Enkele dagen geleden deed kardinaal Danneels namens de Belgische bisschoppen een oproep om de asielzoekers niet te vergeten en een politieke oplossing voor hen te vinden.
Danneels' dringende vraag getuigt van groot inlevingsvermogen in de dramatische situatie van de mensen zonder papieren én van een waarachtige zowel christelijke als humane bekommernis om medemensen in nood.
Vele reacties op internetfora daarentegen, geven uiting aan een onvoorstelbare domheid, een kwaadaardige papenvreterij en een keihard egoïsme. Oordeel zelf maar:
-'Laat de kerk een van haar duurste kunststukken verkopen...'
-'Er is in Rome een heel groot gebouwencomplex, waar er nog heel veel plaats is...'
-'Laten we niet vergeten wie in de eerste plaats verantwoordelijk is voor de uitzichtloze situatie van de asielzoekers: de gelukzoekers en de linkse ngo's...'
En dan te bedenken dat er reeds zovele jaren onderwijsplicht tot 18 jaar bestaat.
'De Standaard' stelt de vraag of Leterme de juiste beslissing nam door het ontslag van zijn regering aan te bieden. Werd de premier er niet toe gedwongen?
Niet vergeten dat de communautaire beloften, die electoraal lonend bleken te zijn, uiteindelijk Leterme de das hebben omgedaan. Je hoefde niet veel politiek inzicht te hebben om te beseffen dat een grote staatshervorming en de splitsing van BHV, niet konden zonder belangrijke toegevingen aan de Franssprekenden. Meer dan waarschijnlijk zag Leterme dat ook wel in. Wat hem een klinkende verkiezingsoverwinning opleverde, werd een strop waaruit hij zich een jaar later niet meer bevrijden kon.
Anderzijds werd hij ook gedwongen tot ontslag door de kartelpartner en door een aantal bonzen uit zijn eigen partij. Leterme wilde er alsnog de gewesten en gemeenschappen bij betrekken, in het bijzonder Peeters en Demotte. Hij wilde dus doorgaan maar NVA en belangrijke politici in zijn eigen partij verhinderden dat.
Wat Leterme, rijkelijk laat, voorstelde, is m.i. de weg die in de toekomst bewandeld zal worden. Is volgend scenario zo ondenkbaar: tot rust komen, een co-formateurschap van Reynders en Leterme (als hij mag van zijn partij), het onmiddellijk betrekken van de ministers-presidenten van de gewesten en gemeenschappen bij de besprekingen. Dat is, om de woorden van Reynders te parafraseren, al een staatshervorming op zich, omdat op die manier erkend wordt wat ook Peeters' mantra is: de basis voor een stevige federale regering ligt bij de regio's.
Wedden dat er dan veel meer kans is op een grondige staatshervorming?
Dedecker orakelt: 'Het moet gedaan zijn met de Walen vis te geven, we moeten ze zelf leren vissen!'
Laat dat nu de slogan zijn die steevast werd gebruikt met betrekking tot de ontwikkelingshulp aan derdewereldlanden.
Dat Dedecker en talloze Vlamingen met hem, die slagzin gebruiken, toont scherp aan, welke proporties de arrogantie en de vernederingsdrang van Dedecker en co. hebben aangenomen.
De Franssprekenden zijn terecht bevreesd voor een Vlaanderen dat bulkt van het geld en barst van zelfingenomenheid en pretentie.
Mensen zonder papieren