Wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst van onze samenleving ligt in een groeiende onderlinge solidariteit. Op de een of andere manier ervaren we allemaal in ons sociale leven, op ons werk of in onze familiekring de negatieve kant van een individualisme die mensen in hun eigen eenzaamheid opsluit. Waarom willen we dan mensen die met lijden geconfronteerd worden, in hun eenzaamheid bevestigen door hen de illusie te geven dat hen niets anders rest dan uit het leven te stappen?

Zeker, het lijden van fysieke pijn kan ons volledig op ons zelf terugwerpen en heel confronterend zijn, en dat geldt net zo goed voor de psychische last van een handicap, een aftakelende ziekte of een opeenstapeling van ouderdomskwalen. Toch moeten we nadenken of het goed is toe te geven aan de verleiding om er een einde aan te maken door een ingreep. Dat die bekoring ons overvalt, is best te begrijpen want de ontmoediging bij de zieke of in zijn omgeving kan totaal zijn. Maar toch moeten we ook het sluipend gif in deze houding onder ogen durven zien. Want als we het leven van een mens louter laten afhangen van zijn individuele instemming met euthanasie, evolueren we naar een samenleving die niet meer gebaseerd is op het vertrouwen dat we in elkaar mogen hebben om voor elkaar te zorgen. We slaan dan een doodlopende weg in: deze van een almaar groeiend gebrek aan solidair engagement.

Het is waar dat niemand zijn naasten tot last wil zijn en dat iemand doodsangst kan uitstaan bij de gedachte alleen gelaten te worden met de nakende dood. Voor een zieke kan dit een lange fase van pijnlijke onzekerheid, van zinloosheid of diepe ontmoediging betekenen. In deze cruciale periode hopen we dat elke zieke de zorgende nabijheid van een medemens mag ervaren. Zorgverleners die aan de zieke tonen dat zijn menselijke waardigheid oneindig veel  meer is dan de uitputting van zijn lichaam of zijn geest. Zieken moeten zich niet schamen bij het besef niet langer voor zichzelf te kunnen zorgen. Zo'n intense periode krijgt nog meerr gewicht als het gaat om erg kwetsbare mensen, zoals minderjarige of dementerende personen. Zijn we het niet aan elkaar verplicht om met een bijzondere waakzaamheid te zorgen voor hen die nog niet of niet meer over al hun fysieke of mentale mogelijkheden beschikken om weloverwogen beslissingen te nemen? Is euthanasie voor deze mensen die aande zorg van anderen zijn toevertrouwd niet in tegen spraak met onze diepste menselijkheid? Uitgerekend daar waar we elkaar het sterkst nabij moeten zijn, kiezen we voor meer afstand.

VIERDE BIJBELDAG 25 mei 2013

In ‘De Mantel’ Markt 8 2470 Retie

Welkom vanaf 9:30, aanvang 10:00, sluiting 16:30

Onderricht door Chanan van Es

Shalom!

We zijn dankbaar, dat wij u mogen uitnodigen voor de vierde Bijbeldag.

Voor velen inmiddels een bekend en prachtig concept, voor u misschien iets nieuws.

THEMA:

WAT PINKSTEREN HEEFT TEWEEGGEBRACHT

U reist als het ware mee met de apostelen,

die de getuigen van Yeshua Ha-Mashiach  moesten zijn,

te beginnen in Jeruzalem, en in Judea en Samaria,

tot het uiterste van het land.

Chanan van Es, een Jood die gelooft in Yeshua, de Zoon van G”d, zal op deze dag met u Bijbellezen en u meenemen op een ontdekkingstocht, zodat u kunt genieten van de prachtige vergezichten en diepe inzichten die de Heilige Schrift in zich bergt.

Wat is dat geweest, de uitstorting van de Heilige Geest in Jeruzalem (Hand. 2)? Waarom ontvingen de gelovigen in  Samaria de Heilige Geest (Hand. 8)?  Wat gebeurde er toen Cornelius in Caesarea aan de Middellandse Zee tot geloof kwam (Hand. 10)? Waarom was er spoedoverleg van de apostelen (Hand. 15)? Hoe kwam Lydia de Purperverkoopster tot geloof (Hand. 16)? Waarom vroeg Paulus aan de gelovigen in Efeze: “Hebben jullie de Heilige Geest ontvangen, toen jullie tot geloof kwamen?” (Hand. 19)?

Kom, ga mee op deze reis door Handelingen en door de tijd van de apostelen. Zie, hoe trouw en machtig de verrezen en opgevaren Heer, Yeshua Ha-Mashiach, werkt vanuit de hemel!

Er worden prachtige Joodse liederen gezongen, we bidden samen, u hebt ook ruim gelegenheid om vragen te stellen. Tijdens de middagpauze wordt u getrakteerd op een echte Israëlische lunch!

Deelname is kosteloos. Wel zal er een collecte worden gehouden om het werk van ‘Beth-Ezra Bible-Experience’ te steunen. Vooral wordt daarbij uw gebed gevraagd: dat er meer en meer ruimte mag zijn voor het lezen en ervaren van de Bijbel.

Laat u alstublieft vóór 22 mei weten of u van plan bent om deel te nemen aan deze Bijbeldag.  We hebben graag een indicatie van het aantal deelnemers.

U mag mailen of bellen naar:

             Chanan en Yahli van Es, jochanan@live.be, 014-707226 of 0499-606565

Sinds de wet van 2002 is het mogelijk dat een patiënt door euthanasie een einde kan stellen aan zijn lijden zonder dat dit strafbaar is. Deze wet kwam heel redelijk over want door een wettelijk kader vast te leggen, werd de strijd aangegaan tegen clandestiene vormen van euthanasie. De wet werd ook als heel menselijk voorgesteld, want eindelijk kon een zieke op zijn vraag waardig sterven enwerd de geneesheer die hem hierbij wilde helpen niet meer bestraft. Wij hebben toen onze diepe bezorgdheid al uitgesproken. Volgens ons heeft elke vrije daad, en dus ook de instemming met de daad die de dood tot gevolg heeft, een enorm grote impact -op de persoon zelf en op de anderen.
Intussen weten we uit ervaring dat de toepassing van de euthanasiewetgeving niet zo gemakkelijk binnen de vastgelegde grenzen te houden is. Wie bepaalt wat ondragelijk lijden is? Is het anticiperen op lijden of levensmoeheid die ons kunnen overkomenvoldoende om euthanasie te rechtvaardigen? We willen niet in detail ingaan op alle lacunes die aan het licht zijn gekomen. Met dit schrijven willen we vooral aantonen dat we ons verzetten tegen een mogelijke uitbreiding van de depenalisering van euthanasie.

Vrijdag 10 – vrijdag 17 mei 2013

Terwijl wij trachten ons leven met zijn  dagelijkse zorgen en verrassingen in eenvoud verder te zetten, merken we dat onze gewapende geburen rondom ons zenuwachtiger worden. Voor ons is het een reden om extra waakzaam te zijn. Regelmatig horen we zware beschietingen en ontploffingen, niet ver van ons. In heel het land is het leger duidelijk aan de winnende hand en een betrekkelijke veiligheid wordt in steeds meer plaatsen hersteld. Hier helaas nog niet. Deze geleidelijke druk vanuit het leger maakt gewapende groepen juist zo gevaarlijk. Vorige dinsdag hebben 4 UNO-waarnemers terroristen betrapt op het gebruik van het sarin-gas in de zone Jumble (Daraa), wat de terroristen razend maakte.

Tijdens deze noveen  van Pinksteren, “de moeder van alle novenen”, bidden we de dienst voor de vrede speciaal na de vespers. In de misviering van deze vrijdag kunnen we fier en uitvoerig vertellen over onze “grootste Belg”: pater Damiaan, die we vandaag vieren.

Zaterdag  houden we samen met andere christenen een dag van gebed en vasten voor de vrede in Syrië. De meesten gebruiken ’s morgens niets, drinken ‘s middags alleen een tas thee en eten droog brood (falaffel), en ’s avonds  een eenvoudige soort broodsoep. Alle christelijke kerken van Syrië hadden tot deze Wereldgebedsdag opgeroepen met de titel: “Het gebed van een gebroken hart”.

Deze zevende paaszondag worden hier de  vaders van het concilie van  Nicea in 325 herdacht. De breed verspreidde ketterij van Arius werd veroordeeld en Jezus werd erkend als in godheid gelijk aan de Vader. De wezensgelijkheid van Vader, Zoon  en Geest is sindsdien in onze geloofsbelijdenis doorgegeven van geslacht op geslacht. Vandaag worden niet zozeer deze 318 concilievaders gevierd maar wel de grootheid en zuiverheid van het geloof in de Drie-ene God.

Zondag is een echte vrije dag. ’s Middags vieren we plechtig de eucharistie en daarna worden plastieken tafels geplaatst en gedekt in het atrium voor het middagmaal. Voor de rest is zowat iedereen heel de dag vrij. Sommigen gaan ergens in de zon of de schaduw wat extra bijbel lezen of een ander boek, of hun was ophangen… De zuster van de muziek zingt met de kinderen en vrijwilligers de ziel uit haar lijf in het gelegenheidskoortje op de grote koer.  En natuurlijk is er wat hulp nodig om een goede maaltijd klaar te maken. Rondom ons gaat het leven wel verder. De moslims die ons helpen bij de bewerking van het terrein houden een gewone werkdag en als die hulp nodig hebben krijgen ze die ook. En onze schildwachten blijven waken, ook tijdens de eucharistieviering. Omdat we in de pinksternoveen zijn, bidden we ook deze avond de extra gebedsdienst voor de vrede.

Maandag 13 mei, feestdag van O.L.Vrouw van Fatima. Tijdens het middageten kijken we op tv naar  de grootse jubileumviering van de verschijningen van Onze Liever Vrouw te Fatima en vieren pas ’s avonds de eucharistie, waarbij we ook onszelf, onze gemeenschap en Syrië toewijden aan O.L.Vrouw van Fatima. We bidden vooral voor Qousseir.

Er valt regen! De voorbije jaren is er nauwelijks regen gevallen. De boeren en de ouderen vertelden echter, toen wij  hier toekwamen, dat er dertig jaar geleden veel regen viel. En deze week hebben we om de twee dagen een flinke regenbui gehad, zoveel als anders in een heel jaar.  Een weldaad voor de fruitbomen, de groenten en de kruiden. Laat de woestijn maar bloeien.

Woensdag hebben onze politici een “actualiteitsdebat” gehouden in de commissie voor buitenlandse betrekkingen over de situatie in het Midden Oosten. Af en toe valt er een zinvolle opmerking te horen, maar in de hoofden van onze politici leeft nog te zeer het sprookjesverhaal over Syrië, alsof het een strijd is tussen een baarlijke duivel van president en regering die door booswichten als Rusland en anderen geholpen wordt en de bevrijders van de oppositie. Kortom, het is veelal precies het tegenovergestelde van de werkelijkheid zoals ik getracht heb te schetsen. Ze dromen nog altijd van een post-Assad tijdperk en hebben ook geen enkel besef van het feit dat de ontwrichting van Syrië een samenzwering is van buiten af omwille van de immense belangen voor degenen die hier in dit strategisch uiterst belangrijke en energierijke land de macht kunnen grijpen. Jammer. Ik ben benieuwd hoe ze over enkele maanden of over een jaar hun bocht gaan moeten nemen.

