Na zijn bezoek aan Hongarije, sprak de paus over het gevaar van het consumentisme en de zorg voor de christelijke wortels.

'Maar ook vandaag, zo bleek uit de ontmoetingen met de jongeren en met de wereld van de cultuur, wordt de vrijheid bedreigd. Hoe? Vooral door de witte handschoenen van een consumentisme dat verdooft, waardoor men zich tevreden stelt met wat materieel welzijn en men, met geheugenverlies van het verleden, zich laat ‘drijven’ in een heden gemaakt op individuele maat. Dit is de gevaarlijke vervolging door het mondaine, bevorderd door het consumentisme.

Maar, als het enige dat telt aan zichzelf denken is en doen wat lijkt en wat men graag heeft, dan stikken de wortels.

Dit is een probleem dat heel Europa aangaat, waar zich aan de anderen wijden, zich gemeenschap weten, de schoonheid ervaren van het samen dromen, een groot gezin vormen in crisis verkeert. Heel Europa verkeert in crisis. Laten we daarom nadenken over het belang om de wortels te bewaren, want alleen door in de diepte te gaan kunnen de takken in de hoogte groeien en kunnen ze vruchten dragen. Ieder van ons kan zich de vraag stellen, ook als volk, ieder van ons: welke zijn de meest belangrijke wortels in mijn leven?  Waar ben ik geworteld? Denk ik daaraan, draag ik er zorg voor?'

Psalm 139, 13-16

'U hebt mij immers in de buik van mijn moeder gemaakt.Mijn hele lichaam werd door U geweven.

Ik prijs U,omdat U mij zo prachtig hebt gemaakt.Alles wat U doet,is wonderbaarlijk. Alles in mij getuigt daarvan.

U zag elk van mijn botten,terwijl zij in het verborgene werden gemaakt.

U zag mij al toen ik nog geen vorm had.

Elke dag van mijn leven stond toen al in uw boek opgeschreven.'

Paul Goossens in De Standaard:

In haar ondernemingsverslag, zo ontdekte de krant De Tijd, publiceert de Nationale Bank een grafiek waaruit blijkt dat de 10 procent rijkste Belgen niet 47 procent van het nettovermogen van de ­natie bezitten, maar 57 procent of zelfs meer. Daarmee komt België op gelijke hoogte met Frankrijk, Duitsland en het ­Verenigd Koninkrijk. Dat er onduidelijkheid bestaat over de precieze cijfers, mag de bank zichzelf verwijten. De vrij nauwkeurige grafiek laat geen ­twijfel toe over de aardverschuiving. Door haar publiek te maken – een uitschuiver van gouverneur Pierre Wunsch? – maar geen cijfers vrij te geven wegens ‘te ­experimenteel’, voedt de bank de ­geruchten over politieke inmenging.

'In het abortusdebat is geen plaats voor nepnieuws en alternatieve feiten', schrijven enkele VUB-topmensen in DS van 26 april.

Bisschoppen over verregaande verruiming toegang tot abortus

Bisschoppenconferentie

In het federale parlement wordt voorgesteld de termijn voor abortus op te trekken van twaalf tot minstens achttien weken na de conceptie. Ook wordt geadviseerd niet alleen ernstige medische aandoeningen als reden te kunnen inroepen, maar ook mentale problemen. Eveneens wordt gepleit voor de afschaffing van de zesdaagse wachttermijn en voor de schrapping van de informatieplicht over alternatieven.

Wat met ‘mentale problemen’ wordt bedoeld, wordt niet omschreven. Die kunnen van gelijk welke aard zijn. Het leven van een levensvatbaar kind kan dan beëindigd worden, ook als het geen acute bedreiging is voor het leven of de gezondheid van de moeder. Kan het dat daarbij geen verdere vragen worden gesteld?

Bovendien is de zwangerschapsonderbreking na twaalf weken een veel zwaardere en veel ingrijpendere handeling. Het is belangrijk dat we dit terdege beseffen. Voor velen die ze zullen moeten uitvoeren, zal dat niet evident zijn. Ook voor de moeder zelf roept de psychische verwerking ervan vele vragen op.

