Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Berichten van 20 augustus 2007 tot 26 augustus 2007

Doorzichtig

Het getuigt niet van veel respect voor de waarheid en voor het politieke inzicht van de kiezers dat de Vlaamse partijen de volledige schuld voor het falen van de formateur in de schoenen van Milquet blijven schuiven.

Dat heeft overigens tot gevolg dat Reynders lekker in de luwte kan blijven. Als CD&V-NV-A en Open-VLD denken dat MR en FDF akkoord zullen gaan met de Vlaamse eisen, dan lijkt me dat een politieke domheid in het kwadraat te zijn.

Bij federale onderhandelingen er bovendien van uitgaan dat het Franstalige 'kamp' maar moet dansen naar het pijpen van het Vlaamse 'kamp', is arrogant en pretentieus. Hebben de Vlamingen ten andere al wel eens precies nagegaan wat de zekere voordelen voor 'de mensen' zijn, bij een verdere federalisering?

Er is  buiten het communautaire pokerspel, nog een m.i. veel belangrijker element waardoor Joëlle Milquet wat graag door de andere partijen tot kop van Jut wordt gemaakt. De cdh-voorzitster vertolkt veel duidelijker dan de zgn. 'linkervleugel' (bestaat die nog wel?) van de CD&V, de bekommernis van haar partij voor een sociaal België. Ze wil de sociale verworvenheden niet laten aantasten door de liberale economische objectieven van de andere onderhandelaars. Daarin is ze zeer consequent.

Geschreven door Gust Adriaensen om 20:44

Een muur van glas

(voor alzheimerpatiënten en hun naaste familie)

Ik weet:
soms glijd ik weg
in een andere
tóch echte wereld
zie ik mijn ouders
zie ik mijn thuis
in een ander huis
zie ik mijn hand
aan de ploeg
zie ik mijn paard
het gewas op mijn land
voel ik de rust aan de haard.
Ik verdwaal in de tijd.
Dat besef doet me pijn
angst grijpt me aan.

Veel wijder dan
gangen en kamers
wordt nu het zorgzaam tehuis.
Het werk moet gedaan:
de beemden gemaaid
de akker bewerkt
het graan gezaaid
't alaam hersteld.
't Volk krijgt zijn plaats
zijn dringende taak
op het hem bekende veld.

Wij staan om hem heen
met hem trekken we mee.
Soms is een vinnig woord
een oude zin
genoeg voor een stille lach.
Maar woede onrust en pijn
zijn ruim zijn deel
ontredderen ons evenzeer.

Dicht bij elkaar
maar gescheiden
door een muur van glas
waarin geen poort,
gaan hij en wij
onzeker aarzelend,
in onze eigen werelden voort.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:18

Postel

De vaak storende, soms ook wel gezellige drukte in en rond de Postelse horecazaken, is slechts een kenmerk van dit gehucht tegen de Nederlandse grens.

Er is zoveel meer te ontdekken. De uitgestrektheid van de akkers, bossen, natuurgebieden, is rustgevend en nodigt uit tot wandelen en fietsen.

Vooral ook de norbertijnerabdij oefent op velen een grote aantrekkingskracht uit.

Er zijn niet alleen de eeuwenoude (met het gedeeltelijk romaanse kerkje als parel) en recentere gebouwen. De abdij besteedt ook veel zorg aan het bestendige onderhoud van haar uitgebreide architectonisch, artistiek en bibliofiel patrimonium.

Om dat alles zelf te kunnen bekostigen hebben de Postelse 'witheren' in de loop der jaren succesvolle economische activiteiten op stapel gezet, waarvan tegenwoordig de kaas- en kruidenproductie de voornaamste zijn.

Maar er is vooral de religieuze en spirituele betekenis van de abdijgemeenschap. Als leek kan je daar iets van proeven in gebedsdiensten die in de kerk plaatsvinden. Een pontificale eucharistieviering met Gregoriaanse gezangen of een avonddienst zijn vaak van een ontroerende schoonheid en zetten aan tot rust en bezinning.

Niet te verwonderen dat doorheen de eeuwen, ondanks crisisperiodes, steeds opnieuw jonge en minder jonge mensen uit Vlaanderen en Nederland zich geroepen voelden om toe te treden tot de norbertijnergemeenschap van Postel in de Kempen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:15

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten