De publicatie van het salaris en de bonussen van de gouverneur van de Nationale Bank en de topman van Fortis, heeft de discussie over de omvang van lonen en vergoedingen weer aangewakkerd.
Ter verdediging van de supersalarissen en de graaibonussen, het spel van vraag en aanbod aanvoeren, snijdt alleen hout in een absoluut liberaal-kapitalistisch systeem. Dan hoef je geen rekening te houden met de sociale correcties die essentieel zijn voor onze toepassing van het kapitalisme.
De exuberante verloning en extravoordelen maken de loonvork veel te breed en verstoren in erge mate het sociale klimaat en overleg. Hoe kunnen de schatten verdienende toplui in het bedrijfsleven, bv. nog op een geloofwaardige manier aandringen op loonmatiging?
Er stelt zich ook een fundamenteel ethisch probleem. De gigantische geldstroom naar topmensen en aandeelhouders, versterkt het onevenwicht tussen inkomsten uit kapitaal en die uit arbeid. Geplaatst tegenover de vele duizenden mensen in Vlaanderen, die onder de armoedegrens leven, om nog niet te spreken over de miljoenen op wereldschaal, kunnen deze superwinsten niet anders dan immoreel genoemd worden.
Maar ook los van de schrijnende en opstandig makende tegenstelling rijk-arm, zou het verwerven van duizelingwekkende rijkdom, voor het individu dat nog enig moreel besef heeft, geen vanzelfsprekendheid zonder ethische dimensie mogen zijn.
De onvoorstelbaar platvloerse en agressieve uitval van de bij het grote publiek nauwelijks bekende auteur Erwin Mortier naar kardinaal Danneels persoonlijk, tijdens de afscheidsplechtigheid van Hugo Claus, is natuurlijk in de eerste plaats beschamend en ontluisterend voor Mortier zelf.
Maar ook en nog dieper: schaam u, Vlaamse media! Van zelfverklaarde kwaliteitskranten zoals 'De Morgen' en 'De Standaard' zou je verwachten dat ze op zijn minst enkele kritische woorden zouden publiceren over de manier en de omstandigheden van Mortiers plompe aanval op Danneels. Nee dus. Integendeel, Mortiers scheldpartij krijgt bijzonder veel sympathieke aandacht en wordt als een terechte repliek op Danneels' eerdere afkeuring van de mediatisering van de euthanasie, voorgesteld. Iets zoals : zijn verdiende loon, van hetzelfde laken een broek, enz. Dat er een wereld van verschil is, zowel inhoudelijk als vormelijk, tussen wat kardinaal Danneels zei en wat auteur Mortier naar voren bracht, ontgaat de Vlaamse topjournalisten Desmet en Vandermeersch klaarblijkelijk volkomen of willen ze, wat erger is voor journalisten, niet weten.
Schaam u, intellectuele en politieke gezagdragers van Vlaanderen, zo massaal aanwezig in de Bourla! Ook zij kennen, zo blijkt, het onderscheid niet tussen het formuleren van standpunten en een gore scheldpartij. Zij gaven en geven geen kik wanneer een van de voornaamste geestelijke en intellectuele gezagdragers van het land, door iemand die zijn tijdelijke wat ruimere bekendheid ontleent aan de overleden auteur naast hem op het podium, extreem onbeschoft over de hekel wordt gehaald.
Onze politieke en intellectuele elite, ook al gebruikt ze het woord 'christen' in haar partijnaam, doet het in haar broek uit vrees om als ethisch conservatief versleten te worden of om -godbetert- het stigma 'christen' of 'katholiek' opgedrukt te krijgen.
Voor dergelijke lafhartige houding is 'schaam u' nog bijlange niet krachtig genoeg.
Alle onlinekrantenkoppen zijn vrijwel identiek: Waardig afscheid voor Hugo Claus.
Maar hoe kan een afscheid waardig genoemd worden, als een van de sprekers, met name de auteur Erwin Mortier, volop aan het schelden slaat? Op die manier wordt er afbreuk gedaan aan de sereniteit, die een van de essentiële voorwaarden is voor de waardigheid bij dergelijke plechtigheid en trekt de scheldende spreker het grootste deel van de media- en publieksaandacht naar zichzelf.
Technisch gezien is het filmpje van de Nederlandse politicus Wilders van nul en generlei waarde. Inhoudelijk is het grotendeels een aaneenrijging van bekende gruwelijke beelden van wat moslimextremisten en -terroristen de voorbije jaren hebben uitgeschreeuwd en aangericht, aangevuld met een aantal verzen uit de Koran.
De aankondiging van wat uiteindelijk een flutfilmpje is geworden, hield de Nederlandse regering en samenleving maandenlang in de ban. De media hadden er een van de vetste kluiven van de laatste decennia aan. Wilders stond al die tijd in het middelpunt van de belangstelling en groeide uit tot de bekendste en/of beruchtste politicus van Nederland en ver daarbuiten.
Nu de reacties van de moslimwereld vooralsnog vrij gematigd zijn, gaat er een zucht van opluchting door Nederland. En misschien zit er een positieve kant aan het filmpje en de hele commotie errond. Misschien voelen vele gematigde moslims, Nederlandse en andere, nu nog sterker de noodzaak om in woord en daad duidelijk te maken dat wat Wilders suggereert, nl. de gelijkschakeling van onmenselijk fanatisme met de islam, niet correct is. En dat het ze menens is met hun strijd tegen de barbaarse extremisten in eigen rangen.
De Gucht junior komt nu aandraven met een wetsvoorstel dat de katholieke ziekenhuizen, op straffe van financiële sancties, zou verplichten euthanasie toe te passen. Eerder reeds wilde papa De Gucht deze verplichting koppelen aan de door CD&V en CDH gevraagde ruimere steun voor de palliatieve zorg.
Deze eis en dreiging werpen toch wel een bijzonder interessant licht op de interpretatie, die deze grote geesten van Open-VLD, aan het liberalisme geven.
Rekening houdend met de gedachtegang van de 23-jarige zoon van, kan ik de De Gucht-boys nog wel enkele ideetjes aan de hand doen, die ongetwijfeld van aard zijn om de ware Liberale Geest overal te doen waaien.
Waarom niet bij wet opleggen: -de inlassing van antikerklessen in het katholiek onderwijs; -op geregelde tijdstippen de verheerlijking van het neoliberalisme tijdens de eucharistievieringen; -de ophemeling door allochtonen,van de migranten en de multiculturaliteit tijdens VB-bijeenkomsten; -het maken van het kruisteken bij de start van het Open-VLD-partijbestuur; -anti-euthanasielezingen door broeder dr. Stockman of een van zijn geestesgenoten, voor de socialistische en liberale parlementsfracties, met verplichte aanwezigheid, op straffe van zware boete, van de De Guchts...
