Rik Torfs op Twitter (X):

'Vroeger zei de kerk wat de mensen moesten denken, terwijl ze in toenemende mate iets anders dachten. Vandaag overkomt de kwaliteitskranten precies hetzelfde'.

Scherp opgemerkt en geformuleerd. De 'kwaliteitskranten' zijn de ouderwetse kerk geworden. De nieuwe, huidige Kerk gaat een veel meer open, ruimere, meer hoopgevende, positievere, constructievere richting uit.

Wat weerhoudt de positieve mensen om zich aan te sluiten bij die stroming?

Wie heeft de Vl.B.-voorzitter al ooit humane en werkbare oplossingen horen formuleren over de vraagstukken van migratie en asiel?

In geen enkele partij is de identificatie met de voorzitter zo groot als in N-VA. En er zijn weinig steden waar de burgemeester zoveel aandacht naar zich toetrekt als in Antwerpen.

Dat zegt veel over de politieke persoonlijkheid van De Wever maar blijkt ook meer en meer een nadeel te zijn voor de N-VA. De nogal agressieve manier waarop De Wever verkondigt dat hij premier wil worden, zorgt voor verwarring en angst bij zijn kiezers voor groot verlies van electorale aantrekkingskracht bij alle verkiezingen. 

Waarom?

Heel veel Vlamingen staan sceptisch tegenover een politicus die te nadrukkelijk laat horen dat hij minister of zelfs premier wil worden. Zij vinden zo iemand onsympathiek, 'een dikke nek' (zeker als het een Antwerpenaar is), een 'strever'.

De N-VA leeft in grote angst. De Wever is, weliswaar tegen de partijstatuten in, al zovele jaren voorzitter. In de perceptie van velen is N-VA, haar voorzitter. Als hij het niet meer is, betekent dat ongetwijfeld een niet te stelpen aderlating voor de partij.

Op het plaatselijke vlak dreigt zich hetzelfde scenario te voltrekken. Het vertrek van Bart De Wever als burgemeester, zal diepe en onherstelbare wonden slaan in N-VA-Antwerpen.

De Wever is een verstandige politicus. Hij geeft weliswaar soms af op de '(intellectuele) elite', maar hij is zelf een academicus en behoort hoe dan ook tot de elite. Het kan niet anders of ook hij beseft wat de gevolgen zullen zijn van de stappen die hij zet in zijn politieke carrièreplanning. 

Het doet hem twijfelen, maakt hem onzeker, brengt hem tot tegenstrijdige stellingnames. Dat alles straalt negatief af op zijn partij.

Voor de N-VA-voorzitter is deelname van hemzelf en zijn partij aan de federale regeringsmacht, een absolute voorwaarde om nog van 'democratie' te kunnen spreken.

Ziedaar een verbijsterend voorbeeld van hoe een nationalist, 'democratie' definieert: ik moet de macht hebben, anders geen democratie!

Er is al vaker op gewezen: het fanatieke streven van antikerkelijke fundamentalisten in de politiek en de media om de Kerk te beschadigen, maakt ze blind voor het voortdurende misbruik in andere sectoren van de samenleving. 

Rik Torfs op Twitter:

'Het was moeilijk om binnen te blijven vandaag. De natuur heeft geen ‘herstelwet’ nodig om prachtig te zijn.'

Toch wel Rik, toch wel.

 De natuurherstelwet en vooral de toepassing ervan zijn broodnodig opdat u, Rik Torfs,  over 30 jaar, wanneer u de 100 nadert, nog altijd zou kunnen zeggen dat de natuur prachtig is.

De reactie van Devillé op bisschop Bonny in De Standaard van 26 februari, is kwaadaardig. Hij verwijt de bisschop arrogantie terwijl Devillé zelf al jaren rondbazuint dat hij de enige echte bestrijder van misbruik is.

Devillé mag zich gelukkig prijzen dat hij als priester nog altijd een personeelslid van het kerkinstituut is. Wie kent een instelling, klein of groot, die zoals de Kerk in het geval Devillé, duldt dat een personeelslid jarenlang afbrekende kritiek, -vaak ook onjuist, kwaadaardig, tendentieus-, uitbrengt op het instituut waarvan hij/zij deel uitmaakt?

Waarom bezorgde hij overigens vele jaren geleden zijn misbruikdocumenten niet aan het gerecht of de politie? Hij vulde er wel enkele goed verkopende schandaalboeken mee.

Heel veel respect voor bisschop Bonny. Ondanks de voortdurende kritiek van sommige fanatieke politici en media-met-bewust-tunnelzicht, blijft deze man, hoe vermoeid hij ook is, helder, consequent en geëngageerd in zijn communicatie.

 Op X (Twitter) uit ene mevrouw Brigitte Van Gerven haar ongenoegen over de tweets van Rik Torfs.

 'Uw tweets zouden ongelofelijk goed lesmateriaal zijn voor een cursus over drogredeneren. Niet inhoudelijk antwoorden op wat iemand zegt, maar aanvallen op de persoon, het omgekeerde zeggen van wat je denkt zodat niemand u daar op kan aanspreken… ' luidt de kritiek.

Helemaal ongelijk heeft ze niet. Het is inderdaad kenmerkend voor Torfs' tweetpolitiek en -tactiek dat hij zich vaak inhoudelijk buiten het debat opstelt, wanneer het gaat over politieke en maatschappelijke onderwerpen. I.v.m. religieuze en kerkelijke thema's, neemt hij duidelijk stelling. Wat ik erg apprecieer,

De reactie van Torfs illustreert wat mevrouw Van Gerven opmerkt: zij heeft het over het 'hoe', niet over het 'wat'. Ook spanning creëren tussen 'denken' en 'zeggen', uitvergroten en minimaliseren, houden Torfs buiten schot en kunnen lezers op het verkeerde been zetten.

Dat zijn in het 'milieu' allemaal bekende taaltrucjes, voor het creëren van humor, ironie, sarcasme, cynisme. I.v.m. personen, zijn ze soms scherper en pijnlijker dan rechtstreekse aanvallen. De 'schepper' ervan blijft veilig, hoog boven de mêlée van de mensjes beneden.