecke, politicoloog aan de KU Leuven, in een nogal drammerig artikel over de toekomstige directeur-generaal van het Katholiek Onderwijs.

Inderdaad. En dat pleit nbiet voor die Vlaamse media. Dat is gewoonweg een journalistieke schande!

In het 'Algemeen Kohier van Lasten, Bedingen en Voorwaarden, die bindend zijn voor het verkopen der onroerende  goederen die deel uitmaken van het Koninklijk Domein der Kempen, gelegen onder de gemeenten Retie en Arendonk, ter plaatse gekend onder de benaming 'Reties Goor', en die verkocht werden door de Compagnie Immobilière de Belgique, gevestigd te Brussel', blijkt dat bij de verkoop in 1951 onder de rubriek '6. Erfdienstbaarheden', het volgende staat vermeld:

'In ieder geval zullen de bestaande dreven voor de helft of voor het geheel door de aanpalende eigenaars respectievelijk moeten aangekocht worden, deze zullen eeuwigdurend moeten blijven bestaan met hun huidige minimumbreedte en toegang moeten verlenen aan alle aanpalende eigenaars of aanpalende eigenaars der door de Compagnie Immobilière de Belgique verkochte goederen, die enig belang of voordeel zouden genieten uit deze door de koopster opgelegde erfdienstbaarheid'.

Daaruit kan geconcludeerd worden dat

-1. de verdwijning of versmalling van dreven in de loop van de voorbije decennia, onwettelijk is:

-2. de eigenaars van grond binnen de grenzen van het Reties Goor, of het nu privé-eigenaars, verenigingen zoals Natuurpunt, openbare besturen zoals het ANB of het provinciebestuur of het gemeentebestuur, via de dreven toegang hebben of toegang kunnen verlenen aan hun gronden. En dat de verbodsborden die aan de verschillende toegangswegen door privépersonen geplaatst werden, elke wettelijke grond missen.

Er is al enkele weken iets verontrustends aan de hand met de website van de krant De Standaard. 

Al vele jaren bood de redactie aan abonnees de mogelijkheid om te reageren op opinieartikels. Dat lezersforum was niet altijd van even hoog niveau maar het creëerde hoe dan ook een band tussen journalisten en lezers én tussen lezers onderling.

Begin juli werd plotsklaps, zonder enige verklaring, de mogelijkheid om mee te debatteren niet meer gegeven, hoewel de spelregels voor het 'mee debatteren' nog wel werden vermeld. Ook het raadplegen van het 'archief' werd ineens veel complexer en de lezersreacties bij de vroegere opinieartikels bleken ineens gewist te zijn.

Op 17 juli vroeg ik als abonnee een verklaring daarvoor. Het onderstaande laconieke antwoord volgde nog dezelfde dag:

'In de vernieuwde versie van de website is die reageerfunctie niet langer beschikbaar. Er wordt aan een alternatief gewerkt.'

Van dat alternatief is twee maanden later nog atlijd niets te merken.

Deze gang van zaken getuigt van een pijnlijk gebrek aan respect voor de lezer. De redactie van De Standaard heeft het duidelijk niet erg begrepen op haar mondige abonnees. Zij trekt zich terug in haar eigen onaantastbare journalistieke bubbel. Sommige van haar journalisten verdragen het niet dat lezers soms ook kritische bedenkingen bij wat zij schrijven, op het DS-forum bekend konden maken.

De Standaard laat er zich graag op voorstaan dat zij DE progressieve kwaliteitskrant voor intellectueel Vlaanderen is. In de 'vernieuwde versie van de website', blijkt zij eerder voorstander te zijn van een kneuterige anti-intellectuele (en antikatholieke), conservatieve journalistiek.

Vier maanden geleden werd de 'Vlaamse Canon' gepresenteerd. Het project had om en bij de 700.000 euro gekost. Minister Weyts noemde de Canon een 'dynamisch instrument'.

Wie na de opgeklopte euforie van de eerste dagen, al iets gemerkt heeft van die dynamiek, mag zijn vinger opsteken. Het overgrote deel van de Vlamingen zullen het in Keulen horen donderen, wanneer je voor de dag komt met De Vlaamse Canon.

De reactie van bisschop Bonny is meer dan terecht. Eigenlijk is ze nog zeer gematigd.

In een bijdrage op 24 augustus op dit blog, heb ik al gewezen op de eenzijdigheid, bevooroordeeldheid en a apriori antikerkelijke opstelling van de maaksters van de Canvasreeks 'Godvergeten'.

