Gezinspartij?
De CD&V-vrouwen met Miet Smet op kop, geven Joëlle Milquet er ongenadig van langs omdat ze een dag uittrekt voor een bezoek aan haar kinderen in Frankrijk, precies alsof daardoor verhinderd werd dat er over enkele dagen reeds een regering zou zijn.
Die 'christen-democratische' reactie is een stuitende aanfluiting van het eigen program waarin zoveel aandacht gegeven wordt aan het gezin als 'hoeksteen van de samenleving', 'beschermer van normen en waarden', enz.
De uitlatingen van de CD&V-vrouwen en van Miet Smet zijn daarenboven in hoge mate venijnig en hypocriet. Dat Smet zich moeilijk kan verplaatsen in moederlijke gevoelens, is nog te begrijpen maar haar mix van intellectuele en politieke dwaasheden ('Als blijkt dat Milquet haar privéleven niet kan combineren met onderhandelingen, is dat nefast voor alle vrouwen in de politiek.'), onbarmhartige slogantaal ('Als je een opdracht aanvaardt, moet je achteraf niet gaan janken.') én van doorzichtig 'begrip' voor Milquets verhaal, is werkelijk degoutant. Met de beschuldigende vraag 'Waarom gaat de familie Milquet op vakantie in Zuid-Frankrijk ?', bereikt de vrouwenafdeling van de gezinspartij die de CD&V beweert te zijn, het trieste toppunt van onbeschoftheid, kwaadaardigheid en schijnheiligheid.
Ten slotte moet het onderhand toch duidelijk worden bij iedereen die het formatiecircus volgt, dat in de eerste plaats Leterme en de CD&V maar ook de liberalen, de schuld voor de manklopende formatiebesprekingen in de schoenen van Milquet en haar partijtje willen schuiven, om de eigen onmacht te maskeren. Joëlle Milquet als (excusez-moi, madame) schaamlapje, als pispaal voor een aantal tot nu toe falende politieke macho's.
Je zou voor minder, ook als Vlaming, een fan worden van Milquet, die bovendien veel duidelijker en consequenter dan haar Vlaamse christen-democratische broeders, uitkomt voor haar sociale bewogenheid en bekommernis.