De canon: een didactisch instrument
Er is zoveel gekrakeel over de canon van Vlaanderen dat je haast zou vergeten wat voor een geweldig instrument hij is voor het geschiedenisonderwijs, schrijft Koen Cools (Lerarenopleider/historicus Thomas More Hogeschool en Universiteit Antwerpen) in De Standaard.
Koen Cools toetst De Canon van Vlaanderen aan de visie van de Nederlandse pedagoog Biesta op de functies van het onderwijs. Cools' conclusie: de Canon is een geweldig instrument voor het geschiedenisonderwijs. Mooi.
Elk jaar verschijnen er erg geslaagde en minder geslaagde 'instrumenten voor het onderwijs'. Die wekken helemaal geen beroering, krijgen amper aandacht. Ze verschijnen en verdwijnen. Dat zal ook met de Canon het geval zijn.
Maar het verschil is dat er voorafgaand aan en bij het verschijnen, de Canon een hot item was. Dat is alleen maar te verklaren doordat hij op bestelling van de politiek tot stand gekomen is , en dan nog specifiek vanuit een Vlaamse identitaire missioneringsdrang.
Cools benadert de Canon vanuit zijn job. Hij vindt het een goed handboek voor het geschiedenisonderwijs. Prima, er wordt al genoeg 'didactische rommel' op de markt gegooid.
Dat lijkt me ook de beste benadering: beschouw de Canon van Vlaanderen als een van de vele didactische instrumenten.
