Onze stoere Vlaamse strijder, Erik Van Rompuy, heeft de wereld kond gedaan, dat hij, nu zijn broer Herman premier is, zich gematigder zal opstellen op het communautaire terrein.
Allicht een mooi staaltje van broederliefde maar het maakt de politicus Erik Van Rompuy in onherstelbare mate ongeloofwaardig.
Als de communautaire items (meer bevoegdheden voor Vlaanderen, de transfers, de splitsing van BHV, enz.) echt belangrijk zijn, dan blijf je je daar als politicus voor inzetten.
Met zijn geste naar zijn broer toe, geeft Erik Van Rompuy te kennen, dat zijn communautaire verbale geweld, zijn geelzwarte 'Splits BHV-T-shirt', enz., eigenlijk alleen maar façade, nep, was.
Wie zal die man nog geloven, wanneer hij het waagt de woorden 'Vlaamse zaak', 'Brussel', splitsing, 'Halle-Vilvoorde', in de mond te nemen?
Eens te meer ontluisterend. Er is geen ander woord voor. Vanmorgen gaat het in de berichtgeving in de eerste plaats over het sussen, het paaien van zich verongelijkt voelende ego's, en het verzorgen van de wonden in een deel van het CD&V-kamp.
Kersverse minister De Clerck wordt het mediaveld ingestuurd. Hij moet het plannetje meedelen om Leterme te rehabiliteren: De Gucht binnenkort naar de Europese Commissie en dan kan Yves minister van Buitenlandse Zaken worden. De Clerck moet er wel voorzichtigheidshalve aan toevoegen dat een en ander nog niet 100% zeker is.
Inderdaad. De garantie dat de VLD'er naar Europa verhuist, is er niet. Dat kan nog flink mislopen. Remember de buis van Dehaene enkele jaren geleden.
En wat zouden Open VLD en Karel De Gucht momenteel erover denken dat zij op deze manier gebruikt (misbruikt?) worden in de CD&V-pogingen om de chaos in het eigen huishouden te bedwingen?
Leterme als minister van Buitenlandse Zaken? Nou. Ten overstaan van veel Vlamingen, een belangrijk deel van zijn achterban en medewerkers, de mediawereld en zo goed als alle Franssprekenden, heeft de vorige premier nooit opvallende diplomatieke kwaliteiten en inlevingsvermogen getoond.
Maar misschien lukt dat wel met bv. de Chinezen of de Zimbabwanen. Wie weet.
Het zwaartepunt van de regering Van Rompuy, ligt overduidelijk in de rechtsliberale en conservatieve hoek.
Aan Franstalige kant, kunnen PS en cdH nog voor serieus tegengewicht zorgen.
Bij de Vlaamse ministers evenwel is het liberale en rechtsconservatieve overwicht verpletterend.
Van de zeven Nederlandstalige ministers, kan alleen Vanackere, en dan nog met wat moeite, gerekend worden tot de zgn. vakbondsvleugel van CD&V. De 'ACW-ministers' Leterme, Vandeurzen, Vervotte zijn verdwenen. VLD'ers en centrumrechtse conservatieve CD&V'ers bezetten de belangrijkste posten.
Rik Van Cauwelaert, directeur van Knack, is van mening dat het ontslag van Vervotte niets te maken heeft met een links-rechts tegenstelling maar veeleer met persoonlijke relaties en ambities in het bijzonder van Leterme.
Dat is mogelijk. Maar de liberale en conservatieve maatschappijvisie zal ongetwijfeld afstralen op het gevoerde beleid.
Als dat zichtbaar wordt, kan het ACW niet lang afzijdig blijven.
De namen van de ministers onder leiding van premier Van Rompuy, zullen waarschijnlijk straks of morgen allemaal bekend zijn.
Voor Justitie zijn, naar verluidt, twee voormalige ministers van justitie in de running.
Stefaan De Clerck, de huidige burgemeester van Kortrijk, stapte jaren geleden op als minister, na de kortstondige ontsnapping van Dutroux.
In zijn politieke optreden werden hem vooral 'wolligheid' , stroefheid en vaagheid verweten. Ook zijn korte passage als voorzitter van de CVP, werd, ook door de christendemocraten, niet bepaald als een succes beschouwd.
De politicus die brandt van ambitie om de justitiepost te veroveren, is ongetwijfeld Tony Van Parijs. Tot bij het aantreden van de interimregering Leterme, goed een jaar geleden, waarin Jo Van Deurzen de justitiejob kreeg toegewezen, werd Van Parijs steevast als de justitiespecialist van CD&V opgevoerd en veegde hij te pas maar vooral te onpas justitieminister Onkelinx, de (fraaie) mantel uit.
