De ontdekking van het zgn. Higgsdeeltje kreeg veel aandacht in de media. Er brak evenwel een ware internetforumoorlog uit toen filosoof Maarten Goethals het aandurfde vragen te stellen bij het belang van deze ontdekking en vooral bij het opgeklopte enthousiasme in bepaalde kringen. Hij kreeg van wetenschapsfanaten vrachtwagens bagger over zich uitgestort waarbij van wetenschappelijke sereniteit helemaal geen sprake meer was.

'Laat wetenschappelijke vorsers hun werk doen en laat filosofen hun werk doen', schreef een forumdeelnemer. Dat was een wijs woord in het niet zo fraaie schrijfwerk van de Higgsfans, ook al noemde hij  filosoof Maarten Goethals 'dom' .

Ik ben van mening dat Goethals zijn werk als filosoof doet. Hij stelt de 'filosofische' vragen die zich opdringen: Wat is precies de werkelijkheid? Waaruit bestaat het leven? Wat is de kern van het bestaan? En ook zijn conclusie is doorheen de eeuwen 'filosofisch' correct gebleken: het 'laatste antwoord' blijft eeuwig verborgen.

Waarom er dan zo furieus,platvloers, denigrerend, totaal 'onwetenschappelijk', op de bedenkingen van Goethals gereageerd wordt, is onbegrijpelijk en bevestigt wat een forumdeelnemer schrijft: het immense, fundamentalistische en agressieve superioriteitsgevoel van sommige 'positieve wetenschappers'.

Wat krijgt Goethals zoal naar zijn hoofd geslingerd? Ziehier een verre van volledige bloemlezing: 'dom,onzin, naïviteit,onwetendheid, onkundige onnozeliteit (sic!), navelstaarderij, fuck(4x),dwaasheid, domheid, zinloze opinie'.

Hè hè, van wetenschappelijke benadering gesproken!

Op het internetforum van De Standaard probeert een NVA-fan de al lang vervlogen zin voor humor van de Grote Vlaamse Leider (de GVL, zoals hij meer en meer door kritische forumdeelnemers kernachtig wordt aangeduid) te combineren met het bekende en nog steeds bestaande zelfbeklag, door te schrijven dat De Wever ook 'de schuld krijgt voor het slechte weer'.

Die man moet toch oppassen met het gebruik van het woord 'schuld' in hoofde van de GVL. Hij hoort dat echt niet graag. DE schuld ligt altijd, zoals terecht en herhaaldelijk door pientere forumdeelnemers wordt aangestipt, bij 'de anderen', en nog veel meer bij 'les autres'.

Uiteraard ontsnapt ook de klimatologische situatie van ons Vlaanderland niet aan de aandacht en de invloed van de GVL. Want geloof het of niet,  ook wat het weer betreft is hij, net als prins Filip,  door hogere, ik zou zeggen, hemelse conservatieve krachten met een missie belast, die hij, zoals de andere edele zendingen waartoe zijn roemvol Vlaams bloed en zijn dappere Vlaamse voorvaderen hem gestaag roepen, met fanatieke iever wenst te vervullen.

De Grote Vlaamse Weermaker heeft wel degelijk een serieuze vinger in de momentane afschuwelijke weerpap te brokkelen. Hij bepaalt inderdaad het Vlaamse weer. Maar noem de huidige weersituatie niet zijn SCHULD. Hij wil het zo als onderdeel van een uitgekookt electoraal plan. Dat weer accordeert met zijn sombere, door ontbering nog strengere gelaatstrekken. Zo hoort het ook, want de situatie van Vlaanderen is nog slechter dan het hondenweer, aldus de GVL.En hoe komt dat? Wel, dat komt omdat hij het nog niet helemaal voor het zeggen heeft in dit verregende rotland.

Maar nog even geduld. Na 14 oktober zal Hij de zon volop doen schijnen! En in 2014 zullen we ons allemaal in Zijn zon mogen koesteren! Hij zal ons bescherming en geborgenheid bieden. Hij, de Grote Vlaamse Weermaker, le Roi Soleil! 

Alhoewel. Er pakken zich donkere wolken samen, die aan zijn controle ontsnappen. Zijn vrouwelijk electoraat, tot voor een aantal weken, wild van hem, keert zich ontegenzeggelijk van hem af. De reden: zijn fanatieke vermageringsdrift. Is dat zijn schuld? Nee, driewerf nee. Wel die van zijn stompzinnige imagobuilders. Aan de deur, die hufters.