Niet verwonderlijk dat velen over de ideologische grenzen heen verwachten dat hier grote voorzichtigheid aan de dag wordt gelegd. Al in 2019 hebben artsen, vroedkundigen, verpleegkundigen en andere zorgverleners openlijk hun bezorgdheid geuit bij het voorstel van een verlenging van de termijn. Het raakt hen in hun professionele roeping en taak. Te meer omdat ook wordt geadviseerd om abortus, nu al uit het strafrecht verwijderd, expliciet onder de wetgeving inzake gezondheidszorg te situeren. En dus zonder meer te beschouwen als een medische handeling.

Zeker, omstandigheden kunnen mensen radeloos en uitzichtloos maken. Maar dan stellen dat het om een medische ingreep gaat, doet geen recht aan wat de betrokkenen zelf ervaren en beleven. Waarom dan nog raad en hulp vragen? Te meer omdat zelfs mogelijke alternatieven beter niet ter sprake komen, zoals eveneens wordt voorgesteld. Een luisterend oor en begeleiding zijn toch kostbaar?

Tot hiertoe was de wetgever bekommerd om een juiste balans te vinden tussen de bescherming van het ongeboren leven en de zelfbeschikking van de zwangere vrouw. Dat is in de nieuwe voorstellen niet meer het geval. Nochtans is de bescherming van het ongeboren leven, ook en in het bijzonder in een rechtsstaat, op zich al uiterst belangrijk. Ze is dat des te meer wanneer vandaag verder onderzoek wordt gedaan naar de pijnperceptie van foetussen.

Onze samenleving heeft het steeds moeilijker met alles wat onze plannen doorkruist en onze levenswijze verstoort. Het geldt voor wie oud of ziek is, voor armen en vreemdelingen, voor mensen op de vlucht. Dat geldt ook voor het ongeboren leven. Dat is het wat paus Franciscus in zijn encycliek Laudato Sí schrijft: Wanneer de persoonlijke en maatschappelijke gevoeligheid voor het erkennen van nieuw leven verloren gaat, verdwijnen ook andere vormen van openheid die waardevol zijn voor de samenleving.

Kardinaal Jozef De Kesel en de bisschoppen van België

IPID - Brussel, woensdag 26 april 2023

Het is me niet bekend of ene Pedro De Seranno, abortusarts, de planten moreel serieus neemt of niet, maar ongeboren kinderen moreel serieus nemen, doet deze Pedro zeker niet.

In DS van 22 april mag hij het volgende verkondigen, wat hijzelf best wel 'choquerend' vindt: 'Voor mij kan een zwangerschapsbeëindiging tot het einde van de zwangerschap'.

Een perfect leefbaar en levend kind kan dus volgens deze arts (?) geliquideerd worden. Is dat niet gewoonweg pleiten voor moord op nog net niet geboren kinderen? Hoe is het mogelijk dat dergelijke uitspraak een forum krijgt?

'Zo werd de oude hoop van het beloofde land gerecycleerd als hoop op de komst van het koninkrijk Gods, de overwinning op de dood, een kans op een heerlijk eeuwig leven in het hiernamaals. Zo klonk het althans tijdens de paasmis van mijn katholieke jeugd', schrijft filosofisch onderzoeker Tom Hannes in DS van 8 april..

Ach, hoe talrijk zijn de Vlamingen die zich gearriveerd voelen, die de kans krijgen om hun pennenvruchten, hun overwegingen via krant of tv de wereld in te sturen , hoe talrijk zijn ze, deze geschoolde Vlamingen die toch altijd te pas maar meestal te onpas, de onweerstaanbare drang voelen het volk duidelijk te maken dat ze weliswaar in een katholiek nest geboren zijn, een katholieke jeugd hebben beleefd, godbetert zelfs misdienaar zijn geweest, maar van het geloof en de kerk van hun ouders en jeugd zijn afgevallen en die afvalligheid wat graag beschouwen als een onweerlegbaar bewijs van intelligentie en emancipatie. Oef, wat een volzin!

Wat korter nu. Wat zou Hannes schrijven zonder zijn katholieke jeugd?

Zeker de  streekbewoners maar ook vele, vele andere bezoekers uit heel Vlaanderen en vanuit Nederland, hebben de abdij en abdijgemeenschap altijd ervaren als een verrijkend religieus-spiritueel, intellectueel-cultureel, sociaal-economisch , historisch-architecturaal centrum voor de (grens)regio en als een religieus ankerpunt voor vele individuen, gezinnen en groepen.