Al die dingen zijn gemakkelijk in wetten om te zetten en zullen ertoe bijdragen meer en meer vorm te geven aan wat De Gucht junior zich van een liberale maatschappij voorstelt: gesubsidieerde instellingen en organisaties dwingen standpunten in te nemen en handelingen te verrichten, die haaks op hun filosofische, morele of geloofsovertuiging staan. En als ze weigeren: de geldkraan van de staat dicht. Zo simpel is dat.
Op diverse internetfora woedt momenteel een polemiek omtrent de euthanasie van Claus en de reacties van broeder Stockman en kardinaal Danneels.
Opvallend is dat het uitsluitend de voorstanders van euthanasie zijn, die een overvloed aan grove scheldwoorden aan het adres van christenen en kerk, niet schuwen.
Vooral het forum van 'De Morgen', maar ook dat van 'De Standaard' , zijn prima bronnen voor het verzamelen en bestuderen van agressief woordgebruik.
Een onvolledige en voorlopige oogst: dictatoriale instelling, katholieke onnozelaar, zwartrokken en papen, zielige clericalen, katholieke kwezels, tsjevenmentaliteit, mislukte pater, domme meute, reactionaire roddels, godsdienstig obscurantisme, pilaarbijter Stockman, kaste, idiotieën, papen en tseven (sic), de pipo van Kerk en Leven.
Dat kan al tellen. Uit zelfrespect kiest bij zulke primitieve scheldkanonnade , elke iet of wat geciviliseerde Vlaming, gelovig of niet, pro of contra euthanasie, toch voor de katholieke club!
Het overlijden van de auteur Hugo Claus, is door de media aangegrepen (en misbruikt) om euthanasie voor te stellen als de zo goed als exclusieve manier om waardig te sterven.
Terecht heeft broeder dr. Stockman daartegen gereageerd, en ook de Alzheimerliga heeft ondertussen geprotesteerd. Stockman hekelt vooral de mediaheisa en licht de kwalijke effecten ervan toe. Bovendien stelt hij: 'Het was uiteraard Claus' visie en daar willen we in een maatschappij waar ruimte is voor verscheidenheid, respect voor opbrengen, ook al strookt het niet met ons mensbeeld en onze levensvisie.'
Nochtans worden op diverse internetfora, door vaak naamloze briefschrijvers, broeder dr. Stockman en de katholieke kerk uiterst brutaal aangevallen. Het is inderdaad erg opvallend dat de voorstanders van euthanasie hun verbale agressie de vrije loop laten wanneer de kerk of individuen, een anti-euthanasiestandpunt laten horen, of zoals, in dit geval, kritische bedenkingen hebben bij een pro-euthanasie-mediaoffensief. Klaarblijkelijk geldt de vrijheid van meningsuiting niet voor iedereen.
Ik vermoed dat Claus zelf die mediaheisa niet gewild heeft. Maar sommige kranten, tv-zenders en individuele personen hebben in de dood van Claus, letterlijk brood gezien of een kans om euthanasie als het ware te propageren. Op die manier nemen ze natuurlijk ook een ethisch standpunt in, terwijl ze tegelijkertijd uitschreeuwen dat de christenen en de kerk hun mond moeten houden.
Ten slotte: Claus is bekend geworden om zijn artistieke talenten. Ook daarop wijst dr. Stockman in zijn commentaar. Maar de veelzijdige auteur en kunstenaar, die Claus was, krijgt door die euthanasieshow nog amper aandacht.
De verrijzenis van Jezus Christus, die in de katholieke kerk vandaag gevierd wordt, behoort tot de essentie van het christelijk geloof. Ze geeft de mens een perspectief over de grenzen van dit aardse leven heen.
In 'De Standaard' werd , volkomen in de lijn van de hysterie die zich van de Vlaamse media heeft meester gemaakt, de vraag gesteld of de toekomstige generaties Claus nog zullen lezen.
Hoewel het niet zo moeilijk is om via boekhandels en bibliotheken, vrij nauwkeurige statistieken op te stellen over het kopen en ontlenen van bekende auteurs, dus ook van Claus, rust daar klaarblijkelijk een taboe op en wordt dezer dagen de indruk gewekt dat zo goed als iedere Vlaming met Claus opstaat en slapen gaat.
Hoe dan ook staat de gigantische mediabelangstelling voor Claus' literaire oeuvre en vooral ook voor zijn privéleven en zijn antikerkelijke agressie, in scherp contrast met , globaal gezien, de minieme belangstelling van de gemiddelde Vlaming voor de literatuur (laat staan het poëziegenre en het theater).
Brusselmans vraagt zich terecht af hoeveel mensen bv. 'Het Verdriet van België' uitgelezen hebben. Iedereen die in het bibliotheekwerk actief is (geweest) en nog wat contacten met lezers heeft, weet dat een vrij hoog procent van hen ruiterlijk toegeeft dat ze vol moed aan 'Het Verdriet' begonnen maar er na honderd, honderd vijftig bladzijden de brui aan gaven.
Overigens kan een eindeloze lijst met gekochte of ontleende werken uit de wereldliteratuur samengesteld worden, die amper of zelfs helemaal niet gelezen werden of worden maar die evengoed tot ons literaire, culturele patrimonium blijven behoren.
Daarmee wil ik aangeven dat de beperkte belangstelling voor en kennis van een bepaalde auteur niet bepalend is voor en niets afdoet aan de intrinsieke artistieke waarde van iemands oeuvre. Wat Claus betreft: hij is zonder twijfel de grootste Vlaamse auteur van de 20ste eeuw, veelzijdiger en getalenteerder dan Boon.
Maar doen alsof 'wij, de Vlamingen' en 'de volgende generaties', en masse Claus zullen blijven lezen, is de waarheid serieus geweld aandoen. De Vlamingen hebben hem ( en andere auteurs) nooit massaal gelezen en in de toekomst zullen in een niet-literaire (school)cultuur nog slechts enkelen, uit belangstelling of gedwongen, bv. een moeilijker en moeilijker wordend 'Verdriet van België' doorworstelen.
Nu de brutale Chinese repressie in Tibet in volle scherpte de dictatuur en de schending van de mensenrechten door het regime in Peking demonstreert, komt ook Rogge in het oog van de storm.
De man die altijd naar voren is gekomen als een integere en rechtlijnige persoonlijkheid, moet nu politiek beginnen schipperen en de ogen sluiten voor misdaden die iedereen ziet.