In Qousseir (voorstad van Homs) wordt een beslissende slag voorbereid. .(vanaf zondag al).  Omdat verschillenden van ons afkomstig zijn van Qousseir wordt de evolutie daar nauwkeurig bijgehouden. Hun ouderlijke huizen zijn al grondig geplunderd en vernield. Geliefden zijn vermoord. De Israëlische raid vorige week was bedoeld als startsein voor terroristen om op verschillende plaatsen toe te slaan en de Syrische regering ten val te brengen, wat door het leger succesvol werd verhinderd. De val van Syrië was al lang voorzien voor “binnenkort”, dan voor “deze week”, dan voor “deze maand” en zo twee jaar lang. Homs was zogenaamd gevallen, dan Damascus, dan Aleppo en andere steden. Aan het “Vrije Syrische Leger” werden tienduizenden ‘djihadisten’ toegevoegd. De Zionistische-Amerikaanse strategen, geholpen door Europa en vooral de wahabitische golfstaten, probeerden tactiek na tactiek, met een stroom van  wapens en financiële middelen en bovendien gesteund door een nooit eerder geziene mediamanipulatie. Resultaat: de ene mislukking na de andere. De terroristen vechten als gewonde dieren, maar blijven schitteren als een uitgedoofde ster.  Ze worden nu met 5000, vooral buitenlanders,  ingezet in Quosseir, het knooppunt van het land. Van hieruit hopen de Zionistische- Amerikaanse heersers en hun bondgenoten de doodsklok te kunnen luiden,  het hele land te overheersen en de regering eindelijk ten val te brengen. De  fanatiekste, extremistische  moslimstrijders worden nu koortsachtig geholpen door het zionistische Israël, dat steeds meer zijn waar gelaat toont.

Toch hebben ze buiten de waard gerekend. Ondanks de moorden en verwoestingen blijft de meerderheid van de Syriërs in eenheid achter hun regering en hun land staan. (Nu zegt zelfs een CIA rapport dat al Assad 75% van de stemmen zal halen in 2014 als hij zich als presidentskandidaat aandient. Hoe kunnen ze het weten? Hebben hun doodseskaders hier even sociaal onderzoek gedaan?) De Syriërs hebben vooral geduld, dat sterker zal zijn dan het geweld. Wij bidden, hopen en verwachten dat het leger ook hier uiteindelijk de orde en veiligheid zal kunnen herstellen. Syrië, het enige bolwerk tegen de islamdictatuur en een bolwerk tegen het westers imperialisme  zal, hopen wij,  zijn aanvallers te schande zetten. De waarheid zal openbaar worden. John Kerry, die rustig zegt dat de man (de Syrische president), die “de oorzaak is van alle leed in Syrië” niet kan aanblijven, zal de tweede prijs krijgen van “Huichelarij Zonder Grenzen”. De eerste prijs is al toegekend aan zijn voorgangster Hillary, die na het veto van Rusland met de grootste verontwaardiging uitriep dat Rusland alleen aan eigen belangen denkt, terwijl zij ijveren voor de vrijheid van het Syrische volk! Het zal vlug blijken dat de echte terroristen degenen zijn die beweerden het terrorisme te bestrijden. De zionisten van Amerika en Israël zullen hun droom van wereldoverheersing in rook zien opgaan. In Israël zal er ruimte komen voor de rijkdom van het authentieke joodse geloof, zoals die van de Haredim die zich heftig verzetten tegen de militarisering, de onderdrukking en het geweld vawege de huidige politiek. Zij willen geen aardse, tot de tanden toe bewapende zuivere joodse staat, zij willen in vrede samen leven met allen, ook met Palestijnen en Iran. Ze hebben de Bijbelse boodschap en de roeping van Israël beter begrepen dan de huidige  Israëlische vechtjassen. Wij houden heel bijzonder van Israël en het joodse volk, waaruit Jezus Christus, hun en onze Messias is voortgekomen. Wij beseffen ook onze schuld, als christenen, omdat we eeuwen lang de blijvende en onvoltooide uitverkiezing van dit uitverkoren Godsvolk niet hebben begrepen en erkend. Wij kunnen evenwel niet aanvaarden dat de rijkdom van dit joodse geloof en leven nu geheel overschaduwd wordt door de huidige goddeloze zionistische politiek. We stellen onze hoop op het groeiend aantal messiasbelijdende Joden, zowel in Israël als in heel de wereld. Ook het huidige aardse Israël heeft een grondige bekering nodig, evenzeer als dit het geval was, volgens de profeten en Jezus zelf,  doorheen gans zijn geschiedenis. Aan ‘Israël’, het uitverkoren volk heeft God de kostbare schat van zijn openbaring toevertrouwd en deze is niet politiek manipuleerbaar.  Wanneer Syrië stand houdt tegen de westerse wereldoverheersing en tegen de islamdictatuur  zal er in ieder geval een geheel  nieuwe wind waaien in de betrekkingen tussen de volkeren van de wereldfamilie, met nieuwe mogelijkheden en nieuwe gevaren.

Er zijn al geopolitieke grondverschuivingen bezig. Zopas is John Kerry (VS) op bezoek geweest bij Poutin en heeft zich (uiterlijk) moeten neerleggen  bij een politieke oplossing. De volgende dag kwam David Cameron (Engeland) bij Poutin op bezoek en woensdag  nam Netanyahu (Israël) holder de bolder het vliegtuig richting Moscou. Normaal passeert hij eerst langs Washington en gaat achteraf nog verslag uitbrengen ook. Deze keer niets daarvan, cool. Netanayhu komt Poutin smeken geen lange afstandsraketten ( S 300, reikwijdte 200 km) te leveren aan Syrië. En Moscou blijft rustig zijn zelfde standpunt vanaf het begin consequent opleggen: Syrië is een soeverein land, de beslissing over regering en president komt alleen het Syrische volk toe, het  inzetten en bewapenen van terroristen in Syrië is tegen alle internationale regels en wij voeren onze gesloten akkoorden met Syrië gewoon verder uit volgens de internationale regels. Ondertussen heeft Saoedi-Arabië al contact genomen met zijn grote rivaal Iran, tot ergernis van de VS. Verder heeft Rusland een permanente autonome vloot geïnstalleerd in de Middellandse Zee en heeft tevens een sterkere samenwerking met Hesbollah en Iran gesloten om de stabiliteit in Syrië te verzekeren. En dinsdag kondigde Hayyan Salmane, de Syrische adjunct-minister van economie en buitenlandse handel in Damascus aan dat er een verregaand samenwerkingsakkoord gesloten is tussen Syrië-Rusland-Wit-Rusland en Kazakhstan.

Inmiddels groeit de onrust in Turkije, vooral na de dubbele aanslag vorige zaterdag in Reyhanli (Turkije, noodgrens van Syrië), met 50 doden, 155 gewonden, en een enorme ravage van verschillende voertuigen, honderden winkels, gebouwen en appartementen.  Turkije beschuldigde onmiddellijk Damascus en als Syrië inderdaad Turkije  zou aangevallen hebben, was alles klaar voor een gezamenlijke interventie van VS-Europa in Syrië. Maar ook deze truc werkte weer niet. Damascus heeft bij monde van de minister van informatie Omrame al-Zohbi aangeboden om gezamenlijk een transparant onderzoek te voeren omdat het Syrische en het Turkse volk recht hebben op de waarheid, wat  Erdogan met bombastische beschuldigingen afwijst. Erdogan is tenslotte de beheerder van de grootste gevangenis ter wereld voor journalisten en mensen die de vrije meningsuiting voorstaan.  De Turkse bevolking aan de noordgrens met Syrië weet echter wel beter. Ze zijn  de steun van hun land aan de terroristen en de oorlog tegen Syrië grondig beu. Heel de streek van Hatay is vol met terroristen en vluchtelingen. Meteen hebben ze al geantwoord met massale protestbetogingen tegen Erdogan. En Erdogan zelf had geen tijd om de getroffen streek en de massa slachtoffers te bezoeken. Hij moest dringend naar Washington, op de (Turkse?) koffie met Obama. De landen die Syrië ontwrichten krijgen hun terrorisme als een boemerang terug.

En Frankrijk is al bezig met een soort Tweede Franse Revolutie, mede onder impuls van katholieken zonder complexen. Echt leuk. Het zijn jongeren die durven bidden en knielen voor het Allerheiligste Sacrament, toegewijd zijn aan de Maagd Maria en de Kerk, en ondubbelzinnig achter de paus staan om de waardigheid te verdedigen van de mens, van iedere mens en van heel de mens. Daarom verwerpen deze jongeren openlijk de huidige doodscultuur, zeggen krachtig  ‘neen’ aan een regering met abortus, euthanasie, mensonwaardige manipulaties met het menselijk leven, een contraceptieve roes en zogenaamde homohuwelijken. Zij verdedigen het gezin en de kinderen, die recht hebben op een vader en een moeder. Wil je ze ontmoeten?  Trek op 26 mei naar Parijs, dan zal je zien hoe ze met hun vreedzame “manifestatie voor allen” de Franse hoofdstad overspoelen in een niet eerder geziene mensenstroom. Een dergelijke “sociale tsunami” begint eveneens in andere landen te broeien. Zo iets heeft ook ons Belgen landje nodig. Een goed begin is wellicht al het nationaal congres van de VCD (Vrije Christen Democraten) van 25 mei (Karel de Grotelaan 37, 2^e verd., Brussel, van 10.00 u tot 16.00 u; info@vcd-vl.be). Zij streven naar een maatschappij op waarachtige christelijke fundamenten, die uiteindelijk de universele menselijke waarden zijn van liefde in waarheid.

In onze gemeenschap houden we o.a een grondige lezing van de Apocalyps. Het is soms alsof we bepaalde delen opnieuw zelf beleven. In het naburige dorp Nebek is een kleine tunnel onder  de hoofdweg, waarlangs men een andere richting kan  kiezen, onder andere naar Qâra. Zo dikwijls hebben we vroeger die tunnel genomen. Deze week hebben terroristen die kleine tunnel vol springstof gestopt en laten ontploffen juist als er een konvooi van het leger passeerde. We mogen verwachten dat hierop een passende reactie zal volgen. Het leger heeft duidelijk over heel het land steeds meer de overhand op de rebellen en is geleidelijk de veiligheid aan het herstellen, maar…helaas is die veiligheid ons hier en nu nog niet gegeven.

