Over de verwarrende onzekerheid omtrent de eerste lentedag

Van kindsbeen af 
de onwrikbare zekerheid bijgebracht:
het begin der seizoenen
valt op de 21ste dag.
Nu aan het wankelen gebracht.

Wetenschappers, berekeningen,
evenaar, zon,
onbegrijpelijke dierenkeerkringen:
zij brengen me niet van mijn stuk.

Kleindochter roept gedecideerd:
'Opa, jij bent verkeerd.
De lente begint op MIJN verjaardag!'
Goed, daar leg ik me bij neer.

Kleinzoon zegt verstoord: 'Nee.'
Ook hij wil per se
de lente starten als HIJ verjaart,
dat is de 21ste maart.

Geschipper dus.
Beiden het geluk gegund:
ik ben echt een lentekind
al op de dag dat het seizoen begint.

Dat gemarchandeer 
zint me niet fel.
Maar voor je kleinkinderen,
alles, weet je wel.

     Bracke en Versnick pakten recent uit met 'Pak ze hun leefloon af!' als kansarme ouders -en de heren dachten dan uitsluitend aan allochtonen- hun kindjes niet naar de kleuterschool stuurden. Bracke loog er dan nog bij dat kleuters die niet naar school gingen 'spijbelaars' zijn, goed wetende dat er in ons land alleen maar leerplicht is tussen 6 en 18 jaar.

Enkele dagen geleden kwam het al jarenlange misbruik dat leerplichtinge kinderen en jongeren de vakantie niet afwachten om (met hun ouders) op reis te gaan, even in het nieuw. De onderwijsraad en alle netten waren het er over eens dat deze (vaak illegale) praktijk beteugeld moet worden.

Wie verwacht had dat Bracke en Versnick nu ook hun licht over dit probleem zouden laten schijnen, kwam bedrogen uit. Zij gaven niet thuis.

In de lijn van hun pakkende slogan 'Pak ze hun leefloon af!', zou voor dit school- en opvoedingsprobleem 'Pak ze hun vakantiegeld af!' echt passend geklonken hebben uit de mond van deze sociaal bewogen politici.

Inderdaad, h

Grensoverschrijdende inzet voor dieren

Ecoduct over E34 in Postel wordt aanbesteed

Versnick (Open VLD) en Bracke (NVA) willen vanuit vooral Gentse electorale ambities, een onwettelijke en discriminerende eis opleggen en die afdwingen door financiële chantage op de zwaksten uit de samenleving.

Retiese dichteres ereburger van Hoogstraten

                            

Zefa Raeymaekers, geboren op 11 september 1922 in Retie, zorgde er als volksvertegenwoordiger mede voor dat Hoogstraten sinds 1985 de titel van 'stad' opnieuw mocht voeren. De stad Hoogstraten bewees haar erkentelijkheid daarvoor door Zefa onlangs uit te roepen tot ereburger van Hoogstraten.

Buiten haar parlementaire loopbaan was Zefa Raeymaekers, die woonachtig is in Retie, jarenlang journaliste.

Sedert vele jaren en tot nu toe, schrijft zij onder het pseudoniem Rita Reene, ook gedichten. Vele daarvan hebben betrekking op de Kempen en in het bijzonder op haar geboortedorp.

Uit 1991 dateert bv. het gedicht 'De Lind'

het merg verdord
maar toch de schors
een harnas
hecht

geschoord
sinds honderd jaar
door ijzeren stutten
en een staalgevlecht

troont
pal in 't midden
van het dorp
de oude lindeboom

vertrouwd
met lief en leed
van generaties
Retienaren

en die van allen
schaamteloos
alles weet
en zonder schroom

gewoon bewaart, onthoudt,
herinnert ons ook
aan al wat wij vergaten
sinds onze kinderjaren.

Onder de titel 'Tsunami van emoties' schrijft journaliste Veerle Beel impressies bij het tragische busongeval in Zwitserland. Zij besluit haar artikel met: 'Wij zeggen hier tegen elkaar, als er iets ergs gebeurt: ik zal aan je denken. In andere landen zeggen ze nog: I'll pray for you.'