Ik herhaal mijn oproep aan de VRT: maak ook reportages over Misbruik in de Andere Structuren. Begin alvast met Misbruik in de VRT.

Antwerps bisschop Johan Bonny reageert op ‘Godvergeten’: ‘Men mag niet de indruk wekken dat we 13 jaar lang niets gedaan hebben'. Godvergeten, de VRT-documentaire over het misbruik in de Kerk, blijft de gemoederen beroeren. Antwerps bisschop Johan Bonny betreurt dat de Kerk niet betrokken werd bij de reeks, zei hij in De Ochtend van Radio 1.

'We hebben net méér afspraken nodig met landen als Tunesië, niet om ze de woestijn in te sturen...', schrijft staatssecretaris de Moor in DS van 7 september.

Als dat geen kortzichtigheid en/of cynisme ten top is! Nog maar pas raakte bekend dat Tunesië honderden vluchtelingen zonder eten, drinken of beschutting dropt in de woestijn, om ze daar te laten creperen.

de Moor betaalt het regime in Tunesië voor die wandaden met Belgisch belastinggeld. 

'Thuiswerkende vrouwen zien als profiteurs, het is niet alleen misprijzend en fout. Het maakt ook weer van de man de maat van alle dingen, met name inzake het gezin', schrijft barones Mia Doornaert in DS van 7 september.  Zij wijst ook op het bizarre van de huidige situatie: de vrouw moet  betaalde arbeid  verrichten en een andere, het liefst allochtone vrouw,  moet ze betalen om op haar kinderen te passen.

Inderdaad, Doornaert heeft overschot van gelijk.

Maar ze denkt niet door over de mogelijkheid om een einde te maken aan die surrealistische toestand. 

Waarom pleit zij niet voor het creëren van een wettelijk systeem dat ook het werk dat de vrouwen verrichten die  zorgen voor hun eigen kinderen en voor het huishouden, betaald wordt?

Durft zij dat niet?

Eens te meer heeft Davidsfonds Retie -94 jaar jong- een schitterend program klaar voor 2023-2024. 

Ja, De Standaard is antikerkelijk.

Dat die krant amper een woord besteedde aan de Wereldjongerendagen, waaraan 1,5 miljoen jonge mensen uit heel de wereld enthousiast  deelnamen, riep al veel vragen op. 

Vorige zondag vond de bisschopswijding plaats van Luc Terlinden, onze nieuwe aartsbisschop. Een prachtige viering in een bomvolle Sint-Romboutskathedraal, plus daarbij nog veel mensen in de tuin van het bisschopshuis en langs de straat. Het koningspaar was aanwezig, ministers, bisschoppen, burgemeesters, volksvertegenwoordigers, honderden priesters en zusters... Hoe dan ook, een gebeurtenis van groot belang en van hoog niveau.

In de DS-maandagkrant was geen enkel woord, niet ene letter terug te vinden over die bisschopswijding.

Journalistiek totaal onverantwoord en een regelrechte belediging voor de nieuwe aartsbisschop, de genodigden, alle aanwezigen en de honderdduizenden katholieke christenen in Vlaanderen en België.

Ja, De Standaard is bewust antikerkelijk!

Is De Standaard, die graag DE kwaliteitskrant van Vlaanderen wordt genoemd, bewust antikerkelijk?

Je zou het gaan denken. Nee, je kan niet anders, je moet het denken!

Is de krant De Standaard antikerkelijk?

In DS van 2 september staat een uitgebreid interview met twee nieuwbakken directeurs van jezuïetencolleges, het bekende Xaveriuscollege in Borgerhout en een spiksplinternieuw college in hartje Molenbeek.

Het gaat dus om katholieke scholen. Opvallend is dat er door de directeurs noch door de journalist ook maar met één woord gerept wordt over het etiket 'katholiek'. Wat betekent het voor die directies de leiding te hebben over 'katholieke middelbare scholen'? Welke concrete vormen neemt 'katholiek' aan in hun onderwijsproject, in het schoolleven van elke dag?

Maar nee hoor, geen woord, geen syllabe daarover. En toch bepaalt dat katholiek-zijn de identiteit van hun school! Of is het maar een etiket? Een reclamewoord? Interessant voor de recrutering van leerlingen? En heeft het voor deze directeurs en hun personeel helemaal geen belang dat de vlag de lading niet dekt? Als de vlag maar goed doet verkopen!

Een mooie start kan je die gêne, of is het totale onverschilligheid, voor de identiteit van de eigen school wel noemen. Veeg die identiteit onder de mat, start het nieuwe schooljaar met een pedagogische en ideologische leugen!