'Tot besluit het volgende.
1) We beschikken over onvoldoende gegevens om nu reeds normen op te stellen binnen dewelke bepaalde types van pedofilie moreel als strafrechtelijk vrijuit zouden kunnen gaan; ik sluit de mogelijkheid echter niet uit.
2) Vergeleken met het eerder beperkt belang van het "vergrijp" is de publieke afkeuring en ook de strafrechtelijke beteugeling - zelfs als ze gewenst kan zijn -in elk geval mateloos overtrokken.
Pleiten voor een wetswijziging of minstens voor een begrijpende rechtspraak is dus dringend nodig.
3) De gewone pedofielen zijn geen boosdoeners: ze hebben een seksuele gerichtheid waar ze niet om gevraagd hebben en al kan men (voorlopig wellicht) een aantal van hun daden onaanvaardbaar achten, zij zijn medemensen die veel meer nood hebben aan ons begrip, dan aan een brute ongenuanceerd afwijzing.

De Morgen, 8 december 1979.'

Vrijdag 3 – vrijdag 10 mei 2013

Het grote terrein binnen de omheining, maar buiten de kloostermure, wordt stilaan weer door de gemeenschap zelf aangepakt. Er groeien honderden vruchtbomen van allerlei soorten en uitgebreide kruiden en groenten. Tegen de muur van de kleine binnentuin is er nu een grote hoek bewerkt en er werden verschillende soorten meloenen geplant. Van alles kan hier weelderig groeien maar er moet wel voor gewerkt worden.

De zesde paaszondag is in de byzantijnse ritus gewijd aan de genezing van de blindgeborene. Omdat het zulk een prachtverhaal is heb ik dit als evangelie gelezen in onze eucharistieviering. De orthodoxen vieren vandaag het Paasfeest, volgens de Juliaanse kalender.  Een van onze gemeenschap komt oorspronkelijk uit de orthodoxe kerk. Als teken van verbondenheid met hen hebben we op het einde van de mis de wegzending met twee alleluja’s gezongen, zoals op Pasen. Ook de maaltijd in het atrium was een feestelijk gebeuren. Iemand was stilletjes naar de voorgevel geslopen van het klooster, om daar uit de massa rozen voor elk een roos te plukken, ‘op dit paasfeest van de orthodoxen’. Zelfs de baby Fadia kreeg een roosje.

Deze nacht heeft Israël weer een belangrijk wetenschappelijk onderzoekcentrum in Jamraya (bij Damascus) gebombardeerd. Het is nogmaals een schending van het staakt-het-vuren dat Israël in1974 met Syrië gesloten heeft. Het Zionistische Israël is al lang aan het stoken opdat Amerika en Europa Syrië militair zouden verpletteren. Amerika  gaat evenwel - denken we - geen militaire interventie in Syrië beginnen, om minstens vier redenen. Vooreerst zitten ze nog te zeer gevangen onder meer  in Irak en Afghanistan en voor een militaire interventie in Syrië zijn vele tienduizenden soldaten nodig. Ondertussen zijn meer dan 60% van de Amerikanen tegen een inval in Syrië. Vervolgens weten ze dat Syrië aanvallen  betekent dat ze ook Rusland aanvallen, omdat Rusland hier bepaalde centra van afweergeschut beheerst en een militaire basis in Tartous heeft, waardoor de Middellandse Zee niet zomaar onder de heerschappij van Israël valt. En als Amerika Rusland aanvalt zal Rusland met volle kracht antwoorden. Verder weten ze dat Iran klaar staat om Syrië te helpen en dat ook met volle geweld zal doen. Tenslotte hebben  de extremistische groepen zoals al Nousra het Vrije Syrische Leger (dat noch vrij, noch Syrisch, noch een leger is, ter herinnering) en heel de Syrische oppositie overvleugeld en gekaapt.  Bij een militaire interventie zouden zij er hun voordeel uit kunnen halen en bv. zich meester maken van de chemische wapens om dezen in te zetten ook tegen het westen. Dat een militaire inval tegen ieder internationaal recht ingaat, zal het minste van hun zorgen zijn. Amerika kan gewoon geen militaire interventie riskeren, naar onze bescheiden mening. Israël blijft evenwel bezeten van een inval in Syrië en is uit ongeduld weer zelf al maar begonnen. En als Syrië vergeldingsacties zou uitvoeren dan hebben de Zionisten helemaal wat ze willen en kunnen ze Amerika en Europa ter hulp roepen om dan een totale oorlog uit te lokken. Hopelijk zullen de internationale reacties Israël deze keer dwingen tot respect voor de internationale regels en keer deze aanval zich tegen Israël zelf.

Toch zijn er ook betere berichten. Het leger heeft belangrijke gebieden van Qousseir en Homs kunnen heroveren, o.a. de raffinaderij van Homs ten oosten van de Orontes. De Arabische media zelf melden dat vrijdag, zaterdag en zondag daarbij 1400 rebellen en strijders van al Nousra gedood zijn. God moge hen barmhartig zijn. Enkelen ervan werden hier in Qâra begraven… met heel veel omhaal. We verwachten dat de al Nousrastrijders uit Qâra hun uitgeschakelde collega’s willen gaan vervangen en dan is er een grote kans dat we de meesten hier niet meer terug zien. Nog een ander goed teken is dat de Israëlisch-Amerikaanse tv-keten in Qatar, al Jazeera, nu al 86 % minder kijkers heeft. Het Arabische volk wordt er  zich van  bewust dat deze zender niets anders dan westerse propaganda verspreidt. Bij dit nieuws zal de emir van Qâtar zijn snor wel even zien inkrimpen. Het zij zo.

Maandag komt plots Shemesj op bezoek, het meisje dat hier jaren lang is opgevangen en uiteindelijk door haar ouders is terug opgenomen. Ze kan niet nalaten om iedereen innig  te omhelzen. Haar moeder heeft haar gebracht.

Dinsdagavond wordt in de byzantijnse ritus de feestelijke paasviering afgesloten en begint de voorbereiding op Hemelvaart. Voor het laatst wordt de ‘hit’ “Al masiechoe kam…” = ‘Christus is verrezen’  gezongen, die nu extra uitnodigt tot dans en handgeklap. De vele extra versieringen in de kerk verdwijnen.

De voorbije dagen hebben we enkele keren extra lange stroomonderbrekingen gehad en woensdag was er heel de dag geen internet, wat blijkbaar over heel Syrië zo was. Op Hemelvaartsdagavond hadden de ‘schildwachten’ van binnen én van buiten plots gemerkt dat onze gewapende geburen vlak voor onze grote ingangspoort post gevat hadden. Dat is dan even schrikken, zorgen dat iedereen binnen blijft en klaar staat voor het uur O, zonder enige paniek te verwekken. Onze schildwachten zijn onmiddellijk met die wachtpost gaan praten. De wegversperring was blijkbaar niet direct tegen ons bedoeld, maar tegen bepaald smokkelverkeer naar Libanon en de controle daarop. Uiteindelijk hebben ze hun post opgebroken en zijn elders gaan staan. Gelukkig. Het betekent wel dat ze nog altijd in het dorp heer en meester zijn.

Hemelvaartsdag wordt hier in het oosten iets meer gevierd dan in het westen. De paassfeer is geëindigd en in de woensdagavond vespers is er een processie met de icoon van Jezus’ Hemelvaart. Met de Hemelvaart van Jezus vieren we ook onze hemelvaart. Als Mystieke Lichaam van Christus, innig met Hem verbonden, delen we in zijn Hemelvaart. We bereiden ons nu voor op een hernieuwde uitstorting van de heilige Geest. En zo delen we enerzijds in de wreedheid van deze oorlog en anderzijds in de heerlijke kracht van het christelijk geloof.

Zondag heeft  een internationale groep van Nobelprijswinnaars met de vurige Ierse Mairead Maguire (uit Belfast) in Libanon een bezoek gebracht aan een kamp van Syrische vluchtelingen in de Beka valei. Volgens hen is dit zo extreem  schrijnend dat zelfs de stenen het uitschreeuwen.  Dinsdag bezoeken ze Jamraya en de slachtoffers daar. ‘s Avonds  volgen we op de Syrische tv Al Ekhabaria al Soriyah een lang interview met deze Mairead Maguire , moeder Agnes-Mariam en nog een meneer.  Hun boodschap was sterk. De internationale gemeenschap moet van Israël eindelijk eisen dat het internationaal recht gerespecteerd wordt tegenover de Palestijnen en nu tegenover Syrië. De Palestijnse autoriteiten kunnen Israël voor het internationaal strafhof dagen. Amerika moet zijn onvoorwaardelijke steun aan Israël stoppen  Wij zijn voor vrede met iedereen, ook met Israël maar Israël moet de internationale rechtsorde respecteren. En wat het westen en hun bondgenoten in Syrië doen is eveneens tegen ieder internationaal recht. Zij zeggen dat ze de vrijheid en de democratie willen brengen maar tegelijk vernietigen ze het land en moorden de bevolking uit, precies zoals in Irak, Libië, Afghanistan… Er werden reportages getoond van de vernieling van kerken, moskeeën en monumenten. Daarna werden wrede martelingen en executies getoond door de rebellen. Iedere oorlog is wreed maar de gruwelen in Syrië zijn uitgegroeid tot ongekende  vormen omdat rebellen gedrogeerd worden en willekeurig mensen op de ergste manier eerst martelen, dan executeren en dan verminken. Er zijn rebellen die zelf getroffen worden, bloedend neerzakken en in een helse schaterlach uitbarsten tot ze sterven. Wie heeft dit satanisch middel georganiseerd? En  zit die  nu ook mee aan tafel om voor Syrië een oplossing te bedenken?

Geen enkel probleem kan opgelost worden met wapens.  Wij moeten een wereld beginnen zonder wapens, geweldloos en in vrede. Voor Syrië vragen de Nobelprijswinnaars het recht om over  zijn eigen land en volk te mogen beschikken, geheel volgens de internationale regels. Het is een soeverein land. Er werden ook  sterke getuigenissen gegeven van families waarvan  familielieden door rebellen waren vermoord en die nu zonder enige haat ten volle de mussalaha, de verzoening steunen.