Het dilemma voor Rogge moet vreselijk zijn. Kiest hij voor de Olympische Spelen, dan kiest hij ook voor het Chinese regime. In dat geval verwoest hij echter zijn imago.
Schueremans is allicht de grootste festivalorganisator van België, hij blijkt na zijn optreden in 'Phara' nu ook een van de grootste etterbakken te zijn. Hij zal dan wel veel kennis van festivalzaken hebben, maar de pedanterie waarmee hij telkens opnieuw Phara onder de neus wreef dat zij van toeten of blazen wist, was hemeltergend. Deze festivalpaus duldt geen kritiek.
Overigens was er op Humo's Pop Poll niet alleen terecht boegeroep omwille van de hoge inkom- en consumptieprijzen. Het gejoel zwol pas sterk aan na de onvoorstelbaar lompe en agressieve reactie, doorspekt met wat Engels gewauwel, van god-in-het-diepst-van-zijn-gedachten-Schueremans.
Het wordt de hoogste tijd dat meer en meer jonge mensen zich niet langer laten beledigen en het geld uit hun zakken en die van hun ouders laten kloppen. Ze kunnen beter hun aandacht richten op kleinere en goedkopere festivals -er zijn er zat-, dan op het megagedoe van een zakenman, die gretig in hun portemonnee graait, hen beledigingen in het gezicht slingert en miljoenengages betaalt aan bands.
Zelf verdient hij ook miljoenen aan zijn festivalbusiness. Maar daarover mag het publiek lekker niets weten. En zeker Phara niet.
Justitieminister Van Deurzen (CD&V) heeft beslist het aantal parochieassistenten te verhogen, ze een vast personeelsstatuut te geven en een betere verloning.
Dat is een toe te juichen maatregel. Door de sterke daling van het priesteraantal, zijn het in meer en meer parochies de parochieassistenten, die het religieuze en liturgische leven van de plaatselijke kerkgemeenschap begeleiden en mee vorm geven.
Hun belang beperkt zich overigens niet tot het louter religieuze. Via hun kerkwerk spelen zij ook een belangrijke socioculturele rol in onze gemeenschap.
Luc Cortebeeck, de voorzitter van de christelijke vakbond, windt er geen doekjes om. 'CD&V is goed in het opstellen van sociale programma's maar hun economische standpunten hellen over naar de neoliberalen' en 'Elke nieuwe ploeg moet blijkbaar eerst manieren leren en de sociale partners leren respecteren. Dat was zo met Verhofstadt, dat is zo met Leterme' of 'Het is ons niet duidelijk welke rol Vervotte (een zgn. vakbondsvrouw) bij de regeringsonderhandelingen kan spelen'.
Als kritiek op de christendemocratische 'vrienden', kan dat tellen. Gewoonweg vernietigend voor het in de maak zijnde regeringsprogram. Ook tijdens de oranjeblauwe onderhandelingen van enkele maanden geleden, hadden zowel ACV als ACW geen goed woord over voor de in hun ogen veel te liberale sociaaleconomische standpunten en akkoorden.
Toch, en dat is hoogst merkwaardig, blijven de machtige christelijke werknemersorganisaties bij elke verkiezing hun kandidaat-mandatarissen uitsluitend naar CD&V sturen en gaat hun logistieke en morele steun zo goed als exclusief naar de christendemocraten.
Zouden de belangen van de werknemers niet veel beter gediend worden wanneer ACV en ACW resoluut zouden kiezen voor steun aan alle partijen of delen ervan die in hun programmapunten en actie het nauwst aansluiten bij de bekommernissen van de werknemers?
De media besteden er nauwelijks en dan nog vooral lacherige aandacht aan. Dat was te verwachten en onderstreept eens te meer het vooroordeel en de bekrompenheid van nogal wat journalisten, wanneer het gaat om kerk en geloof.
Nochtans is de stellingname van het Vaticaan dat de belangrijke zonden in deze tijd vaak een sociale dimensie hebben, van uitzonderlijk belang.
De opsomming van deze 'hoofdzonden' laat aan duidelijkheid niets te wensen over: vervuiling, genetische manipulatie, sociale ongelijkheid, schending van de mensenrechten.
Rome verruimt hierdoor zeer bewust de inhoud van het christelijke zondebegrip. In het verleden lag het accent zeer sterk op de individuele zonde, die dan vaak nog eens verengd werd tot 'overtreding van het 6de en 9de gebod'. Nu verschuift de aandacht naar toestanden en ontwikkelingen die nefast kunnen zijn voor mens én samenleving.
De bisschop van Gent, Luc Van Looy, stelde in een lezing te Retie, dat we in een 'neoliberalistische' maatschappij leven met als bijzonderste kenmerken een gelijkhebberig individualisme, een direct te bevredigen consumentisme, door kijk- en leescijfers gedirigeerde media en een extreem rationalisme.
Daartegenover moeten we als kerkgemeenschap, aldus de bisschop, onze inzet en werking richten op vorming, op zorg voor de armen en op warme genegenheid tussen de mensen met wie we in of buiten onze kerkgemeenschap in contact komen. Luc Van Looy beklemtoonde ook het belang van grotere christelijke evenementen, bv. rond parochieheiligen of bedevaartsoorden. Mensen hebben nood aan idolen, aan ankerplaatsen. Overigens groeit , volgens de Gentse bisschop, de volksdevotie. Ook constateert hij bij meer en meer jonge mensen een onbevooroordeelde nieuwsgierigheid voor alles wat met geloof en kerk te maken heeft. Bisschop Van Looy vindt het niet opnemen van een verwijzing naar de christelijke grondslag van Europa in de Europese grondwet, onbegrijpelijk. Heel onze culturele en sociale geschiedenis is in sterke mate mede gevormd door het christendom. Het onderwijs, de ziekenzorg, het sociale beleid, enz., zijn gebaseerd op christelijke waarden en praktijk.
Tot slot citeerde de bisschop de bijbeltekst waarin Christus een kind omhelst, het de handen oplegt en zegent. Drie handelingen, aldus bisschop Van Looy, die voor de relaties tussen ouders en kinderen maar ook tussen mensen in het algemeen, echt fundamenteel belangrijk zijn: warme nabijheid en genegenheid, bescherming en bemoediging, loslaten maar steunend en belangstellend meegaan.
In Nederland steekt het debat over kernenergie weer de kop op. Dezelfde discussie is ook in België reeds jaren aan de gang.
De tegenstanders zien het bannen van de kernenergie als de redding van de mensheid, de nucleaire lobby stelt kernenergie graag voor als een noodzaak voor het draaiende houden van onze economie en als oplossing van het CO2-probleem.
