Het al of niet verder bestaan van een dorpsgemeenschap afhankelijk maken van economische overwegingen, stelt hoe dan ook een ernstig ethisch probleem.
Politici die van mening zijn dat met het vergoeden van de getroffen families de zaak opgelost is, bezondigen zich aan een extreme materialistische kortzichtigheid. En zij dragen de zware morele verantwoordelijkheid voor het vernietigen van een leefgemeenschap, voor het ontwortelen van honderden mensen.
Het van de kaart vegen van het polderdorp Doel wordt nog wranger en degoutanter, wanneer je bedenkt dat er zelfs nog geen plannen bestaan voor een havendok en dat het uitgerekend de CHRISTENdemocraten zijn, die het al jaren vertikken ook maar een vinger uit te steken voor het behoud van Doel. Want commercie is natuurlijk zoveel belangrijker. Fraaie christenen!
Op 15, 16 en 17 augustus, telkens van 14 tot 17 u.,heeft er in de gerestaureerde kapel van Werbeek-Retie een tentoonstelling plaats over de geschiedenis van de beschermde kapel en in het bijzonder over de eeuwenoude bedevaarten vanuit de Noord-Brabantse gemeenten Eersel en Veldhoven.
Wie dacht dat het getouwtrek om de wereldmacht met het uiteenvallen van de vroegere Sovjet-Unie voorbij was, moet zijn mening herzien.
Het conflict tussen Georgië en Rusland om de Georgische gebiedsdelen Zuid-Ossetië en Abchazië toont pijnlijk aan dat Rusland onder leiding van Poetin, zich opnieuw wil profileren als wereldmacht naast de VS. Dat het daarbij eens te meer vooral gaat om economische belangen -in dit geval om olie en oliepijpleidingen-, is wel duidelijk. Het opgejutte patriottisme dient daarbij als dekmantel.
Dat de tienduizenden slachtoffers -doden, verminkten, vluchtelingen-, in de media amper aandacht krijgen nu de O.S. brood en spelen bieden, maakt scherp duidelijk waar de prioriteiten bij ons liggen en veroorzaakt wrange, pessimistische en opstandige gevoelens, zo hoop ik, bij al degenen die genoeg kritisch bewustzijn bewaard hebben.
Wat zogenaamde beschaafde staten elkaar aandoen, is een destructief staal van extreme domheid en van misdaden tegen de menselijkheid.
Maandenlang besteden de media uren zendtijd en bladzijden tekst aan het onontwarbare communautaire adderkluwen. De grote woorden worden niet geschuwd: crisis van de instellingen, einde van België, onvoorstelbaar geknoei, de monarchie op haar laatste benen, enz., enz. Deadlines worden met veel poeha aangekondigd en probleemloos overschreden zonder dat de aankondigers nog een kik geven.
Dan breken de vakantie en het parlementair reces aan. De ministers en de andere politici lijken plotsklaps van de aardbodem verdwenen te zijn. In de media hoor of lees je nog amper een woord over de politieke crisis, die media concentreren zich op de Olympische Spelen, het fortuin van de koning , de perikelen rond Wendy Van Wanten en prinses Mathilde als stijlicoon. En ook het grote publiek is geen seconde meer bezig met het communautaire moeras, waarin we tot voor enkele dagen aan het wegzinken waren.
De volgende conclusie is m.i. dan ook niet onterecht. Heel dat gedoe: door de media geproduceerde gebakken lucht. Of: de ondraaglijke lichtheid van een zogenaamde serieuze 'Belgische politieke crisis'.
Op een aantal internetfora wordt dezer dagen de vraag gesteld: 'Hebt u begrip voor de asielzoekers (die kranen bezetten)?
Dat op dergelijke vraag met 'ja' of 'neen', eventueel met de nodige argumenten, geantwoord wordt, behoort tot de spelregels van een 'forum'.
Maar het haatproza dat velen publiceren, tart de verbeelding. Een bloemlezing: laat ze maar zitten, ze vallen er wel uit als ze het moe zijn; chantage, afdreiging, bedriegerij, leugens, profitariaat, dat is de leuze van de asielzoekers; vorm van terrorisme;luiaards, vandalen; kliek van Belgische bandieten die die mensen nog opstoken;laat de brandweer er de spuit op zetten; vervolgde criminelen en economische profiteurs;al wat stinkt moet verwijderd worden; gespuis; dat ze springen...we zullen mee aftellen 10,9,8,, enz.Probleem lost zichzelf op; er stroom opzetten;zet gerust de kraan in werking;uit die kranen schudden en afvoeren; ze gewoon uitschieten; slaan, schieten, stampen.
Schokkend, primitief en intriest! Klaarblijkelijk dromen deze mensen van de toepassing in ons land van barbaarse methodes, die in verleden en heden in dictatoriale regimes (die vele asielzoekers ontvlucht zijn) gebruikt werden en worden.
Twee recente feiten doen je toch wel serieus twijfelen aan het etiket 'christen' waarmee de grootste Vlaamse politieke partij zich nog altijd zo graag tooit.
Uitpakken met evangelische inspiratie en waarden maar PS, Ecolo en CdH verwijten dat zij wanhopige asielzoekers steunen bij hun pogingen om, ook door hongerstaking, gehoord te worden.
En dan is er onuitstaanbare ijdeltuit en Rambo De Crem. Hij sleurt het Belgische leger mee in een uitzichtloze oorlog. De operatie is gevaarlijk en kost handenvol geld, dat dan bespaard moet worden op de lopende humanitaire activiteiten van het leger.
Hardvochtigheid ten aanzien van asielzoekers en liever vechten dan helpen: ziedaar wat CD&V klaarblijkelijk ook beschouwt als 'christelijke roots en waarden'!
De Bosnisch-Servische oorlogsmisdadiger Karadzic is eindelijk gearresteerd.
Deze psychiater en dichter draagt de politieke verantwoordelijkheid voor de jarenlange belegering met duizenden doden, van Sarajevo en voor de uitmoording van 8000 moslimmannen in Srebrenica.
Dat het 13 jaar geduurd heeft vooraleer deze misdadiger gevat kon worden, heeft m.i. meer te maken gehad met politieke overwegingen dan met het onvermogen van de (internationale) opsporingsdiensten. Ongetwijfeld heeft de dreiging dat Servië geen lid zou kunnen worden van de EU, vooraleer de nog gezochte oorlogsmisdadigers opgepakt zijn, uiteindelijk de doorslag gegeven.
Het Joegoslaviëtribunaal in Den Haag kan nu gaan oordelen over de misdaden tegen de menselijkheid, gepleegd door Radovan Karadzic.