Het kan Beel  toch niet ontgaan zijn dat ook bij ons vooral, op een of andere manier, gebeden werd. In de eerste plaats door christenen. Maar ook door moslims. En dat de rouwplechtigheden inhoudelijk en logistiek tijdens de eerste dagen na het ongeval, hoofdzakelijk gedragen werden door de katholieke gemeenschappen van Lommel en Leuven.

Die laatste zin van Beels stukje komt dan ook over als een clichématige uitsmijter. Ook mevrouw Beel heeft als journaliste klaarblijkelijk schrik van het woord 'bidden'.

Abdij Nabij

Abdijweekend met gezinsdag

Voor jonge gezinnen

en kinderen

Van vrijdag 20 april

vanaf 19.00 u.

tot zondag 22 april

rond 14.30 u.

Of    op zaterdag 21 april

vanaf 9.30 u. tot 17.30 u.

-----------------------------------------

Inlichtingen en Inschrijving:

Voor zondag 15 april 2012

 bij pater Benny

Abdij Postel

Abdijlaan 16

B - 2400 Mol - Postel

Tel.           0496 50 12 55

Fax                       014 / 37.81.23

Vanuit Nederland: 0032.496 50 12 55

e-mail        gastenkwartier@abdijpostel.be

--------------------------------------------------------

Naar aanleiding van het proces over de kindermoord, verschenen er een aantal columns in de media. Ook filosoof Abicht doet zijn duit in het zakje.

Abicht verklaart zich voorstander van het recht op abortus, maar uit heel zijn artikel blijkt een grote voorzichtigheid en onzekerheid. En dat siert hem.

Anderzijds is het m.i. een onjuiste verenging te stellen dat de opvatting 'abortus = moord, eventueel gelegitimeerde moord' en de waarschuwingen tegen 'het beruchte hellend vlak' (waar ligt de grens?), uitsluitend in kringen van 'religieus conservatieve' tegenstanders te vinden zouden zijn.

Het is duidelijk dat ook Abicht zich terdege bewust is van het 'beruchte hellend vlak'. Hij schrijft zelf dat het moeilijk is 'een duidelijke grens' te trekken. Het kan niet anders of Abicht moet fundamentele (gewetens)vragen blijven stellen bij de gelegaliseerde abortus tout court. Ik kan me niet voorstellen dat de grenzen, die in de wetgeving werden vastgelegd, kunnen ontsnappen aan de intellectuele, ethische en filosofische kritiek van Abicht.

Merkwaardig is dat Abicht strak stelt dat 'het recht op abortus niet ter discussie gesteld mag worden'.Waarom niet? Hij doet het zelf.

     In het programma 'Reyers laat' was de burgemeester van Knokke-Heist), graaf Lippens, te gast.

 Met stijgende verbijstering geluisterd naar de platitudes van de baas van het graafschap Knokke. En naar de makke vraagjes van schooljongen Lieven Van Gils. Dan werd Dedecker in dat zelfde programma op een hardere manier door de mangel gehaald.

Hoe bestaat het dat graaf Lippens, aan wie het nog altijd goed te horen is dat hij in privékring vooral Frans spreekt, zonder enig weerwerk van de journalist, zijn afkeer voor de vakbonden en voor ons democratische politieke systeem kan spuien en flagrante leugens kan debiteren (‘ik hou me niet bezig met de zakenwereld’).

Die man manifesteert een fundamenteel minachtende en neerbuigende houding ten aanzien van ‘de gewone Vlaming’ en van de democratie.

Het ergerlijkste is misschien nog wel dat hij die weet te verpakken een  simplistische, populistisch-joviale bonhomie, precies op dezelfde manier als wanneer  hij als een soort stand-up comedian, demonstreert hoe een hondendrol of -plas dient verwijderd te worden van strand of straat van zijn Knokke.

En met die komedie  nog goed wegkomt bij het studiopubliek. En bij Dedecker, godbetert!