De GVL balanceert op de rand van de anorexia. Zijn ongeremde vermageringskuur heeft hem alle zin voor humor en relativering doen verliezen. Wat overblijft is een tot de helft gereduceerd, azijnpisserig, ontevreden gezicht. Zijn adviseurs steken hem dan nog meer en meer in een te opzichtig streepjespak dat zijn knokerigheid nog sterker accentueert.

Kortom, zijn hofhouding heeft hem een grens doen oversteken waar het esthetisch gevoel van de Vlaamse Vrouw omtrent Vlaamse Mannen, gewoonweg wordt verkracht.

Geloof me of niet, vanaf het begin van zijn onverantwoorde magerzucht, heb ik gedacht: 'Het zal de GVL zuur opbreken'.

Ach, geef mij, zeker op deze Vlaamse Nationale Feestdag, maar een Leider met in zijn ene hand een zak frieten met een kwak mayonaise en in zijn andere een stevige berenpoot met een dikke slang ketchup erop. Welke Vlaming zou zich dan niet in hem herkennen? Stevige kost hebben we nodig!

 In De Standaard formuleren de journalisten Sturtewagen en Brinckman bedenkingen bij het optreden van De Wever en zijn partij, die niet zo faai maar m.i. meer dan terecht zijn.

Sturtewagen schrijft :

-De  NVADe Wever 'streeft naar hegemonie in Vlaanderen'. Inderdaad. Precies datgene dat het geliefde verwijt was aan de vroegere CVP.

2.'..naarmate elke zweem van humor, ironie, zelfrelativering uit de houding en het optreden van de voorzitter verdween': een pijnlijke karakterevolutie die klaarblijkelijk samenliep met zijn afslankingsproject. Je krijgt voorwaar sympathie voor De Winter: een eenvoudige, blozende, Antwerpse jongen, recht voor de raap, van wie de -weliswaar niet altijd verfijnde- humor overeind blijft.

3. De NVADe Wever 'verzamelaar van alle angst en alle kwaadheid.Catch all fear,catch all anger': iedereen die een beetje afweet van geschiedenis, onderkent dit als het fundament van extremisme, en vooral rechts extremisme.

4.'de grootste zijn en toch Calimero spelen': zou erg triestig zijn voor het politieke bewustzijn van Vlaanderen.

Brinckman beschuldigt De Wever, n.a.v. zijn afzichtelijk grote affiches in Antwerpen en zijn puberale rel met de bouwpolitie daaromtrent, van een 'ongezien electoralisme'. Helemaal akkoord. Dat ongeziene en uiterst primitieve electoralisme tast ook meer en meer De Wevers beoordelingsvermogen en geloofwaardigheid aan. Het kost niet veel moeite hem geregeld te betrappen  op contradicties en onontwarbare knopen (de media gaan daar vaak mild overheen of zien ze bij hun analyses en commentaren over het hoofd). Neem nu de storm van kritiek, het protestgehuil, die  met veel decibels te horen waren, ook uit NVA-kelen, toen Magnette kritische bedenkingen uitte bij het EU-Van Rompuyplan. Wat lees je vandaag in een column van Dalrymple? Deze grote leermeester van De Wever, Dalrymple de goeroe van het door de Vlaamse Leider zo sterk bewonderde en nagestreefde conservatisme, heeft in essentie dezelfde bedenkingen als Magnette, bij de Van Rompuyvoorstellen. De titel van zijn column liegt er niet om: 'Herman Van Rompuy zou beter moeten weten'. En verder luidt het: 'Europa houdt geen rekening met de nationale staten, laat staan met wie er woont.' Benieuwd of De Wever nu ook Dalrymple over de hekel zal halen.

De uitval van PS-minister Magnette tegen de betutteling door de EU en de uitholling van de eigen soevereiniteit, bracht weer heel wat reactie teweeg. Merkwaardig daarbij is, dat op de internetfora vooral de Vlaams-nationalisten zich manifesteren als de ferventste aanhangers van een Europa dat de eigen beslissingsmacht van de lidstaten en regio's verder doet verschrompelen.