Enkele dagen geleden met een aantal familieleden per fiets en te voet (een deel van) het Meetjesland verkend.
Eeklo is een provinciestadje met een fraai belfort en nogal wat kleinere en grotere, oudere en recentere kunstwerken in het straatbeeld. Een verzorgde openbare ruimte blijkt evenwel geen topprioriteit voor het Eeklose stadsbestuur te zijn, het algemene beeld oogt eerder groezelig.
Landschappelijk kon het eerste deel van de tocht weinigen bekoren: een slordig landbouwgebied met in Kaprijke weliswaar een uitgestrekte, mooie Dries.
Vanaf het schilderachtige kerkje van Sint-Jan-in-Eremo kreeg de streek meer allure met de Boerenkreek, de Blokkreek, de Hollanders Gatkreek en de Vrouwkeshoekkreek.
Voorbij Sint-Laureins, dat kan pronken met zijn imposante, neoclassicistische 'Godshuis', volgden we een tijdlang het Leopoldkanaal en bereikten we Maldegem. Dat bleek een verzorgd stadje te zijn, met een interessant park tot in het hart van de gemeente en een bijzonder fraaie site van kerk en ommegang in een groen decor.
Langs het Schipdonkkanaal (waarvan de eventuele verbreding de laatste tijd veel tegenstand (m.i. terecht) oproept, naar Balgerhoeke met zijn 19de eeuwse spoorwegbrug, een te bewaren voorbeeld van industrieel erfgoed.
In de vooravond waren we terug in Eeklo, waar op dat moment alleen nog maar wat leven te bespeuren was in en rond de horecazaken op het Marktplein. Ons gezelschap droeg daartoe bij in een van die etablissementen, ik meen 'Het Middenstandshuis' en daar waren bediening en wat er op tafel kwam, alleszins verzorgd.
Enkele dagen geleden deed kardinaal Danneels namens de Belgische bisschoppen een oproep om de asielzoekers niet te vergeten en een politieke oplossing voor hen te vinden.
Danneels' dringende vraag getuigt van groot inlevingsvermogen in de dramatische situatie van de mensen zonder papieren én van een waarachtige zowel christelijke als humane bekommernis om medemensen in nood.
Vele reacties op internetfora daarentegen, geven uiting aan een onvoorstelbare domheid, een kwaadaardige papenvreterij en een keihard egoïsme. Oordeel zelf maar:
-'Laat de kerk een van haar duurste kunststukken verkopen...'
-'Er is in Rome een heel groot gebouwencomplex, waar er nog heel veel plaats is...'
-'Laten we niet vergeten wie in de eerste plaats verantwoordelijk is voor de uitzichtloze situatie van de asielzoekers: de gelukzoekers en de linkse ngo's...'
En dan te bedenken dat er reeds zovele jaren onderwijsplicht tot 18 jaar bestaat.
'De Standaard' stelt de vraag of Leterme de juiste beslissing nam door het ontslag van zijn regering aan te bieden. Werd de premier er niet toe gedwongen?
Niet vergeten dat de communautaire beloften, die electoraal lonend bleken te zijn, uiteindelijk Leterme de das hebben omgedaan. Je hoefde niet veel politiek inzicht te hebben om te beseffen dat een grote staatshervorming en de splitsing van BHV, niet konden zonder belangrijke toegevingen aan de Franssprekenden. Meer dan waarschijnlijk zag Leterme dat ook wel in. Wat hem een klinkende verkiezingsoverwinning opleverde, werd een strop waaruit hij zich een jaar later niet meer bevrijden kon.
Anderzijds werd hij ook gedwongen tot ontslag door de kartelpartner en door een aantal bonzen uit zijn eigen partij. Leterme wilde er alsnog de gewesten en gemeenschappen bij betrekken, in het bijzonder Peeters en Demotte. Hij wilde dus doorgaan maar NVA en belangrijke politici in zijn eigen partij verhinderden dat.
Wat Leterme, rijkelijk laat, voorstelde, is m.i. de weg die in de toekomst bewandeld zal worden. Is volgend scenario zo ondenkbaar: tot rust komen, een co-formateurschap van Reynders en Leterme (als hij mag van zijn partij), het onmiddellijk betrekken van de ministers-presidenten van de gewesten en gemeenschappen bij de besprekingen. Dat is, om de woorden van Reynders te parafraseren, al een staatshervorming op zich, omdat op die manier erkend wordt wat ook Peeters' mantra is: de basis voor een stevige federale regering ligt bij de regio's.
Wedden dat er dan veel meer kans is op een grondige staatshervorming?
Dedecker orakelt: 'Het moet gedaan zijn met de Walen vis te geven, we moeten ze zelf leren vissen!'
Laat dat nu de slogan zijn die steevast werd gebruikt met betrekking tot de ontwikkelingshulp aan derdewereldlanden.
Dat Dedecker en talloze Vlamingen met hem, die slagzin gebruiken, toont scherp aan, welke proporties de arrogantie en de vernederingsdrang van Dedecker en co. hebben aangenomen.
De Franssprekenden zijn terecht bevreesd voor een Vlaanderen dat bulkt van het geld en barst van zelfingenomenheid en pretentie.
Nationale Feestdagen en kritisch erover nadenken, sluiten meestal elkaar uit. En toch wil ik het even doen op deze regenachtige 11de juli. En welke gedachten borrelden op?
-De media-aandacht voor de Vlaamse feestdag, staat in schril contrast met de zo goed als algemene publieke onverschilligheid en de desinteresse én het kennisgebrek van in het bijzonder de jongere generaties: '11 juli? Wa is da voor iets?'
-Kan iemand vertellen wat bv. 'De Vlaamse cultuur', 'Het Vlaamse volk', 'Integratie in Vlaanderen', precies inhoudt?
-Is, dankzij de federalisering, het cultuurniveau in Vlaanderen gestegen, de taalbeheersing verbeterd, de kwaliteit van het onderwijs versterkt?
-Zullen na een grote staatshervorming of in een zelfstandig Vlaanderen, er geen bedelaars of daklozen meer zijn? De ruimtelijke ordening en stedenbouw eindelijk echt orde op zaken stellen? De sociale tegenstellingen verdwijnen? Zal het onderwijs voor alle bevolkingsgroepen even toegankelijk en kwaliteitsvol zijn?
-Waarover wordt door de herauten van grotere Vlaamse zelfstandigheid hoofdzakelijk gesproken? Juist. Over centen. Nog meer financiële en economische macht voor een van de rijkste regio's ter wereld. En natuurlijk ten koste van het arme, morsige broertje in Wallonië in de eerste plaats en van alle andere armlastigen, overal ter wereld. 'Dat ze geen nagel hebben om hun gat te krabben, is toch hun eigen schuld. Aartslui, nietwaar! De hardwerkende Vlaming dankt zijn welstand uitsluitend aan zichzelf en daar is hij fier op!'