In de discussie over de zwaarte van het leraarsberoep, naar aanleiding van het regeringsvoornemen om het TBS-systeem op te doeken, wijst journalist en gewezen leraar Peter Vantyghem op een factor die vaak onderbelicht blijft.

Hij vermeldt de steeds dieper wordende mentale kloof tussen leerkrachten-vijftigplussers en leerlingen. Ze leven grotendeels in verschillende (denk)werelden, spreken een andere taal. In het begin zijn de bewustwording en ervaring van die verschillen nog boeiend en stimulerend. Maar die kloof wordt uitermate vermoeiend en werkt de vervreemding in je eigen werkomgeving in de hand.

Twee andere elementen van de werkbelasting voor oudere leerkrachten, komen in Vantyghems artikel maar terloops -in vele andere artikels nooit- aan bod. Er groeit ook in de leraarskamer bij de oudere onderwijsmensen een verstikkend gevoel van vervreemding, van isolatie.Tussen hen en het gros van de jongere collega's zijn de mentale, pedagogische, didactische en taalverschillen, vaak ook niet meer te overbruggen.

En de zwaarste last voor een aantal oudere leerkrachten: alleen overeind blijven ten aanzien van een groep kinderen, jongvolwassenen.Gebrek aan gezag. Elke dag met angst, onzeker, de leeuwenkuil in. Hun aantal is niet gering. Voor die mensen is het leraarsberoep echt een hondenstiel.

PeterVandermeersch, de vroegere hoofdredacteur van De Standaard en de huidige hoofdredacteur van de Nederlandse krant 'NRC-Handelsblad', kronkelt zich in alle richtingen om het nieuws dat zijn krant bracht over de hersenscan van prins Friso, te verantwoorden. Die zijn niet alle geloofwaardig.

Hij geeft toe dat zijn krant de privacy schendt van een persoon. Dat komt in de media natuurlijk vaak voor, maar het is toch vooral het handelsmerk van de 'boekskes'. Hoe dan ook zouden heel veel mensen daartegen krachtig moeten protesteren.

Vandermeersch schrijft dat de 'relevantie' en het 'algemeen belang' de doorslag hebben gegeven. Hoe groot is de relevantie van een medisch bulletin van een prins die geen rol speelt binnen de Nederlandse monarchie en die het liefst als privéburger door het leven gaat? En het 'algemeen belang'? Dat is helemaal een giller!

Als Vandermeersch vindt dat dergelijke berichtgeving en de manier waarop de informatie verkregen werd, tot de normale journalistieke reflexen en zeden behoort, dan is hij dringend toe aan een reflectie over zijn journalistieke deontologie.

Vandermeersch vermeldt met 'trots' het abonneeverlies maar niet de oplagepiek. En daar is het hem om te doen!

Gewezen CD&V-senator Els Schelfhout veegt 'ene' Rik Torfs, CD&V-senator, na zijn geruchtmakend interview, bijzonder agressief de mantel uit.

'Ene' Els Schelfhout zal ongetwijfeld na haar schrijfsel  de petite histoire ingaan als een scheldend viswijf, eerder dan als gewezen senator.

Agressieve Els wil Torfs 'een trap tegen zijn zelfgenoegzame kont' geven. Hij is een 'kleine Napoleon' met een 'geldingsdrang omgekeerd evenredig met zijn lengte' en die vooral uitblinkt met 'gebraak van woorden'. Torfs zal binnenkort 'het rectoraat van de KUL terroriseren, zot van eigenwaan en wild om zich heen schoppend'. En ja hoor, hij 'prostitueert zich', en als hij dat dan toch wil, zou het wel 'prostitutie met meer klasse' mogen zijn.

Stoute, stoute Elsje! Zo'n vulgaire scheldtirade, hoort dat wel voor een gewezen CD&V-senator? Voor de rest wijdt scheld-Els een groot deel van haar column aan haar eigen ontgoocheling, rancune en frustratie omwille van het verloren senaatszitje.

