De scheldtirades van Van Aelst (het enige waarmee de nieuwbakken NVA'er tot nu toe in het nieuws is gekomen) zijn al zo grof als die van De…
De scheldtirades van Van Aelst (het enige waarmee de nieuwbakken NVA'er tot nu toe in het nieuws is gekomen) zijn al zo grof als die van Dewinter in zijn glorietijd.
Vele Vlamingen voelen instinctief weerzin voor dergelijke grote muilen. En naar buitenlanders toe bestaat het gevaar dat de Vlaamse politiek en cultuur afgetoetst worden aan oprispingen à la Van Aelst.
Bovendien zou Van Aelst zich eens de moeite mogen getroosten nauwkeuriger na te gaan hoe de verfransing van Brussel sinds de 19de eeuw mogelijk is geweest en wat de rol van de dialect sprekende Vlamingen in Brussel,en zeker van de Vlaamse middenklasse, is geweest in dat verfransingsproces.
De Wever speelt met betrekking tot scheldfenomeen Van Aelst, een dubbele en dubieuze rol. Hij kan het zich niet (meer) permitteren zoals Van Aelst aan het schelden te slaan. Slecht voor De Wevers imago. Maar, aldus de voorzitter,Van Aelst vertolkt het buikgevoel van vele Vlamingen.
Tja, is De Wever dan de buikspreker en Van Aelst de scheldende pop?
De (gedeeltelijke) vernieling van het ggo-aardappelproefveldje, is voor Open VLD-politica Ceyssens klaarblijkelijk een gedroomde gelegenheid om weer even in de mediabelangstelling te komen.
Natuurlijk moet je niets vernielen. Maar mevrouw Ceyssens zou beter wat meer terughoudendheid aan de dag leggen. Ook zij gebruikt minder fraaie methodes om een andere dan haar liberaal-economische visie op maatschappij en economie te counteren en om een politieke tegenstander te demoniseren.
Zij blaast het patattenincident op tot dramatische proporties.Zij stelt het zo voor alsof de ggo's de hongersnood uit de wereld zullen helpen. Zij plakt de actievoerders het etiket 'fundamentalisten' op, terwijl zij goed weet dat hun macht niets voorstelt bij die van het neoliberale, fundamentalistische, economische kapitalisme. Zij noemt de verwijzing naar geldstromen van de industrie naar het wetenschappelijk onderzoek, verdachtmaking, terwijl zij goed weet dat die er zijn en dat universitaire onderzoeksprojecten sterker en sterker verweven zijn met opdrachten en belangen van het bedrijfsleven. En Ceyssens gaat helemaal uit de bocht in haar oproep om af te zakken naar de moestuin van Groen!-Europarlementslid Bart Staes, die het gewaagd had enigszins vergoelijkend over de actie te spreken. Stel je voor, dergelijke oproep uit de mond van een liberaal!
Kortom, het is deze politica duidelijk te doen om haar eigen persoontje, haar eigen liberale visie op de economie, haar eigen afrekening met een politieke tegenstander. Veel meer dan om oprechte bekommernis om de vrijheid van meningsuiting en het wetenschappelijk onderzoek.
Buikspreker en scheldende pop?