De gigantische vervuiling en energieproductie die nodig zijn voor de ontginning van materialen, realisering, vervoer, installatie, enz. van al die 'duurzame' toestellen en bouwtechnieken, worden al jaren onder de mat geveegd.

Architect Luk Deleu schreef in 2021:  'Ik ben een grote tegenstander van gebouwen isoleren. Ik vind dat belachelijk. Maar écht belachelijk, hè. Je wilt toch niet weten hoeveel koolstof er al geproduceerd is om dat isolatiemiddel te maken? En je wilt toch ook niet weten wat ze over 30 jaar gaan doen met al dat isolatiemateriaal dat daar op een hoop zal liggen? Dat wordt hetzelfde verhaal als asbest.'

Al vaak is het gebeurd dat er een golf van sympathie te constateren valt in de media  wanneer een BV zich out.

Uit de kast komen, wordt dan geroemd als moedig, exemplarisch en bevrijdend voor andere mensen die worstelen met hun geaardheid en met de gevreesde reactie van eigen omgeving en van de ruimere samenleving.

Merkwaardig genoeg, is dat nu niet het geval. Rousseau wordt net niet met pek en veren de woestijn in gestuurd.

Waarom dat verschil? De enige verklaring lijkt me het politieke succes van Rousseau te zijn. Dat wekt bij tegenstanders afgunst. En deze outing en een roddelcampagne bieden de mogelijkheid, een poging te doen om de politicus en de politieke partij en maatschappijvisie die hij leidt en vertegenwoordigt, te beschadigen.

(2)

Een overduidelijke illustratie van die 'desinteresse en onwetendheid' in de geschreven Vlaamse pers, is  te vinden in De Standaard van 7 juni.

Daarin verscheen een artikel met als titel 'de vijf levenslessen van Nathalie Basteyns', hoofdpersoon van 'Mirakel n°71'.

Hoewel de reeks 'Mirakel n°71' gebaseerd is op (de zoektocht naar) religie, geloof, God, en er prachtige religieuze getuigenissen in voorkomen, ook van de hoofdpersoon zelf, slaagt de auteur van het artikel  erin met geen woord daarover te reppen!

Tertio van 7 juni constateert , onder de titel 'God is terug op de Vlaamse buis' , dat de vrt en de Vlaamse commerciële zender GoPlay  de jongste tijd ronduit goede reeksen aan godsdienstige onderwerpen wijden. Inderdaad.

Het weekblad vermeldt de reeksen MIRAKEL n°71, SJALOOM ALLEMAAL en MIJN GOD. Ze zijn nog altijd online te bekijken op VRTmax en GoPlay. Echt de moeite. 'Godsdienst wordt niet afgedaan als een relict uit onderontwikkelde tijden', aldus Tertio. Religie is belangrijk en zingevend in mens en samenleving.

Tertio voegt eraantoe: 'Maar de geschreven Vlaamse pers blijft ter zake uitblinken in desinteresse en onwetendheid'. Inderdaad. Een schande voor de geschreven Vlaamse pers.

Beste allemaal,

Op zaterdag 3 en zondag 4 juni zal Schoonbroek ook deelnemen aan Open
Kerkendag.

Bijkomend houden we een tentoonstelling van meer dan 150
nieuwjaarsbrieven van begin 1900 tot nu!

Verder kan je een bezoekje brengen aan onze zolder EN de torenspits.
Hiervoor passeer je, letterlijk, onder de kerkklokken.

De geïnteresseerden van onze totale restauratie kunnen doorlopend een
film bekijken waar deze werken stap voor stap in zijn vastgelegd.

Uniek is ook de verkoop van enkele schaliën (150 jaar oud) van de kerk
voor restauratie. Deze schaliën zijn door Marleen voorzien van een leuke
spreuk.

Met het mooie weer in het vooruitzicht zal het ook leuk vertoeven zijn
in onze bar.

Alvast allemaal welkom op ons gratis evenement.

In bijlage alvast enkele sfeerfoto's.

Namens Kerkfabriek Sint-Job en de plaatselijke geloofskern,

Erik Leysen

Cathy Berx, gouverneur van Antwerpen:

'Het ergste is nog dat de gevolgen van weersextremen en oorlogen het meest verwoestend zijn voor wie er het minst voor verantwoordelijk is'.

De Sint-Jobparochie neemt deel aan de Open-Kerkendag op 3 en 4 juni. Er is een doorlopende filmvoorstelling over de restauratie van de kerk. Kerktoren en zolder kunnen bezocht worden. Het prachtige retabel van Sint-Job kan je beter leren kennen. En bewonder vol nostalgie nieuwjaarsbrieven van 1900 tot heden. Van al die mooie en spannende dingen krijg je wellicht dorst. Geen nood in de gezellige en mooie pastorietuin is een bar voorzien.

