Momenteel wordt binnen de Katholieke Universiteit Leuven gedebatteerd over het al dan niet behouden van de K.

Op de diverse internetfora laten ook heel wat lezers hun mening daarover horen.

Een merkwaardige gedachtekronkel kan bij degenen die resoluut pleiten voor het wissen van de 'K' geconstateerd worden. De universitaire onafhankelijkheid en onpartijdigheid worden naar voren geschoven om het adjectief 'katholiek' te wissen. Die gelden dan klaarblijkelijk alleen maar wanneer het 'katholiek' gaat.

Over het belang van onafhankelijkheid en onpartijdigheid ten aanzien van het bedrijfsleven, de politieke en financiële machten, het kapitalisme, enz. wordt met geen woord gerept. Nochtans weten de voorstanders en voorvechters van het 'seculariseren' van de Leuvense universiteit, zeer goed hoe afhankelijk bv. het universitaire onderzoekswerk is van het bedrijfsleven en hoe sterk het ermee verweven is.

Over dat gebrek aan onafhankelijkheid en onpartijdigheid maakt men zich klaarblijkelijk minder zorgen.

Deze studie draagt bij tot het beter in kaart brengen van het tragische fenomeen. Maar brengt zij ook echte aanzetten tot preventie, tot sterke daling van de frequentie?

Is er al ooit uitgebreid onderzoek geweest naar het waarom van de grote verschillen tussen landen, regio's, culturen, religieuze en kerkgemeenschappen?

Vereenzaming wordt vaak gezien als grote risicofactor. Zijn de oorzaken van de groeiende vereenzaming, niet alleen van oude maar ook van jonge mensen, al zo nauwkeurig mogelijk blootgelegd? Hoe is het perspectief- en zingevingsverlies bij vele jonge mensen te verklaren? Zou het kunnen dat zij en ook vele ouderen het grote verhaal waarin het leven van hun ouders en de vorige generaties zin en toekomst had, niet meer vinden? Of dat er alleen maar wat versplinterde stukjes van overblijven?

Dat grote verhaal heeft met spiritualiteit, met immateriële waarden, met religie te maken. Materialisme stilt onze honger naar zingeving niet.

Het woord kafkaiaans is dezer dagen niet van de lucht. De beslissing van de Raad van State in verband met een tramlijn tussen Deurne en Wijnegem wordt zo genoemd.

Het etiket past eerder bij de lawine van kritiek die een van de hoogste rechtscolleges te verwerken krijgt vanwege politici en media. Kafkaiaans, antiburgerrechten en beangstigend, kan die kritiek genoemd worden.

Media en politici die voortdurend de mond vol hebben over het respecteren van de rechtsstaat en van de rechten van de burgers, hebben nu alleen maar kritiek op de volkomen legale beslissing en wat het nog erger maakt, op de burgers die gewoon gebruik maakten van hun rechten.

Want wie zijn in deze zaak de echte schuldigen? De instanties die procedurefouten maakten, die zonder definitieve vergunning de werken toch aanvingen. Zij zijn vier jaar illegaal bezig geweest. Zij moeten aangeklaagd worden.

En als de politici al jaren beweren dat bepaalde vergunningsprocedures aangepast moeten worden, waarom zijn ze dan al die tijd zo nalatig geweest om dat te doen? Luiheid? Onbekwaamheid?

De zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard geeft aan Dirk Verhofstadt veel bladruimte om een pamflet tegen paus Johannes-Paulus II te schrijven.

Ook al is hij historicus, echte objectiviteit mag je van Dirk Verhofstadt niet verwachten. Dat is onderhand wel bekend. Hij bekijkt en beoordeelt alles en iedereen door een ideologische bril. En die bezit sterke antireligieuze, antikerkelijke en anticlericale glazen.

Het is ondertussen ook wel bekend dat De Standaard zowel in de berichtgeving als in columns de antireligieuze, antikerkelijke toer opgaat. Vaak loopt het echt de spuigaten uit. Een ronduit sektarisch artikel als dat van Verhofstadt staat helemaal niet alleen.
 