En de evaluatie door furie Els van Torfs' analyse in het interview en het vernieuwingsrapport van Torfs en Vervotte? 'Bijzonder licht' , orakelt de woeste mevrouw Schelfhout.

Er is heel wat commotie ontstaan omtrent het feit dat ABVV-voorzitter De Leeuw, met een familiebedrijfje ook gebruik gemaakt heeft van het systeem van de notionele intrestaftrek, waartegen hij en zijn vakbond fel gekant zijn. Scheldwoorden en beschuldigingen van hypocrisie waren niet van de lucht en de vraag werd luidop gesteld of hij niet moest aftreden.

Een aantal bedenkingen horen hier toch bij. De media, in het bijzonder de kranten, gooien zich weer eens, vol overgave in de rol van morele scherprechter. Zij creëren, wat ze dan zelf noemen, de ‘gênante mediastorm’, de ‘destructieve beeldvorming’. Heel het gedoe verdient terecht het etiket: plat populisme.

Enkele m.i. voor de hand liggende vragen worden ondergesneeuwd onder de zgn. morele verontwaardiging. Heeft De Leeuw iets illegaals gedaan? Neen. Kan van iemand geëist worden dat hij zijn familieleden ertoe dwingt geen gebruik te maken van volkomen legale fiscale gunstmaatregelen omdat hij een openbare functie heeft? Neen. Mag een persoon, die binnen een wettelijk systeem functioneert en een beroep doet op dat systeem, geen kritiek hebben op bepaalde aspecten van dat systeem, mag hij niet pleiten voor afschaffing of aanpassing? Natuurlijk. Het tegenovergestelde zou dictatoriaal, ondemocratisch zijn.

Het probleem zit hem natuurlijk in het wettelijk bestaan van de fiscale gunstmaatregel, in casu de notionele aftrek. En die willen De Leeuw en medestanders afschaffen of aanpassen.

Het is duidelijk: dit incident is de klassieke stok om de hond te slaan. Het is ‘gefundenes Fressen’ voor de tegenstanders van vakbonden en socialisme, voor de voorstanders van de notionele intrestaftrek, die zich nu, daarin gesteund door nogal wat journalisten (die verslaafd zijn aan dergelijke smeuïge verhalen), als de onkreukbare zedenmeesters opwerpen.

Het liefst hebben zij natuurlijk dat De Leeuw, zoals een titel van een krantenbericht luidde, ‘niet meer kan klauwen’. Dat hij met de staart tussen de benen, echt als een geslagen hond, wegvlucht.

Pijlsnel rent de haas
door hardbevroren weiland
voor zijn doodsangst uit.

Geloofsvorming over het Credo

De norbertijnenabdij van Postel organiseert geloofsdagen waarop de deelnemers vertrouwd worden gemaakt met de inhoud van de katholieke geloofsbelijdenis, het Credo. Binnenkort heeft de vierde in een reeks van zes plaats. Uiteraard heeft iedere geloofsdag waarde op zichzelf en staat het de belangstellende vrij een of meer dagen te volgen.

Tijdens de vierde geloofsdag op zaterdag 25 februari, behandelt pater Benny Berrens, lic. godsdienstwetenschappen en theologie, in twee conferenties:

'Ik geloof in Jezus Christus, die nedergedaald is ter helle en de derde dag verrezen uit de doden; die opgevaren is ten hemel, en zit aan de rechterhand van God, zijn almachtige Vader. Vandaar zal Hij komen oordelen de levenden en doden.'

Inschrijvingen en inlichtingen: bij pater Benny Berrens, Abdijlaan 16, 2400 Mol, tel. 0496 50 12 55 (vanuit Nederland: 0032 496 50 12 55, gastenkwartier@abdijpostel.be.

Terecht benadert het ACW besparing en nieuwe lasten vanuit de sociale invalshoek.