Vanaf de start van die interimregering, leek Van Parijs wel helemaal verdwenen, verdampt te zijn. Hij gaf geen kik meer. Waarschijnlijk voelde Van Parijs zich uitermate verongelijkt en miskend, omdat Van Deurzen de door hem zo vurig geambieerde job gekregen had en likte hij in een oorverdovende stilte zijn wonden.
Van Parijs ziet nu duidelijk zijn kans om opnieuw baas van het justitiedepartement te worden. Maar wees op je hoede Tony! Wellicht zijn er bij andere partijen nog kapers op de kust. Of wordt je weer de pas afgesneden door een partijgenoot, dit keer een 'wollige' krullenbol.
In een lezenswaardig maar controversieel artikel in 'De Volkskrant', stelt professor Paul de Beer, hoogleraar arbeidsverhoudingen aan de Universiteit van Amsterdam, dat 'zeepbellen, modes en hypes vaker en vaker voorkomen'. 'Moderne burgers', aldus de Beer, 'gedragen zich -ondanks het breed gedeelde geloof in individualisering- steeds meer als kuddedieren'. Zijn remedie: 'De staat moet er ons voor behoeden mee te gaan in hypes die slecht zijn voor ons allemaal, zoals de jacht op winst.'
Los van deze praktische conclusies i.v.m.staatsinmenging, valt het op dat de ideeëntrommel waaruit professor de Beer put, zijn ethische adviezen omtrent humaan gedrag, omtrent de menselijke relaties én de verhoudingen mens-milieu, twee millennia geleden door Jezus Christus aan ons wereldje werden verkondigd. Ze vormen nog altijd, ondanks falen en feilen, de boodschap van de christelijke kerken. de Beer is zich daarvan meer dan waarschijnlijk ook wel bewust, al rept hij er met geen woord over.
Een verantwoorde parafrase van de Beers advies kan dan ook zijn: Het christendom kan ons ervoor behoeden mee te gaan in hypes die slecht zijn voor ons allemaal, zoals de jacht op winst.
Herman Van Rompuy wordt al jaren een intellectueel, een filosoof, een staatsman genoemd. Terecht.
Maar blijf je wel een staatsman, wanneer je de grote verantwoordelijkheid van het premierschap weigert op je te nemen, terwijl het land in crisis verkeert?
(Van Rompuy wil klaarblijkelijk een echte staatsman blijven, want hij heeft aanvaard formateur te zijn en dus is hij waarschijnlijk onze volgende premier.)
Het is haar aan te zien: de lieftallige maar energieke Miet Smet is er helemaal klaar voor, om haar man met raad en daad te assisteren in het verkennen van het Belgische politieke terrein, dat, zoals iedereen ondertussen wel weet, vol ijzers en schietgeweren zit.
Tegelijk zal de door de wol geverfde politica, die al ontelbare watertjes doorzwommen heeft, ook wel beseffen, dat het door haar man tot een goed einde brengen van zijn koninklijke taak, heel andere koek is, dan het in de praktijk toepassen van de waardevolle adviezen en handleidingen, die Martens eeuwen geleden in 'Het volkomen huwelijk' van professor Van de Velde vond en waaruit onze verkenner in 'Nooit Gedacht' met zoveel ongeveinsd enthousiasme citeerde voor een eveneens volop genietende professor Kerkelijk Recht, Torfs. Oef.
De door de koning uitgestuurde ervaren verkenner is overduidelijk klaar voor zijn aartsmoeilijke opdracht.
Zet 'm op Wilfried!
Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00
Maandag 22 december 2008
Jean-Luc Dehaene en Jos Geysels in gesprek
Nu Dehaene meer en meer in beeld komt als mogelijke overgangspremier, is het interessant nog eens te lezen wat hij in een interview door Jos Geysels in 2007, vertelde.
Geysels: ‘Tegenwoordig is de christendemocratie een sociaalconservatieve partij aan het worden. Hoe kan iemand als jij, die vanuit een sociaal engagement in de politiek is gestapt, dan in zo’n partij functioneren?’
Dehaene: ‘Dit is niet de tijd en niet de partij waarin ik zoveel jaren geleden mijn eerste stappen heb gezet. Als ik vandaag in de politiek zou beginnen –en ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat zou doen- dan sloot ik me wellicht aan bij een socialistische partij. Al zou ik eerst moeten bekijken bij welke socialistische partij, want ik zie om mij heen ook een heel conservatieve vorm van socialisme.’
Geschreven door Gust Adriaensen om 14:47
Zaterdag 20 december 2008
Het wezen der poëzie en de donkere dagen voor Kerstmis
“Schrijf je nog gedichten?” vroeg een vriend. ”Soms”, zei ik.