Een organisatie van kerkraad en parochie Sint-Job.

Opgelet, leraar-specialisten in spe!

De houdbaarheidsperiode is slechts 3 jaar! Daarna ben je leraar-specialist af. Tenzij de leerlingen, hierin subtiel opgejut door jaloerse leraar-niet-specialisten, de leraar-specialist echt niet kunnen pruimen en hem/haar al eerder de klas hebben uitgedragen.

Hoe moet het jezusmina verder na 3 jaar? Het tweede deel van je etiket wordt eraf geknipt en dan sta je daar, enkel nog bedekt met je sjofele leraarsplunje.Meewarig én grinnikend zullen de collega's in de leraarskamer, de lieve leerlingen in de klaslokalen, de betweterige ouders aan de schoolpoort sissen, fluisteren, ginnegappen: 'Ecce, een keizer(in) (bijna) zonder kleren.Eens was hij/zij een specialist. Na luttele tijd speelde hij/zij het specialisme kwijt, ocharme'.

De tragiek voor dergelijke specimens van het lerarendom is onvoorstelbaar.

Als het dan toch moet van de minister-specialist, dit voorstel: elke leraar is uiteraard een specialist. Maak er leraar-specialisten-specialisten of leraar- specialisten (bis) van.

'Wat is het politieke antwoord op onbehagen en eenzaamheid', vraagt Ruben Mooijman in DS van 25 mei zich af.

Mooijman is de zoveelste die de al zo lang bekende kenmerken en oorzaken van het zich niet goed in zijn vel voelen, opsomt. Aan de remedie die hij ziet, besteedt hij welgeteld twee woorden:  warme samenleving. Helemaal akkoord.

Waarom start hij daar niet mee en brengt hij in de rest van zijn artikel niet een aantal concrete middelen onder woorden?

Waarom weidt hij niet uit over bv. het belang van het buurt- en verenigingsleven, van religie, van inzet voor armen en hulpbehoevenden, enz.?

Waarom schrijft hij niet duidelijk, onomwonden, dat het beleid het middenveld krachtdadig moet steunen, dat de kerkgemeenschappen sterke impulsen moeten krijgen, dat we vrij en vrank en gesteund door de media moeten durven opkomen voor onze vereniging, voor onze religieuze overtuiging en gebruiken?

Waarom beklemtoont hij niet dat het goed is voor onze mentale gezondheid dat we in buurt, vereniging of kerkgemeenschap samenkomen en ons richten op en werken voor zaken die buiten ons eigen belang, belangrijk zijn voor de gemeenschap?

1. In de discussie omtrent het niveau van 'begrijpend lezen', wordt veel aandacht besteed aan de 'thuistaal'. Als die 'thuistaal' anders is dan de officiële taal in Vlaanderen, wordt die situatie beschouwd als een van de belangrijkste oorzaken van de leesproblemen.

   Het is opmerkelijk dat bijna niemand, ook de onderwijsspecialisten niet, en zeker de politici niet, zich de moeite getroosten om 'thuistaal' precies te definiëren. Maar het is wel duidelijk dat in deze context in de eerste plaats gedacht wordt aan de moedertaal van migranten uit Afrika en Oost-Europa.

   Dat roept vragen op. Hebben het Engels, Duits, Frans, Spaans, talen die als 'thuistaal' gebruikt worden, ook een negatieve invloed op de leesvaardigheid? Of vullen vooral politici van rechts tot extreem-rechts het begrip verengend en discriminerend in als volgt: thuistaal is alleen nefast voor het onderwijsniveau, wanneer het gaat om de taal van Arabische, Afrikaanse, Oost-Europese laaggeschoolde migranten?

   Het is nogal doorzichtig dat politici en heel wat mensen, wat graag,de oorzaak van het lage leesniveau , bij een 'falend migratiebeleid' leggen. Op die manier kunnen ze (de zwakste) migrantenfamilies de schuld geven van de zwakke leeskwaliteiten, ook van het 'eigen volk'. Aan de thuistaal van de welgestelde expats zie ik ze nog niet direct veel aandacht geven.

   De onderliggende redenering, is dan het volgende syllogisme: het leesniveau is slecht, de oorzaak zit in de thuistaal van migranten die we liever kwijt dan rijk zijn, de oplossing is: hou ze buiten of stuur er zo veel mogelijk terug.

   Een andere selectieve, verengende benadering van 'thuistaal' is, dat ten behoeve van het 'eigen volk',  met geen woord gekikt wordt over de 'thuistaal' van de grote meerderheid der autochtone Vlamingen.

   In de 'Vlaamse thuis', maar ook op de speelplaatsen en in de leraarskamers, tieren de dialecten en tussentalen welig. Zou die 'thuistaal' ook een negatief effect hebben op 'begrijpend lezen'?