Daarop wijzen is voldoende om de anti-Belgische munitie boven te halen. Ze zien in die Europese machtsdrang en regelneverij een middel om België te ontmantelen. Want België is geen democratische constructie, de minderheden hebben het er voor het zeggen, enz.

De nationalisten, ook al is hun onbetwiste leider een historicus, vergeten dat de hertekening van de Europese landkaart in de 19de en 20ste eeuw nergens op basis van wat wij hier in dit landje onder 'democratie' verstaan, gebeurd is. Of de groei van de EU en zeker de Europese besluitvorming, een toonbeeld van democratie genoemd kan worden, wordt vrij algemeen sterk betwijfeld. Beweren dat in België de minderheden meer te zeggen hebben dan de meerderheden, is beweren dat ons democratisch systeem een fundamenteel mankement vertoont of dat ermee gesjoemeld wordt. Overigens behoort de schreeuw dat 'de minderheden het voor het zeggen hebben' al een tijdje vooral tot de nationalistische electorale peptalk. Maar dat is niet noodzakelijk DE waarheid. Nog minder is het een uiting van een stevige democratische ingesteldheid. Bovendien vergeten ze dat Europa ervoor zal zorgen dat ook een onafhankelijk republiekje Vlaanderen, niks in de pap te brokkelen zal hebben.

In het nationalistische pleidooi voor een volledige scheiding, wordt vaak geponeerd (op basis waarvan?) dat de Franstaligen 'geen voeling, geen interesse, geen respect' zouden hebben voor de Nederlandstaligen. Dat kan evenwel  met evenveel gemak gesteld worden voor de houding van Vlamingen ten aanzien van Franstaligen.

Voeling, interesse, respect,.van ganse bevolkingsgroepen voor elkaar, als bindende en bepalende elementen voor een (te vormen) staat beschouwen, lijkt me eerder uit de 19de eeuwse nationalistische romantiek te komen dan dat ze een werkelijkheid weergeven.

Het klopt toch niet dat DE Vlamingen 'voeling, interesse, respect..' voor elkaar hebben. Individu's, families, kleinere groepen komen daarvoor in aanmerking. Maar taal- of landsgrenzen hebben daar weinig of niets mee te maken.Welke voeling, interesse heb ik als Kempenaar voor DE West- of Oost-Vlamingen,de Limburgers, de Vlaams-Brabanders? En kunnen mij de inwoners van de stad Antwerpen echt meer schelen dan die van Luik? Welke sympathie of respect hebben de Vlaamse achterbuurtbewoners van Gent voor de Vlaamse superrijken van Het Zoute? Je kan vrienden of kennissen hebben over heel het Vlaamse land maar evenzeer in Brussel of in Wallonië of in de Duitstalige kantons.

Een zelfstandig Vlaanderen voorstellen als oplossing voor alles of nog erger: de goegemeente steeds maar de illusie bijbrengen dat grotere zelfstandigheid onze portemonnee dikker zal maken, dat noem ik wansmakelijke volksverlakkerij. Boerenbedrog in het kwadraat.

Al sinds eind april is KerkNet het doelwit van zware en doelgerichte aanvallen van cybercriminelen. De hackers zijn duidelijk ideologisch geïnspireerd en willen naar eigen zeggen niets minder dan “de Kerk het zwijgen opleggen”. Na een paar weken via een ‘omweg’ opnieuw te hebben gefunctioneerd, ligt KerkNet sinds 10 mei volledig ‘plat’. Al die tijd zijn ook alle KerkNet-microsites onbereikbaar en kan ook de KerkNet-nieuwsbrief niet worden verstuurd.

Er wordt met man en macht gewerkt om KerkNet zo snel mogelijk én goed beveiligd opnieuw online te brengen. Dat kost zoveel tijd en energie dat het niet mogelijk is een precies tijdstip voor de heropstart aan te geven.

Het KerkNet-team verontschuldigt zich voor het ongemak en dankt van harte iedereen voor het begrip en de steun die het de afgelopen weken mocht ontvangen.

KERKNET.BE AL WEKENLANG OFFLINE

Hoe komt het dat kerknet.be al wekenlang offline is?

Dat betekent dat al wekenlang de sites van de bisdommen en de sites van de parochies niet kunnen geraadpleegd of 'gevoed' worden.

Wat is de oorzaak van de zgn. 'technische problemen' en 'onderhoudswerkzaamheden', die al wekenlang aanslepen?