Wat het nog erger maakt is dat er op de dag voor de zaligverklaring van Johannes-Paulus II helemaal geen aandacht gegeven werd aan de betekenis van deze paus en aan de kenmerken en gebeurtenissen die geleid hebben tot deze zaligverklaring.

Deze tendentieuze opstelling van de krantenredactie stuit tegen de borst en doet meer en meer twijfelen aan de objectiviteit en de genuanceerdheid van de krant.

Na het interview van Vangheluwe, bereikt de sterk door de media aangepookte massahysterie en lynchmentaliteit een nieuw hoogtepunt.

In de reacties op dat  interview , waren er maar enkele die opvielen door sereniteit en genuanceerdheid, zonder dat de auteurs ervan de  dader ook maar enigszins verdedigden of goedpraatten: René Stockman in een artikel onder de titel 'Van bisschop tot...', het getuigenis van een slachtoffer van seksueel misbruik door een familielid 'De Vangheluwe in elk van ons' en een bijdrage van advocaat Rieder, die beklemtoonde dat we nog altijd in een rechtsstaat leven.

Een andere vraag is: waardoor wordt de enorme media-aandacht, al maandenlang, voor de misbruiken (de meeste in een ver verleden) door (hoge)geestelijken, vooral ingegeven? Echt uit bekommernis om de slachtoffers en om het misbruik in alle sectoren te bestrijden? Ik betwijfel het meer en meer. Is het niet eerder om de sensatie die doet verkopen, te doen? De media vechten om de primeurs omtrent Vangheluwe. Bladzijden en bladzijden worden gevuld.

Het bericht dat ELKE DAG in ons land EEN KIND JONGER DAN TIEN(!) misbruikt wordt, kreeg amper aandacht en helemaal geen vervolg in de kranten.

Kom nou, professor De Vos. U neemt als hoogleraar arbeidsrecht toch wel een merkwaardig standpunt in.Ook de bonussen net als de wedde van u en mij, behoren tot de essentie en zijn niet alleen maar een politiek symbool. En de vraag is niet alleen waar de winsten vandaan komen maar de vraag is OOK of de bonussen gerechtvaardigd zijn.

Excessieve bonussen zijn als zodanig en in ethisch opzicht onaanvaardbaar. Bonusmisbaar populistisch noemen, zoals u doet,  is een populistische verdediging van de bonusgraaiers .

Er is nog een ander element in uw betoog dat vragen oproept.U bestaat het warempel om de overheid de schuld te geven van de bonussencultuur en de samenleving als slachtoffer van de overheidssteun voor te stellen. De banken en de individuele poenscheppers blijven buiten schot.

Professor, u velt een moreel oordeel over de overheid maar het bonussensysteem behandelt u puur economisch-financieel.

Kortom, u schrijft niet als professor arbeidsrecht maar als een liberale Itineramilitant die wat graag aan overheidsbashing doet.

De hele politieke herrie rond de Congoreis van prins Laurent en zijn contacten met een anti-Kadhaffidiplomaat, lijkt me een sterk opgeklopt stukje politiek theater waarbij de zgn. bekommernis om de 'hogere landsbelangen' en de 'instellingen' misbruikt wordt om andere doeleinden te dienen. Het zijn stokken om de hond te slaan. En voor alle duidelijkheid, dit is geen verdediging van een prins.

Tot nu toe is er geen enkele serieuze poging gedaan,ook niet door de media,om enig negatief effect of invloed tout court van de prinselijke reis op de relatie België-Congo of op de binnenlandse politieke situatie van Congo en van het contact met de Lybiërs, bloot te leggen. Meer dan waarschijnlijk omdat er niets te detecteren is.

De commotie is dan ook terug te brengen tot gefnuikte trots in hoofde van de politici ('wat denkt die Laurent wel, niet willen luisteren naar ons') en tot het opdissen in de media van smeuïge anekdotes en insinuaties omtrent de handel en wandel van Laurent. Want, wanneer het om de koninklijke familie gaat, in het bijzonder Laurent, dan gooien de media alle remmen los, dan bestaat respect voor de privacy niet meer.