Waaraan merkwaardig genoeg weinig of geen aandacht besteed wordt, is het overleg tussen de verschillende landen of regio's en het op elkaar afstemmen van de beslissingen.
Welke zin heeft het bannen van kernenergie in Nederland, wanneer dat bv. in België niet zou gebeuren, of vice versa? De eventuele gevaren van kernenergie stoppen niet bij de Nederlands-Belgische grens.
In dezelfde gedachtegang roept het van overheidswege toekennen van riante 'bibbergeldbedragen' aan de gemeenten op wier grondgebied nucleair afval wordt opgeslagen, heel wat vragen op. Lopen door de berging van kernafval op Dessels grondgebied of in de Desselse ondergrond, de inwoners meer gevaar dan hun buren van Geel, Mol, Retie? Neen toch.
Dat de Nederlandse populist Wilders elk gesprek, ja zelfs elk contact met ook gematigde moslims weigert, pleit niet voor zijn democratische ingesteldheid. Integendeel.
In zijn aversie voor een welbepaalde Nederlandse bevolkingsgroep, gaat Wilders nog veel verder dan Dewinter en co. in Vlaanderen ooit hebben aangedurfd ten aanzien van de moslims.
Bovendien houdt hij op zijn eentje reeds maanden de Nederlandse regering en samenleving onder druk en in angst en veroorzaakt hij torenhoog oplopende voorbereidings- en beveiligingskosten, met zijn aangekondigd anti-islamfilmpje.
Dat er binnen de Nederlandse samenleving geen massale democratische reactie komt tegen deze pure antidemocraat, geeft te denken.
Vette krantenkop: 'CD&V verwacht dat Reynders afspraken naleeft' . Het gaat meer bepaald om afspraken over het aantal CD&V-ministers in de toekomstige federale regering.
Dat is pas een goeie. Klinkt totaal ongeloofwaardig uit de mond van een partij die de laatste negen maanden de kampioen geworden is in het niet naleven van afspraken met de kiezer: splitsing BHV, grote staatshervorming, goed bestuur, respect voor de mensen.
Kartelpartner NVA bakt het nog bruiner. Verwerping van het akkoord over de staatshervorming wegens te magere inhoud (borrelnootjes, spierinkjes, sardientjes en geen vette vis) en te grote onzekerheid over een serieuze tweede fase, dus weigering om verantwoordelijkheid op te nemen in een federale regering en toch blijven beweren dat binnen het kartel alles koek en ei is.
Die handel opdoeken, zou pas getuigen van respect voor de kiezer.
Binnen de logica van het machtsdenken heeft Reynders natuurlijk gelijk wanneer hij stelt dat er door het afhaken van NVA, nieuwe machtsverhoudingen zijn ontstaan: geen tweederde meerderheid meer en zelfs geen meerderheid in het Vlaamse parlementaire kamp. Dus, zegt Reynders, is het gepast dat CD&V een minister inlevert.
De vorming van het kartel was gericht op het verwerven van meer macht, het communautaire beloftepakket (waarvan het grootste politieke leeghoofd kon weten dat het onrealistisch was) had hoofdzakelijk een electorale bedoeling, de voorkeurstemmen van Leterme werden en worden in de weegschaal gegooid als machtsmiddel. Niet om enthousiast goed te keuren maar allemaal niet zo abnormaal in de politiek.
Wat wel bijzonder stoort is dat die partij meent een moraliserend vingertje te mogen opsteken naar een Waalse machtspoliticus. Of: de pot verwijt de ketel dat hij zwart is.
Mijn hart sprong op van vreugde toen ik toevallig ontdekte dat de welbekende professor Rik Torfs, onder de bovenvermelde titel, op zijn vrt-blog (multiblog.vrt.be/riktorfs) aandacht aan mij besteedde. Dat hij me 'Gust, zijn vijand' noemde - eraan toevoegend dat hij me van haar noch pluim kent-, omdat ik hem na een 'Pharaoptreden' de raad gegeven had (zie 'Torfs valt van zijn troon' , 6 februari, in dit blog), een keuze te maken tussen zijn academische loopbaan en zijn media-activiteiten, vervulde me evenwel met een zekere droefheid. Die werd enigszins verlicht door aandachtige lezing van des professors tekst, waaruit bleek dat het vijandbeeld er verder niets toe deed maar dat de columnist Torfs, het beeld klaarblijkelijk erg bruikbaar achtte als aanleiding én in- en uitleiding voor een aantal bedenkingen omtrent 'keuzes', waarmee ik het overigens hartgrondig eens ben.
Toch veroorzaakte het lichtvaardig gebruikte etiket 'vijand' bij mij, evenals Torfs een Kempense christen, een, weliswaar beperkte, gewetensnood. En die nood noopt me ertoe publiekelijk te verklaren hoezeer ik Rik (mag ook ik jou gemeenzaam 'Rik' noemen, Rik?) bemin, althans de relativerende, badinerende, mild-ironische, scherp observerende, ruimdenkende, verrassend schrijvende Rik van de columns.
Was 'Phara' , het program dat context en aanleiding vormde voor mijn kritische bedenkingen maar dat wonder boven wonder -ach, professorale verstrooidheid-, door blogger Torfs onvermeld blijft, er niet geweest, dan had ik Rik Torfs niet geadviseerd de reeds vermelde keuze te maken, raad die bij de professor de schrijfact omtrent 'keuzes' en het lezenswaardige resultaat genereerde.
Maar ik deed het om Riks bestwil. Want de student in het program, drong de professor bijna onmiddellijk in het defensief en Rik Torfs maakte een fatale keuze : de nijdige verdediging van zijn academische bolwerk. En wat hij als tussentitel in zijn column gebruikt, werd bewaarheid: keuze is nodeloos gevaarlijk.
Al de reeds opgenoemde eigenschappen van de door mij zo bewonderde columnist, verdwenen als sneeuw voor de zon en de kijkers kregen een agressieve, woedende, intimiderende, autoritaire, neerbuigende, geen tegenspraak duldende, op-en-top conservatief-burgerlijke academicus-professor te zien en te horen.
Hoe teleurgesteld was ik te constateren, dat de man, die ik niet haat, er niet in slaagde zijn academische attitude in harmonie te brengen met zijn media-gevatheid. Medeleven welde in me op en deze gedachte nam vorm aan: zou het niet beter zijn dat Rik Torfs dan toch een keuze maakt.
Het moge duidelijk zijn. Als het ooit zo ver komt, dan gaat mijn voorkeur naar de 'columnist-Torfs' en de 'Nooit Gedacht-tv-ster-Rik'. Maar zal in dat geval de roomse hiërarchie het verlies van deze eminente kerkjurist wel ooit kunnen verwerken?