De Syrische crisis wordt in de media al te gemakkelijk afgedaan als een onontwarbaar kluwen, een octopus. Dat is het in zekere zin ook. Toch wordt hiermee al te eenvoudig  verdoezeld dat het westen en zijn bondgenoten (vooral Israël) vanaf het begin dit land wilden ontwrichten en overheersen. Daarom riepen ze meteen al luid dat de president moest vertrekken en ze zijn de druk blijven opvoeren. Welnu, hoe kun  je de schijn blijven geven dat je als buitenlandse heersers een land de vrede wilt geven als je met alle middelen de wettige regering en de president wilt omverwerpen, terwijl zij de garantie zijn voor deze lekenstaat met een behoorlijke welvaart, een sociale harmonie en een religieuze verdraagzaamheid? Hiermee sluit je tevens alle mogelijkheid tot dialoog uit. Hoe kun je zelf een rebellenregering in het buitenland gaan vormen, ondertussen het moorden en verwoesten aanmoedigen en zeggen dat je het land en de bevolking komt helpen? En een tweede duidelijk teken van tegenspraak is de drukte van het westen over chemische wapens. In volle verkiezingsstrijd riep Obama uit dat het gebruik van chemische wapens in Syrië een “rode lijn” was. Hij wilde Bush na-apen die Irak 24 uur tijd gaf om zijn massavernietigingswapens (die ze niet hadden) te ontmantelen. Daarna konden ze zonder probleem Irak binnen vallen onder het motto “vrijheid voor Irak” (met 1 miljoen doden en 5 miljoen vluchtelingen!). Vooral Israël, Frankrijk en Engeland bleven maar dreigen met een militaire interventie omwille van de chemische wapens. En nu openbaart plots een officiële stem uit Europa, Carla del Ponte, dat er sterke aanwijzingen zijn, op grond van een onafhankelijk onderzoe, dat chemische wapens (sarin, zenuwgas) gebruikt zijn door de rebellen en niet door het leger! De zusters van St. Jozef van het ziekenhuis St. Louis in Aleppo wisten dit al maanden geleden. De beschuldiging van het gebruik van chemische wapens was een vals voorwendsel om te kunnen ingrijpen. Het door het westen zelf opgezet bedrog valt nu als een kaartenhuisje in elkaar.  Ondertussen zijn Amerika en Rusland zogezegd  akkoord om een politieke oplossing te zoeken, maar in feite blijft het westen met zijn bondgenoten de terreur en de verdere ontwrichting van het land onverminderd nastreven.

Syrië is voor een groot deel ontwricht, de infrastructuur met vele scholen (minstens 3000) en ziekenhuizen zijn verwoest, duizenden fabrieken zijn geplunderd, de voedselprijzen zijn verveelvoudigd, er is gebrek aan brandstof, op vele plaatsen is er geen elektriciteit  en zelfs geen water. Ongeveer 7 miljoen mensen leven in grote nood. Er zijn 5 miljoen vluchtelingen in Syrië zelf, 1,5 miljoen buiten Syrië. Van verschillende zijden krijgen we dringende vragen om te bidden voor de vrede in Syrië en in de wereld. Daarom hebben we zondag na het avondeten onmiddellijk in de refter de gebedsdienst van de byzantijnse ritus voor een land in oorlog gebeden. Het is een intense dienst  met aangepaste lezingen, gezangen en gebeden. We hebben deze dienst ook volgende avonden herhaald. De bisschop van Antwerpen heeft voor het voorbije weekend een brief geschreven met de vraag in alle parochies van zijn bisdom bijzonder te bidden voor de vrede in Syrië. Ik geloof niet dat er menselijk of politiek voor  deze wereld-dreiging een oplossing is. We zullen creatief moeten zijn zoals de Fransen die nu als één volk opstaan voor het leven en tegen hen die het huwelijk en de fundamenten van de samenleving willen aantasten. We zouden zo iets als een Syrische en universele gebedsactie moeten  kunnen organiseren, samen met alle mensen van goede wil,  b.v  op voorspraak van Onze Lieve Vrouw. Het zou niet de eerste keer zijn dat hierdoor de loop van de geschiedenis ingrijpend werd veranderd. Laat ons bidden:

“Heer Jezus Christus, Zoon van de Vader, zend nu uw Geest over de aarde,                laat de heilige Geest wonen in de harten van alle volkeren, opdat zij bewaard mogen blijven voor verwording, rampen en oorlog. Moge de Vrouwe  van alle volkeren onze voorspreekster zijn. Amen.”

VIERDE BIJBELDAG 25 mei 2013

In ‘De Mantel’ Markt 8 2470 Retie

Welkom vanaf 9:30, aanvang 10:00, sluiting 16:30

Onderricht door Chanan van Es

Shalom!

We zijn dankbaar, dat wij u mogen uitnodigen voor de vierde Bijbeldag.

Voor velen inmiddels een bekend en prachtig concept, voor u misschien iets nieuws.

THEMA:

WAT PINKSTEREN HEEFT TEWEEGGEBRACHT

U reist als het ware mee met de apostelen,

die de getuigen van Yeshua Ha-Mashiach  moesten zijn,

te beginnen in Jeruzalem, en in Judea en Samaria,

tot het uiterste van het land.

Chanan van Es, een Jood die gelooft in Yeshua, de Zoon van G”d, zal op deze dag met u Bijbellezen en u meenemen op een ontdekkingstocht, zodat u kunt genieten van de prachtige vergezichten en diepe inzichten die de Heilige Schrift in zich bergt.

Wat is dat geweest, de uitstorting van de Heilige Geest in Jeruzalem (Hand. 2)? Waarom ontvingen de gelovigen in  Samaria de Heilige Geest (Hand. 8)?  Wat gebeurde er toen Cornelius in Caesarea aan de Middellandse Zee tot geloof kwam (Hand. 10)? Waarom was er spoedoverleg van de apostelen (Hand. 15)? Hoe kwam Lydia de Purperverkoopster tot geloof (Hand. 16)? Waarom vroeg Paulus aan de gelovigen in Efeze: “Hebben jullie de Heilige Geest ontvangen, toen jullie tot geloof kwamen?” (Hand. 19)?

Kom, ga mee op deze reis door Handelingen en door de tijd van de apostelen. Zie, hoe trouw en machtig de verrezen en opgevaren Heer, Yeshua Ha-Mashiach, werkt vanuit de hemel!

Er worden prachtige Joodse liederen gezongen, we bidden samen, u hebt ook ruim gelegenheid om vragen te stellen. Tijdens de middagpauze wordt u getrakteerd op een echte Israëlische lunch!

Deelname is kosteloos. Wel zal er een collecte worden gehouden om het werk van ‘Beth-Ezra Bible-Experience’ te steunen. Vooral wordt daarbij uw gebed gevraagd: dat er meer en meer ruimte mag zijn voor het lezen en ervaren van de Bijbel.

Laat u alstublieft vóór 22 mei weten of u van plan bent om deel te nemen aan deze Bijbeldag.  We hebben graag een indicatie van het aantal deelnemers.

U mag mailen of bellen naar:

             Chanan en Yahli van Es, jochanan@live.be, 014-707226 of 0499-606565

Zaterdag 27 april – vrijdag 3 mei 2013

In de byzantijnse ritus wordt in deze vijfde paaszondag de Samaritaanse herdacht en haar gesprek met Jezus bij de put van Jakob. Daar abouna Georges inmiddels vernomen heeft dat ik onverwacht toch niet naar België vertrokken ben, is hij uit veiligheid ook niet gekomen en heb ik de Latijnse eucharistie gevierd, weliswaar met vele byzantijnse elementen, gebeden en gezangen zoals gewoonlijk. Vermeldenswaard is wel dat de biecht voor de eucharistieviering hier een heel gewoon gebruik is. Men gaat naar de priester op het sanctuarium, dat enigszins afgesloten is van het schip van de kerk. En omdat volwassenen dat doen, doen de kinderen dit eveneens. Dit gebeurt regelmatig maar vooral op zondag.

 De kinderen, die hier opgevangen worden, gaan al maanden niet naar de school, omwille van de oorlog. De directrice heeft alle nodige boeken en materiaal meegegeven en alles wordt hier gegeven. Ook voor de ontspanning wordt gezorgd. Muziek, zang en dans komen ze zeker niet te kort. Dat doen ze alle dagen en in iedere eucharistie zingen ze  een nieuw liedje. Zowat iedereen is ingeschakeld om een tijd voor de kinderen te zorgen. Vandaag,  zondag,  en de volgende dagen moeten ze evenwel examen doen en de school zorgt voor hun veiligheid. Ze komen telkens heel tevreden terug.

De zon schijnt overdag als in de zomer maar ’s avonds en ’s nachts is het nog koud en in de gebouwen zal het nog lang koud blijven. Wel is er door de zonne-energie veel warm water voor de douches en hoeft er niet afgesproken te worden.  En de was die in de voormiddag wordt opgehangen is even daarna al droog! En in de binnentuin groeien de groenten weelderig, waar ook flink van gegeten wordt.

Werk is er nog genoeg. Voor de twee grote iconen hebben we nog even uitstel gekregen maar ze zijn nu ongeveer klaar. Aan de kleine icoontjes wordt nog hard gewerkt, alsook aan de kruiden. Aan de afgebrande kamer en gang wordt de laatste hand gelegd. De verantwoordelijke voor de ‘kleine’ (?) binnentuin (30/40 m) vraagt af  en toe hulp. De dagelijkse groenten komen veelal al van deze tuin. Er moet natuurlijk ondertussen ook voor het dagelijkse eten gezorgd worden en voor het onderhoud en poetsen. En in de namiddag gaan de theologielessen voor de fraters gewoon door.

Op het terrein van ongeveer 40 hectaren zijn wij uit veiligheid praktisch niet meer geweest, al is het omheind.  Wel hebben soennieten van het dorp daar tot heden over gewaakt en het nodige werk gedaan opdat het niet terug een woestijn zou worden. Nu gaan er drie mannen zich intens voor inzetten, twee van binnen en een soenniet van het dorp. Ze hebben grootste plannen. Het terrein biedt mogelijkheid voor het kweken van  vele groenten en kruiden. Er zijn honderden bomen van olijven, amandelen en abrikozen.  Verder kersen, granaatappels, vijgen, appelen, peren. Er is een wijngaard voorzien en nog enkele speciale bomen (zoals een soort frambozen en dergelijke). Verder is er een aardappelveld en er zijn graanvelden. De drie mannen beseffen goed dat ze met deze tuin het hele dorp al flink kunnen voorzien. Er moet wel iedere dag voor bevloeiing gezorgd worden. En alle groenten en vruchten moeten natuurlijk geoogst worden en dan nog verwerkt.

In de oorlog tegen Syrië lijkt er niet veel ten goede te veranderen. Onze man in Damascus meldt dat steeds meer families moeite hebben om te overleven. Bovendien is in vele families iemand gekidnapt, vermoord of omgekomen. Voedingswaren en brandstof worden steeds duurder. Syrië bracht vroeger 20 % meer voort dan het zelf nodig had. Niet alleen voeding maar ook het vervoer en zelfs de medicamenten (die hier zelf gemaakt werden) waren zeer goedkoop. School, onderwijs tot universiteit toe en ziekenhuis waren gratis. Nu zijn de levensaders afgesneden, welbewust  vernield. En de georganiseerde ontwrichting gaat gewoon door. Iedere dag zijn er aanslagen. Dinsdag werd een aanslag gepleegd op de eerste minister, maar de daders hadden zich van wagen vergist en hebben bodyguards gedood. Het welvarende land met een vredelievend samenleven van alle volkeren en godsdiensten  is door het westen en zijn bondgenoten grondig ontwricht. Zovele gelukkige gezinnen zijn  gebroken. De tijd dat wij hier  in het dorp en elders vrij rondliepen en te gast waren zowel bij moslimgezinnen als bij christelijke gezinnen en volop genoten van hun gastvrijheid en hartelijkheid, lijkt een eeuwigheid geleden. We hebben verschillende ziekenhuizen bezocht toen een medebroeder en een medezuster dienden opgenomen te worden. In Yabroed werden we door de directeur op zijn bureau  uitgenodigd om een tas thee te komen drinken, terwijl voortdurend medisch personeel binnen en buiten liep. Hij was hoofd van 11 ziekenhuizen en vertelde welke plannen hij had. Dit vredelievend en hartelijk samenleven  lijkt allemaal voorgoed voorbij.