Ook het machtsdenken van politici speelt mee. Zij hebben vroeger een dotatie  goedgekeurd om in casu Laurent te temmen, in een gouden kooi gevangen te zetten. Herleid tot haar essentie, is de reactie van de regering  te verwoorden als: hij luistert niet naar ons, hij waagt het ons, politici, te tarten, wel dan pakken we zijn centen af. Het is de regering die de dotatie voorgesteld heeft als een middel om Laurent binnen de lijntjes te doen lopen.

Veel moediger en zuiverder zou zijn, het debat aan te gaan over dotaties, los van Laurents strapatsen, en over het Belgische vorstendom. Maar dat durven onze toppolitici niet echt.

Als je dat allemaal leest, kan je het voorstel van de commissie niet anders dan een draak noemen. Landuyt wordt de architect ervan genoemd. Hij zou als jurist het schaamrood op de wangen moeten krijgen. Juridisch is het geen parel, het is een onding, raakt geen grond. De commissie heeft iets in mekaar geknutseld buiten een juridische basis of context om. Dat bewijst juist de bevooroordeelde antikerkhouding en/of de onkunde van de meeste commissieleden.

Wat ligt dan uiteindelijk voor? Iets wat flagrant een aantal uiterst belangrijke rechtsprincipes negeert. De bedoeling is voor de zoveelste keer duidelijk: het kerkinstituut nu ook financieel treffen. Uitgaande van een gesuggereerde maar juridisch gezien niet bewezen schuld, oefent de commissie een morele chantage uit. Ze verengt bovendien het wijdverspreide seksuele misbruik tot een geldzaak in de perceptie van velen, en focust in hoofdzaak op de pedofilieschandalen, de meeste uit een ver verleden, binnen de kerk.

Na de publicatie van het eindrapport, dat door Bracke en Landuyt -hun eigen werk(?), weet je wel- een magnifiek werkstuk genoemd werd, is er een oorverdovende stilte over neergedaald. Sporadisch zal het nog wel eens opduiken. Maar een echte aanzet tot een systematische bestrijding van seksueel misbruik in alle sectoren van de samenleving, zal het rapport niet betekenen. Waarom niet? Omdat te veel figuren in die commissie hoofzakelijk bezig geweest zijn met hun agenda: bestrijding van de Kerk. 

Na de zo goed als unanieme parlementaire goedkeuring van de Belgische deelname aan de Lybiëoorlog, vond minister De Crem het nodig o.a. Groen! een stevige veeg uit de pan te geven.

Groen!-kamerlid De Vriendt reageert daarop. Hij  stelt dat men altijd kritisch moet blijven ten aanzien van militaire interventies en voortdurend moet evalueren. Hij hekelt ook het feit dat De Crem de Lybiëbeslissing misbruikt voor een binnenlandse politieke afrekening. De Vriendt heeft overschot van gelijk.

Overigens maakt de manier waarop De Crem zich sinds de beslissing tot actieve deelname aan de oorlog, als minister functioneert en optreedt, veel duidelijk over 's mans opvattingen en karakter. De Crem voelt zich zonneklaar prima in zijn vel in deze oorlogssituatie. Hij prefereert minister van oorlog te zijn in plaats van minister van defensie. Hij gedraagt zich bijna als de Opperbevelhebber van het Leger. Hij glorieert tussen al de andere 'welmenende Groten der Aarde'. Hij zou wat graag zelf de zegebulletins van ZIJN leger schrijven. De ernst van zijn mimiek accordeert met de ernst van de situatie. Het staatsmanschap druipt eraf. Eindelijk een viriele krijgsheer aan het hoofd van het leger. Een man met militaire ballen aan zijn lijf. Geen flauw Flahautleger van ontwikkelingshelpers. Neenee, martiale De Cremsoldaten!

Toch een schoonheidsfoutje: als je in zo'n hoge krijgssferen verkeert, waarom dan vanuit je F-16, bij manier van spreken,  een partijtje als Groen! tussen de benen schieten?