We kunnen daar ons nog intenser op richten en meehelpen aan de instandhouding daarvan, dankzij de Abdijkring. De norbertijnen van Postel nodigen belangstellenden van harte uit lid te worden van de abdijkring. 

En als lid kan ik u verzekeren: u zal er geen spijt van hebben.

Gust Adriaensen

‘Als we laten begaan, zal artificiële intelligentie het binnen afzienbare tijd van ons overnemen en voor god spelen, schrijft Slavoj Zizek in DS van 11 april. De keuze die ons rest, is een nieuwe vorm van communisme of oncontroleerbare chaos.

De teneur van het artikel is somber maar Zizek uit meningen die aan het denken zetten.

'Als ‘posthumaniteit’ als een collectief feit naar voren komt, zal ons wereldbeeld zijn drie bepalende, elkaar overlappende subjecten verliezen: menselijkheid, natuur en goddelijkheid. Onze identiteit als mens kan alleen bestaan tegen de achtergrond van de ondoordringbare natuur, maar als het leven iets wordt dat volledig gemanipuleerd kan worden door technologie, dan verliest het zijn ‘natuurlijke’ karakter. Een volledig gecontroleerd bestaan is er een zonder betekenis.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor elk besef van het goddelijke. De menselijke ervaring van ‘God’ heeft alleen betekenis vanuit het gezichtspunt van de menselijke eindigheid en sterfelijkheid. Zodra wij homo deus worden en eigenschappen creëren die ‘bovennatuurlijk’ lijken vanuit ons oude menselijke gezichtspunt, zullen de ‘goden’ zoals we die kenden, verdwijnen. De vraag is wat er dan overblijft'.

Inderdaad, that's the question.

De abdijkring van Postel bestaat uit mensen die verbonden willen leven met de abdijgemeenschap van Postel.

We blijven maar mensen kruisigen

Roelandt schrijft een toegankelijke en toch diepgravende bezinning bij Goede Vrijdag. Vanuit 'het proces, de veroordeling en de executie' van Jezus Christus, komt hij tot aansprekende en confronterende bedenkingen bij hedendaagse gebeurtenissen en attitudes.

Zijn slotalinea is een gebalde expressie van wat Goede Vrijdag kan betekenen, ook voor niet-christenen: een verhaal van hoop en een impuls tot engagement.

In (de beleving van) Pasen kan die hoop, die moed, dat engagement, telkens weer opnieuw vernieuwd worden.

Een geldautomaat in elk dorp? Overbodige cash voor de ‘vergeten Vlaming’

Arthur Orlians

Schepen van Financiën in Mechelen (Open VLD). Schrijft deze bijdrage in eigen naam.

De Standaard, dinsdag 4 april 2023 

Opnieuw meer bankautomaten plaatsen zodat digitale analfabeten makkelijker aan geld raken, is de verkeerde aanpak, vindt Arthur Orlians. Het is alsof je iemand die moeite heeft met e-mail, een nieuwe vulpen koopt.

--------------------

 Er loopt daar in Mechelen een (wereld)vreemde man rond, vervuld van zijn eigen grote, onaantastbare digitale gelijk. Een Open-VLD'er is hij en hij beheert via QR-codes de Mechelse schatkist, een woord dat hij overigens verafschuwt samen met de sukkelaars die nog altijd met munten en bankbiljetten winkeliers lastigvallen.

Zijn afschuw vindt hij terecht, want hij waant zich een ziener en een profeet, die weet wat er te gebeuren staat en die keihard waarschuwt. 'De ­‘ver­geten ­Vlaming’ zal weer cash kunnen afhalen, maar hij zal nooit leren werken met een mobiele bankapp', aldus de sombere boodschapper.

De genadeslag, het onverbiddelijke Mechelse liberale, digitale orakel, volgt dan: 'Nooit zal die knullige Vlaming deel uitmaken van de toekomst!' Vreselijk. Om in elkaar te krimpen. Laten we met z'n allen een poging doen om ons , geïnspireerd en geleid door deze Mechelse digigoeroe, asap vertrouwd te maken met Payconiq! Dan, alleen dan, is er een kansje om deel uit te maken van de toekomst!