Syrië is een belangrijk bolwerk dat als vrije lekenstaat tot heden stand gehouden heeft tegen de westerse wereldoverheersing én tegelijk tegen de islamdictatuur. Als het westen en zijn Arabische bondgenoten met behulp van de fanatieke islam dit land helemaal in hun greep kunnen krijgen zal dit een geweldige machtsontplooiing betekenen voor het westen en een hel voor de Syrische bevolking, zoals dit het geval was voor Irak, Afghanistan, Pakistan, Libië en zo vele andere landen. Altijd met dezelfde leugens en dezelfde methoden: om de bevolking naar de democratie en de vrijheid te brengen! Als Syrië valt kan de oorlog zich als een olievlek verspreiden over Iran, Rusland en zelfs China. Amerika, Israël en Europa zullen vermoed ik dan niet lang van hun overwinning genieten. Hun oorlog zullen ze als een boemerang terug krijgen. En waarom wordt het hier nu erger en erger?  We kunnen alleen maar gissen. Het westen en zijn bondgenoten merken dat ze Syrië niet zo gemakkelijk in hun macht krijgen als ze voorzien hadden en nu zetten ze al hun resterende middelen in. Ondertussen groeit evenwel in verschillende landen het verzet tegen de oorlogsplannen van hun eigen regeringen. Als zij ophouden met oorlog voeren tegen Syrië is er vrede en kan het herstel van het land beginnen.

Op donderdag twee mei hield de Belgische senaat een uitgebreide discussie over de vluchtelingen in en buiten Syrië. Dat België de vluchtelingen wil helpen is op zich lofwaardig. In het verslag van de toespraken lees ik hoe verschrikkelijk het regime van Assad wel is, zijn eigen volk met chemische wapens bedreigt (terwijl het in werkelijkheid chemische wapens van Turkije zijn die door de rebellen gebruikt zijn om de regering te beschuldigen!) en welke belangen Rusland en China hebben en dus “het regime” niet mogen blijven steunen. Ik lees niet één woord over de grote aanstoker van deze oorlog: de VS en de belangen die zij hier hebben. Wat een verblinding. Als uw kamer onder water staat omdat ge de waterkraan hebt laten open staan, draai dan eerst de kraan dicht en begint daarna met de opruim! Inmiddels geeft Tayyar.org op deze zelfde dag een uitgebreid artikel over ‘de Judaskus van het Westen aan de christenen van het Oosten’

Wij blijven bidden, ijveren en hopen dat Syrië zal stand houden tot heil van gans de wereld. Wij zijn aan geen enkele regering of president gebonden maar wensen wel de stabiliteit van het land hersteld te zien. En we laten de hervormingen aan het volk zelf over. Was dat niet de  betekenis van “democratie”?

Donderdag 25 – zaterdag  27 april 2013

Op feestelijke wijze hebben we ’s middags de eucharistie gevierd van de heilige Marcus, die zowel in oost als west vandaag wordt herdacht. Ik krijg links en rechts nog enkele extra felicitaties omdat ik hier gebleven  ben en zelfs de baby Fadia schijnt tevreden te zijn. Anderzijds vind ik het ook wel erg jammer. Onze zwaar gewapende geburen worden echter  bijzonder zenuwachtig omdat verwacht wordt dat het leger ook hier stilaan gaat beginnen met een tegenaanval. En dat zijn erg gevaarlijke momenten waarop onze buren tot alles in staat zijn, zoals een kat die in het nauw gedreven wordt. Het zou er erg aan toe kunnen gaan. Daarom ben ik ook blij dat ik bij de gemeenschap kan blijven. Dit is geen geschikt ogenblik om de gemeenschap te verlaten, zoals ik gehoopt had.

En dan een de stem van een roepende in de woestijn. Ons interview werd blijkbaar op vrijdag niet uitgezonden. Aan hen die bij de VRT navraag deden werd geantwoord dat de lijn onzuiver was en dat ik daarna niet meer te bereiken was. Dit is in zoverre waar dat ik hen niet duidelijk verstond, maar een dame aan de andere kant zei echter dat ze mij goed verstonden. Vermits ik van plan was donderdagmorgen te vertrekken heb ik inderdaad gezegd dat ik donderdag en vrijdag niet meer te bereiken was. Toch, denk ik, is er een verschil tussen hetgeen de VRT wil brengen en de werkelijkheid hier.

Op 29 mei is Rudy Vranckx met zijn ploeg van Canvas in de abdij van Postel neergestreken voor een interview met mij. Een hele namiddag lang. Na een inleidende wandeling zaten we op een bank tegen de mini-sequoia midden op het grasplein van de binnenkoer, omgeven door de statige beiaardtoren, de bibliotheekvleugel, de oude brouwerij, de colonnade van het kontaktcentrum en de prelatuur. Ze hebben best prachtige beelden kunnen maken. De vragen kwamen telkens vanuit een dubbele (onuitgesproken) overtuiging: dat binnenkort  “het dictatoriaal regime” zou vallen en dat dit ook het beste zou zijn. Ik was het daarmee helemaal niet eens. De laatste vraag was dan ook: “En als ge u nu eens vergist?” De uitzending was voorzien voor het najaar. Ik heb daar echter niets meer van gehoord. Indien regering en president gevallen waren, dan had onze gediplomeerde oorlogsjournalist met deze Canvas-uitzending mij natuurlijk flink in mijn hemd kunnen zetten. Het is echter anders gelopen en die uitzending zit nog in hun kast, of in de vuilbak? Jammer.

Het Syrische volk, het leger, de regering en de functie van president hebben hervormingen nodig, zoals ze zelf ook willen: er is al een nieuwe constitutie waardoor de president niet meer van de Baathpartij moet komen en er is een nieuw parlement met een meer partijen stelsel. En er zullen nog hervormingen komen. Maar moet dit door gewapende bendes, door het buitenland gesteund, beslist worden? Of door het Westen en de golfstaten? Komt dit niet aan het volk zelf toe? Moet daarvoor een land ontwricht worden? De meerderheid van de bevolking staat steeds meer achter de president, die op dit ogenblik de beste garantie is voor het behoud van deze lekenstaat met gelijkheid voor alle geloofsgroepen en etnische groepen. Dit land is/was trouwens het enige bolwerk in het Midden Oosten tegen de islamdictatuur. Het heeft  ook het westers imperialisme kunnen buiten houden. Als dit land helemaal ontwricht wordt, zoals buitenlandse machthebbers willen,  komt ook hier een chaos, een hel,  zoals in Irak, Libië en zovele andere landen. In het niet uitgezonden interview heb ik verteld hoe mijn eerste komst in Syrië vanuit een wantrouwen (een moslimland, geen vrije meningsuiting, een dictatuur…?) een echte cultuurschok geweest is, waarbij ik tot mijn grote verrassing vrij kon genieten van de gastvrijheid, hartelijkheid en onderlinge vrede zowel in moslimgezinnen als in christelijke gezinnen. Ik maakte eens een lange wandeling in de woestijn, werd door een herder in tulband uitgenodigd.  Hij sprokkelde wat takjes, maakte een vuur en met een moortje aan een stok zorgde hij voor thee. Hij nam een deken van de rug van de ezel en legde  die op de grond voor mij. Zelf ging hij er naast zitten. Als twee ‘wildvreemden’ dronken wij thee alsof we al jaren vrienden waren.  En het enige dat ik met moeite kon zeggen was: abouna min Belgika, ik ben een priester uit België. Ik heb nog een foto van die man met tulband en naast hem het deken (omdat ik aan die ezel niet kon vragen een foto van ons beiden te maken). Dat was dat zogezegde dictatoriaal moslimland van voor de oorlog. Dat was de ziel van het volk. Als ik nu één voet hier buiten zet is mijn leven in gevaar.

Ondertussen weten de meesten stilaan wel dat het uitmoorden van de bevolking, de verwoesting van het land en de gruwelijke aanslagen het werk zijn van gewapende bendes, door het buitenland gesteund om dit onafhankelijke en welvarende land in handen te krijgen.  Helaas blijven sommigen nog spreken over brave betogers en vreedzame protesten als over  kabouters in fantasieland. Een van hen is de zelfverklaarde midden oosten specialiste mevrouw Brigitte Herremans die dan nog spreekt in naam van Broederlijk Delen en Pax Christi. De verwarring in kerkelijke middens lijkt wel compleet.  En op de gastblog van IKVPaxChristi wordt openblijk gepleit voor het bewapenen van de rebellen en het geven zelfs van afweergeschut. Hoe komen deze mevrouw en deze kerkelijke organisaties er toe om de noodkreten van onze patriarchen en bisschoppen niet alleen niet te steunen maar daarbij nog dergelijke oorlogsretoriek te verspreiden? En deze mevrouw is, jawel, gastspreekster tijdens een avond over Syrië in het Theologisch en  Pastoraal Centrum van Antwerpen op 8 mei. Inmiddels zijn de meerderheid van de slachtoffers van deze oorlog soldaten en veiligheidsmensen,  worden christenen verder uitgemoord, kerken vernield, bisschoppen en priesters gekidnapt …en kan het leger maar met moeite een deel van de bevolking beschermen. En Pax Christi komt zeggen: nog meer wapens aan die terroristen. Onbegrijpelijk en vooral onaanvaardbaar.

Vrijdag 19 – donderdag 25 april 2013

Er wordt hard gewerkt om enkele kleine icoontjes klaar te krijgen. Aan de houten plaatjes wordt een kunstige vorm gegeven en ze worden met overvloedig goud versierd. Alles gebeurt boven in de zaal boven de kerk. De kinderen hebben ondertussen enkele matrassen aangesleept waarop ze hun zenuwen kunnen botvieren. Ik begrijp niet hoe de zusters rustig kunnen  doorwerken terwijl zij een oorverdovend lawaai maken.  Maar goed, morgen, zaterdag, mogen de kinderen heel de zaal proper maken waardoor ze een ganse en lange voormiddag zoet zijn. Daarna moet weer dringend gewerkt worden aan de twee grote iconen, die volgende week moeten af zijn: de verrijzenisicoon (1, 30 op 3,66 m) en “het oog dat niet slaapt” (dat 2 meter op 1,6 is).