Nog maar eens bleek uit 'Phara' van dinsdagavond, dat het moeilijk discussiëren is met de, volgens een Knackpanel, grootste intellectueel van Vlaanderen.
Etienne Vermeersch eist een groot deel van het gesprek voor zichzelf op, overschreeuwt zijn opponenten en luistert vaak niet echt naar de anderen.
Iedereen die ook maar een beetje weet heeft van tekstkritiek, zal Marc Reynebeau volmondig gelijk geven: de logica van het manifest van de Gravensteengroep, maakt het in de politieke praktijk van vandaag, tot een separatistisch manifest.
Waarom Vermeersch, die altijd beweert dat de ratio en de logica, voor hem de enige echt belangrijke maatstaven zijn, die tekstkritische analyse van Reynebeau mordicus bleef verwerpen, is een raadsel, dat m.i. alleen maar te verklaren valt uit erg diepe irrationele en alogische lagen in Vermeersch' persoonlijkheid.
Schouppe en Dewever maakten in 'Ter Zake' duidelijk dat CD&V en NVA een verschillende mening hebben over het akkoord over de staatshervorming. NVA weigert toe te treden tot de federale regering en blijft verder aan de zijlijn staan. En toch bleven beide heren bij hoog en bij laag beweren dat er voor het kartel geen vuiltje aan de lucht is.
Het kan niet anders of voor meer en meer mensen krijgt de relatie CD&V-NVA en wat de kopstukken daarover aan volkomen ongeloofwaardige beweringen uit hun nek kletsen, echt kafkaiaanse dimensies.
Uitermate pijnlijk was ook dat Schouppe zich meer op het NVA-terrein bewoog dan dat hij het CD&V-huishouden onder de loep nam. De voorzitter voelde zich namelijk geroepen om eens haarfijn uit te leggen waar NVA voor staat. Dewever gaf geen kik.
De reactie van NVA op het akkoord over de staatshervorming is bijzonder dubbelzinnig.
De partij toont zich relatief tevreden over het akkoord, hoewel de NVA-dada's, nl. de splitsing van BHV en de verwerping van een federale kieskring, heel onduidelijk dan nog, naar het tweede pakket verwezen zijn, dat pas in de loop van juni besproken wordt. Tegelijk zegt NVA dat de partij niet in een regering stapt als een federale kieskring wordt ingevoerd en BHV niet is gesplitst. Wil NVA, in tegenstelling tot de afgesproken timing, daarover dus uitsluitsel hebben voor 21 maart? Zegt de partij, als ze geen genoegdoening krijgt, het kartel met CD&V op? Of bedoelt ze alleen maar dat er geen NVA-politici een ministerpost zullen bezetten?
Benieuwd hoe lang de NVA-militanten en leden deze schizofrene en schipperende houding van de partijtop nog zullen dulden.
Leo Tindemans wordt over enkele weken 86 maar hij is nog altijd zeer welbespraakt en scherpzinnig. Dat bleek uit het tv-program 'De keien van de Wetstraat'.
Het is duidelijk dat Tindemans geen hoge pet op heeft van de manier waarop zijn partij een communautair eisenpakket tot kern van haar verkiezingscampagne maakte en achteraf de formatieonderhandelingen aanpakte. Daarmee plaatst hij zich in de rij van die andere CD&V-senioren (gemeenzaam ook wel 'oude krokodillen genoemd), Martens, Eyskens, Dehaene, Van Rompuy, die de laatste dagen zeer sterk op de voorgrond treden, voor gematigdheid en geduld in de aanpak van de staatshervorming pleiten en dus, verdoken of scherp, de onderhandelingsstrategie van de jongere christendemocratische garde tijdens de voorbije maanden, in vraag stellen.
Leo Tindemans relativeerde tot slot zijn eigen opmerkelijke politieke carrière met een wijs citaat: echt geluk vindt een mens niet in zijn functies, hoe belangrijk ze ook zijn, maar in de verborgen eilandjes van zijn hart en geest, waar hij zichzelf kan zijn.
Nieuwbakken minister van defensie, Pieter De Crem, nog altijd blinkend van trots en zot van glorie, nadert in snel tempo het punt waarop hij het best tegen zichzelf beschermd wordt.
Het is er hem klaarblijkelijk vooral om te doen wraak te nemen op zijn voorganger en aartsvijand André Flahaut. Dat uit zich in het ongedaan maken of terugschroeven , soms terecht dan weer totaal onverantwoord, van allerlei vroeger genomen maatregelen en beslissingen, wat dan weer venijnige reacties van Flahaut uitlokt. Kortom, toppolitici (!?) die zich als ettertjes gedragen.
Van een heel andere aard is de beslissing, zonder dat er een grondig parlementair debat aan voorafging, om België te laten participeren in de Afghaanse oorlogssituatie, door het sturen van gevechtsvliegtuigen. Ik steun ten volle de petitie (www.11.be) van 11-11-11, Oxfam, Pax Christi, die de minister ertoe oproept zich niet in te passen in de Amerikaanse en Navo-oorlogsstrategie, maar de Belgische bijdrage tot welzijn, stabiliteit en veiligheid in Afghanistan, op een niet-militaire manier te heroriënteren.
Misschien een gelegenheid om eens na te denken over het belang, de functie en de evolutie van de verschillende taalvormen die de meeste Nederlandstaligen gebruiken: AN, tussentaal, regiolect, dialect, sms-taal, chattaal...
Het is erg opmerkelijk dat de zgn. 'oude krokodillen' van de CD&V, Dehaene en Van Rompuy, de politieke koers bepalen. En de piste die gevolgd wordt is de staatshervorming in stappen, wat Dehaene reeds maanden geleden in zijn beruchte 'schootnota' aan de koning voorstelde.
Het zinnetje dat in NVA-kringen toen voor grote ongerustheid zorgde, was: QUID NVA? En terecht.
In wat nu op poten wordt gezet, kunnen Dewever en zijn partij, als ze nog een greintje geloofwaardigheid willen overhouden, zich onmogelijk terugvinden. Er tekent zich geen 'grote staatshervorming' af en de splitsing van BHV blijft in de vriezer. Dus helemaal geen 'vette vis' voor Dewever, amper een 'mager spierinkje'. Een verderzetting van het kartel kan NVA in die omstandigheden niet verantwoorden, tenzij de partij van plan is politieke zelfmoord te plegen.
Maar ook CD&V is mijlenver afgedwaald van haar communautaire verkiezingsbeloften. In de kritische benadering daarvan, gaat het niet in de eerste plaats om de Vlaamse eisen -vele christendemocraten vinden dat Vlaamse spierballengerol maar niks en totaal tegengesteld aan de solidariteitsgedachte-, maar wel om het bewuste misbruik van beloften als lokmiddel, terwijl men, zeker als beleidspartij, goed weet dat er voor een federale regering compromissen gesloten moeten worden.