-Ondertussen wordt 11 juli niet alleen overgoten met Belgische buien maar ook met grote woorden en eisen. Naar de anderen toe. Een 'nationale feestdag' is zeker geen dag om zich te bezinnen. Er is ook lekker wat geruzie. In het 'Vlaamse kamp'. Tussen CD&V en NVA. En binnen het CD&V. De premier botst met de voorzitster (sinds ze presidente is, heeft ze nog een verbetener trek om de mond gekregen). Van tussen de coulissen, geven Tony Van Parys en Erik Van Rompuy, die het nooit zullen verteren dat ze geen minister mochten worden, Leterme geregeld dolkprikjes in de rug. De Vlaamse minister-president Kris Peeters voelt zich machtiger en beter in zijn vel dan de belaagde en krampachtige premier en laat dat ook geregeld voelen en horen. Het moge voor iedereen duidelijk zijn: premier Leterme krijgt de laatste tijd meer stokken in de wielen gestoken door zijn kartelpartner en vooral door een aantal bonzen uit zijn eigen partij dan door de Franssprekenden.
Kortom, een heerlijk Vlaams zootje op 11 juli.
-Er komen opklaringen aan. Misschien toch nog zon op de Vlaamse nationale feestdag. En die is er goddank, voor iedereen.
Twee merkwaardige dingen vallen in het oog bij de huidige renteoorlog tussen de grootbanken.
De maximumrente op de gewone spaarboekjes is door de regering vastgelegd op 4%. Hoewel verscheidene kleinbanken erop aandringen die maximumrente te verhogen, weigert de minister van financiën dat te doen. Volgens economieprofessor Paul De Grauwe heeft dat uitsluitend te maken met de belangen van vooral de grootbanken. Zonder de hulp van deze liberale minister zou de markt hen dwingen om meer uit te betalen aan de kleine spaarders.
Ronduit discriminerend ten aanzien van de vele mensen die niet beschikken over internet of niet in staat zijn online te bankieren, is de beslissing van Dexia (nota bene voor een belangrijk deel gegroeid uit de werknemersspaarbank BAC) en nu ook van Fortis, de verhoging tot 4% rente, uitsluitend voor te behouden voor de internetrekeningen. Het is een degoutant staaltje van financiële benadeling op basis van het niet-bezitten van een pc en internet of het gebrek aan vaardigheid om ermee te werken.
Dat daartegen tot nu toe weinig of geen reactie loskomt in de media, de verbruikersverenigingen (bv. Testaankoop), de politieke partijen, de vakbonden en het ACW, is onbegrijpelijk!
In een bomvolle Sint-Martinuskerk had op 30 juni in aanwezigheid van de Antwerpse bisschop, de begrafenisplechtigheid voor Ward Bruyninckx plaats.
Hij werd priester gewijd in 1948, was 10 jaar leraar en 18 jaar nationaal proost van de Chiro. Daarna was hij nog 27 jaar actief in de opleiding voor pastorale werkers en diakens en in het catechumenaat.
Een priester dus van de actie. Maar ook een man van het woord, het geschrevene en gesprokene. Zijn bezinnings- en gebedenboekjes kenden een enorm succes en ook nu nog wordt er bij diverse plechtigheden, gretig gebruik van gemaakt. Ward was ook een begenadigd spreker. De toehoorders geraakten onweerstaanbaar in de ban van de harmonie tussen inhoud en vorm.
Ward Bruyninckx was een warmhartige persoonlijkheid, die zich verbonden bleef voelen met zijn Retiese wortels en familie, en voor wie iedereen die hem mocht kennen, respect en bewondering voelde.
In 'De Standaard' wordt niet alleen heel sceptisch gedaan over de politieke slaagkansen van de regering Leterme maar wordt ook een bijzonder somber beeld opgehangen van de mens Leterme.
Volgens de krant is Yves Leterme nog maar de schim van de politicus die een jaar geleden 800.000 stemmen wist te vergaren.
Zowel fysiek als psychisch zou het met de premier ronduit slecht gaan. De problemen waarmee hij als regeringsleider te maken heeft, vreten aan hem. Dat is voor iedereen duidelijk. Daarbij zou de ziekte van enkele maanden geleden nog niet helemaal overwonnen zijn en een belangrijke negatieve rol spelen.
Nog erger is het psychische portret dat 'De Standaard' tekent en daarbij wordt gretig geput uit anonieme CD&V-bronnen. De premier zou zich meer en meer binnen zijn partij isoleren. De relaties met Inge Vervotte, Jan Callebaut en Kris Peeters, zouden vertroebeld zijn. Met leden van de CD&V-fracties heeft hij nog weinig contact. Partijleden met goedbedoelde opmerkingen en journalisten veegt hij woedend de mantel uit.
Kortom, zoals een CD&V'er, volgens 'De Standaard' zegt: 'Ik herken hem echt niet meer.'
De aanstaande heiligverklaring van pater Damiaan is terecht een reden tot fierheid en hoop voor zeer velen in de hele wereld, niet in het minst voor de inwoners van dit land.
En het is goed en betekenisvol dat kardinaal Danneels de heiligverklaring van Damiaan aangrijpt om nogmaals een oproep tot solidariteit te doen met alle 'melaatsen' van vandaag: daklozen, mensen zonder papieren, werklozen, mensen zonder land en zonder hoop...'
Geschreven door Gust Adriaensen om 16:15
Donderdag 3 juli 2008
De recente onafhankelijkheidsverklaring van Schoonbroek door rebellenbeweging SOA, blijft rimpels veroorzaken in het dorpspolitieke landschap.
Eerder werd reeds gemeld dat er een breder onafhankelijkheidsfront in de maak was , waarin Werbeek-Hodonk-Brand, het zgn. WEHOBRA, een steeds prominentere rol speelt, en ook de Schoonbroekse buitengebieden, Kortijnen en Kinschot, verenigd in het energieke KORSCHOT, zich niet onbetuigd laten. Volgens de allerlaatste berichten, zou ook Hoeven, zowel dat onder de Retiese als Hoeven onder de Kastelse jurisdictie, zich bij het front hebben aangesloten.