Deze icoontjes zijn bedoeld om mee te nemen naar België. Inderdaad, als ik veilig weg geraak zal ik de maand juni in België doorbrengen. Ik heb uiteraard vele boodschappen bij voor de gemeenschap. Er is veel nodig. Langs deze icoontjes en kleine religieuze voorwerpen, door de gemeenschap vervaardigd, hopen we enig inkomen te verkrijgen om de nodige inkopen te doen en verdere ondersteuning van mensen in nood.  Toegegeven, we worden  tot heden ook door een behoorlijke groep moslims en christenen  in het dorp gesteund en beschermd, wat uiteraard nog geen volledige bescherming geeft tegen de ultra fanatieke al Nousra, die hier nu flink vertegenwoordigd is.

Zaterdag valt gedurende enkele uren de regen met bakken uit de hemel, wat iedereen verheugt. Als je daarna door het venster naar het terrein kijkt zie je hoe heel de oppervlakte alsook de kleine binnentuin een aanblik van fris groen geeft. Hier in de woestijn regent het maar af en toe en er kan eigenlijk niet genoeg regen vallen. Met de uitdrukking “  sakata matarra” (het regent) hoort ge de regen al kletteren.

Onze man die juist uit Damascus gekomen is en probeert daar wat mensen te helpen, vertelt dat de oorlog tegen Syrië niet alleen fysische en materiele ellende veroorzaakt maar vooral ook morele ontwrichting. Menige families hebben nauwelijks of geen middelen om aan eten te komen. Alles is bovendien veel duurder geworden. Sommigen proberen hier of daar klusjes te doen, velen proberen te  stelen, sommige meisjes gaan hun lichaam verkopen om wat geld voor de familie te hebben. Jongens zien dat sommige leeftijdgenoten een wagen hebben, een geweer en flink betaald worden om het land te helpen ontwrichten en de bekoring is voor hen heel groot om zich bij hen aan te sluiten. Zelfs als de oorlog gedaan is, hoe moeten deze jongeren leren wat rechtvaardigheid, echte liefde en eerlijk leven is? Voor de rebellen zelf hebben vrouwen de plicht om deze strijders aan te moedigen door zo overvloedig mogelijk met hen omgang te hebben. Hoe kunnen deze mannen en vrouwen later nog ooit leren trouw te zijn? En wat met de kinderen waar niemand van weet wie hun vader is? Hier zit duidelijk een satanisch plan achter om het land moreel geheel te ontwrichten. Syrië wordt in het hart getroffen: het gezin.

De vierde paaszondag is hier de zondag van de genezing van de lamme terwijl het in de Latijnse ritus roepingenzondag is. In de eucharistie bidden we vooral voor drie intenties. Vooreerst om steeds meer Jezus als de Goede Herder te leren navolgen, die niet alleen de goede richting aan de schapen wijst, hen voedsel en water geeft maar hen zo liefheeft dat hij er zijn leven voor geeft. Vervolgens bidden we voor roepingen in de Kerk, vooral ook voor priesterroepingen, alsook voor onze eigen priesteropleiding hier. Het hernieuwde directorium van de congregatie van de clerus voor het leven en het ambt van de priesters wijst op de verregaande gevolgen van de secularisatie waardoor de verleiding groot geworden is om alles bij het ‘gewoon menselijke’ te houden, terwijl Jezus ons juist uitnodigt om Hem onverdeeld na te volgen. Dit vraagt een herbeleving van de christelijke eigenheid, die een grote positieve weerslag kan hebben op de nieuwe evangelisatie. Tenslotte bidden we uiteraard voor een duurzame vrede in Syrië en de vele mensen die nu allerlei ellende te verduren hebben.

Nadat we in het atrium het middagmaal genoten hebben, worden er weer sketches gedaan, zogezegd omdat ik ga vetrekken. En ’s avonds gaan ze pannenkoeken bakken.  Omdat er ooit een koffietoestel met een container meegekomen is ga ik, die voorlopig de enige ben die dit apparaat ken, koffie zetten. Voor sommige Syriërs, die gewoon zijn van die dikke drek te drinken, zal het wellicht als water smaken, maar het geeft toch een feestelijke sfeer: gewone koffie  (die al lang over tijd is natuurlijk)  op z’n Europees. Heerlijk. Er is zelfs nog een gelegenheidskoortje dat een concertje brengt. En dan komt er een vervelende dissonant. De elektriciteit was deze avond weer afgesloten. Dat is niet erg, dat zijn we al lang gewoon. Per ongeluk heeft hiermee echter iemand in een kamer een mazoutkacheltje omgestoten. Dat is een rechtopstaand ding met daarboven een vaatje met mazout. Dat vaatje was vol en zo was heel de vloer vol mazout. Dus: wachten tot morgen vroeg wanneer er licht is en dan met man  en macht die kamer ontruimen en poetsen. En zo gebeurde het. Misschien is het een teken dat de oorlogsomstandigheden waarin we nu al veel te lang moeten leven de stress al te zeer verhogen. We weten echter dat onze  moeilijkheden beperkt zijn in vergelijking met de ellende waarin zovelen hier moeten leven en in vergelijking met de vele (9?) miljoen vluchtelingen in Syrië zelf.

Maandag worden twee orthodoxe priesters uit Aleppo ontvoerd: Boulos Yazini en Youhana Ibrahim. Het zijn twee bekende en moedige bisschoppen die met de rebellen gingen onderhandelen voor de vrijlating van hun gekidnapte priesters en daarbij werden ze dus zelf ontvoerd. Een reden om in de eucharistieviering vurig te bidden voor hun vrijlating. Dinsdagavond wordt meegedeeld dat  ze vrij gelaten zijn. Het blijkt echter een leugenachtig bericht te zijn om verwarring te zaaien. Ze zijn niet vrij.

Ondertussen krijg ik van BRT 1 radio een telefoon. Ze willen me interviewen voor de uitzending op vrijdag 11.00 u – 12.00 u. Vermits ik zelf echter niet te bereiken ben op dat ogenblik wordt het interview noodgedwongen vooraf opgenomen, op woensdag middag. De telefoon aan mijn kant was erg onduidelijk terwijl zij mij goed verstonden, zeiden ze. Dus heb ik maar geprobeerd te zeggen wat ik wilde zeggen. Dit heeft een veertigtal minuten  geduurd. Nu afwachten wat ze er uit gaan halen. Ik heb wel gevraagd om zelfs de naam van ons dorp uit veiligheid niet te noemen, wat ze me beloofd hebben.

Enkele bedenkingen. Er wordt blijkbaar een actie gevoerd om geld in te zamelen voor Syrië en de vluchtelingen. Op zich een edel doel. Toch is dit niet het eerste dat moet gebeuren. Voordat  de oorlog tegen Syrië uitbrak zijn er geen Syrische vluchtelingen geweest. Het leven was erg goedkoop (15 Syr. P. voor tien broden en 75 S.P. had ongeveer de waarde één €, wat overigens nu nog zo is in de officiële winkels, maar die zijn nu meestal door gewapende bendes vernield), gratis onderwijs, gratis universiteit, gratis ziekenzorg, Syrië produceerde zelf zijn medicamenten (die men wel moet betalen) waardoor ze veel goedkoper zijn. Er waren nagenoeg geen armen. Ondertussen heeft Turkije 130 fabrieken in Aleppo ontmanteld en alles gestolen waardoor 130.000 gezinnen plots zonder inkomen zijn. En 1, 5 miljoen vluchtelingen die nergens terecht konden werden hier opgevangen én onderhouden…Als het westen en zijn bondgenoten ophouden allerhande gewapende bendes te steunen, is het hier morgen vrede en kunnen ze  het land dat ze verwoest hebben mee helpen opbouwen. Mensen die nog een huis hebben, al of niet verwoest, kunnen dan veilig terug en de regering zal hen  helpen bij de heropbouw.

De heer Pinxten is professor in de antropologie aan de Gentse universiteit en in een krantenartikel laat ook hij zijn licht schijnen over de steeds vaker opduikende bewijzen van wetenschappelijke fraude.

Zijn stelling is dat meer controle op de onderzoekers het fraudeprobleem niet zal oplossen. In de eerste plaats moet er een intense dialoog tussen beleidsmensen en onderzoekers opgestart worden over de aard van het onderzoek.

Dat is een waardevolle benadering maar in Pinxtens  exposee zijn enkele heel merkwaardige dingen te vinden.

Hij laat namelijk  uitschijnen dat onderzoeksfraude niet zo erg is als onderwerp en resultaat 'niet echt een onontwijkbare impact op de hele maatschappij' hebben. Zoals, aldus Pinxten, de sociale psychologie. En misschien hoort dan ook wel de antropologie in die categorie thuis. Andere koek is natuurlijk, nog volgens Pinxten, wanneer het (frauduleuze) onderzoek, de economie betreft.

Dat is natuurlijk een zeer discutabele en voor elke intellectueel en onderzoeker met enig zelfrespect, onacceptabele waardebeoordeling. Bovendien holt Pinxten op die manier zijn eigen bekommernis om het vrije, onafhankelijke onderzoek dat 'niet ondergeschikt gemaakt wordt aan de economie', uit.

Dit landschap lijst ik in:

gras en bloemen
een weelderig palet
daarbovenuit de jonge struiken
en de sombere bomen
hoog in de lijst
zweeft een wolk
het blauw voorbij

wees niet gehaast
neem nog wat tijd

op de rand van bos en wei
staat wellicht een ree
aandachtig
of een vlucht duiven
zwenkt de omlijsting binnen
verdwijnt naar het zuiden...

Is daarmee het schilderij compleet?

niet dat ik het zeker weet
maar het is nu zo intens van mij
dat ik het volmaakt tevree
opberg in de galerij
van mijn geheugen.

S A M E N K O M S T

VAN WOORD, ZANG EN GEBED

op gebedszolder ‘de Ark’ te Postel

(in de oude brouwerij van de Abdij, voorbij ‘De Beiaard’)

Vrijdag 26 april 2013

Aanvang 20:00

OM HET HART VAN HET EVANGELIE

Chanan van Es, een Messiaanse Jood, leest en predikt

het Evangelie van de verzoening door het bloed van Jezus Messias.

Na afloop (plm. 21:30) is er koffie en ruime gelegenheid tot vragen stellen.

        ~ IEDEREEN IS VAN HARTE WELKOM ~

Vrijwillige bijdrage in een collecte.

Als Vermeersch de Kerk over de hekel haalt (zijn meest favoriete bezigheid), juichen de linkse papenvreters. Als hij het hoofddoekenverbod bepleit, wordt hij bejubeld door de rechtse moslimhaters.

Wat moet Europa doen in Syrië?

Open brief aan de heer Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad

Excellentie,

Uw inzet voor Europa in de huidige moeilijke tijd krijgt de steun van de Europese staatshoofden en regeringsleiders. Zij hebben u in uw functie bevestigd, waarvoor ook ik u wil gelukwensen.