Waarom moest het negen maanden duren vooraleer CD&V-NVA, bij monde van Dehaene, toegeeft dat de communautaire beloften (een grote staatshervorming, splitsing BHV: vijf minuten politieke moed...) waarmee de verkiezingen werden gewonnen, alleen maar bedoeld waren om het Vlaamse kiezerspubliek te lijmen en helemaal niet geschikt waren -zelfs de grootste politieke analfabeet zag dat meteen in- , om een federale regering op de been te brengen?
In de Postelse abdij hield kardinaal Danneels een rijkgevulde lezing over 'De tekenen van de tijd'.
Veel aandacht besteedde hij daarbij aan de zgn. inculturatie. De relatie van het christendom met de islam en het snel groeiende boeddhisme op het vlak van de Vlaamse kerk, kwam aan de orde maar ook op wereldschaal, de confrontatie van de Europese christelijke cultuur met bv. de veel oudere Aziatische culturele en religieuze tradities en gebruiken.
De verhouding wetenschap-geloof was een ander belangrijk thema. Volgens Danneels zijn beide met hetzelfde bezig maar op een verschillende manier. De wetenschap stelt de 'wat?' en 'hoe?' vraag. Het geloof probeert een antwoord te vinden op het 'waarom?'. Goed zou zijn, aldus de kardinaal, dat wetenschap en geloof wederzijds elkaars (bevoegdheids)grenzen respecteerden. Het probleem is natuurlijk dat doorheen de eeuwen en zeker de laatste decennia, die grenzen voortdurend ter discussie stonden en staan.
Kardinaal Danneels noemt de scheiding tussen kerk en staat een grote verworvenheid van de Franse Revolutie en de Verlichting. Klopt. Het scheidingsprincipe kan de kerk behoeden voor ongecontroleerde wereldlijke en geestelijke machtsuitoefening, zoals spijtig genoeg in het verleden al te vaak gebeurde. Maar m.i. is er al geruime tijd een evolutie aan de gang waarbij door tegenstanders van geloof en kerk, dat scheidingsprincipe misbruikt wordt om de kerk monddood te maken en alles wat met geloof te maken heeft, naar de privésfeer te verdringen. Ik ben van mening dat de scheiding kerk-staat precies de mogelijkheid aan de geloofsgemeenschappen moet bieden, om vrij en onbevangen op te komen voor hun mens- en maatschappijvisie, met respect weliswaar voor de democratische instellingen.
Al bij al een verhelderend, realistisch en toch hoopgevend exposé, gebracht door een kardinaal, die, ondanks zijn leeftijd, de gave van de vlotte, scherpzinnige en beeldrijke taal in hoge mate bezit.
Vandaag met een aantal vrienden gewandeld in Lommel en Luyksgestel. Het was prachtig winterweer en de streek bezit een buitengewone schoonheid.
Eerst doorkruisten we de gemeentelijke bossen van Luyksgestel met daarin het magnifieke 'Zwartven' om daarna rond en door de vrij uitgestrekte Blekerheide te wandelen. Via de sierlijke voetgangersbrug over het kanaal, bereikten we ons vertrekpunt, taverne 'De Lossing'.
's Namiddags was het puur genieten in het unieke landschap 'De Sahara'. Uitgestrekte waterplassen en zandvlakten omgeven door dennenbossen waardoorheen talloze wegeltjes kronkelen.
Met nogal wat praalhanzerij presenteert 'De Standaard' een reeks artikels, vol met confidenties, ook uit de contacten die de koning met toppolitici had. Door het openbaar maken van die gesprekken met het Staatshoofd, ontbloten deze politici, onder wie de toekomstige premier (!), de kroon.
De krant heeft klaarblijkelijk niet door dat ze met deze reeks haar eigen vuistregel voor de ernstige media, nl. 'niet zelf het voorwerp zijn van het nieuws', vergeet toe te passen.
Veel storender vind ik evenwel de dubbelzinnige en unfaire houding van de krant ten aanzien van het Staatshoofd, zoals ook reeds bleek uit eerdere commentaren.
Het gaat namelijk niet op de koning op de vingers te tikken wanneer geoordeeld wordt dat hij buiten zijn protocollaire functie opereert en anderzijds Albert te verwijten dat hij in deze crisis helemaal geen greep had op de gang van zaken.
Nog erger vind ik dat 'De Standaard' schrijft dat het resultaat van de journalistieke gesprekken met politici 'een ontluisterend beeld van de rol van koning Albert II en zijn entourage' was.
De krant weet heel goed dat discretie een essentiële voorwaarde is in de relatie staatshoofd-politici. Wanneer toppolitici die geheimhouding niet respecteren, ondermijnen ze onze huidige constitutionele monarchie. Wat 'De Standaard' allemaal aan confidenties te weten is gekomen, is in de eerste plaats ontluisterend voor de politici, die er zich klaarblijkelijk niet van bewust (willen) zijn welk lichtzinnig én gevaarlijk spel zij met onze instellingen spelen.
De koning is de enige die zich in heel dit gedoe niet kan of mag verdedigen en discreet blijft. Als Albert een boekje opendeed over al de ministers en partijvoorzitters, die hij al over de vloer heeft gekregen, wat zou 'De Standaard' dan een ontluisterend beeld van heel wat Belgische toppolitici kunnen schetsen!
Dit is de tijd waarin nieuwe kracht door alles vaart. Het gras groeit groener, de wind waait zoeler en soms hoor je 's avonds reeds buurtende buren. De kinderen huppelen naar buiten. Ze dansen met vriendjes over de nieuwe straat, met kleurige linten in hun blonde haar.
In een artikel naar aanleiding van de Feminatheekrel, dat bol staat van clichés en vooroordelen, schrijft Morgenjournalist Jeroen de Preter volgende zin: 'Helsen woont in Laakdal, een negorij in de buurt van Veerle, een andere Kempense negorij waarvan de gedeputeerde, net als van Laakdal, ooit burgemeester was.' en 'Helsen kan het natuurlijk ook niet helpen dat hij geboren is in een streek die nóg achterlijker is dan Bachten de Kupe'.
Daaruit blijkt dat de aardrijkskundige kennis van journalist de Preter omgekeerd evenredig is met zijn pretentie. En dat onze sterjournalist waarschijnlijk geboren is in een negorij ergens in Bachte de Kupe. Dat kan Jeroen de Preter natuurlijk ook niet helpen. Maar van journalisten van een zelfverklaarde kwaliteitskrant als 'De Morgen' verwacht je dat ze zich de moeite getroosten een en ander te checken en niet altijd meehuilen met de wolven in het bos.