Na een reeks intensieve gesprekken op diverse geheim gehouden (kroeg)plekken, zou naar verluidt, uiterlijk op 15 juli een globaal akkoord bereikt worden. Momenteel wordt ijverig aan de postjesverdelinggesleuteld. Aangezien de nieuwe heerlijkheid de bestuursfuncties van het Ancien Régime in ere wil herstellen, is dat niet zo’n eenvoudige zaak. Zoek maar eens een bekwame drossaard en competente schepenen, bedezetters, borgemeesters, zandmeesters en keurmeesters. Ook over de dorpshymne zou nog onenigheid bestaan. Volgens een insider verwacht de hymnewerkgroep iets moois van een samenwerking tussen Chris Dockx en Juul Kabas, wiens betoudovergrootvader overigens een rasechte Werbekenaar was. Wat het embleem betreft, is er, aldus een welingelichte bron, eensgezindheid: Sint-Job op een Werbeekse bok. De betekenis van Job voor Schoonbroek en omstreken, hoeft geen betoog. Voor de Werbeekse bok, heeft de commissie die zich boog over de embleemkeuze, geput uit het krachtige afdreunrijmpje: Werbeek, scherbeek, boksgelaai, in Werbeek hebben ze een bok, daar rijen de boeren van Werbeek op.
Het moge voor iedereen duidelijk zijn: 15 juli wordt een historische datum in de dorpshervorming en de afwikkeling van de kwestie S-W-B. De politieke analisten die durven beweren dat deze ontwikkelingen in het Land der Neten, geen enkele impact hebben op de nationale regering, zijn, met permissie gezegd, kerstekinderen. Mochten de Heren van Retie, zich niet goedschiks neerleggen bij de afscheuring van de rijkere buitengebieden en aansturen op een confrontatie in de ruilverkavelingsmaïsvelden langs de Looiendse Nete en de zompige beemden langs de Zwarte Nete, dan geef ik geen cent meer voor de overlevingskans van de federale regering .
Eerder dan de staatshervorming en B-H-V, wordt de Retiese dorpshervorming en de reeds lang aanslepende kwestie S-W-B, het echte en dramatische Waterloo voor Leterme!
Doorheen de eeuwen hebben de abdijen een belangrijke rol gespeeld. Dat geldt ook voor de Postelse norbertijnerabdij. De religieuze, culturele en zeker in vroegere eeuwen, ook economische betekenis, is moeilijk te overschatten.
De verkiezing van een nieuwe abt door de abdijgemeenschap, is in de geschiedenis van een abdij, een markante gebeurtenis. Recent werd in Postel de relatief jonge Frédéric Testaert, tot abt verkozen.
Moge hij samen met zijn confraters, met succes verder werken aan de religieuze en culturele verdieping en uitstraling van de Postelse abdij over de hele regio.
Reeds meer dan drie eeuwen komen bedevaarders uit het Noord-Brabantse Eersel, naar de kapel van Onze-Lieve-ter-Sneeuw in Werbeek-Retie.
Dit jaar heeft de bedevaart plaats op zaterdag 28 juni. Om 10.30u. is er een eucharistieviering in de Sint-Martinuskerk. Om 13 u. is er op het Marktplein een optreden van de Eerselse harmonie en de gilden. Daarna trekt de processie naar Werbeek waar afsluitend een bid- en zangstonde plaatsheeft.
Uiteraard kunnen ook andere belangstellenden aan de plechtigheden deelnemen. Het geeft ze ook de kans de volledig gerestaureerde kapel te bewonderen.
In zijn boek 'Het einde van de standaardtaal', schrijft Joop van der Horst, hoogleraar Historische Taalkunde aan de KU-Leuven, dat de standaardtaal verdwijnt en plaats maakt voor een veel vrijere opvatting over taal. Er is niet langer één Nederlands, maar meerdere 'Nederlandsen' en het een is niet beter dan de andere, aldus van der Horst.
van der Horst is een van de vele academici die de laatste jaren stellen dat de standaardtaal verdwijnt. Hieruit blijkt een merkwaardige opvatting over taal en taalevolutie. Het standaardtaalgebruik heeft namelijk nooit algemeen bestaan, niet in Vlaanderen en niet in Nederland.
Het verschil met enkele decennia geleden is, zeker in Vlaanderen, de grote afstand tussen het toen nog erg streekgebonden informele taalgebruik en het nagestreefde standaardtaalideaal in formele omstandigheden. Het gevolg was dat er weinig Vlamingen waren die een vlotte, soepele algemene taal meester waren.
Nu bewegen we ons inderdaad, naargelang van de sociale en professionele omstandigheden, op verschillende taalniveaus. Maar het blijft om allerlei, vooral ook praktische, redenen,uiterst belangrijk dat zoveel mogelijk mensen ernaar streven een accurate en aan de omstandigheden aangepaste algemene taal te gebruiken. Het is overigens een leerproces dat nooit helemaal af is.
Bovendien is het vaak zo dat de taalgebruikers die de streektaal propageren en zich afzetten tegen de standaardtaal, dat eerder doen uit onmacht, menselijk opzicht of gemakzucht ten aanzien van het gebruik van AN. Zij vergeten daarbij ook dat het dialect dat zij koesteren en beweren te spreken, mijlenver verwijderd is van de dagelijkse taal van hun (groot)ouders en ofwel een naar het vermoede streekklanksysteem vertaald AN is, ofwel een soort van tussentaal geworden is, die nu eens wat verder van, dan weer dichter bij de standaardtaal staat.
En ten slotte: het 'beter' of 'slechter' zijn van bepaalde talen, dialecten of taalvormen, is taalkundig gezien, onzin.
NIEUWE ABT IN DE NORBERTIJNENABDIJ VAN POSTEL (KerkNet) - Op maandag 16 juni koos de Norbertijnergemeenschap van Postel haar medebroeder Frédéric Testaert tot nieuwe abt. Na de keuze werd hij als nieuwe prelaat van Postel bevestigd door abt-generaal Thomas Handgrätinger, geassisteerd door Abt Jos Wouters van de abdij van Averbode. De abtszegening volgt later. Frédéric Testaert, geboren in 1967 te Ukkel, groeide op in Linkebeek. Hij trad in bij de Norbertijnen van Postel in 1991 en werd in 1998 tot priester gewijd. Eerder was hij prior en pastoor van Postel. Hij geeft ook filosofie aan de priesterstudenten in de studieconcentratie AGRIPO, de gemeenschappelijke priesteropleiding van de abdijen van Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo.
Frédéric Testaert, de nieuwe abt van de norbertijnen van Postel Bron: Kerknet/NG
in het midden de nieuwe prelaat van Postel, met links Abt-generaal Handgrätinger en rechts Abt Jos Wouters van Averbode. Bron: Kerknet/NG
Onder de titel 'Hostie' verscheen gisteren in 'De Morgen', een commentaarstuk waarin tekeergegaan wordt tegen de uitreiking van de hostie op de tong, door de paus ergens in Zuid-Italië.
