De Groote Oorlog (1)

Twee halfbroers van mijn vader sneuvelden tijdens WO I, de Groote Oorlog. Op hoge leeftijd vertelde hij soms over zijn broers en over de dag dat zij vertrokken. Hij schreide dan.
WERBEEK

Mijn vader schreit.
Tachtig jaar
na het ontbranden
van de Groote Oorlog,
ziet hij twee broers,
de ransels op de rug,
de uniformknopen blinkend
in de augustuszon,
de straat van het gehucht
uitgaan.
Kussen wordt hier niet gedaan,
een handdruk is een vreemd gebaar.
Hij staat, een kind van negen,
op de opstal
bij het oude huis
en kijkt ze na.
Keer op keer
zien zij nog om,
onzeker, ver weg al,
naar de bekende plek,
de vertrouwde mensen.
Daar is de Mariakapel,
daar loopt het spoor,
daar is de halte,
daar is de buurttram reeds.
Met het instijgen
verdwijnen zij voorgoed
uit het oog
van de vader, de broers, de zussen,
onwennig en gelaten op een rij
voor hun Kempense boerderij.
Mijn vader schreit.










Beste Dikke Freddy,
Het doet me veel genoegen dat gij mijn bedrijf Colruyt bedankt voor het nieuwste product met een sociaal oogmerk, dat we op de markt brengen: het Noodvoedingspakket-Colruyt. Ge weet dat de inborst van de Colruytbazen (en zeker van mij) altijd sociaalvoelend is geweest. Dit Colruytpakket is daarvan eens te meer een bewijs.
Colruyt wil u graag geruststellen over twee zaken. 1. De papieren zakdoeken (let eens op het fijne watermerk met ons Colruytlogo erin) kunnen als toiletpapier gebruikt worden. Hou er wel rekening mee dat de oppervlakte van die zakdoekjes eerder beperkt is.
2. Als Colruyt het goed begrepen heeft, hebt gij problemen met de prijs en ge vraagt me tussen te komen bij mijn goeie vrienden (en dus ook van Colruyt) Frank en Theo. Ik neem het mee. Eén tip wil ik u al wel geven. Is het niet interessant voor u om dienst te nemen in het leger van Theo?
Een hartelijke, sociale Colruytgroet!
Jef van Colruyt