Parlementslid Ide krijgt in De Standaard de kans, de krant de mantel uit te vegen omdat zij de niet zo fraaie zuikenhuisrapporten publiceert.

Ide is arts en politicus. Het is begrijpelijk dat de medische sector niet erg blij is met deze ontluisterende rapporten. Ziekenhuisdirecties en artsen houden de (negatieve) auditverslagen, ook al zijn ze in principe openbaar, het liefst binnenskamers. Hetzelfde fenomeen doet zich voor wanneer gerapporteerd wordt over bv. scholen.

Ide formuleert een hele reeks voorwaarden waaraan zou moeten voldaan worden vooraleer tot publicatie wordt overgegaan. Die voorwaarden zijn evenwel voor een krant totaal onrealistisch.

Maar wat serieus te denken geeft is dat de politicus Ide boudweg schrijft: 'De Standaard had de auditrapporten niet moeten vragen, laat staan publiceren.' En dan op een schoolmeesterachtige, berispende toon verder opsomt wat de krant allemaal had moeten doen.

Kortom, Ide krijgt de kans om met zijn mening (valt ongetwijfeld goed in de medische sector) uit te pakken,omdat hij politicus is, maar maakt hier m.i. misbruik van zijn positie als arts, om de krant te dicteren wat mag of niet mag.

Een andere politicus moet dat maar eens proberen! Het woord 'censuur' zou direct vallen .

Dal van de Geul

Uit een scherp omlijnde zwarte wolk,
viel plots een malse regenbui.
’t Was mei.

Het dal van de Geul
vulde zich met nevel,
die op slag verdween
toen de zon weer verscheen.
Die legde een zilveren schijn
over de rimpelingen
in de duizend kronkelingen der rivier,
waarlangs wij liepen,
een lange sliert.

Her en der las ik een gedicht,
in metaal gegrift.
Runderen kwamen rustig op ons toe,
enkele pas gespeende met wat zotter gedoe.
Talloze trossen maretakken
zogen de laatste sappen
uit de takken der reuzenbomen.
Vogels lieten zich niet doen
door het gebabbel der wandelaars,
of het geknars der tourniquets,
van overal weerklonk hun gezang .

Het Limburgse Arcadia.

Samen met geluid en kleur,
beweging en geur,
stroomde geluk mijn hart binnen.

Volmaakt geluk.

Voor even.

Ook de top van KAV vond het nodig van naam te veranderen. Femma is het geworden, asjeblief. Wablief? Femma. Heeft alleszins een hoog Flairgehalte.

Ben er vast van overtuigd dat het overgrote deel van de KAV-leden helemaal geen probleem had met de naam. Overigens is de mening van de leden niet gevraagd. Nochtans was dat niet zo moeilijk, zeker niet op het platteland, waar nog talrijke wijkverantwoordelijken actief zijn.

Het gaat gewoonweg  om een marketingoperatie, die heel wat centen heeft gekost en zal kosten en waarvan het positieve effect op het ledenaantal hoogst twijfelachtig is.

Bovendien kan je weinig respect opbrengen voor een kleine groep topverantwoordelijken die hun wil opleggen aan de leden en vooral, die de christelijke roots van de vereniging zomaar dumpen. Ze zouden er beter aan doen meer werk te maken van een christelijke profilering in deze tijd. Want nu wordt het helemaal een gemeentelijk of toch nog parochieel georganiseerd vrouwenclubje, dat zich met allerlei hobby's bezighoudt. En daar is een overvloed aan.

Geen enkele reden blijft er nog om lid te worden. En voor bewuste christenen, geen reden om lid te blijven

Telkens Vermeersch in een VRT-praatprogramma opduikt -en dat is (te) vaak-, vraag ik me af: lopen er in Vlaanderen geen andere (moraal)filosofen rond? Is Vermeersch de huisfilosoof van de openbare omroep, eraan vastgeklonken door een exclusief contract?

Overigens munt deze man niet uit door genuanceerdheid, sereniteit, objectiviteit. Vooral in de afsluitende babbel -los van de behandelde thema’s-, in Reyers laat van 11 mei, was dat weer opvallend.