Het artikel getuigt van een onvoorstelbaar gebrek aan journalistieke onbevooroordeeldheid, aan sérieux, aan research, aan objectiviteit en is gewoonweg een extreem staaltje van primitieve papenvreterij.
Maar wat nog ontluisterender is voor de zelfverklaarde kwaliteitskrant 'De Morgen', die zich wat graag de heraut van de vrije meningsuiting waant, is, dat lezersbrieven die dat flutartikeltje, losweg uit de pols geschreven en beschamend voor het journalistieke metier, hekelen, in de prullenbak gekeild worden. En dat is niet de eerste keer.
Kortom, Desmet, Pauli en co., die zich graag opwerpen als het progressieve en tolerante geweten van Vlaanderen, spelen geregeld de machtsgeile censor. Fraaie ruimdenkendheid!
Een jaar na de verkiezingen is er de totale politieke impasse.
Een regering die niet regeert, een 'afwezige' premier, politici die uitsluitend naar hun 'Vlaamse', 'Waalse', 'Brusselse' navel staren, partijen die zichzelf wijsmaken dat de doorsnee-Vlaming of Waal bezig is met de onafhankelijkheid van hun petieterige regio's.
Hoe is het zover kunnen komen? De Vlaamse partijen, in het bijzonder CD&V-NVA, hebben in de verkiezingscampagne omwille van electorale overwegingen, beloften i.v.m. de staatshervorming en BHV gedaan, waarvan ook de politieke leek kon weten dat ze niet realiseerbaar waren zonder overleg en toegevingen aan de Franstaligen.
Na de verkiezingen ontstond er een stellingenoorlog, werden er voortdurend (communicatie)fouten gemaakt, niet in het minst door Leterme, en werd het wederzijdse getreiter voorgesteld als Vlaamse onverzettelijkheid of Waalse vastberadenheid.
Een jaar geklungel is achter de rug en weinig laat voorzien dat voor midden juli een oplossing gevonden kan worden.
De columns van professor en tv-ster Rik Torfs zijn altijd lezenswaard. In zijn laatste op multiblog.vrt.be/riktorfs, denkt hij bij een glaasje champagne in de tuin na over de strijd die hij levert tegen de 'non-taal', vol vaktermen en krukkige zinnen, van vele academische rapporten. 'Het Verslag' verleidde me tot volgende bedenkingen.
Met een glaasje champagne binnen handbereik, denk ik in de tuin na over de onhebbelijke neiging van alfawetenschappers om de kwaliteit van het taalgebruik af te toetsen aan de 'Dag Allemaal'-eenvoud der zinsconstructies, het in genen dele overschrijden van de 25 à 30.000 woorden, die de gemiddelde Nederlandstalige, volgens onderzoek, tot zijn beschikking blijkt te hebben, de diepe afkeer voor de eigen vakterminologie, die al vlug wordt afgedaan als benepen jargontaal, alleen maar bedoeld om hoge geleerdheid te etaleren.
Ik ben me ervan bewust dat vorige paragraaf niet de kenmerken heeft die hij (de paragraaf) formuleert en dat deze allesbehalve zakelijke insteek ertoe kan leiden dat mijn stukje als een taaie, onverteerbare taalknoedel en een overstaanbare, protserige woordenbrij dreigt geëtiketteerd te worden.
Kan me niet schelen. Ik kom in opstand. (Twee heerlijke zinnetjes, die de gemiddelde lezer waarschijnlijk zonder veel problemen verstaat.) Waarom denken taal- en letterkundigen, historici, juristen, theologen, zo vlug dat ze de taalkennis die ze via studie en professie hebben verworven, niet ten volle mogen gebruiken? Waarom gaan zij ervan uit dat de degenen die geacht worden hun rapporten te lezen, zullen verdwalen in bv. het pedagogische jargon? Waarom is de houding ten aanzien van de taal die bètawetenschappers in hun studies en rapporten (vaak een opeenstapeling van vaktermen) gebruiken, veel milder?
En terwijl ik een tweede glas consumeer, vraag ik me wegsoezend af, waarom onze gewaardeerde columnist, die eveneens zoveel van een zonnige tuin en een goeie fles kan genieten -ongetwijfeld voor het geestelijke bedrijf belangrijke kwaliteitsbevorderende factoren-, zich de moeite getroost om twee rapporten te schrijven. Hij hoort immers te weten dat de voorkeur van zijn geestesgenoten naar het tweede zal gaan, waarvan de columnist veronderstelt dat het onleesbaar is. Maar niet voor hen, professor. Niet voor hen.
Nog is de fles in de zonovergoten tuin niet leeg, als ik met een zalig taalgevoel sommige tussenkomsten van de tv-ster Torfs oproep. Zij schitterden vaak door hun onzinnige inhoud en protserige verpakking. Voor elke ware taalminnaar, heerlijke momenten, waarvoor gemeende dank echt past.
Het is al langer duidelijk: het VB doet er minder en minder toe, komt nog nauwelijks in de actualiteit. En als dat wel gebeurt, zie je op partijbijeenkomsten vooral een ouder publiek. De nieuwe voorzitter, Valkeniers, kan door De Decker, zonder veel problemen bij de politici ondergebracht worden die 'het charisma van een lavabo' hebben. En de onverzettelijke sterkhouder en grote muil van jaren, De Winter, stelt het voortbestaan van de eigen partij in vraag en droomt luidop van een nieuwe formatie waarin allen die een onafhankelijk Vlaanderen willen, terecht kunnen.
Allemaal fenomenen die aantonen dat de partij ziek is, de partijbonzen het zelf niet goed meer weten en hun geloof in het VB bijlange niet rotsvast meer is. Bovendien verspreidt die onzekerheid van de top zich als een virus bij de eenvoudige volgelingen, die jarenlang alleen maar moesten luisteren naar de onaantastbare leiders.
Nu De Winter, Annemans en co. niet langer stoere gidsen van het ene en ondeelbare VB, blijken te zijn, komen hun kiezers in een politieke woestijn terecht.
Als vanuit een LDD-oase de lokroep van De Decker tot hen doordringt, zullen zij zich in groten getale daarheen spoeden. Dat rampscenario staat de bonzen van het VB klaarblijkelijk scherp voor ogen.
Momenteel heeft ons land geen buitenlandminister meer.
Sinds De Gucht in aanvaring kwam met de Congolese autoriteiten, is hij door zijn collega's in het federale regering en in het bijzonder door de premier helemaal buiten spel gezet en worden de relaties met Congo behartigd door Leterme.