Het geboortehuis met de zeventakkige beuk kwam in zicht, gleed voorbij terwijl we ons voortspoedden over de Desselsedijk richting Aberg.
“Wat is poëzie eigenlijk?” vroeg een ander.
De vraag bleef hangen in de schemering die het ouderhuis opslorpte, de vallei toedekte, aan de rivier van mijn jeugd haar glans ontnam.
De duisternis viel snel op deze donkere dag voor Kerstmis.
(van Dale: koffiedik: overblijfsel, bezinksel van getrokken koffie; koffiedik kijken: bij gebrek aan informatie ergens niets met zekerheid over kunnen zeggen)
(zie ook foto bij het bericht van 18 december op dit blog)
Als er een minister is, van wie de onkreukbaarheid, de integriteit en de loyauteit, van het gezicht zijn af te lezen, dan is het toch wel Jo Vandeurzen.
Hij is ook de man geweest die als voorzitter van CD&V (de huidige voorzitster leeft klaarblijkelijk nog altijd ondergedoken), de onwrikbare steun en toeverlaat was in Letermes gigantische verkiezingsoverwinning en het veroveren van de premierzetel.
Het moet bijzonder wrang zijn voor deze ernstige en toegewijde Limburger én het zegt veel over het niemand ontziende, bijna pathologische karakter van de premier, dat hij zonder verpinken zijn trouwste (tot nu) politieke medestander, in zijn val wil meesleuren.
Als CD&V niet snel komaf maakt met het geval Leterme, kan de partij zich voorbereiden op een verkiezingspandoering, die ze misschien nooit nog te boven komt!
Hoe is het mogelijk dat een brief, persoonlijk-vertrouwelijk-, van de heer Londers , voorzitter van het Cassatiehof, de hoogste rechtsinstelling in ons dierbaar land, bijna onmiddellijk na verzending naar de voorzitter van de Kamer van Volkvertegenwoordigers, Herman Van Rompuy, te lezen is op het Internet?
De man van 800.000 stemmen, degene die tot vervelens toe de kiezers met de mantra's 'de mensen' en 'goed bestuur' bestookte, wordt voor zijn politieke tegenstanders maar ook voor meer en meer burgers, EEN GEVAL.
Zijn voormalige kartelpartner, Bart Dewever, was in Terzake vernietigend in zijn karakteriologisc he analyse van de premier.
Hij noemde hem in hoge mate geïsoleerd (ook in zijn eigen partij) en eigengereid.
Ook Van de Lanotte wond er geen doekjes om. Niets van de beloften waarmee Leterme de verkiezingen won, werd tot nu toe gerealiseerd.
Er is maar een conclusie mogelijk: een volgens zijn collega's eigenzinnige, koppige en extreem ambitieuze man, die hoe dan ook erg getraumatiseerd moet zijn door de opeenvolgende mislukkingen, en (daardoor) het fundament van onze rechtsstaat, nl. de scheiding der machten, uit het oog dreigt te verliezen, is een 'gevaarlijke' man en niet geschikt om premier van een land te zijn.
Het ontslag van premier Leterme, of van een aantal ministers, of van de hele regering, is op dit moment nog een kwestie van uren.
Volgt er geen ontslag, dan verzeilen we in ons land in een bananenrepubliek, waar de principes van de rechtsstaat een lachertje zijn en DIE GRONDBEGINSELEN uitermate grof met de voeten worden getreden.
Want: HET FUNDAMENT VAN ONZE DEMOCRATIE EN RECHTSSTAAT IS DE ONAANTASTBARE SCHEIDING TUSSEN DE MACHTEN.
ALS LETERME GEPROBEERD HEEFT, RECHTSTREEKS OF ONRECHTSTREEKS, DE RECHTERLIJKE MACHT ONDER DRUK TE ZETTEN, DAN MOET HIJ AFTREDEN OF ERTOE GEDWONGEN WORDEN.
OOK DE WIJZE TOPMENSEN VAN CE&V, EN DIE ZIJN ER NOG , ZOUDEN DAT MOETEN BESEFFEN!!!
Leterme en zijn regering dreigen ten onder te gaan in de steeds onverkwikkelijker wordende Fortisaffaire en zelfs in deze cruciale crisisfase voor de regering, de CD&V en de politicus Leterme, geeft de voorzitster van de christendemocraten niet thuis.
Sinds haar aantreden in mei 2008, heeft Marianne Thyssen nog weinig of niets van zich laten horen of zien. Zij is echt de onzichtbare en onhoorbare presidente van de grootste regeringspartij én politieke formatie van België.
De vraag dringt zich onvermijdelijk op: mist zij de nodige leiderscapaciteiten of behoort het tot de CD&V-tactiek alleen maar de premier en de christendemocratische ministers op het voorplan te laten treden?
Erik en de broederliefde