Het is ondertussen duidelijk geworden dat niet gedeputeerde Helsen maar wel directeur Ruys van het Fotomuseum, uiteindelijk de beslissing nam de tentoonstelling te annuleren. Waarom laat Jeroen de Preter na daarover ook maar een woord te schrijven?
De Nederlandse Partij voor de Dieren bestond het enkele dagen geleden om 40 kansloze moties in te dienen, waaronder knallers als: konijnen mogen niet eenzaam in hun hok zitten, meerdaagse duivenvluchten kunnen niet, vissenkommen moeten verboden worden.
Het zijn uitingen van een bizar, burlesk en gevaarlijk fundamentalisme, waarbij tot op het parlementaire niveau meer aandacht besteed wordt aan een Vlaamse reus in zijn hok of een goudvis in zijn bokaal dan aan een dakloze op een stukje karton of een asielzoeker in zijn gesloten opvangcentrum.
HET GEZIN VAN BRAKEL (vrij naar C. Buysse: 'Het gezin van Paemel) een bloedstollende naturalistische eenakter uit 2008
----------------------------------------------- Madame la baronne de Croo tot Brakel op bezoek bij het plaatselijke beenhouwersechtpaar, om een verhoging van de huur mee te delen.
Madame de Croo:
-Ik zal de huur moeten opslaan, want beenhouwer Landuyt wil veel meer geven.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Mor mevreiwe, we'n kunnen da nie opbrengen. We zitten nu al overhuurd.
Beenhouwer van Brakel:
-Nonsdedju, nonsdedju. Is me da een rinnewassie, is me da een rinnewassie.
Madame de Croo:
-'t Zal toch moeten gebeuren. En ik wil rap bescheid weten. Daarbij madammeke van Brakel, zo slecht boert ge toch ook niet met uwe winkel. Als ik zie welke kleren en juwelen ge draagt en hoe dikwijls ge op reis gaat.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Mor mevreiwe toch, ik heb al joaren 't zelfde oan...
Madame de Croo:
-En vooral, die zonen van ulder. Ge hebt ze allemaal naar d' universiteit laten gaan. Da kost toch ook geld. Den Tom is nen beroemden schrijver geworden, den Patrick is zelfs burgemeester van Antwerpen en den jongsten is advocaat. Dat past toch nie voor zonen van simpele beenhouwers. Ge hadt ze in de zaak moeten laten werken. Trouwens, diejen advocaat, hoe heet ie? Herman zeker, diejen zie ik aan de balie van Oudenaarde en daaraan ziede goe dat ie ne zoon van beenhouwers is: helemaal geen manieren. Enfin, ge weet het dus, meer huur of anders komt slager Landuyt in de zaak. Alla, salut.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Joa mevreiwe. Nen goendag mevreiwe.
Beenhouwer van Brakel:
-Nonsdedju, nonsdemiljaar. Loate we mor were oan 't werk goan, tot we er bij krevere!
(In een interview voor 'De Juristenkrant' verklaarde mevrouw Decroo o.a.: 'Er is een andere sociale klasse bijgekomen. Nu zijn er aan de balie van Oudenaarde zelfs advocaten van wie de vader beenhouwer is. Ik heb niks tegen beenhouwers maar enfin... Af en toe tonen ze dat ze geen manieren hebben.')
Onze (snel)wegen slibben dicht, de toestand van het wegdek is, vergeleken met de ons omringende landen, vaak allerbelabberdst, een groot deel van de zware ongevallen heeft te maken met het vrachtverkeer... en toch wil de huidige minister van mobiliteit, Yves Leterme, op vraag van enkele bedrijven én van de Vlaamse minister-president, een proefproject voor de zgn. supertrucks, mastodonten van 25 meter lang en 60 ton zwaar, opstarten.
Zijn voorganger Renaat Landuyt, was zo wijs de poort voor die gevaarten niet te openen. Dat uitgerekend een christendemocraat, die ook de vermoedelijke toekomstige premier is en die ons al maanden om de oren slaat met 'goed bestuur' en 'respect' en 'de mensen', het licht op groen zet voor deze supertrucks, op eenvoudige vraag van enkele belanghebbende bedrijven, stemt tot nadenken.
Wie zich al langer vragen stelde bij de combinatie 'professor-mediafiguur' in de persoon van Rik Torfs, kreeg in het tv-programma 'Phara' een duidelijk antwoord: het wordt de hoogste tijd dat Torfs een keuze maakt tussen zijn academische loopbaan en zijn media-activiteiten.
In de confrontatie met een studentenvertegenwoordiger, naar aanleiding van een column, waarin Torfs een studente, die Noorwegen een buurland van Zwitserland had genoemd, te kijk had gezet, bleef van onze anders zo relativerende, mild-ironische, ruimdenkende prof niet veel over. Integendeel, je kreeg een venijnige man te zien en te horen, die met nauwelijks ingehouden woede zijn opponent toesprak en intimideerde. Het beeld van de leraar, waarvan je dacht dat het verdwenen was in de jaren '60 van vorige eeuw: autoritair, geen tegenspraak duldend. Ik had de indruk dat de presentatoren, de andere gasten en het publiek, Torfs' optreden in hoge mate gênant vonden.
Ook ten gronde heeft professor Torfs ongelijk. De vraag naar de buurlanden van Zwitserland is in dergelijk examen volkomen irrelevant (hoe zit het met de kennis van de popmuziek bij de doorsneeprof?) en het wereldkundig maken van een zgn. examenflater in een context die identificatie van de student mogelijk maakt, is deontologisch, pedagogisch en didactisch totaal onverantwoord en verwerpelijk.
Conclusie: de studentenvertegenwoordiger was in 'Phara' naar vorm en inhoud, de sympathieke winnaar, de professor ging de mist in en berokkent zijn faculteit en de KU-Leuven door zijn optreden prestigeverlies.
Het Netwerk Rechtvaardigheid & Vrede stelt in een mededeling: 'Het begin van de vastentijd blijft voor ons een bijzonder geschikt moment tot bezinning en engagement in evangelisch en christelijk perspectief, oog in oog met de noden van de verdrukten en noodlijdenden in onze hedendaagse wereld.'
De afgelasting van een expo in het Provinciaal Fotomuseum van een selectie uit Boons gigantische collectie blootfoto's (knipsels uit allerlei blaadjes), omwille van het erg lage artistieke gehalte en enkele ethische bedenkingen, lokt de meest diverse reacties uit. Vooral gedeputeerde Ludo Helsen is hierbij de gebeten hond.