Het kan niet anders of deze wraking van De Gucht inzake Congo, moet ook zijn invloed en erkenning in andere landen sterk aantasten.
Daarenboven is het effect van deze vernederende behandeling door binnen- en buitenland, op een trotse persoonlijkheid als De Gucht, ongetwijfeld traumatisch en destructief.
Benieuwd wanneer De Gucht van Leterme opnieuw volwaardig minister van buitenlandse zaken mag zijn en of Karel de job dan nog wel echt wil.
Nu kardinaal Danneels zijn ontslagbrief heeft geschreven, wordt in de media veel aandacht aan zijn kerkelijke loopbaan besteed.
De meningen zijn over het algemeen erg lovend en positief, behalve die van de heer Pinxten, voorzitter van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging.
De heer Pinxten bestaat het geen enkele positief woord op papier te krijgen over de man die gedurende de voorbije decennia met groot geestelijk en intellectueel gezag de Belgische Kerk in uiterst moeilijke omstandigheden leidde.
Bovendien doet Pinxten enkele uitspraken, die bij heel wat humanisten plaatsvervangende schaamte voor hun voorzitter moeten doen ontstaan. Wat denk je van deze gillers? 'Ik weet niet of hij (Danneels) een intellectueel is, ik denk eerder van niet.' en 'Ik vind hem (Danneels) een min of meer onzichtbare figuur.'
Iedere iet of wat intellectueel eerlijke en zichzelf respecterende humanist neemt dergelijke uitingen van fundamentalistisch negativisme en extreme lompheid toch niet? Tenzij ze niet boven het intellectuele peil en het verkrampte sektarisme van hun voorzitter (willen) uitstijgen.
Kan iemand zich voorstellen dat kardinaal Danneels zich in dezelfde toon zou uitlaten over de voorzitter van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging? Natuurlijk niet, daarvoor behoeden hem zijn hoogstaande intellectuele en morele kwaliteiten. Overigens zou in dat geval het mediakot te klein zijn.
De rel Congo-België naar aanleiding van de ongezouten uitspraken van Karel De Gucht, doet heel wat stof opwaaien.
Niemand zal ontkennen dat de kritiek van De Gucht op het Congolese regime, terecht is. Toch voel ik me niet geneigd hem veel lof toe te zwaaien. Het probleem is namelijk dat de buitenlandminister eenzijdig Congo viseert. En het al dan niet verantwoord achten van kritiek, afhankelijk maken van de centen, die België in een bepaald land stopt, snijdt helemaal geen ethisch hout.
Zijn morele verontwaardiging zou voor alle regimes waar de mensenrechten geschonden worden en waar corruptie hoogtij viert, moeten gelden. En dat zijn er nogal wat. Daarmee zou meer dan een minister zijn handen vol hebben.
Kabila en zijn kliek hard aanpakken maar bv. China met fluwelen handschoenen benaderen, tast De Guchts geloofwaardigheid aan. De recente beslissing van het Chinese regime om in het rampgebied de 'eenkindwet' tijdelijk op te heffen, ook al is dit 'Big Brother'-gedoe van een heel andere aard dan de barbarij in Congo, moet bij een volbloedliberaal als De Gucht, toch ook enige reactie teweegbrengen. En heb je De Gucht al horen fulmineren tegen het militaire regime in Myanmar? Kortom, er zijn dictators en situaties zat waarin onze ijverige excellentie zijn tanden zou kunnen zetten.
De ene potentaat op het wereldforum te kijk zetten en de andere onverlet laten, verzwakt de positie van de minister en botst met het rechtvaardigheidsgevoel van de doorsneebevolking.
Uit Oeso-cijfers blijkt dat leerlingen uit het vrij onderwijs een stuk beter scoren op wiskunde, wetenschappen en lezen dan leerlingen uit het gemeenschapsonderwijs.
Deze resultaten moeten genuanceerd worden. Vergelijk leerlingen uit het vrij en het gemeenschapsonderwijs met dezelfde sociale achtergrond en ik ben ervan overtuigd dat er geen noemenswaardig verschil is.
Dat blijkt uit diverse studies. Scholen hebben maar heel weinig invloed op het resultaat van leerlingen. De sociale achtergrond oefent echter steeds een sterke invloed uit op de prestaties van leerlingen, zowel in het secundair als in het hoger onderwijs.
Anderzijds heeft onderzoek aangetoond dat de scholingsgraad van vaders en moeders van leerlingen in het gemeenschapsonderwijs, beduidend lager ligt dan die van ouders in het vrij onderwijs. Ook de inkomenssituatie van vaders in het gemeenschapsonderwijs is aanzienlijk slechter dan in het vrij onderwijs.
De conclusie ligt voor de hand: de sociale achtergrond van leerlingen in het gemeenschapsonderwijs is de belangrijkste oorzaak van een mogelijke achterstand ten opzichte van leerlingen in het vrij onderwijs.
Het was ironisch en uitdagend: op het moment dat minister Vervotte de NMBS de mantel uitveegde, kreeg een van de NMBS-topmannen van de Raad van Bestuur, een loonsverhoging, waarvan het overgrote deel der werknemers, en zeker die van de NMBS, alleen maar kunnen dromen. Er stak een storm van protest op en mede onder druk van Vervotte, zag de Raad van Bestuur zich gedwongen, de beslissing op te schorten.
Hiermee wordt de verloning van topmensen van bedrijven nog eens scherp gesteld. Ook in Nederland zorgt deze kwestie al geruime tijd voor politieke en sociale commotie.
De gigantische salarissen van CEO's, zijn immoreel en zij gaan voorbij aan de in ons kapitalistisch economisch systeem bestaande loonvork, die evenwel bepaalde grenzen van redelijkheid moet respecteren, wil hij geaccepteerd worden en ethisch nog te verantwoorden zijn.
Het gaat natuurlijk niet alleen om de lonen van managers. Spreken en schrijven over de ethische dimensie van lonen en winsten, betreffen alle sectoren waarin mensen of instellingen inkomsten verwerven die niet in verhouding staan tot de inspanning die ervoor geleverd moet worden, of die in schrille tegenstelling staan tot de materiële situatie van belangrijke groepen in de samenleving.
Politieke partijen die de sociale bekommernis hoog in hun vaandel schrijven of die zich graag beroepen op hun christelijke roots en waarden, laten zich op het vlak van het 'grote graaien' nog al te weinig horen. Met volgehouden sensibilisering en concrete maatregelen, zouden sociaal- en christendemocraten kunnen tonen, dat het ze menens is bij de bestrijding van de grenzeloze hebzucht van mensen, die vaak de mond vol hebben van loonmatiging, afvloeiing, herstructurering, enz.