Want het moet allemaal snel, sneller, snelst. Al de filosofen en sociologen, psychologen en psychiaters, die geregeld het helse tempo, de ratrace als belangrijke oorzaken van burn-out, depressie, agressie, suïcide, onder de aandacht brengen, en pleiten voor meer individuele en maatschappelijke traagheid, zou het zwijgen opgelegd moeten worden. Zij zijn een gevaar voor de samenleving.

Want een maatschappij die echt rekening houdt, ook in haar organisatie, aldus dit Orakel van Mechelen, met 'het tempo van de traagsten leidt tot stilstand, achterstand en achteruitgang'.

Deze Mechelse profeet , die alleen maar een toekomst ziet voor degenen die 'kunnen werken met een mobiele bankapp, blijkt voorzitter te zijn van een sociale huisvestingsmaatschappij (op zijn mobiele bankapp kan hij de stand van zijn vergoedingen 24/7 volgen). De vraag is: hoe zit het met het tempo van de bewoners? En organiseert deze rappe digischepen zijn maatschappij in het tempo van die bewoners of niet?

Deze wonderlijke Mechelse digischepen gebruikt/misbruikt iets heel concreets maar wel eerder banaals –cash of digitaal-, om een veel ruimere ideologische boodschap de wereld in te sturen.

Die zit in het volgende zinnetje: 'Maar een samenleving mordicus organiseren in het tempo van de traagsten leidt tot stilstand, achterstand en achteruitgang'. Dit is de essentie van een donkerblauwe neoliberale mens- en maatschappijvisie. Zij beschouwt traagheid en 'trage mensen' als hinderlijke remmen op beweging, voorsprong, vooruitgang, wel te verstaan economische en financiële.

Met die 'traagsten' moet dus zo weinig mogelijk rekening gehouden worden. Volgens het Digitale Wonderkind van Mechelen moet de samenleving georganiseerd worden in het tempo van de rapsten. Want snelheid, dat is noodzakelijk om de materieel-financiële blauwe hemel te bereiken.

Een vraag die rijst: zouden de zgn. sociaal-liberalen -wordt Somers daar soms niet toe gerekend?- het eens zijn met deze ultrarappe jongen.

De norbertijnen van Postel...

In zijn homilie op het hoogfeest van Sint-Jozef, verwees abt Testaert van de abdij van Postel, naar de apostolische brief Patris corde -  Met het hart van een vader, die paus Franciscus in 2021 publiceerde.

Die brief opent met de woorden: ‘Met het hart van een vader: zo heeft Jozef Jezus liefgehad, die in alle vier de evangeliën “de zoon van Jozef” wordt genoemd.’ De paus deelt in deze tekst vervolgens een aantal persoonlijke overwegingen over de ‘buitengewone figuur’ van St. Jozef. Zijn verlangen om dit te doen groeide tijdens de pandemie.

Gewone mensen

‘Te midden van de crisis die ons treft, hebben we kunnen ervaren dat “ons leven wordt gebouwd en in stand gehouden door gewone mensen – die meestal worden vergeten – die niet verschijnen in de krantenkoppen en tijdschriften of in de schijnwerpers staan van de nieuwste show, maar die ongetwijfeld de beslissende gebeurtenissen van onze geschiedenis van vandaag schrijven: artsen, verpleegkundigen, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, vervoerders, ordehandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, vele anderen die hebben begrepen dat niemand zich alleen redt. […] schrijft de paus.

Hij prijst al deze gewone mensen die dagelijks geduld oefenen en hoop geven. ‘Hoeveel vaders, moeders, opa’s en oma’s, onderwijzers laten onze kinderen niet met kleine en dagelijkse gebaren zien hoe ze een crisis het hoofd moeten bieden en doorstaan, door hun gewoonten aan te passen, de ogen omhoog te richten en het gebed te stimuleren. Zoveel mensen bidden, offeren en bemiddelen voor het welzijn van allen.’

Hoofdrol

De paus wijst erop dat iedereen in de heilige Jozef de man kan vinden die onopgemerkt blijft, de man van de dagelijkse, discrete en verborgen aanwezigheid, een bemiddelaar, een steun en een gids in moeilijke momenten. ‘De heilige Jozef herinnert ons eraan dat allen die schijnbaar verborgen zijn of op de achtergrond staan, een ongeëvenaarde hoofdrol spelen in de heilsgeschiedenis. Aan hen allen een woord van erkenning en dankbaarheid,’ aldus de paus.

Lees de complete brief Patris corde hier.