Vermeersch voelt de onweerstaanbare behoefte om over alles en nog wat, ZIJN mening, ZIJN gevoelens te ventileren. Over ouderdom bijvoorbeeld. Met veel aplomb beweren dat HIJ niet oud is, omdat hij zich niet oud VOELT (o, deze tenenkrullende gemeenplaats), verhindert niet dat hij een bejaarde man is, op weg naar de tachtig. En dat hij ook zo overkomt bij de kijker.

Te onpas ZIJN ongeloof erbij sleuren, is eveneens een van Vermeersch hebbelijkheden. De sloganeske manier waarop hij proclameerde dat hij er absoluut zeker van was dat ‘er geen leven na de dood is’ en dat ‘de God van de Bijbel en van de Koran’ niet bestaat, stond op het niveau van de toogpraat. Even gemakkelijk kan ik beweren dat ik er absoluut zeker van ben dat ‘ik geloof in de verrijzenis’ en dat ‘de God van de Bijbel en van de Koran’ bestaat.

Wanneer klinkt in de VRT een frisser, jonger (moraal)filosofisch geluid?

Het in het vooruitzicht gestelde wetsvoorstel van enkele SP-A-parlementsleden, daarin gesteund door Open VLD, bracht op diverse internetfora een heftige polemiek op gang. Het veel gebruikte argument van voorstanders van steeds maar ruimere euthanasiemogelijkheden, dook weer op: lijden heeft geen 'nut'.

Het door deze mensen in vraag gestelde 'nut' van het lijden en het verband dat zij dit  leggen met euthanasie, roept vragen op.

1. De waarde van een leven wordt bij dergelijke argumentatie, afgemeten aan de graad van afwezigheid van 'lijden'.
2. Men geeft de indruk dat een leven zonder lijden tot de mogelijkheden behoort.
3.In sommige reacties klinkt door, dat in levensbeschouwingen en religies, o.a. de christelijke, waarin lijden (maar daaraan gekoppeld ook opstanding) een plaats gegeven wordt, de menselijke waardigheid tekort wordt gedaan. Meer zelfs, bij sommigen is er de merkwaardige gedachtegang dat dergelijke levensbeschouwingen, het lijden als het ware veroorzaken.
4. Men lijkt te suggereren dat 'euthanasie' de ultieme oplossing voor het menselijke lijden is./

Maar wie bepaalt of kan bepalen welk lijden het leven waardeloos maakt? Het fysische en/of psychische lijden, handicaps, aftakeling, zijn inherent aan het leven.

Euthanasie voorstellen als DE oplossing voor het lijden? Dat lijkt me bedrog te zijn.

In 'Reyers laat' zaten enkele dagen geleden Van de Lanotte en De Wever aan tafel. Het was een beschaafde, ook wel grotendeels interessante, gezapige, tot niets verplichtende babbel, zoals er, gelukkig maar, elke dag honderden plaatsvinden in het stamcafé, in familie-, personeels-, kennissen- en vriendenbijeenkomsten.

Op het technische vlak kon geconstateerd worden dat de West-Vlaamse tongval bij Van de Lanotte wat beter hoorbaar was dan de Antwerpse bij De Wever. VdL gaf ruiterlijk toe dat DW gevatter en sneller uit de hoek kon komen dan hij. Anderzijds was de Oostendenaar attent genoeg om de Antwerpenaar op zijn recuperatietactiek te wijzen, in dit geval het onderbrengen van Van de Lanotte in De Wevers conservatieve denkkader. Het is een wel vaker door debaters gebruikte tactiek, maar als de tegenpartij hem blootlegt, sta je natuurlijk wel even voor schut.

Inhoudelijk werd ik vooral getroffen door het cultuurpessimisme van De Wever. De aanleiding was het hoge zelfdodingscijfer, in het bijzonder bij jongeren, in Vlaanderen. Materialisme, individualisme, vervreemding, verbrokkeling van sociale weefsels, de afwezigheid van een zingevend groot verhaal, werden genoemd als mogelijke oorzaken van de psychische nood bij zovelen. Een oplossing zag De Wever ook niet direct zitten.

Op aangeven van de moderator bevestigde De Wever dat godsdienst en Kerk voor dat ‘grote zingevende verhaal’ hadden gezorgd, maar daarmee was het nu zo goed als gedaan. Dat gaf me de bedenking in: waarom zet je niet volop in op dat zingevende, op dat verhaal, op dat weefsel, wat nog altijd in onze samenleving aanwezig is?