Blijf af van die sectoren die belangrijk zijn voor de toekomst of in sociaal opzicht: onderwijs, welzijn, openbaar vervoer. Schuif luxe-uitgaven,luxe-investeringen, luxeprivileges opzij: de eigen Vlaamse kindpremie, het derde VRT-kanaal, het nultarief voor schenking bij overdrachten van familiale vennootschappen: weg ermee!

Hervorm het kadastraal inkomen zodanig dat het weergave is van de huidige waarde van het onroerend bezit. En stel inderdaad de gigantische investeringen i.v.m. de Oosterweelverbinding uit als daardoor een menselijk sociaal beleid in het gedrang dreigt te komen.

Bibberen in Retie

De koudste plek van heel België

Van de watermolen recht natuurgebied Witte Netevallei in

Velling canadabos voor toegang tot natuurgebied in Retie (foto Pim)

--------------------------------------------------
In opdracht van Natuurpunt is een aannemer begonnen met de velling van een canadabos op de oever van de Witte Nete, tegenover de beschermde watermolen van Retie.

Deze werken zijn een eerste fase van de herinrichting van de Witte Netevallei. Een rechtstreekse toegang van de watermolensite tot het natuurgebied wordt op die manier mogelijk gemaakt.

Later volgen ook nog de aanleg van knuppelpaden, uitkijkplatforms en een bruggetje over een zijtak van de Witte Nete, de zgn. slagmolenarm.

Bij het Leaderproject 'Terug naar de toekomst' van Natuurpunt, hoort ook het plaatsen van een aantal uitvergrote foto's uit de jaren 40-50, precies op de plekken waar ze werden genomen.

In zijn homilie ter gelegenheid van het patroonsfeest van de katholieke universiteit van Leuven, drong aartsbisschop Léonard aan op een open maar zelfbewuste katholieke universiteit. Hij vestigde de aandacht op de universaliteit van de katholieke kerk en de christelijke boodschap.

De aartsbisschop vervolgde: “De KU Leuven eist van haar leden niet dat zij allemaal geloven in Jezus. Ze vraagt niet dat ze zich allemaal bekennen tot de katholieke Kerk en tot het geheel van waarden dat deze probeert te bevorderen in de samenleving en in de wereld. Ze staat open voor de diversiteit aan religies en filosofische overtuigingen. Maar als katholieke universiteit is ze geroepen om te blijven luisteren naar Christus die als het Woord van God in de wereld is gekomen, en is ze geroepen om in een vruchtbare, vrije en verantwoordelijke dialoog te blijven met de Kerk in wiens schoot ze geboren is. Aan alle mannen en vrouwen die zich aan dat project willen wagen, spreek ik graag mijn bewondering en mijn hartelijke dank uit.”

De Standaard laat een prostakinglerares, ene mevrouw Baetslé, en een antistakingjournaliste, ene mevrouw Deceunynck, aan het woord. 

Het verschil tussen de hartroerende titel van Deceunynck 'U treft mijn kinderen' en het saaie, nietszeggende 'Online-meningen' van de prostakinglerares, geeft al duidelijk aan in welke richting de redactie de perceptie wil sturen. Een vorm van indoctrinatie, manipulatie?  

Het bevestigt ook wat Baetslé schrijft. Terecht wijst zij op de al weken durende hetze tegen en verdachtmaking van de vakbonden door de media. Precies alsof de journalisten van ergens buiten of boven hen strikte richtlijnen gekregen hebben om de berichtgeving en opinies omtrent vakbonden en staking negatief te stroomlijnen. Van indoctrinatie gesproken.

Terecht haalt zij de clichématige èn grove scheldpartijen en veroordelingen aan het adres van de (bijna criminele) vakbonden, het 'gepeupel', de 'meute', aan, die de sociale media overwoekeren.

Terecht schrijft zij dat op een staking tienduizenden de stem kunnen laten horen die niet te horen is op forum, Twitter, Facebook, et cetera.

De bijdrage van Deceunynck, freelancejournalisten en moeder van vier (zoals ze zelf aangeeft) komt niet zo oprecht over als die van Baetslé, die veel sterker vanuit haar hart, vanuit haar sociale verontwaardiging schrijft.