Talrijk zijn de Vlamingen, en niet van de minsten, die het 'Vlaamse' verleden verheerlijken, de rechten van 'ons volk' passioneel verdedigen, zweren bij de 'Europese' waarden en normen, enz. En tegelijkertijd bedelven ze, ook al komen de meesten uit een katholiek nest, de Kerk, haar bedienaars en rituelen, onder, vaak kwaadaardige, spot en ventileren ze via de media,hun afkeer in vunzige scheldkanonnades.
Een schizofrene en hypocriete houding. Zeker degenen met enige historische en sociologische vorming en belangstelling, zouden niet alleen oog mogen hebben voor de doorheen de eeuwen vastgestelde negatieve en destructieve daden en invloeden van een overmachtig kerkinstituut.
Want er zou geen sprake zijn van het huidige Europa en zeker niet van de door velen, zo geroemde 'Europese waarden en normen', zonder de Kerk. Het overgrote deel van het Europese, en in het bijzonder van het Vlaamse, architecturale, literaire, plastische en muzikale erfgoed, werd geïnspireerd en kwam tot stand door de Kerk. Het onderwijs en de zorg, het verenigingsleven en de vrijetijdsbeleving, de sociale en politieke bewustwording, werden in sterke mate gestimuleerd en beïnvloed door de Kerk.
Het getuigt van een verbijsterende domheid en arrogantie, die belangrijke rol van de Kerk, ook nu nog, te loochenen, of erger er alleen maar misprijzen of haat voor te koesteren.
Het kerkinstituut en ook de kerkgemeenschap hoeven zich dat niet te laten aanleunen. Zonder fanatisme of oogkleppen maar zelfbewust opkomen voor de Kerk, waartoe je behoort en voor al het goede dat via de kerkgemeenschappen gebeurde of gebeurt in de samenleving, om nog niet te spreken over het stillen van de persoonlijke religieuze nood in de harten der mensen, kan een boodschap zijn op deze pinksterdagen.
De Vlaming, die uitpakt met het 'grootse' verleden van het 'eigen volk', of die lekker meesurft op de huidige retrotrend, zonder, tot in de kleinste vlek, daarin een belangrijke rol van de Kerk te zien of te erkennen, lijdt aan een erge vorm van intellectuele blindheid of doet bewust aan nestvervuiling.
De geruchten over een nakende onafhankelijkheidsverklaring door rebellenbeweging SOA, zorgen ook voor autonomieoprispingen bij de historisch met 'Sconebruc' verbonden gemeenschappen van de Werbekenaren, de Hodonkenaren en de Brandenaren.
Een woordvoerder van het recent opgerichte onafhankelijkheidsfront WEHOBRA, verklaarde dat hij niet begrijpt waarom SOA geen contact gezocht en besprekingen gevoerd heeft met de zuidoostelijke gebiedsdelen met het oog op het stemmen der violen en het bundelen der krachten. Hij zei verder dat de tijd wellicht rijp is om de heerlijkheid Retie een toontje lager te doen zingen, haar aangeboren expansiedrang te beteugelen en ze terug te dringen binnen haar historische grenzen, namelijk de Zwarte Nete in het zuiden en de Looiendse Nete in het noorden. Hij voegde er aan toe dat het gebied tussen de Grote Gracht en De Vaart, de geschikte corridor is om de territoriale eenheid van het noordelijk en zuidelijk deel van de toekomstige zelfstandige heerlijkheid te realiseren.
Anderzijds groeit bij de Kinschottenaren en de Kortijnenaren de ongerustheid over de integratieplannen van SOA. Het actiecomité KORSCHOT, kan zich, aldus zijn voorzitter, goed vinden in het onafhankelijkheidsstreven van SOA, maar 'ons bepaalde integratie-eisen opleggen, bv. de verplichting om het in onze oren eerder bekakt klinkende Schoonbroekse idioom te leren gebruiken', is, volgens de geëmotioneerde president, 'duidelijk een Wampbrug te ver'. Overigens zullen de autonomievoorstanders, als er geen diplomatieke oplossing gevonden wordt en het tot harde confrontaties met de Heren van Retie komt, de Kinschotse cavalerie goed kunnen gebruiken, dixit KORSCHOT.
Het hoeft geen betoog dat deze ontwikkelingen door zo goed als alle citoyens met groeiende spanning gevolgd worden. Er is evenwel vooralsnog geen sprake van een hamsterrage in het Land der Neten.
De voorbije dagen met een aantal vrienden gewandeld (en gevaren) in Zuid-Sauerland.
Het glooiende landschap, de uitgestrekte loof- en naaldbossen, de lieflijke witte dorpjes, de vaak imposante vakwerkhuizen met Bijbelse spreuken en personalia over de oorspronkelijke bouwers, de snel stromende riviertjes , maken dit deeltje van Duitsland tot een echt wandelparadijs. Bovendien is er de uitgestrekte Biggesee waarop je een magnifieke boottocht kan maken.
SP-A en LDD hebben volkomen gelijk: het lamleggen van de normale werking van het parlement door de meerderheidspartijen, om de mogelijke val van de regering (voorlopig) te vermijden, is een kwalijke uiting van misprijzen voor de democratische volksvertegenwoordiging.
LDD (Lijst De Decker) heeft vorig weekend haar programma bekendgemaakt. Daarbij kregen de voorstellen omtrent de maximumsnelheid, de beteugeling van jongerencriminaliteit, de belastingen en de transfers naar Wallonië, extra veel aandacht.
Wat LDD voorstelt is m.i. inspelen op individueel machogedrag in het verkeer ('waarom mag ik niet zo snel rijden als ik wil?), is aanwakkeren van de angst voor probleemjongeren ('harde repressie is nodig: stop ze in bootcamps'), is versterken van de persoonlijke hebzucht ('belastingverlaging met 5 % en geen cent mag nog afvloeien naar Wallonië').
Waarover deze 'partij van het gezond verstand' zich zeker het hoofd niet breekt, zijn de dramatische menselijke en materiële gevolgen van overdreven snelheid, de maatschappelijke oorzaken van probleemgedrag bij jongeren (en ouderen) en de oplossing ervan, de mogelijke desastreuze gevolgen van sterke belastingverlaging en verwerping van de solidariteit, voor het sociaal vangnet van grote groepen van de bevolking.
Ten slotte. Dat De Decker als parlementslid uitpakt met het overtreden van de wegcode en belastingontduiking propageert, is een regelrechte schande en maakt van hem een populistische tafelspringer in het kwadraat. Dat klaarblijkelijk heel wat middenklasse-Vlamingen van een extremistische figuur als De Decker, het politieke heil verwachten, wijst niet op een genuanceerde en sociaal bewogen visie op de samenleving.