Van de Lanotte benaderde het allemaal wat pragmatischer. Om de vervreemding, de individualisering, de zinloosheid tegen te gaan, werd er in Oostende veel aandacht gegeven aan het promoten van buurt- en wijkfeestjes, enz.. Een politiek die me toch weer sterk deed denken aan parochiestructuren en -werking.

Kortom, zowel De Wever als Van de Lanotte, de eerste allicht wat sterker dan de tweede, zijn ontegenzeggelijk producten van een christelijk-katholieke cultuur. En misschien zijn zij op weg naar het bevrijdende inzicht dat religie en kerk een sterk geneesmiddel kunnen vormen om het cultuurpessimisme, waarvan de ene zich wat meer bewust bleek te zijn dan de andere, om te buigen in een lichtend cultuuroptimisme.

De voorstellen tot uitbreiding naar aanleiding van tien jaar euthanasiewet, vormen het mooiste bewijs dat de verwachting en/of vrees dat met de initiële abortus- en euthanasiewetgeving,de samenleving zich op een 'hellend vlak' begaf, gerechtvaardigd was.

Hoe sterker individualisme en zelfbeschikkingsrecht als absolute waarden worden gekoesterd, hoe meer categorieën van mensen in aanmerking komen om geaborteerd of geëuthanaseerd te worden, waarvoor dan aangepaste wetgeving geëist wordt. Dat is de onverbiddelijke logica wanneer het hek van de dam is, dat is de niet te stoppen glijbaan van het hellend vlak.

Nog pijnlijker wordt alles wanneer we er ons van bewust zijn dat het veel gebruikte criterium van 'menswaardig leven en sterven', een criterium van de Westerse samenleving, en nog beperkter van haar middenklasse, is.

Als je dat criterium op wereldschaal gebruikt om abortus of euthanasie te verantwoorden, zijn miljoenen mensen klaar om geliquideerd te worden.

Mijmeringen bij een Terzakeverslag over het debat der partijvoorzitters in de Vooruit in Gent


Het was me een weliswaar eenslachtig maar toch gevarieerd gezelschap. De partijvoorzitters en hun secondanten. Alleen De Wever was niet naar Gent durven komen. Die bleef liever in Antwerpen, werd met een bijna onzichtbaar monkellachje door de commentator gezegd. De Grote Vlaamse Leider had een ondervoorzitter afgevaardigd, met name de beweeglijke, kwikzilverachtige, altijd vrolijke Weyts, en de telegenieke Gentse Mollenaar Bracke.

Al deze Vlaamse politieke topfiguren zaten wat ongemakkelijk op een te klein podium en op stoeltjes die me eerder wankel toeschenen. Wellicht paste dat wat schamele decor in het bastion van het rooie Gent: de Vooruit.

Er was in het Terzakeverslag weinig inhoudelijks te horen. Des te meer aandacht ging naar het klankrijke gekissebis tussen Tobback, Decroo en Bracke. Deze laatste viel bijzonder in de kijker door een onbeheerst, hyperkinetisch gemolenwiek met de armen, wat een tv-jounalist ongetwijfeld een serieuze blaam, zoniet buis, in Siegfrieds machtige VRT-periode, opgeleverd zou hebben.

Bovendien had hij zich, wellicht om het Gentse proletariaat te plezieren en rekening houdend met de locatie, in een afgebleekte jeans gehesen, waarvan de bedenkelijke kwaliteit des te meer opviel omdat Bracke een plaats toebedeeld gekregen had helemaal aan het eind van het rijtje partijbonzen. Ongetwijfeld verwekte dat tv-zicht bij Marina in Mol enige vorm van gêne , want dat was hoedanook tegen de vestimentaire regels die ze gepoogd had Sieg bij te brengen.

Dat Bracke bijna enthousiast zat te knikken bij Van Besiens pleidooi voor een vermogenstaks, werd opgemerkt door een attente moderator, die niet geheel ten onrechte uit Brackes instemmend geknik afleidde dat hij met die belasting akkoord ging. Siegfried zat duidelijk gewrongen met die gevolgtrekking maar wist dan toch te bedenken dat ‘dit land alleen maar goed is voor de rijken en degenen die niet werken’, een hoogstpopulistisch zinnetje, dat toch niet echt aansloeg bij het aanwezige publiek, ook al had de happening plaats in de Vooruit.