Deceunynck heeft in werkgeversdocumenten en in antivakbondspamfletten van bepaalde partijen, een en ander bijeengegoogeld om haar exposee wat sérieux te geven. Maar eerlijk gezegd,  de mayonaise pakt niet. 

En een sterk vermoeden is dat ze haar twijfelachtige mosterd vooral bij de partij van de zgn. 'hardwerkende, nuchtere Vlaming, die een kei is in het 'de tering naar de nering zetten' haalt.

Bovendien wekt zij de indruk  dat de stakers niet bekommerd zijn om de toekomst van hun kinderen en de niet-stakers wel. En dat is van bijzonder laag allooi.

Professor emeritus arbeidsrecht Blanpain kan voor mijn part de staking van maandag 'ondoelmatig' en 'onrechtvaardig' noemen, dat is voor zijn rekening en visie.

Maar als je het etiket 'onwettelijk' erop kleeft, is nauwkeurige verwijzing naar wetsartikels noodzakelijk. En die is er niet. Die artikels zullen meer dan waarschijnlijk ook niet te vinden zijn.

Mocht ik deze staking 'onwettelijk' noemen, zonder enig bewijs daarvan, merkte men wellicht, en terecht, op dat ik uit mijn nek kletste.

Uiteraard kan men dat zo maar niet over een gewezen professor arbeidsrecht schrijven.

Postelse norbertijn zet zich in voor Syrische christenen

Het Mar Yacubklooster in Syrië
---------------------------------

Op 28 januari is er van 9.30 uur tot 18 uur een solidariteitsdag met de christelijke minderheid in Syrië in het contactcentrum van de abdij van Postel.

Pater Daniël Maes is al geruime tijd werkzaam in Syrië. In het bijzonder vanuit de kloostergemeenschap van Mar Yacub wil hij een boodschap van vernieuwing en hoop mee ondersteunen.

Vooraleer terug naar Syrië af te reizen, wil pater Maes in twee voordrachten belangstellenden kennis laten maken en solidariteit promoten met de Syrische christenen. Er zijn ook een fotopresentatie van het klooster Mar Yacub en verscheidene infostandjes over christelijke organisaties voorzien.

Inschrijvingen kunnen gebeuren bij Paula Smeyers paula.smeyers@telenet.be  014/37.94.59 en bij pastoor Nicolaas nicolaasgorts@hotmail.com  014/37.81.21. Toegangsprijs is 15 euro, broodmaaltijd inbegrepen.

Etienne Vermeersch, moraalfilosoof: 'Wie in God gelooft, hoeft niet bang te zijn en wie niet in God gelooft, hoeft helemaal niet bang te zijn.'

-----------

Jan Modaal, stads- en dorpsfilosoof: 'Het overovergrote deel van de mensheid, gelovig of ongelovig, is bang voor de dood.'

De kritiek op de Europese commissie door minister Magnette, geeft een onvoorstelbare boost aan de Europse gevoelens van vooral de Vlaams-nationalisten!

Ook De Wever duldt nu geen kritiek meer op de commissie. Bravo! Wat een fantastische weg in zijn Europese gevoelens heeft onze grote Vlaamse Leider al niet afgelegd.

Einde mei 2011 was er hoog bezoek bij de conservatieve studentenvereniging KVHV in Antwerpen. De Tsjechische president, notoir euro-scepticus en fanatiek klimaatontkenner, Vaclav Klaus, kwam er spreken. De man vergeleek de EU zelfs ooit met de Sovjetunie...Klaus werd ingeleid door De Wever .

De Wever ging ook wat graag op de koffie bij Cameron, die zeker niet moet onderdoen voor Klaus als het over anti-Europese standpunten gaat. Boeiend is ook eens op te snorren wat de 'intellectuele goeroe' van De Wever, Dalrymple, denkt over Europa.

Maar dat is allemaal verleden tijd! Leve de Commissie! Weg met die gehate PS-er die kritiek durft te hebben op onze geliefde EU-commissaris Rehn!