Nu de Franstaligen geen vertragingsmanoeuvres omtrent de splitsing BHV meer inroepen, bechuldigen de Vlaamse meerderheidspartijen hen van chantagepraktijken. Als dat geen sterk staaltje van Vlaamse politieke schijnheiligheid is!
Het bewijst dat zeker CD&V en Open VLD, maanden geleden, toen ze in de commissie de splitsing van BHV stemden, erop rekenden dat de Franstaligen de parlementaire beslissing met alle middelen zo lang mogelijk, onmogelijk zouden maken.
De Franstaligen geven Leterme en co. de kans 'vijf minuten politieke moed' te tonen, en wat gebeurt? De Walen en Brusselaars krijgen weer op hun donder.
Hieruit kan maar een conclusie getrokken worden: ondanks hun stoere beslissing in de commissie, hadden de Vlaamse meerderheidspartijen niets liever gehad dan dat BHV nog heel lang in de diepvriezer gebleven was.
Uit een studie van het ABVV blijkt dat het aantal 'working poor' (mensen die een job hebben en toch op de grens van armoede balanceren) op 20% geschat mag worden.
Dat zal weinigen verbazen. De steeds maar grotere kloof tussen inkomsten uit arbeid en winsten uit kapitaal, veroorzaakt een almaar sterkere opdeling tussen (super)rijken en (dood)armen.
Opmerkelijk zijn de inhoud en de teneur van de meeste reacties op de krantenfora. Vele briefschrijvers, meer dan waarschijnlijk loontrekkers, zijn van mening dat die groeiende armoede niet het gevolg is van bepaalde uitwassen van ons kapitalistisch systeem maar leggen de schuld bij de politiek, de vakbonden en, toppunt, bij de 'working poor' zelf!
Werknemers als grote tegenstanders van hun minder fortuinlijke collega's! Het doet aan de tijd van Daens denken.
Door de systematische afbouw van ziekenhuisbedden voor chronische psychiatrische patiënten, zonder dat er voorzien wordt in voldoende alternatieven, dreigen velen van hen op straat terecht te komen.
Dat is in een van de rijkste regio's ter wereld een regelrechte schande. Chronische psychiatrische patiënten zijn sociaal de allerzwaksten en er begint zich hier een scenario af te tekenen, dat sterk aan de situatie in de VS doet denken, waar vele daklozen in feite psychisch labiele mensen zijn.
De zorg voor de psychisch zieke medemens is bij ons, vergeleken met de (financiële) inspanningen en technische hoogstandjes voor de behandeling van lichamelijke mankementen, al niet fameus. De chronische psychiatrische patiënten dreigen evenwel letterlijk naar de vergeetputten van onze in materiële overvloed zwelgende maatschappij verwezen te worden.
Vorige zaterdag ongeveer 26 km gewandeld in Borgloon en omgeving.
Borgloon is een fraai stadje en de omgeving is prachtig. Heuvelachtig, boomgaarden, een verzonken spoorbedding als wandelpad, de kluiskapel van Helshoven, de Romeinse heirbaan, enz.
En als toegift: een openluchttentoonstelling langs ons wandeltraject in Kuttekoven met o.a. de ondertussen berucht geworden terreinwagen met daarin de blootfoto's, die vorige zaterdag, zonder zwarte tape nog veel onschuldiger waren.
Het was een happening die de talrijke omstanders de adem afsneed. Op bevel van de korpschef staken de Antwerpse spuitgasten hun broek af en toonden, zoals Brabo al decennia doet, hun billenpartij aan de dames en heren politici op 't Schoon Verdiep, de toeschouwers op de Grote Markt en aan Vlaanderen en de wereld, terwijl ze scandeerden: 'Kus mijn kloten'.
De combinatie van de twee tot de verbeelding sprekende anatomische onderdelen in handeling en slogan, was niet direct duidelijk en kon alleszins voor de slechte verstaander van onze taal, en zo lopen er, naar verluidt, in Antwerpen ontzaglijk veel rond, tot verwarrende en vervelende associaties leiden.
De politie keek monkelend toe en dus, zo moest geconcludeerd worden, hoefde de kontendemonstratie noch de kusuitnodiging beschouwd te worden als 'openbare zedenschennis' of 'seksuele intimidatie'. Nochtans, zo dient er voorzichtigheidshalve aan toegevoegd te worden, is het niet aan te raden , meen ik, solo of met je familie of vriendenkring, een dergelijk evenement op Markt, Meir, Wapper of ergens anders te lande, te organiseren, tenzij het artistieke en/of sociale karakter ervan, onomstotelijk bewezen worden kan en door de overheden ook zo werd geaccepteerd.
Het verband tussen de schreeuwende en de gebukt, met de broeken op de enkels staande brandweerlieden en hun sociale verontwaardiging en eisen , bleek niet overduidelijk. Die laatste moesten dus vakkundig door de vakbondsafgevaardigden, op enige afstand van de blote gatskaken, blootgelegd worden. Een minder goede verstaander, weer eens, zou allicht in het protest misschien een eis aan het stadsbestuur voor het gratis verstrekken van ondergoed gezien hebben.
De actie werd in de media welwillend gekwalificeerd als een plezante uiting van straffe Antwerpse humor, waardoor een van de vele clichés over de 'koekenstad', waarvan het waarheidsgehalte het best altijd sterk betwijfeld wordt, eens te meer versterkt werd.
Wat is er toch met onze dierbare noorderburen aan de hand? Voor de geïnteresseerde grensbewoner die ik ben, is het al maanden alsof niet Balkenende en co. het politieke leven bepalen maar wel Wilders en Verdonck. Twee onversneden liberale populisten en conservatieve nationalisten, die het gemakkelijk winnen van onze Vlaamse Dewinter of Dedecker.
Verdonck, die wat graag aanpapt met dubieuze zakenmensen, viel tijdens haar ministerschap op door de stuitende onbarmhartigheid waarmee ze het migranten- en vluchtelingenprobleem benaderde en peroreert nu in de beste nationalistische traditie over 'de trots op Nederland' en 'de eigen identiteit, de eigen tradities, de eigen waarden'. En Wilders heeft het zich in zijn hoofd gestoken dat hij een zending heeft: Nederland bevrijden van het islamgevaar.
Echt verontrustend vind ik evenwel dat klaarblijkelijk zeer vele Nederlanders deze twee politieke tafelspringers vertrouwen en door dik en dun steunen.
Doel