U zit als het ware op de stoel van Robert Schumann, de vader van Europa. Hij was, zoals u zelf, een overtuigde christen. Zijn politieke inzet was doordrongen van zijn christelijke principes, die uiteindelijk de meest universele en authentiek menselijke waarden zijn. Toen hij in 1950, samen met Konrad Adenauer en de Gaspari ‘de gemeenschap van kolen en staal’ begon, waaruit uiteindelijk de Europese Unie is gegroeid, was dit een bijdrage aan de economische welvaart. Er was echter veel meer. Hij bracht verzoening tussen de toen gezworen vijanden: Frankrijk en Duitsland. Zijn voornaamste bekommernis ging naar de fundamenten van verzoening, dialoog, samenwerking, solidariteit en vrede met een groot respect voor de eigenheid van ieder volk. Bovendien wilde hij op deze grondslagen een Europa als een dienst aan en solidariteit met alle landen en volkeren.

U weet dit alles beter dan wie ook. Wat u wellicht minder goed weet, is wat er werkelijk in Syrië gebeurt. Sta me toe hierover enige eigen ervaring mee te delen. Ik ben een eenvoudige burger, niettemin een Europese burger, sinds enkele jaren levend en werkzaam in Syrië. Ik heb voor de oorlog met volle teugen genoten van de gastvrijheid van dit volk, van zijn behoorlijke welvaart, vrijheid, vrede en vooral van de diep ingewortelde wil om met alle verschillende etnische groepen en geloofsgroepen in vrede samen te leven. In Damascus, Qâra en elders was ik te gast in menig gezin, zowel moslim als christen. Nooit heb ik enig verschil in gulheid en gastvrijheid ondervonden. En nog veel minder enige vijandigheid. Inmiddels is Qâra een verzamelplaats geworden van terroristen en een van de gevaarlijkste plaatsen in Syrië.

De door het Westen en zijn Arabische bondgenoten genoemde ‘volksopstand’ heb ik zien geboren worden. Zoals naar gewoonte wandelden wij door Qâra, bezochten hier en daar een zieke in een familie, deden enkele inkopen om dan samen met enkele jongens van de parochie bij de byzantijnse priester gezellig te eten. Ditmaal was het na het vrijdagavondgebed ongemeen druk aan de centrale moskee. Een vijftiental vreemde mannen en jongeren schreeuwden wild leuzen tegen de president en tegen Syrië om er foto’s en filmpjes van te maken. De pastoor vertelde dat er sinds kort enkelen extra geld verdienen door deze foto’s en filmpjes aan Al Jazeera te bezorgen. En u weet hoezeer Al Jazeera tot op vandaag het westers nieuws manipuleert. De werkelijkheid is dat er in Syrië nooit een ‘volksopstand’ is geweest en nooit ‘een burgeroorlog’ vanuit de bevolking. Regering, volk en land bleken vanaf het begin slachtoffer van een lang voorbereide, goed geplande samenzwering van buiten af.

Hoe talrijk, groot of verborgen de belangen en motieven ook mogen zijn voor Amerika, Israël, Europa, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar, de wijze waarop zij tot heden dit soevereine volk en land mee hebben uitgemoord en ontwricht, is een misdaad tegen de menselijkheid. Het aandeel van Europa daarin is de meest radicale verloochening van al zijn princiepen. Wellicht is Syrië strategisch een van de meest belangrijke plaatsen voor wereldheersers. Syrië is evenwel een van de weinige bolwerken die stand gehouden hebben tegen het alles vernietigend westers imperialisme. De Syrische president heeft ooit de grenzen met zijn gebuur willen openen en Turkije als vriend ontvangen. Inmiddels heeft Europa een militair hoofdkwartier daar aan de noordgrens met Syrië om de uitgebreide terroristenkampen tegen Syrië te steunen. Uiteindelijk heeft Turkije onder meer alle fabrieken in Aleppo - het economische hart van Syrië - ontmanteld, geplunderd en verwoest. Het is de Europese vriend met de dolk achter de rug, die graag zijn droom van het Ottomaanse Rijk wil herstellen. Syrië is tenslotte het laatste bolwerk tegen de radicale fundamentalistische islam en daarom een doorn in het oog van Saoedi-Arabië en Qatar, ook goede vrienden van het Westen, die zeer rijk en machtig zijn en de grootste financiers van het terrorisme heel de wereldbol rond. Terwijl hun eigen samenleving een schandvlek vormt op de mensenfamilie, willen zij kost wat kost de lekenstaat Syrië, die zoveel vrijheid geeft aan iedereen, ook aan de in hun ogen verachtelijke ‘ongelovigen’ omvormen tot een radicale islamdictatuur. Zij zijn graag bereid voor het Westen het vuile werk te doen. Het Westen kan dan beslag leggen op de energierijkdommen van het land en hier zijn macht vestigen. Het volk zal uitgemoord zijn, het land - zoals al zovele anderen - vernietigd en alle zelfverklaarde ‘vrienden van Syrië’ zullen hun aandeel in de rijkdom en de macht kunnen uitbouwen tegen de andere regionale grootmachten. Weet evenwel dat eens de maskers zullen vallen. Ook deze oorlog zal zijn ‘Nürnberg’ kennen. Dan zal blijken dat de ‘as van het kwaad’ niet door Damascus liep, maar wel langs Washington, New York, Brussel en Londen.

Als christen behoor ik tot de meest onpartijdige groep in Syrië. Als autochtone bevolkingsroep hebben christenen een groot aandeel gehad in de Arabische Renaissance en leveren ook nu hun bijzondere bijdrage aan de Arabische cultuur. Samen met de andere kleinere groepen en de moslims zijn zij in alle geledingen van de samenleving vertegenwoordigd en bouwen zij mee aan deze lekenstaat volgens de strikte regels van de lekenstaat en de afwijzing van iedere tegenstelling op grond van etnische afkomst of geloofsgroep. Bovendien hebben christenen geen enkele ambitie om een machtsgroep te vormen of als zodanig een deelname in de macht na te streven. Zij steunen alle goede hervormingen en zijn aan geen enkele partij gebonden. Zij zijn als kleine en eerder arme groep het deeg in het dagelijks brood van de Syrische samenleving en willen zo in alle vrijheid en eenvoud blijven getuigen van hun geloof in Jezus Christus en van het Rijk Gods op aarde. Zo zijn wij tot heden in staat geweest noodlijdende families te helpen over alle etnische en geloofsverschillen heen en worden op gelijke wijze ook door hen beschermd en gesteund. Wilt u werkelijk weten wat er in Syrië gebeurt, luister dan naar de herhaalde noodkreten van onze patriarchen, de meest betrouwbare en onpartijdige getuigen.

Excellentie, het is niet de taak van Europa om mee te helpen de Syrische regering en zijn president omver te werpen, de bevolking verder uit te moorden en het land te ontwrichten. Inmiddels hebben president, regering en volk hun wil om in onderlinge eenheid verder te leven - ondanks de gruwelijke buitenlandse samenzwering - voldoende getoond. Dit is de echte grootheid van het volk. Er zullen zeker vele tekortkomingen en gebreken zijn in het bestuur en in de samenleving. De laffe wijze waarop het Westen met zijn bondgenoten voortdurend de vele goede hervormingen - met als voorlopige hoogtepunten een nieuwe constitutie en een nieuw parlement – heeft trachten te boycotten is evenwel onaanvaardbaar en ook Europa onwaardig. 

Wat kan Europa doen? Ophouden met iedere leugen over de werkelijkheid in Syrië over te nemen en te verspreiden. Ophouden verdere steun te geven aan de omverwerping van regering en staatshoofd. Ophouden rechtsreeks of onrechtstreeks verdere moordaanslagen en verwoestingen aan te richten. Houd ook op met het huichelachtige onderscheid tussen de extreem radicale al Nousra en het vrije Syrische leger, dat noch vrij, noch Syrisch, noch een leger is. Is het voor u zo’n goed nieuws wanneer uw familie uitgemoord wordt door criminele bendes van het vrije Syrische leger en gelukkig niet door al Nousra? Houd op met steeds nieuwe drogredenen uit te werken om alsnog een militaire interventie te bewerken en het land te vernietigen. Zijn het tenslotte niet de Amerikaanse onbemande drones, die men wil inzetten en waardoor in andere landen de laatste jaren al duizenden onschuldige burgers werden vermoord? Houd op met de voorbereiding van een aanval met chemische wapens, die het Westen zelf wil plegen om daarna met valse getuigenissen, beelden en filmen de schuld aan de regering en de president te geven en dan op laffe wijze toe te slaan. Weet dat de meerderheid van alle slachtoffers in deze oorlog jonge soldaten zijn, die hun leven gaven om hun volk te beschermen. Vergeet ook niet dat de oudste beschaving en een tweeduizend jaar oud christendom in Irak vernietigd werd, toen nog door de Amerikaans-Engelse coalitie onder het motto: ‘Vrijheid voor Irak’, ook met de leugen van de niet bestaande vernietigingswapens. En de onmenselijke vernietiging van Libië door het westers imperialisme - met de actieve steun van Europa - hebben we allen recent uitgebreid kunnen volgen.

Wat kan Europa doen? De soevereiniteit van het Syrische volk en land erkennen, van Turkije eisen dat het al wat het gestolen heeft uit Aleppo teruggeeft en alle fabrieken herstelt en Syrië meehelpt opbouwen. Wie een land mee vernietigt moet het ook mee opbouwen, niet als verwoester en rover, maar met respect voor de bevolking. Wees een staatsman en geen terroristenleider. Treed in dialoog met de regering en de president van Syrië, van aanschijn tot aanschijn. Door nu Syrië te steunen en te helpen zult u pas een Europeer worden. Bovendien zal Europa door dialoog en samenwerking veel beter in staat zijn de eigen crisis te bestrijden dan door hier de grondstoffen te komen stelen, een volk uit te moorden en er zijn macht te vestigen.

Excellentie, de huidige aanval van Europa op Syrië is mensonwaardig. Het lijden van het Syrische volk is een steeds luidere schreeuw om hulp. Stop de waanzin! Het is genoeg geweest. Europa moet opnieuw gegrondvest worden op de authentieke fundamenten van de universele menselijke waarden. Zonder deze waarden heeft Europa geen zin en geen toekomst. Dan is het alleen nog maar in staat om Syrië nog meer mee te verwoesten. Europa: geen Euro zonder Pa. Wanneer u wilt meewerken om hierin een positieve ommekeer te bewerken en zo meehelpt de lijdensweg van het Syrische volk te beëindigen, verdient u de naam van tweede vader van Europa of ‘her stichter’ van Europa, wat ik u van harte toewens. Zo niet, kunt u helaas geen menswaardig politicus genoemd worden, laat staan een christen.

Pater Daniël Maes o. praem., Postel-Mol - monasterium Mar Yakub, de Orde van de eenheid van Antiochië, Qâra, Syrië,

Pasen 2013.