Op 6 januari plaatste ik een commentaar bij een artikel van mevrouw Van Hecke, directeur-generaal VSKO, omtrent het katholiek onderwijs, op dit blog.

Ik stuurde de tekst, vergezeld van onderstaand inleidend briefje, ook naar
mevrouw Van Hecke persoonlijk.

Zij was zo vriendelijk daarop te antwoorden, waarvoor dank.

Geachte mevrouw,

 Volgende commentaar bij een artikel in De Standaard van 6 januari, heb ik onder de titel ‘Léonard heeft gelijk’ op mijn blog geplaatst.

 Ik ben van mening dat uw reactie op de uitspraken van aartsbisschop Léonard omtrent de identiteit van het katholiek onderwijs, ongenuanceerd en onterecht is.

 Het overgrote deel van de personeelsleden van het katholiek onderwijs in verleden en heden, heeft er geen moeite mee, daarvan ben ik overtuigd, om wat de aartsbisschop schrijft, te beamen.

 Dat betekent niet dat er door nog veel mensen prachtig, geëngageerd werk geleverd wordt , ook in verband met die christelijke identiteit.

 Overigens geeft het resultaat van het in opdracht van  Tertio uitgevoerde onderzoek, precies aan, dat driekwart van de ouders van mening is dat de katholieke boodschap te weinig expliciet geformuleerd wordt.

 Met vriendelijke groeten,

 Gust Adriaensen
----------------------------------------------------------------------------

Met aandacht las ik uw mailbericht. Laat ik vooreerst duidelijk stellen dat Mgr. Léonard, u en ik zelf de zorg delen voor een kwaliteitsvol, geïnspireerd katholiek onderwijs in Vlaanderen.

Zonder de knelpunten te willen ontkennen leert mij de realiteit in het onderwijsveld, dat mij nauw aan het hart ligt dat de openheid naar een evangelisch geïnspireerd pedagogisch project wel degelijk aanwezig is, maar vraagt naar een hedendaagse hertaling. Het is en blijft een ‘werkwoord’ en mensen die het gestalte geven.

Wat kwetst is enerzijds het ontbreken aan bemoediging voor diegenen die in een zeer moeilijke tijdsgeest, waar de kerkcrisis de ‘blijde’ boodschap overschaduwt. Anderzijds kan ik niet anders dat betreuren dat in een hoofdstuk ‘christen zijn in opvoeding en onderwijs’ met geen woord aandacht wordt besteed aan ouders, gezinnen en samenleving in de opvoedingsopdracht naar kinderen en jongeren. Blijkbaar draagt enkel het (katholieke) onderwijs hierin enige verantwoordelijkheid. Gelukkig neemt zij die verantwoordelijkheid wel nog op.

Met vriendelijke groeten,

Mieke Van Hecke

Directeur-generaal VSKO

Guimardstraat 1

1040 Brussel

Moraalfilosoof Patrick Loobuyck vindt het antiabortus -en anti -euthanasiestandpunt van aartsbisschop Léonard een aanslag op de democratie. Dat is, zeker voor een moraalfilosoof, wel erg kort door de bocht.

Loobuyck erkent dat Léonard recht van spreken heeft, maar aldus de moraalfilosoof, 'dat maakt nog niet dat zijn uitspraken terecht zijn'. Inderdaad. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Loobuyck: hij heeft recht van spreken, maar dat maakt nog niet dat zijn uitspraken terecht zijn.

Verre van zelfs. De rabiate antiklerikaal wint het in Loobuyck zeer duidelijk van de nuancerende filosoof. Er zit veel aanmatiging en weinig filosofische sereniteit in de scheiding die hij maakt tussen ‘weldenkende mensen’ en ‘gelovigen’. Nog meer doet Loobuyck de wenkbrauwen fronsen, wanneer hij denkt te weten hoe ‘de meeste gelovigen’ en ‘de Belgische katholieken’ denken of zouden moeten denken.