Voor de rest kon opgemerkt worden dat alle deelnemers er met zweetdruppels op hun gezicht en vooral met een rooie kop bij zaten. De vraag dringt zich dan ook op: wordt er in de Vooruit, zeker als je rekening houdt met de bezuinigingsdiscipline die iedereen zich moet opleggen, te hard gestookt? Of werd de thermostaat fors naar omhoog geschoven om iedereen een rooie kop te bezorgen, wat alleszins accordeert met de rooie, roemrijke geschiedenis van de Vooruit.

Koor Euryante zingt in het kerkje van Schoonbroek

                                 

Op zondag 29 april om 11 uur verzorgt het koor Euryante een aperitiefconcert in de kerk van Schoonbroek. Het Sint-Jobkerkje is een stemmige en prachtige locatie voor dit lenteconcert. Euryanthe zingt oude en hedendaagse koormuziek. Daarnaast zijn er enkele poëtische overpeinzingen en instrumentale intermezzo's.

GELOVEN na de (misbruik)crisis

                                         

                                               Mark Van de Voorde

 

OKRA-academie organiseert op DONDERDAG 26 APRIL OM 14 UUR in GC DEN DRIES in Retie, een lezing door MARK VAN DE VOORDE.

Mark Van de Voorde handelt over de crisis in de Kerk en gaat in op vragen als: kan de Kerk deze crisis overwinnen?, kan het kerkelijk instituut zichzelf vernieuwen of dreigt er een breuk met de christelijke levensvisie?, hoe deze visie inpassen in de veranderende levensbeschouwing?

Van de Voorde was jarenlang hoofdredacteur van 'Kerk en Leven' (het parochieblad) en publiceerde heel wat over geloof en Kerk.

Daarnet op Ter Zake een merkwaardig 'debat' gehoord over dingen die er niet toe doen met vragen van de moderator, die evenzeer aan de kern van de zaak voorbijgaan.

Want wat is de vraag die iedereen zich in verband met deze onverkwikkelijke affaire stelt? Heeft de politicus en kandidaat-burgemeester van Brugge, zich schuldig gemaakt aan seksuele intimidatie of ongewenste seksuele intimiteiten: dat is de essentie.

Van der Kelen, hoofdredacteur van een krant die gespecialiseerd is in smeuïge seksverhaaltjes, horen verkondigen dat Humo een aanslag pleegt op de privacy, kwam helemaal ongeloofwaardig over. Ook het afdoen van het artikel in Humo, als een onderdeel van de verkiezingscampagne, heeft niets te maken met de grond van de zaak.

Als het waar is wat Humo op grond van getuigenissen, de kandidaat-burgemeester van Brugge aanwrijft, dan heeft het blad m.i. het recht , dat verwerpelijke gedrag openbaar te maken, gemeenteraadsverkiezingen of niet, officiële klacht of niet.

De vrouwen die getuigen, komen zo maar niet met hun verhaal voor de dag. Van der Kelen en de Brugse NVA-top proberen de rollen om te keren: getuigen voorstellen als ongeloofwaardig, van de slachtoffers schuldigen maken, van daders onschuldigen. Dat is 'pervers' in de letterlijke betekenis. Veronderstel dat getuigen gelijkaardige beschuldigingen zouden uiten tegen bv. een hoge geestelijke, wat zouden Van der Kelen en co. hun verontwaardiging uitschreeuwen.

De cruciale vraag blijft: zijn de beschuldigingen aan het adres van de politicus waar of niet.

'Credo! Ik geloof in de Heilige Geest'

 

 De abdij van Postel organiseert op 14 april voor jong en oud een geloofsdag rond het thema 'Credo! Ik geloof in de Heilige Geest'. Prelaat Frederic Testaert van de norbertijnenabdij begeleidt de dag.

Dit is de vijfde van zeven geloofsdagen, die plaatsvinden in de Postelse abdij. De abdij wil hiermee ingaan op een dubbele nood in deze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen op zoek naar zin, geloof, de waarheid van hun leven, maar horen ze nergens nog vertellen over de grote geloofsschat die de Kerk te bieden heeft.

Inlichtingen en inschrijvingen: contactgastenkwartier@abdijpostel.be of
0496501255 (vanuit Nl.:0032496501255)