Elke avond om 18 uur heeft in de abdijkerk van Postel (Mol), de avonddienst plaats. Iedereen is er welkom.

 

 

 

Het is een rustgevende gebedsdienst, die een half uur duurt. Hij bestaat uit een opeenvolging van hymnes, psalmen, een lezing en gebeden, stiltemomenten.

 

Samen met de norbertijnengemeenschap van Postel, de Vespers, zoals de gebedsdienst ook genoemd wordt, beleven, is een waardevolle ervaring.

'Doe er iets aan, godverdomme!', schreeuwt meneer Duyck in DS van 17 mei 2023. Wat dan, wat dan, professor? Wie in het lange artikel van Duyck over het pijnlijk lage niveau van begrijpend lezen in onze lagere scholen, effectieve recepten terugvindt, mag zijn/haar vinger opsteken. Want de professor in de cognitieve psychologie herkauwt nog maar eens de mogelijke oorzaken, waarvan een deel ook wel geregeld aan de toog te horen is.

Professor Van Den Branden, hoogleraar en leraren-opleider KU Leuven, formuleerde in DS van 4 april 2019, enkele voorstellen om het niveau van ‘begrijpend lezen’ op te krikken. Als Vlaanderen écht een regio met een leescultuur wil zijn, dan moet het een structureel beleid uitwerken, aldus de hoogleraar. Het is de moeite om dat artikel te herlezen en het te vergelijken met Duycks tekst.

Tegen de voorstellen van de heer Van Den Branden is weinig in te brengen. Gelijk heeft hij ook wanneer hij schrijft: 'Wat politici ook beweren, zij weten niet waarom leerlingen slechter scoren in begrijpend lezen'. En sommige politici hebben de voorbije dagen nogal wat beweerd.

We zijn nu vier jaar verder en DE vraag is natuurlijk of er iets gerealiseerd werd van de waardevolle voorstellen van de heer Van den Branden. Het belabberde niveau van de Vlaamse leerlingen, maakt het antwoord overduidelijk: niets.

Speelt daarin direct en vooral, (politieke) onwil of (didactische) onkunde mee? Ik denk het niet.

De grootste hindernis zit in de grondig gewijzigde maatschappelijke en culturele context. De lees-en schrijfcultuur die in ons onderwijs en in het culturele leven overheerste, is vanaf de jaren '60, '70, geleidelijk vervangen (overvleugeld) door een beeld- en sms-cultuur. Het zal verduiveld moeilijk zijn om die evolutie te keren.

Tegen die achtergrond, krijgt het optreden van sommige rechtse politici een ranzig en hypocriet randje. Is het niet merkwaardig dat de aanvallen op de 'culturele elite' en de 'intellectuelen' enerzijds én de pleidooien voor onderwijs dat zich concentreert op kennisoverdracht maar ook het beschuldigend aanduiden van de sterke aanwezigheid van migrantenkinderen als oorzaak van kwaliteitsvermindering anderzijds, vaak uit dezelfde politieke hoek komen?

En wat te denken over degenen die in de media en voor hun politieke achterban de streektaal of het 'verkavelingsvlaams' promoten of het zelf gebruiken én nu jeremiëren over het schabouwelijke niveau van het Nederlands?

Er is zoveel gekrakeel over de canon van Vlaanderen dat je haast zou vergeten wat voor een geweldig instrument hij is voor het geschiedenisonderwijs, schrijft Koen Cools (Lerarenopleider/historicus Thomas More Hogeschool en Universiteit Antwerpen) in De Standaard.

Koen Cools toetst De Canon van Vlaanderen aan de visie van de Nederlandse pedagoog Biesta op de functies van het onderwijs. Cools' conclusie: de Canon is een geweldig instrument voor het geschiedenisonderwijs. Mooi.

Elk jaar verschijnen er erg geslaagde en minder geslaagde 'instrumenten voor het onderwijs'. Die wekken helemaal geen beroering, krijgen amper aandacht. Ze verschijnen en verdwijnen. Dat zal ook met de Canon het geval zijn.

Maar het verschil is dat er voorafgaand aan en bij het verschijnen, de Canon een hot item was. Dat is alleen maar te verklaren doordat hij op bestelling van de politiek tot stand gekomen is , en dan nog specifiek vanuit een Vlaamse identitaire missioneringsdrang.

Cools benadert de Canon vanuit zijn job. Hij vindt het een goed handboek voor het geschiedenisonderwijs. Prima, er wordt al genoeg 'didactische rommel' op de markt gegooid.

Dat lijkt me ook de beste benadering: beschouw de Canon van Vlaanderen als een van de vele didactische instrumenten.