Het is niet de eerste keer dat Loobuyck zich als een soort keizer-koster opwerpt die eens duidelijk zal maken hoe de kerk en de kerkelijke instellingen hervormd moeten worden. In maart van vorig jaar nam de heer Loobuyck, die de vrijheid hoog in het vaandel voert, de vrijheid de 'katholieke scholen' voor te schrijven wat ze met het vak 'godsdienst' al dan niet mogen doen. Tja.

Het weze nog eens beklemtoond. Léonard moet zeker niet zwijgen, hij mag niet zwijgen, wanneer een democratie wetten goedkeurt die haaks staan op standpunten van de Kerk. Het is zijn plicht daarop desgevallend te wijzen.

De avonddienst in de norbertijnenabdij van Postel

DE  ONZE-LIEVE-VROUW-ABDIJ DER NORBERTIJNEN te  POSTEL

Stipt 18 uur : de ruisende stoet der  norbertijnen in hun wijde winterpijen. De diepe buiging, twee aan twee, voor het altaar. Het gestommel bij het plaatsnemen in het gestoelte.

De voorzanger heft de hymne aan, begeleid door zachte orgelmuziek. Het rustgevende psalmodiëren. De lezing uit eeuwenoude teksten van kerkvaders en heilige priesters. De stilte nadien. Het magnificat . De voorbeden. De namen van de confraters die sinds de stichting in de 12^de eeuw op dezelfde dag gestorven zijn.

Het zegenlied en de zegen. Het convent richt zich naar het Mariabeeld, zingt het Marialied. Ga in vrede.

De diepe buiging voor het altaar. De stoet verdwijnt in de lange kloostergangen.

Het is net geen 18.30 uur wanneer we de kerk verlaten.

De avonddienst in al zijn eenvoud: telkens opnieuw een deugddoende geestelijke ervaring.

In een nieuwjaarsbabbel met Kathleen Cools in Terzake, wees Vermeersch  op de groeiende onrust, onzekerheid, uitzichtloosheid, zinloosheid, angst, die zich meester maakt van velen, in het bijzonder de jongere generaties, in het Westen. Stijging van het aantal depressies en zelfdodingen is het gevolg.

De oorzaak is volgens hem te vinden in het ontbreken van een groot samenhangend verhaal, van zingevende perspectieven, in een ongeremd materialisme en consumentisme.

Een analyse en een verklaring die al lang te lezen en te horen zijn en waar tallozen het mee eens zijn. In het bijzonder de christenen wijzen daar voortdurend op.

Vermeersch zat dus op dezelfde lijn als wat vele religies aangeven. En je dacht zelfs even: heeft hij zich na zijn bekering tot het ‘ongeloof’, jaren geleden, op zijn oude dag nu bekeerd tot het ‘geloof’? Maar bij de vraag naar een oplossing, schoot hij schromelijk tekort. Erkennen dat godsdiensten voor miljoenen mensen in verleden en heden, zingeving bieden, was duidelijk te veel gevraagd. Als oplossing volstond één zinnetje: ‘Heb elkander lief’. Dat is natuurlijk enorm belangrijk, maar het zijn ook weer vooral vele godsdiensten, en zeker het christendom, die ‘liefde’ in een ruim, samenhangend verhaal met zingeving en perspectief proberen te brengen.

Als uitsmijter was er de obligate vraag: ‘Hebt u schrik voor de dood?’ Wellicht was de oude Vlaamse intellectueel te vermoeid na zijn wandelingetje in de Ardense bossen, in het gezelschap van een hinde als Kathleen Cools, maar hoe dan ook, zijn antwoord was een afknapper van formaat.

Zo overdreven luchtig doen over wat zo fundamenteel des mensen is als angst voor de dood, hoor je wel eens aan de toog, maar van Vermeersch verwacht je toch wat meer fond. Bovendien sloeg zijn vergelijking/tegenstelling tussen ‘schrik voor de dood’ en ‘schrik voor een tijger’ nergens op. Noch vanuit psychisch, filosofisch of ethisch standpunt.