Het staat de media vrij om de beslissing van het provinciebestuur aan te vechten of te verdedigen, maar ik ben van mening dat ze in hun kritiek correct moeten blijven.
Wie in dat verband de trappers helemaal kwijt blijkt te zijn, is Yves Desmet van 'De Morgen'. In een commentaarstuk dat bol staat van kwaadaardige, vernederende persoonlijke aanvallen, noemt hij de standpunten van gedeputeerde Helsen een uiting van 'misdadige bekrompenheid'. Anderzijds betitelt hij Boons Feminatheek als een 'mythisch-erotisch verzamelwerk' en een 'historisch-literair fotodocument zonder weerga'. Nou, nou.
In een onlinereactie wees ik op het 'agressieve' en 'geëxalteerde' karakter van Desmets tekst en op het feit dat de journalist 'duidelijk de man speelde' zonder echt in te gaan op de argumenten van Helsen.
Het ontluisterende is nu dat 'De Morgen' dergelijke kritische lezersbrieven weigert op te nemen. Met andere woorden: degene die wild tekeergaat als de grootste anticensuurheld, speelt zelf censor!
Er was eens een man op 't Binnenhof die bejegende moslims heel grof. Hij dacht laconiek: mijn film veroorzaakt paniek maar ik zit lekker vaak in het nieuws, da's tof!
De voormalige grote baas van Ford, de heer Heller , zei recent in een interview: "Sommigen spelen met de toekomst van anderen." Dat klopt, zo blijkt uit de paternalistische en berispenden brief die de directie van Ford-Genk enkele dagen geleden naar alle werknemers stuurde.
Maar het zijn evenwel niet in de eerste plaats de werknemers en vakbonden, die dat doen. Het zijn op een veel grotere schaal en onbarmhartiger, degenen die het in de grote holdings voor het zeggen hebben: zij spelen met de toekomst van de werknemers.
Want voor de aandeelhouders en topmensen van de grote bedrijven, geldt alleen maar de winstmarge. Als die dreigt te verminderen, volgen in de beste 19de-eeuwse traditie, zgn. herstructureringen, d.w.z. ontslagen, wordt schaamteloos het ultieme chantagemiddel bovengehaald: de zgn. herlocalisering van het bedrijf in lageloonlanden en wordt de goegemeente opgejut tegen die stoute werknemers en vakbonden.
Het meest cynische voorbeeld daarvan is de sluiting van de Nokiavestiging in Bochum (Duitsland). De Finse holding heeft gigantische winsten gemaakt, toch wordt Bochum opgegeven, maar, zegt de directie: "De werknemers mogen mee naar Roemenië verhuizen."
Onbegrijpelijk is bovendien dat in onze samenleving ook vele werknemers zich in dergelijke crisissituaties aan de kant van de aandeelhouders scharen en ijverig meedoen aan vakbondbashing.
Enige kennis van de sociale geschiedenis is deze mensen klaarblijkelijk volkomen vreemd. Bovendien vergeten ze bewust de werkomstandigheden van hun ouders en grootouders en de cruciale rol die de vakbonden in de verbetering daarvan gespeeld hebben.
Aan die werkomstandigheden, die we nu zonder aarzelen mensonwaardig noemen, willen velen in het rijke Vlaanderen het liefst niet herinnerd worden.
Mag een boeddhist een oranje sjaal dragen, een christen een kruisje, een Liersesupporter een zwarte jas met gele das, een rotarylid een button in de revers, een ridder in de orde van... zijn lintjes, een fan van Patrick Janssens een lijfje, een bewonderaar van Marleen Vanderpoorten haar brilmodel, een kapitalist een rolex, een armoedzaaier kringwinkelschoenen, een groene jongen geitenwollen sokken? Mag een asceet mager, een bourgondiër vet zijn?
Wij, de verenigde weldenkende fundamentalistische VBVLDCD&VLDD'ers, zeggen krachtig: 'Neen!' Ons ultieme doel is: moedernaakte, dus volledig blote loketbedienden. Om geen aanstoot te geven aan de gemeentenaren die een beroep doen op de openbare diensten.
Geen enkel stukje textiel maar ook geen extraordinaire lichaamsbouw of uitstraling mag in de toekomst toegelaten worden, want alles kan een uiting zijn van een of andere levensbeschouwelijke, maatschappelijke, politieke overtuiging en dat vrezen we als de pest.
Brave New World-ambtenaren: dat is ons volgende grote politieke project!
Einde maart zou er een nieuwe regering moeten zijn, ter vervanging van de huidige interimregering. Dat werd in allerlei toonaarden door partijen en politici gezegd. Met een akkoord over een staatshervorming en een sociaal-economisch program.
Een maand is er ondertussen verlopen en er is nog zo goed als niets bereikt. Velen betwijfelen terecht of er van een akkoord en (zelfs) van een nieuwe regering iets in huis zal komen.
Het staat nu al vast dat een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde (in de verkiezingscampagne vergde die splitsing maar vijf minuten politieke moed) er niet komt, tenzij de Vlamingen grote toegevingen doen, bv. de uitbreiding van Brussel. De grote staatshervorming, die de kiezers door het kartel CD&V-NVA werd voorgespiegeld, de vette vis die De Wever in zijn pan wil, zal weinig voorstellen, een spierinkje. Kortom, de beloften waarmee de verkiezingen werden gewonnen, zullen niet ingelost worden.
De politicus die wel helemaal verdwenen, verdampt lijkt te zijn, is Tony Van Parijs. De man, die steevast als de justitiespecialist van CD&V werd opgevoerd en te pas maar vooral te onpas justitieminister Onkelinx de mantel uitveegde, geeft geen kik meer. Zou het kunnen dat Van Parijs zich uitermate verongelijkt en miskend voelt, nu Jo Van Deurzen de door hem zo vurig geambieerde job heeft gekregen? Onze gewezen justitiespecialist likt nu in een oorverdovende stilte zijn wonden.
Wie helemaal niet van stilte houdt, is Pieter de Grote van Aalter en nu ook van Defensie. De Crems verschijning alleen al, moet in staat zijn vijandige legerhorden te stoppen. Tot voor kort de ronde en sluwe bonhomie van Flahaut, een godsgeschenk voor cartoonisten, stukjesschrijvers én voor De Crem, die hem jarenlang ongenadig en theatraal op de huid zat. Nu dus de martiale , nog altijd van ministeriële trots glimmende en kemels schietende Pieter, een godsgeschenk voor cartoonisten, stukjesschrijvers én voor, zo is te verwachten, Flahaut.
Immoreel en sociaal-economisch onverantwoord