VI/30

Zaterdag 23 – Goede Vrijdag 29 maart 2013

Al sinds dagen heb ik nauwelijks deelgenomen aan het liturgisch gebed, omwille van de koude kerk en me beperkt tot de dagelijkse eucharistieviering. Toch volg ik geboeid de byzantijnse ritus. Ook voor hen begint nu de week van Palmzondag en deze zaterdag noemen ze de “zaterdag van de heilige en rechtvaardige Lazarus”. In de oudheid verlieten  de monniken nu hun  kluizenarij om samen de diensten van de “Grote Week” te vieren. Vandaag werd niet de “opwekking van Lazarus” gevierd maar de  maaltijd die ter zijner ere gehouden werd “zes dagen voor Pasen”. De vrome pelgrim Egerie vertelt ons hoe dit in de vierde eeuw in Jeruzalem gevierd werd. Van haar verhaal heb ik ondertussen als bedlektuur kunnen genieten.

Deze middag vieren we de eucharistie in verbondenheid met de begrafenis van die oude (84 j), gerespecteerde Mohammed Saïd Al-Bouti in de  Omajjaden moskee in Damascus. Hij werd door een zelfmoodterrorist vrijdag gedood. Al tweemaal eerder had hij een aanslag overleefd. Nu werd hij gedood samen met 49 anderen, terwijl hij een onderricht aan het geven was in de moskee van Al-Imane (het geloof). Laffer kan moeilijk. De ‘god’ van deze dader(s) is duidelijk de satan zelf. We vieren dat Jezus  gestorven  is voor de eenheid en de redding van alle volken. En Jezus is ook niet  per toeval gestorven, maar door  de beslissing van wereldheersers vermoord. De geschiedenis herhaalt zich. Deze man verscheen dikwijls in het openbaar om de mensen aan te sporen in eenheid en vrede met elkaar als één familie te blijven leven. Ik heb deze man destijds gezien bij de begrafenis, hier in de buurt , van de broer van Salim, de tweede man van Syrie. Deze Salim is ook een erg goed man, gerespecteerd om zijn sociale inzet voor iedereen. Samen met abouna Geoges en de fraters vertegenwoordigden wij het klooster Mar Yakub. Het was een fameuze plechtigheid in een enorme tent. Zowat de top van heel het land bleek aanwezig te zijn. We groetten met de hand op het hart en dronken het aangeboden tasje koffie. We kregen waarempel een plaats achter de ministers en voor de bisschoppen en achteraf een omhelzing van Salim zelf, die zijn dank uitsprak voor onze tegenwoordigheid. Ja deze oude man die nu vermoord werd, sprak langdurig op deze begrafenis. U zult het me hopelijk niet kwalijk nemen dat ik vergeten ben wat hij zei.

Ook op deze zondag kon abouna Georges, omwille van de veiligheid, die enkele kilometers van Qâra naar ons klooser helaas niet afleggen. We hebben Palmzondag dus vooral volgens de Latijnse ritus gevierd. Toch begonnen we met een kleurrijke processie in het atrium en op de grote binnenkoer. Iedereen was origineel verkleed zodat heel het joodse volk vertegenwoordigd werd: farizeeërs, gewone volk en kinderen. Allen met grote takken van de olijven. En maar zingen. En de kinderen eveneens feestelijk uitgedost en zelfs met de baby erbij.De byzantijnse liturgie kent deze dag niets anders dan jubel, lofzang en vreugde. Ze wil de triomfantlijke intocht van Jezus in Jeruzalem gedenken. Wij hebben evenwel in de eucharistie het lijdensverhaal gelezen, volgens Latijnse gewoonte.

Hoewel er op zondag buiten de plechtige eucharistie (en vrij persoonlijk gebed) geen officie voorzien is,  komen we deze avond toch samen voor het plechtige vooravondgebed van het feest van O.L.Vrouw Boodschap, dat in de byzantijnse ritus niet verplaatst wordt omwille van de Goede Week. 25 maart is hét feest van de “Moeder Gods”, gekozen omwille van 25 december. Onder invloed van Constantinopel werd  het feest reeds in de 7^de eeuw over de gehele Kerk verbreid. In het westen wordt dit feest nog bijzonder gevierd in de Ambrosiaanse ritus tijdens de kerstkring op de zogenaamde “zondag van de Menswording”. De Mozarabische ritus plaatste dit feest op 18 december, wat wellicht het oudste mariale feest is van oost en west. In de mooie dienst  van deze avond bidden we tevens voor de massamanifesatie die op dit ogenblik in Parijs bezig is voor het behoud van de fundamenten van het leven. Frankrijk is wakker aan het worden en de echte ziel van het volk openbaart zich. Tevens bidden we voor de “mars voor het leven” die nu ook  in Brussel plaats vindt.

Deze maandag in de Goede Week (25 maart: Maria Boodschap) beginnen we samen met het ‘orthros’ of het morgengebed, dat ruim een uur duurt. Indrukwekkend hierbij is het telkens herhaalde, lang gerekte klagende alleluija en de herhaalde “metanien” (knielen tot met hoofd op de grond). Tot ieders overgrote vreugde verschijnt plots tegen de middag abouna Georges uit Qâra. Hij wilde naar Deir Attieh, maar de weg was afgesloten en besloot het maar te riskeren om de taxi naar hier te sturen. Zo hadden we op dit hoogfeest van Maria Boodschap nog eens een zeer uitgebreide byzantijnse dienst. Bovendien bracht hij ons weer het laatste nieuws over Qâra. Hij is een van de weinige priesters uit het bisdom Homs die zijn kudde niet verlaten heeft en die een hechte geloofsgemeenschap vormt (van ongeveer 250 gelovigen).  Nochtans is Qâra nu dé verzamelplaats van terroristen  vanuit het noorden (Aleppo) en vanuit het zuiden (Damascus) met een grote vertegenwoordiging van de extreem fundamentalistische al Nousra met hun zwarte vlaggen. Qâra blijkt eerder een doorgang van terroristen te zijn en vooral een transit van een massa wapens. Hier is alles aan wapens te vinden wat maar denkbaar is. Terwijl wij gisteren avond beschietingen en ontploffingen gehoord hebben, zoals regelmatig gebeurt, had abouna Georges met zijn parochieanen de aanval zelf gezien. Een helikopter van  het leger had weer een opslagplaats van wapens gevonden en deze beschoten. De priester heeft goede vrienschappelijke contacten met “de oppositie”, met uitzondering natuurlijk van de onberekenbare  al Nousra. Vanaf zeven uur ’s avonds, zo vertelt hij, beginnen al Nousra mannen, gedrogeerd, in het wilde weg te schieten. Helaas kon abouna Georges niet blijven eten maar wilde zo vlug mogelijk weer terug. We hebben de dag afgesloten met het lange avondgebed en na het avondmaal nog geluisterd naar een erg interessante uitleg op casette over  de “Nieuwe Wereldorde”. En zo hebben we toch weer een mooie, rijke, mariale feestdag mogen beleven in ons familiaal gevangenisleven. Alchamdoelilei, God zij dank. De gebeden zullen de volgende dagen steeds intenser en uigebreider worden.

Melden we tussendoor dat ook hier het enthousiasme groot is om de nieuwe paus Franciscus. De hoop op eenheid tussen oost en west groeit  met de dag. En laat ons even zeggen dat er uit Syrie in de eerste eeuwen van de kerkgeschiedenis zes pausen zijn voortgekomen: de hl. Anicetus (155), Johannes V uit Antiochië (685,  stierf in 686),de hl Sergius I ook uit Antiochië (687), Sisinnius (708, stierf 21 dagen later), Constantinus (708), de hl. Gregorius III (731).

De twee figuren van liturgie  van  woensdag in de Goede Week zijn Maria Magdalena en Judas. Maria Magdalena heeft met haar tranen Jezus’voeten gewassen, met haar hoofdharen afgedroogd en Hem met de kostbaarste parfum gezalfd. Deze ene act van echte liefde en berouw was voldoende om vergeving te krijgen voor haar leven vol wanorde en zonden. Deze avond zingen we de vooravonddienst van Witte Donderdag, ruim anderhalf uur, afwisselend, zoals gewoonlijk, met lezingen in het Arabisch en Frans en met de gezangen in het Arabisch. Midden in de kerk heeft de zuster een groot doek met de afbeelding van het Laatste Avondmaal uitgespreid en versierd. In de avondrecreatie wordtnog lang gerepeteerd voor de indrukwekkende gezangen van Witte Donderdag. Vanaf nu tot Pasen zullen we vele uren van de dag in de kerk doorbrengen.

Op Witte donderdag is er een lange dienst ’s morgens en ’s middags. Na het middagmaal volgt een ruime rust. Om 18.00 u uur komen we samen om een tas thee te drinken en het lange komende officie te overlopen. Om 20.00 u wodt de plechtige eucharistie van Witte Donderdag gevierd. We bidden opdat de  Kerk, de wereld en gans de mensheid mogen intreden in de ‘Krankzinnige Liefde’ van een God die in Jezus Christus knielt voor ons om onze voeten te wassen. Er is evenwel in de byzantijnse ritus geen overbrenging van het Allerheiligste Sacrament maar de zegen van het brood, waarna ieder met olie wordt gezalfd, een stuk (lekker, vers gebakken  joods) brood krijgt en indoopt in de wijn. Hierna volgt in stilte de feestelijke maaltijd, opgelisterd mete byzantijnse gezangen. De tafels zijn versierd met kaarsen en linten. Rond 23.00 u begint dan het morgengebed van Goede Vrijdag dat tot na 3. 00 u in de morgen duurt. Hierin komen o.m. de twaalf evangelielezingen voor. Om elf uur werd de elektriciteit afgesloten en hoorden we af en toe ontploffingen. We waren verwittigd dat er bombardementen zouden komen. Om half een houden we in de kerk pauze en komt een zuster rond met een tas warme thee. De wereldgeschiedenis kent vele b elangrijke gebeurtenissene, personen, filosofieën en mythen. Wij vieren evenwelde allesovertreffende gebedurtenis van de historische kruisdood van Jezus van Nazareth, de Messias van Israël, de Zoon van God en de Redder van de wereld. Omdat ik nog herstellende ben, ben ik zelf helaas wel  vroeger moeten gaan slapen.

Wat er eigenlijk in Syrië bezig is, kan nu  ieder gewoon burger begrijpen, door rustig het geheel van de gebeurtenissen te overzien en even na te denken. Dit is helaas moeilijker voor  toppolitici die te veel tijd nodig hebben om hun geheime rapporten te lezen, welke moeten aantonen dat het absoluut noodzakelijk is Syrië te overheersen. Daardoor kunnen (willen?) zij het geheel niet meer rustig overzien en er over nadenken. Daarom heb ik een open brief geschreven aan Herman Van Rompuy, mediawerkgroepsyrie heeft hem al bezorgd  en van het secretariaat-generaal een (standaard) antwoord ontvangen waarin ze de ontvangst bevestigen en danken voor de ideeën en suggesties. Graag gedaan. Wie wil meewerken aan de noodzakelijke bewustwording en deze brief ergens wil laten verschijnen, doe maar. Een brede bewustwording kan Syrië nog mee helpen redden.

(publicatie open brief volgt)